SERIAL NETFLIX
"SKORO NIE MOGĘ BYĆ NAJLEPSZYM Z NAJLEPSZYCH,
BĘDĘ NAJLEPSZYM Z NAJGORSZYCH".
TROLLHÄTTAN, ROK 1947
Au!
Wyciągaj to ze mnie, kurwa!
- Proszę przeć mocniej, pani Olofsson. - Stul dziób!
- Ej, ja tu palę! - Spokojnie, pani Olofsson.
Pierdolony bachor!
No wyłaź, patafianie!
Darły się na mnie, żebym wyszedł,
a ja nie znoszę, gdy mi się rozkazuje.
Zostałem więc, ile mogłem, ale przyszła pora.
Nie znoszę też siedzieć zamknięty, gdy czeka na mnie szeroki świat.
Balangi, banki, babki i inne rozrywki.
Jedziemy, do cholery.
Juhuu!
Wolność!
Zwiałem po raz pierwszy.
To chłopak.
Mój synek!
A jak wrzeszczy!
Prześliczny.
Było jasne, że nie byłem pierwszym lepszym dzieciakiem.
Od zawsze byłem wybitny.
W chuj wybitny.
Co za moc!
Oto moja historia, od samego początku.
Nazwę go Clark.
Po Clarku Gable'u.
Clark Oderth Olofsson.
Cała prawda, prawda i tylko prawda.
Słowo daję.
Na Norrmalmstorg pełno radiowozów.
…rozmówiono się z Clarkiem Olofssonem w banku…
Kojarzy się mnie głównie z napadem na bank na placu Norrmalmstorg.
BANK
Idźcie, żyjcie!
- Ale sprawę rozdmuchano. - Gdzie Clark?
Cała ta bzdura z syndromem sztokholmskim.
Zakładnicy, sława, takie tam…
Dramat się przeciąga.
Nie mówię, że nie minął wesoło, ale robiłem kupę innych rzeczy.
TO BYŁ CLARK!
OPARTE NA PRAWDZIE I KŁAMSTWACH
Ale jedźmy od początku.
HÄLLSKRIFTS 4, ROK 1952
Ale odjazd!
- Kocham ten kawałek. - Ja też.
W kółko to samo pytanie.
Clark, opowiesz o swoim dzieciństwie i rodzicach?
Gdyby płacili mi za każdym razem, gdy pytał mnie o to jakiś durny konował,
nie musiałbym obrabiać tylu banków.
Au!
Ihaa!
- Rąbnęłaś mnie flaszką? - Tak.
Kocham cię, kurwa!
Wstawaj, tańczymy!
Bach.
Nie żyjesz.
Spójrzcie w obiektyw.
Byliśmy jak większość rodzin: normalni i kochający.
Byłem małomówny, ale kobiety mnie lubiły.
A ja je - nawet bardzo.
Normalni, jak mówiłem.
Co się gapicie, sąsiady pierdolone?
- Sten! - Wanny nie widzieliście?!
- Jak się teraz umyję? - Stul pysk, jędzo!
- Łapać go, kradnie mi rower! - Ej, wracaj tu!
CLARK
Właśnie, kobiety. Zawsze szybko się zakochiwałem.
Wzorowo, Clark. Tak trzymaj.
Po prostu… "cyk".
Codziennie byłem w jakiejś zakochany.
Kocham cię.
A tobie co? Ocknij się!
Dalej, do roboty! Pieprzone leniwe ćwoki!
To nie dom starców, do cholery!
Chciałbyś?
To daj buzi.
W policzek.
Panie też na mnie leciały.
A ja kocham je wszystkie. Bez wyjątków.
Dwie fajki.
Forsy też nigdy nie brakowało.
- Drożdżówkę i piwo. - Jedno?
Jako dziesięciolatek zarabiałem już więcej niż oboje rodziców.
A pieniądze zapewniały mi jedyną rzecz, jaką ceniłem.
Wolność.
Prawo do mówienia, myślenia i robienia, co się chce.
Moją pierwszą była Ulla z piekarni ojca.
- Ulla? - Clark…
Długo ją urabiałem i wreszcie pękła.
Dobra, chodź.
Ulla była świetna.
Jeden hot dog.
Byłem zakochany całe życie.
Obrobiłem tonę banków, balowałem i w kółko dymałem.
Nie przepracowałem ani dnia, ale i tak miałem forsę.
- Gwizdnął ci motorower! - Wracaj tu, smarku!
Wyznawałem tylko własne reguły i bawiłem się jak cholera.
Pół roku w zakładzie poprawczym!
Leję na to, co inni o mnie myślą.
Taki już jestem i nie będę za to przepraszał.
Cztery miesiące.
Łapy precz!
Amator.
Dawać kasę!
Siedem miesięcy więzienia.
Zamiana.
Osiągnąłem wszystko sam i świetnie mi szło. Niczego nie żałuję.
Nie mogłem być najlepszym z najlepszych, więc stałem się najlepszym z najgorszych.
Jeszcze raz!
- Co z tobą? - Sam wiosłuj.
- Nigdy tego nie robiłeś? - A jeśli nie?
To co robiłeś całe życie?
- Tam, matole! - Wyluzuj, stara się.
- Czyżby? - To przygłup, nie poradzi.
- Próbuję! - Daj, pomogę ci.
- Co jest? - Dajesz, dymaj go!
Nudzi mi się! Ściągnijmy jakieś laski!
- Laski, tutaj? - Napaliłem się.
Zawsze jesteś napalony.
I szczać mi się chce.
- Tak jakbyś umiał wyrwać babę. - A ty niby umiesz?
- Lepiej niż ty. - W życiu!
- Ile według ciebie miałem? - Dwie?
To dwa razy więcej od ciebie.
- Przestań. - Zerknijcie tam.
- Dziana chata. Płyniemy. - Pewnie mają psy.
- Co ty masz do psów, Gunnar? - Nie cierpię ich.
- Durne, nieogarnięte zwierzaki. - Cicho bądź, płyniemy.
- Dawaj, Gunnar, prędzej! - Suń się.
- Spadaj. - Jak chcesz.
- Kurde. - W życiu nie pływałeś łódką?
- To wcale nie takie proste. - Patrz.
- Ja wiosłuję tak samo. - Wcale nie.
Cicho.
- Gratulacje, umiesz wiosłować. - Nie to co ty.
Sukinsynu.
Kurna, co to za miejsce?
Chodźcie.
- Na serio muszę się odlać. - Wyluzuj!
Patrzcie tylko.
Są nadziani.
- Morgan? - Już.
- Co to ma być? - Weź się odsuń!
- Wyluzuj, kurna. - Wreszcie się odleję.
Pomidory.
A co my tu mamy?
"Remy Martin, XO. Special".
- Co to, whisky? - Koniak, ty ćwoku.
Siadaj, nauczysz się czegoś.
Dla odmiany.
Kapka dla ciebie…
- Prędzej. - Ej, ja tu sikam!
- Najpierw wąchasz. - Aha.
No, no, a co to?
Łyczek?
Co ty odwalasz?
- Cymbale! - Wybacz, nie…
- To dobra gorzała. - Koniak! Weź się!
Weź sobie kieliszek.
- Brandy? - Martin Remy.
- Czyli? - Dobra rzecz.
Żal ci go dawać.
Cóż.
- Kto tak mieszka? - Jakiś bogaty kutafon.
Kapitalista jebany.
- "Harpsund"? - Że co?
- Harpsund. - To nazwa domu.
Harpsund!
I co?
- No? - Na serio nie wiecie?
- To letnia rezydencja premiera. - Co ty.
Serio, słowo daję.
Co tu robicie?
TAGE ERLANDER PREMIER SZWECJI W LATACH 1946-69
Mój koniak.
Próbujemy.
Moje warzywka.
Chodu!
- W nogi, Gunnar! - Pierdolone…
Smarkacze!
- Do diabła z wami, tumany! - Ej!
- Ochrona! - Psiska, wiedziałem!
Wiej, Gunnar! Bez paniki!
- Tępe chuje! - Zatrzymać się!
Clark!
Wracajcie tu, sukinkoty!
Ostatnie ostrzeżenie!
Psy jebane!
- Au. - Dalej, ruszaj się.
- Gunnar! - Wal go, spadamy.
Co, kurna?
Teraz cię mam, śmieciu.
Czego rżysz, ty gnido?
Nieważne.
Będzie o czym opowiadać.
Ach, tak.
- Wiesz, kim jestem? - Tak, ale mówię o tobie.
Będziesz mógł opowiadać kumplom, jak nie trafiłeś Clarka Olofssona.
Clark Olofsson…?
Nie kojarzę.
Jeszcze nie.
Ale kiedyś.
Kryjcie się, panie i panowie.
Zaraz przeładuje.
Robole, robole
To zabawne bestie
Ni baby, ni baby
Ni wozu
Pierdolony rzęch.
Czyżby jakiś kłopot?
A masz, pało.
- O żeż kurwa. - O żeż kurwa!
Jest tam kto? Czy zastałem panią Olofsson?
- Ingbritt Olofsson. - O, w porządku.
Z żalem muszę panią zawiadomić, że pani syn zginął w wypadku.
Co?
- Clark? - Tak, dzwonię ze szpitala w Katrineholm.
Przykro mi.
To nie ja!
Siema.
Przyznajcie, nabraliście się.
Tak łatwo mnie nie spławicie.
Teraz bokiem.
Z drugiej strony.
Kurde, ale byłem przystojny.
Matka też się nabrała.
Przywiozła na mój pogrzeb najlepszy garnitur ojca.
Leżał idealnie i nawet się przydał.
Oskarżony jest nieletni.
Uznaję go za winnego napaści na policjanta,
włamania oraz kradzieży samochodu. Zostaje osądzony jako nieletni
i skazany na 18 miesięcy w zakładzie poprawczym, liczone od zaraz.
Półtora roku? Tylko na tyle ich stać?
Mam już dość oglądania cię tutaj,
Clarku Oderthcie Olofssonie.
Skorzystaj z tej okazji, by wyjść na prostą.
Się wie.
Od dziś będę przestrzegał prawa.
Słowo.
ZAKŁAD POPRAWCZY W LÖVSTA, ROK 1966
NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
Siema, Nisse. Wracam z urlopu.
- Clark, już wróciłeś? - Olofsson!
Najwyższy czas, nudno było.
- Za co tym razem? - Za nic.
Znacie mnie.
Ja nie łamię prawa.
Przyznam, że nie byłem wzorowym obywatelem.
Ale odsiadka nikogo nie naprostuje.
Jednak nie ma się co mazać,
tylko skupić się na plusach.
Odsiadka ma jeden, jasny cel:
ucieczkę.
Co takiego budujesz, Oloffson?
- Drabinę. - Słucham?
Drabinę.
Chwileczkę. Z tego, co wiem, drabin nie wolno.
Żartuję, to grabie.
Pan zobaczy.
- Proszę. - Tak, tak, już widzę.
Dobra robota.
Tak trzymaj.
Sundberg!
Dobra.
Jedziemy!
- Karlsson, gdzie reszta? - A bo ja wiem?
Zaglądał pan do dupy?
Gazu.
Chodźcie.
Właźcie, panowie, przed wami wolność.
Dawaj, Clark!
Olofsson!
Złaź tu w tej chwili!
- Słyszysz? - Zjazd, Sundberg.
Do cholery, Clark!
PLAŻA NÄSET, ROK 1966
Chodźcie, młotki.
- Gdzie damulki? - Wszędzie.
Kocham uciekać. Wszystko jest lepsze.
Człowiek ma wyostrzone zmysły
i kolory są jaskrawsze.
- Można tu. - Dobra.
Durne brudasy!
- Szczury powietrzne! - Wyluzuj, Gunnar.
Nawet kiepski dzień mija dobrze.
A ten dzień - był wybitnie dobry.
Sam spróbuj.
HARVARD
Clark!
A ty dokąd?
Czekaj!
- Co robisz? - Zwijam zegarki.
O ja pierdolę.
- Patrz tylko. - No.
Kurde.
Co za widok.
Zapomnij, Clark, to za wysokie progi.
Babki z klasą.
A ja to jebany Clark Olofsson.
- Patrzcie, zagaduje do tamtych. - Których?
Spójrzcie na nie.
Nazywała się Madorie, ale mówiła na siebie "Madou".
Była jakby z innego świata. Jak anioł.
Dzień dobry.
Zabujałem się bez pamięci.
Może pomóc?
Pierwszy raz w życiu.
Nie powinny panie…
Ciach.
Ładnie.
Zawsze jest pan na czas?
Słucham?
A, tak. Nigdy nie czekają.
Kończył pan Harward?
HARVARD
Tak, Harward.
Zgadza się, skończyłem. Kończę.
Niech pan siądzie.
Jasne, z chęcią.
A, przepraszam. John Fredrik Svensson.
Na cześć Johna Wayne'a.
- Ja nazywam się Madou. - Madou…
- Ślicznie. - To Liz, moja mama.
- Witam. - Hej, Liz.
- Liz… - Miło mi.
Mnie też.
Zatem…
moja rodzina mieszka w Ameryce.
Ale… jestem tu…
w odwiedzinach.
U znajomych.
Mówisz teraz o nich?
Taj.
Nie, skąd. Są stanowczo zbyt prostaccy.
Praktycznie ich nie znam.
My też chcemy!
Wszyscy a jednego!
Przyznam ci, że kocham Harward.
- Tak? - Otóż tata Madou tam studiował.
- Żartujecie? - Ależ tak.
To taka znakomita uczelnia.
Nie da się ukryć.
Dobrze mi tam. Świetna szkoła. Uniwersytet.
Proszę.
- Dziękuję. - Proszę.
Dziękuję bardzo.
Byłem ciekaw,
czy znacie może jakiś przyzwoity hotel, w którym mógłbym przenocować.
Chcę nieco wypocząć.
Wiesz co?
- W naszym domu jest wolny pokój. - Tak?
Zaszczytem byłoby gościć studenta Harwardu.
Cóż, wie pani…
To jak?
Kiedy wracasz do Ameryki?
Jeszcze nie wiem. Nie snuję planów.
O, mercedes.
Ładny.
- Tata ma taki sam. - Czym się zajmuje?
Tym i owym. Robi interesy.
Dziękuję.
Wskoczę z tyłu.
Że co?
I co teraz?
Spoko.
Weź, jest nas trzech na plaży.
- Fajnie będzie. - Wcale nie będzie.
Madou i jej mama, Liz.
Kurde, niezłe były.
Obie.
Miały wielki dworek w Västra Frölunda.
Ani jednego chłopa w domu.
Zamek godny królowej i księżniczki.
Brakowało im tam tylko króla.
Jesteśmy.
Dzięki, John.
- Witaj w naszych skromnych progach. - Ładnie. Nawet bardzo.
Trzymaj.
Bardzo ładnie!
Dzięki.
Zdrowie. Witaj w rodzinie.
Zdrowie.
Co my tu mamy?
Poznaję ten zapach.
Żartuję.
Jaki kierunek studiujesz?
- Słucham? - Na Harwardzie.
Tak.
Na Harwardzie? Cóż.
Wiecie, różne tematy.
Głównie…
ekonomię.
- Finanse i ekonomię. - Tak?
To i owo.
Kapitalizm i tak dalej.
Systemy monetarne, bankowe…
Metody pozyskiwania…
różnych walut. I tak dalej.
Ciekawe.
Jeszcze jak.
Chcesz z tym związać swoją karierę?
Mamo, już go tak nie przesłuchuj.
- To nie czas ani miejsce. - Skądże, Madou.
Nie mam nic przeciwko.
Co do pracy…
mam kilka pomysłów.
Zwłaszcza w związku z bankami.
Konkretniej z pieniędzmi. Mogą być bardzo dochodowe.
Inwestycje?
Handel walutami?
Akcje, fundusze?
Nie pogardzę.
Ale bardziej…
obsługa kont.
Idziesz z duchem czasu.
Dobrze.
Tak, bardzo.
Istotnie.
No to zajadam.
Rety, ale pyszne.
Madou.
John!
Nie śpisz?
Co tu robisz?
Nie mogłem zasnąć.
Mogę wejść do ciebie pod kołdrę? Tylko pogadamy.
Nie.
Dobrze, to nie musimy gadać.
- John… - Tak?
Muszę ci coś wyznać.
Tak?
Ja… nigdy…
Nie przejmuj się, ja robiłem to mnóstwo razy.
I…
obiecuję być delikatny.
Słowo?
Tak, pewnie.
Chodź.
Daj znać, czy boli.
I już?
Tak.
Milutko, co?
Ty też doszłaś?
Nie wiem.
Po czym to poznać?
Myślę, że też.
John!
Mamusiu.
- Wybacz. - Nie mów tak do mnie.
- Podasz mi chleb? - Jasne.
Lubisz podróżować, John?
Tak, to sama radość.
Proszę.
Ja lubię Włochy.
Ale pyszne.
Jeździmy tam czasem.
Ale…
Madou woli Francję.
France?
Doprawdy?
Wspaniale.
Dzień dobry.
Jakie pyszne.
Zgłodniałem po wczorajszym.
Zdrowie.
Proszę.
Dzięki za gościnę.
Madou…
Liz…
Do zobaczenia.
- Chętnie bym wrócił. - Wiesz, jak to mówią.
Mi casa, su casa.
Casa-casa!
- Pa, pa. - Na razie.
NYKÖPING, 29 LIPCA 1966 ROKU
Liz i Madou. Ale zajebisty zestaw.
Kochałem je tak samo i Liz była naprawdę niczego sobie.
Ale musiałem się ogarnąć, żeby zostać chłopakiem Madou.
Obrobię bank.
W deskę.
Brzmi spoko.
Dosyć drobnych przestępstw.
Kradzieży, włamań, bimbru…
To dla amatorów.
Trzeba mierzyć wyżej.
Brzmi spoko.
Gunnar może nie był Einsteinem,
Ale był posłuszny i do bólu oddany.
Czekaj.
Będzie super.
Sęk w tym, że był też pierdolnięty.
Patrz na to.
Że co, kurna?
Może weźmy ten wihajster?
No.
Skąd to wytrzasnąłeś?
A co?
Po co nam sprzęt sportowy?
Nie jest potrzebny do skoku.
Później trzeba będzie się na chwilę zaszyć.
Wejdziemy i wyjdziemy. Bierzemy namiot, śpiwory i takie tam.
Co?
Rozbijemy biwak w lesie, czaisz?
A, jasne.
Gites!
Nie wolisz się ukryć u tej, jak jej tam… Malou?
Nie, nie mogę.
- I to nie Malou. - Tak.
To tutaj. Stój na czatach.
ARTYKUŁY SPORTOWE, ROWERY
- Gunnar, teren czysty? - No, czysty.
Pierdzielone psiska…
Wyluzuj.
Już.
Wlazłem.
Daj to tej swojej Milou, w prezencie.
Nie jest w jej stylu.
Laski uwielbiają prezenty.
Ucieszy się. Może nawet nakręci.
Ma zapas czapek.
- I nie nazywa się tak. - Nie?
Zdaj się na coś.
Dobra.
Bułka z masłem, kurna.
- Na pewno nie chce czapki? - Co?
Przeleciałbyś ją potem.
Może załapiesz się na dymanie.
Gunnar.
A on tu skąd?
Cześć, chłopcy.
Cześć.
Co tam macie?
Jedziemy pod namiot.
Aha.
Nie kłóćmy się, co?
Po prostu się rozejdźmy.
Wiesz, że nie da rady.
No weź, to sprzęt kempingowy.
Dwa śpiwory i…
namiot i kuchenka.
I kask hokejowy.
POLICJA
Puśćcie nas, to wam go oddamy.
- Ciasny jak cipa zakonnicy. - Morda, Gunnar.
Słuchajcie…
Kurde, Ragnar, ja go kojarzę.
Tego z cipą zakonnicy.
Można by długo gadać o tym, co się stało tamtej nocy.
Tak, dziecinny Gunnar Nordgren.
I co podkusiło Gunnara.
- Który? - No wiesz, ten od psów.
Ale po cholerę?
Psinka!
To i tak niczego nie zmieni.
Panowie…
Gunnar!
Gunnar, ja pierdolę!
Kurwa…
Ćwoku jebany.
Trzeba wiać.
Chodź!
Porucznik Tommy Lindström.
Oto i on, Tommy Lindström.
Odkąd o mnie usłyszał, miał istną obsesję.
Clark Olofsson…
Trzymała go do końca życia.
Clark!
Gdzie on jest? Gdzie jest Clark?
Gdzie Clark? Clark!
Sukinsyn!
CLARK
Tak zaczęła się życiowa tułaczka.
Kucyka Tommy'ego… i moja.
Ragnar!
Tylko spokojnie.
Trzymaj się.
Pomóżcie!
- Lennart… - Trzymaj się, Ragnar.
Do cholery, pomóżcie nam! Niech ktoś wezwie karetkę!
Gliniarz umarł po paru dniach.
Byliśmy na pierwszej stronie każdej szwedzkiej gazety.
Zawsze wiedziałem, że będę sławny, ale nie za taką bzdurę.
MORDERCY
Zabicie gliniarza…
Kiedy to nie ja strzelałem!
Wiecie, o co gramy, panowie.
Zginął nasz kolega.
Dorwijmy tych jebanych zabójców.
- Rozejść się. - Tak jest.
Jedynka, sprawdźcie jezioro.
Dwójka, za mną.
Brygady z psami - na zachód. Andersson, sprawdź łąkę.
Dorwijmy sukinkota, chłopaki.
Dokąd jedziemy?
Clark!
- Co? - Dokąd jedziemy?
Ty radź sobie sam.
- Każdy dba teraz o siebie. - Co?
Dobra.
Powodzenia!
Clark!
Kurna mać.
Nie zamierzałem za to beknąć.
Miałem gdzieś gliniarza,
ale martwiłem się, co powie Madou, wiedząc, kim naprawdę jestem.
To John.
Tyle po twoim mężulku z Harwardu.
MORDERCY
Aż 70 policjantów ściga Clarka Olofssona już piąty dzień.
Idziemy!
Olofssona widziano w kawiarni…
Poszukiwania trwają.
Zbliżam się do Storsjön.
Trzeba się mieć na baczności.
Gunnar Nordgren?
Zachować spokój i trzeźwość umysłu.
Stójże!
Zwłaszcza gdy szuka cię cały kraj.
Do cholery, Gunnar!
Funkcjonariusz Mathiasson zeznał, że strzelałeś.
Tak, ale to nie mój…
pomysł.
Głośniej. Pomysł?
- Nie ja na to wpadłem. - Tylko kto?
Clark.
Słucham?
Clark Olofsson.
TELEFON
Chcielibyśmy się z nim rozmówić,
ale zniknął bez śladu.
- Znam jego pannę. - Tak?
Jak się nazywa?
- Mówi Liz Britmer. - Chcę rozmawiać z Madou.
- Malou. - Dobra…
Albo…
- Nie? - Nie, Milou.
- Milou? - To w końcu jak?
Malou czy Milou?
- Kto dzwoni? - Clark.
- To znaczy John. - Ach, tak. Ten, co się ulotnił.
Tak. Nie. Ale..
nie zabiłem gliniarza.
- Chyba tak nie myślisz? - Nie wiem, co myśleć.
Wiesz, że taki nie jestem. Znasz mnie.
- Wybacz, ale nie pomogę. - Liz.
- Chciałabym, ale… - Tęsknię.
- Słonko… - Jest tam Madou?
Mogę z nią pogadać?
Nie, lepiej nie.
Kurna.
Do cholery, Gunnar!
Malin.
Na pewno?
- Nie. - Nie?
Wielkie dzięki.
Wiem, gdzie mieszka.
Kurde, wielka chata.
Tommy, na serio myślisz, że się nabiorą?
Tak, do cholery.
Teraz jesteśmy pod przykrywką.
Byłby dość głupi, żeby tu przyjechać?
Raczej założył, że o niej wiemy.
Coś się dzieje.
Zobaczmy, na ile jest głupi.
Szykujcie się, wyszła z domu. Bez odbioru.
Przyjąłem, bez odbioru.
Dokąd się, wybierasz, ty mała marchewko?
Kryjcie się!
O mały włos.
Dobrze, że mamy przebrania.
- Madou! - Co ty robisz?
- To ja. - John?
Musiałem się wytłumaczyć. To zupełnie nie tak.
- Oszukałeś mnie! - Wiem.
Przepraszam. Wybacz mi.
Myślałem, że muszę się podać za kogoś innego, żeby być z tobą.
Co ty mówisz?
Wydawało mi się, że nie spojrzysz na kogoś bez forsy i tak dalej.
To dla mnie za wysokie progi.
Nie zabiłem gliniarza.
Nie zabiłem, przysięgam.
Wiesz, że bym tego nie zrobił.
Czy te ręce,
które dotykały takiej piękności jak ty,
zrobiłyby coś strasznego?
- Nie wiem, co powiedzieć. - Nic nie musisz.
Jebani biegacze.
Chciałem tylko pogadać.
I się wytłumaczyć.
Zrozumiem, jeśli mnie pogonisz.
Ale… chciałem ci wyznać, że…
że cię kocham.
To wszystko, co miałem do powiedzenia.
Zaczekaj.
Clark…
Zanim cokolwiek powiesz, dam ci mały upominek.
Przepiękny.
Moja mama ma taki sam.
John!
Jasne. Cóż…
Proszę.
Martwiłam się o ciebie.
Mama też. Zależy jej na tobie.
Mnie na niej też.
Zależy mi na was obu.
Nawet bardzo.
Pomyślałem, że nasza trójka mogłaby…
Co?
Mam jakieś dziwne przeczucie…
- Sukinsynu! - Stójcie!
- Puszczaj! - Claesson, mam go!
- Chciałoby się! - Clark!
Śmieciu!
- Puszczaj! - Nigdy! Jestem niewinny!
- A figę! - Zostaw go!
Jebańcu!
Claesson!
Clark, nie!
stój!
- Do cholery, prędzej! - Clark!
- Olofsson, poddaj się! - Nie!
Clark!
Widzimy właśnie, jak młodociany przestępca, Clark Olofsson…
To już wiecie, jak się zaczęło.
Moja kariera ruszyła z kopyta i usłyszał o mnie cały kraj.
Jedzie właśnie do Sądu Svea,
gdzie zaraz usłyszy wyrok.
Udało im się przypiąć mi włamanie i postrzał w lesie,
ale nie zabójstwo tamtego gliny.
Mój kochany!
Nie byłem winowajcą.
Tylko wielką gwiazdą. Mama była dumna.
Wiedziałam, że wyjdziesz na ludzi!
A ja i Madou - zakochani bez pamięci.
Choć szedłem do pudła,
nigdy nie czułem się tak wolny.
I wkrótce znów wyszedłem.
Nie zamierzałem tracić czasu za kratkami.
NA MOTYWACH KSIĄŻKI PIÓRA CLARKA OLOFSSONA
Napisy: Piotr Kacprzak