BİR NETFLIX DİZİSİ
"EN İYİNİN FERİŞTAHI OLAMAYACAKSAM
EN AZINDAN EN KÖTÜNÜN FERİŞTAHI OLACAĞIM."
Ay!
Sikeceğim bu işi! Çıkarın şunu içinden!
-Daha güçlü ıkının Bayan Olofsson. -Kapa çeneni!
-Ah! Sigarama dikkat et. -Sakin olun Bayan Olofsson.
Lanet olası dingil velet!
Çık ulan dışarı, seni hıyar.
Dışarı çıkmam için bana bağırıp çağırdılar.
Bana ne yapacağımın söylenmesini sevmem.
Ben de mümkün olduğu kadar bekledim ama nihayet vakit geldi.
Ben kapalı kalmayı hiç sevmem, beni bekleyen bir dünya vardı.
Partiler, bankalar, kızlar ve her türlü eğlence.
Çıkalım bakalım ulan.
Yaşasın!
Özgürlük!
Hapishaneden ilk kaçışım sayılır.
Oğlunuz oldu.
Oğlum benim!
Sesine kurban senin!
Ne kadar da güzel.
Öyle sıradan bir çocuk olmadığım belliydi, ben özeldim.
Hep özel biri olmuşumdur.
Hem de ne özel.
Güç abidesi!
Evet, işte hikâyem bu. Hem de en başından.
Adını Clark koyacağım.
Clark Gable gibi.
Clark Oderth Olofsson.
Tüm çıplaklığıyla yalnızca gerçeği anlatacağım.
Yemin ederim.
Norrmalmstorg polis kaynıyor.
…bankada Clark Olofsson ile görüşmesi devam ediyor.
Adım en çok meşhur Norrmalmstorg soygunuyla anılıyor.
BANKA
Canlı yayına geç!
-O boka istemeden karışmıştım. -Clark nerede?
Şu Stokholm sendromu meselesi.
Rehin alma, büyük ün ve diğerleri…
Olayı uzattılar da uzattılar.
Tamam, o birkaç gün tam bir cümbüştü ama bir ton başka boka da karıştım.
SON - CLARK'MIŞ!
GERÇEKLERE VE YALANLARA DAYANMAKTADIR
Ama en başından anlatayım.
HÄLLSKRIFTS YOLU 4 1952
İşte budur be!
-Bu şarkıya bitiyorum. -Ben de.
Hep aynı salak soru…
"Clark, çocukluğundan ve ailenden bahsedebilir misin?"
Bu soruyu soran her beceriksiz psikologdan bir sent alsaydım,
zengin olurdum ve banka soymam gerekmezdi.
Yaşasın!
-Kafama şişeyle mi vurdun? -Evet.
Seviyorum lan seni!
Kalk ayağa da dans et!
Bam.
Öldün.
Kameraya bakın.
Sanırım çoğu aile gibiydik, normal ve sevgi dolu.
Genelde içime kapanıktım ama kadınlarla iyi anlaşırdım.
Kadınları severdim, hem de çok.
Dediğim gibi, gayet normaldik.
Neye bakıyorsunuz ulan? Salak komşular sizi!
-Sten! -Hiç küvet görmediniz mi?
-Ben şimdi nasıl banyo yapacağım? -Kapa çeneni!
-Bisikletimi çalıyor! Dur! -Dur diyorum! Geri getir!
Kadınlara gelirsek, hep çok hızlı âşık olmuşumdur.
Tam not, Clark. Aferin oğluma.
O kadar hızlı, şıp diye.
Hayatımın her günü âşıktım.
Seni seviyorum.
Neyin var senin? Kendine gel!
Hadi, kalk gidelim. Tembel geri zekâlılar sizi!
Kahretsin! Huzurevi falan değil burası!
Bunu ister misin?
Bir öpücük verirsen olur.
Yanaktan.
Kadınların da bana zaafı vardı.
Ben de onları seviyordum, hem de her birini.
İki sigara lütfen.
Para kazanmak da zor olmadı.
-Bir çörek ve bira. -Bir tane daha?
Daha on yaşımdayken annemle babamdan daha çok kazanıyordum.
Para, bana gerçekten değer verdiğim tek şeyi getiriyordu.
Özgürlük.
İstediğin gibi konuşma, düşünme ve davranma hakkı.
Benim pederin fırınında çalışan Ulla ilkim olmuştu.
-Hey, Ulla? -Clark…
Onu kıvama getirmeye çalıştım ve sonunda razı oldu.
Tamam, gel buraya.
O Ulla yok mu! Ne kadındı be!
Bir sosisli sandviç.
Hayatım boyunca âşıktım.
Bir sürü banka soydum, eğlendim, binlerce seks yaptım.
Bir gün bile çalışmadım ama yine de hiç parasız kalmadım.
-Ronny, mopedin çalınıyor! -Seni gidi velet! Buraya gel!
Sadece kendi kurallarıma göre yaşadım ve öyle çok eğlendim ki.
Çocuk ıslahevinde altı ay.
İnsanlar hakkımda ne derse desin.
Ben böyleyim, bundan dolayı da özür dileyecek değilim.
Dört ay ceza.
Ellerini çek!
Amatör.
Paraları verin!
Yedi ay hapis cezası.
Dönelim.
Ben kendi kendimi yetiştirdim ve bunu çok iyi yaptım, pişmanlığım yok.
En iyinin feriştahı olamıyorsam en azından en kötünün feriştahı olacaktım.
Tekrar yapalım!
-Neyin var senin? -Kendin yap.
-Hiç kürek çekmedin mi? -Çekmedim belki.
Ne işe yararsın ki?
-Şu yöne doğru çek salak. -Elinden geleni yapıyor.
-Cidden öyle mi? -Geri zekâlı olmak elinde değil.
-Uğraşıyorum! -Ben yardım edeyim, işte böyle. Gel.
-Ne oluyor be? -Hadi, güzelce ver.
Çok sıkıcı. Bize kadın lazım.
-Buraya mı yani? -Fena azdım.
Yedi 24 azgınım.
İşemem de lazım.
-Sanki kız bulabileceksin. -Sen çok mu buluyorsun?
-Bulacağım kesin. -İmkânsız!
-Sence kaç kızla yattım? -İki mi?
Senden bir fazla, yani iki katın.
-Kes şunu. -Şuraya bir baksanıza.
-Lüks duruyor, gidelim. -Kesin bekçi köpekleri vardır.
-Köpeklerle alıp veremediğin nedir Gunnar? -Köpekleri sevmem.
-Güvenilmez aptal hayvanlar! -Kes sesini. Gunnar, oraya doğru çek.
-Hadi, daha hızlı. -Kenara çekil.
-Yer aç. -Canıma minnet.
-Kahretsin. -Tekneye ilk binişin mi?
-Göründüğü kadar kolay değil. -İzle.
-Ben de böyle yapıyordum. -Hayır.
Sus!
-Tebrikler, kürek çekmeyi biliyorsun. -Senin aksine.
Vay anasını.
Neresi burası böyle?
Gelin.
-Cidden işemem lazım. -Yavaş olun!
Şuraya bakın.
Yüklüdür bunlar.
-Morgan? -O iş bende.
-Neresi burası acaba? -Çekil önümden.
-Ağır ol yahu. -Nihayet işeyebileceğim.
Domates.
Ne varmış burada böyle?
Remy Martin, XO. Special!
-Ne o, viski mi? -Konyak! Seni gerzek.
Otur, belki bir şeyler öğrenirsin.
-Bir kez olsun. -Peki.
Sana bir gıdım yeter.
-Acele et! -Ne yapıyorsun? İşiyorum burada!
-Önce bir kokla. -Tamam.
Bak sen, ne varmış burada?
Bir yudum.
Ne yapıyorsun sen?
-Geri zekâlı! -Affedersin, ben…
-Kaliteli bir şey bu. -Alt tarafı konyak. Hadi ama.
Kendine bir bardak al.
-Brendi mi? -Martin Remy.
-Ne o? -Kaliteli bir şey.
-Üstünde ziyan oldu. -Evet.
Evet…
-Kim böyle yaşar ki? -Belli ki üst sınıf bir puşt.
Kapitalist bir domuz.
-Harpsund mu? -Ne dedin?
-Harpsund. -Buranın adı.
Harpsund!
Ne olmuş?
-Ee? -Bu kadar mı cahilsiniz?
-Burası başbakanın yazlık evi. -Yok artık!
Evet, gerçekten. Ciddiyim.
Burada ne işiniz var?
TAGE ERLANDER 1946-1969 YILLARI ARASI İSVEÇ BAŞBAKANI
Benim konyağım…
Bir yudum aldık.
Benim sebzelerim…
Kaçın!
-Hadi Gunnar! -Ulan sizi…
Hergeleler!
-Anca gidersiniz! -Hey!
-Güvenlik! -Köpek varmış işte!
Koş Gunnar! Panik olmanın sırası değil!
-Sizi salaklar! -Olduğunuz yerde kalın!
Clark!
Gelin buraya orospu çocukları!
-Son uyarı! -Bu taraftan!
Lanet köpekler!
Hadi, gidelim!
-Gunnar! -Boş ver onu, gidelim!
O da ne?
Şimdi elime düştün serseri!
Komik olan ne piç?
Hiçbir şey, hiçbir şey…
Anlatacak güzel bir hikâye oldu.
Anladım.
-Yani kim olduğumu biliyorsun. -Evet ama ben sizi kastettim.
Clark Olofsson'ı namlu ucunda yakalayıp kaçırmanızın hikâyesini anlatırsınız.
Clark Olofsson.
Tanıdık gelmiyor.
Henüz değil.
Ama bir gün.
Sakının, hanımlar ve beyler.
Tekrar dolduruyorum.
İşçi sınıfı, işçi sınıfı
Ne acayip bir türdür
Yoktur kuyrukları…
Araba yok…
Hurda yığını!
Bir sorun mu var yoksa?
Al sana, polis!
-Hay sikeyim! -Hay sikeyim!
Alo? Kiminle görüşüyorum? Bayan Olofsson orada mı?
-Ben Ingbritt Olofsson. -Tamam, güzel.
Oğlunuzun bir araba kazasında öldüğünü üzülerek bildiriyorum.
Ne?
-Clark mı? -Evet, Katrineholm'de bir hastanede.
Çok üzgünüm.
Ben değildim.
Yaşasın.
Kabul edin, öldüğümü düşündünüz.
Asla. Benden öyle kolay kurtulamazsınız.
Yan dönün.
Diğer tarafa.
Of be, o zamanlar ne iyi görünüyormuşum.
Annem de öldüğümü sandı.
Gömülürken giymem için babamın en iyi takımını getirmişti.
Üzerime tam oldu, işime de yaradı zaten.
Bir polis memuruna saldırı,
soygun ve araba hırsızlığından suçlu bulunan sanık
reşit olmadığından derhâl etkin olmak üzere çocuk ıslahevinde
18 ay gözetim altında tutulmaya mahkûm edilmiştir.
18 ay mı? Ellerinden ancak bu kadarı mı geldi?
Seni sürekli mahkemede görmekten sıkıldım,
Clark Oderth Olofsson.
Bu, hayatını düzeltmek için bir fırsat.
Ne demezsiniz.
Şu andan itibaren yasalara uyacağım.
Söz veriyorum.
LÖVSTA ÇOCUK ISLAHEVİ 1966
BAŞRAHİP YETKİLİ PERSONEL DIŞI GİREMEZ
İZİNSİZ GİRİLMEZ YETKİLİ PERSONEL DIŞI GİREMEZ
Selam Nisse! Tatil bitti.
-Clark! Döndün mü? -Olofsson!
Nihayet biraz eğleneceğiz.
-Bu sefer ne yaptın? -Hiçbir şey.
Beni tanıyorsunuz.
Yasa dışı bir şey yapmam.
Evet, hiçbir zaman örnek vatandaş oldum diyemeyiz
ama hapis de insanı yola getirmez.
Ancak serserilik de bir kapıya çıkmaz.
Durumdan faydalanmak gerekir.
Hapis yatmanın en iyi yanı net bir hedefinin olması:
kaçmak.
Evet Olofsson, ne yapıyorsun bir görelim.
-Bir merdiven. -Pardon?
Bir merdiven.
Bir dakika. Merdiven yapmaya iznin yok.
Şakaydı, tırmık yapıyorum.
Bak işte.
-Böyle… -Tabii, anladım şimdi.
Aferin Olofsson.
Devam et.
Sundberg!
Hadi gidelim!
Hadi!
-Diğerleri nereye gitti? -Nereden bileyim?
Götünü kontrol ettin mi?
İşte böyle.
Gelin.
Yaylanın beyler, özgürlük bizi bekliyor.
Hadi Clark!
Olofsson!
Derhâl buraya gel!
-Duydun mu? -Kaybol Sundberg.
Lanet olsun sana, Clark!
NÄSET PLAJI 1966
Hadi gelin sersemler.
-Kızlar nerede? -Her yerde.
Firari olmak harikadır. Her şey daha güzel gelir.
Hislerin kuvvetlenir, her şey netleşir
ve renkler canlanıverir.
-İşte şimdi oldu. -Tabii.
Sizi sefil yaratıklar.
-Gökyüzünün fareleri. -Sakin ol Gunnar.
Firardayken kötü bir gün bile çok kötü değildir.
Özellikle o gün acayip iyi bir gündü.
Sen de bir dene.
Clark!
Nereye gidiyorsun Clark?
Bekleyin!
-Nereye gidiyorsun? -Saat çalacağım.
Ha siktir.
-Şuna bak. -Evet.
Siktir.
Şuna baksana.
Boş ver Clark, senin kulvarında değiller.
Bu kızlar havalı.
Bana da Clark Olofsson derler ulan.
-Şu kızlarla konuşmaya gidiyor. -Hangileriyle?
Şu kızlara baksanıza.
Onun adı Madorie'ydi ama Madou demeyi tercih ederdi.
Başka bir dünyadan gelmiş gibiydi, bir melek gibiydi.
Merhabalar.
Abayı yakmıştım.
Yardım edebilir miyim?
Hayatımın ilk aşkı.
Bu işler size göre değil.
İşte.
Güzelmiş.
Dakik biri olduğun belli.
Anlamadım?
Ah, doğru. Bekletmeyi hiç sevmem.
Harvard'a mı gittin?
Evet, Harvard.
Harvard'a gittim. Yani gidiyorum.
Otursana lütfen.
Tabii, memnuniyetle.
Kusuruma bakmayın. Adım John Fredrik Svensson.
Adımı John Wayne'den aldım.
-Benim adım Madou. -Madou…
-Ne hoş. -Bu da annem Liz.
-Merhaba. -Merhaba Liz.
-Liz… -Memnun oldum.
Ben de.
Ee…
Ailem Amerika'da yaşıyor.
Ama ben buradayım işte.
Birkaç tanıdığı
ziyarete geldim.
Şunları mı kastediyorsun?
Evet.
Hayır! Yok ya, onlar çok çocuksular.
Onları tanıyorum bile diyemem.
Biz de istiyoruz!
Birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için!
Biliyor musun John, ben Harvard'a bayılırım.
-Öyle mi? -Madou'nun babası da oradan mezun.
-Şaka yapıyorsun! -Ciddiyim.
Mükemmel bir üniversite.
Kesinlikle öyle.
Ben de severim. Çok iyi bir okul. Yani üniversite.
Dur bakayım.
-Ne güzel. -Al bakalım.
-Çok teşekkür ederim. -Rica ederim.
Merak ediyordum da…
Bu gece kalabileceğim güzel bir otel biliyor olabilir misiniz acaba?
Kaçıyorum da diyebiliriz.
Bak ne diyeceğim.
-Evde boş bir odamız var. -Sahiden mi?
Bir Harvard öğrencisini konuk etmekten onur duyarız.
Şey, aslında…
Ne dersin?
Amerika'ya ne zaman döneceksin?
Henüz karar vermedim. İşleri akışına bırakıyorum.
Ah, bir Mercedes.
Ne güzel.
-Babamın da böyle bir arabası var. -O ne iş yapıyor?
Bir sürü şey. Ticaret falan işte.
Teşekkür ederim.
Ben arkaya geçeyim.
Nasıl yani?
Şimdi ne yapacağız?
Endişelenmeyin.
Hadi gelin, plajdayız sonuçta.
-Eğlenceli olur. -Hayır, olmaz.
Madou ve annesi Liz.
Of çok iyiydiler be.
İkisi de.
Västra Frölunda'da bir malikânede yaşıyorlardı.
Evde erkek yoktu.
Bir prensesle kraliçeye yaraşır bir kale.
Tek eksiği bir kraldı.
İşte geldik.
Teşekkürler John.
-Mütevazı kulübemize hoş geldin. -Güzelmiş, gerçekten çok güzel.
Alın.
Çok güzel.
Teşekkürler.
Şerefe ve ailemize hoş geldin.
-Şerefe. -Şerefe!
Bakalım burada ne varmış…
Tanıdık bir koku.
Şaka yapıyorum.
John, ana dalın ne?
-Anlamadım? -Harvard'da yani.
Aynen öyle.
Harvard mı? Şey…
Ya işte, bir sürü şey.
Ben…
İktisat.
-Finans ve iktisat. -Öyle mi?
Öyle şeyler.
Kapitalizm, falan filan.
Para işleri, bankalar…
Çeşitli para birimlerinin
satın alınması, falan filan…
Ne kadar ilginç.
Ah, öyle.
Bu alanda bir kariyer düşünüyor musun?
Anne, sorguya çekmesene.
-Bunun ne yeri ne zamanı. -Önemli değil Madou.
Bu konuda konuşabiliriz.
İş güç, şey, ben…
Birkaç fikrim var.
Özellikle de bankalarla ilgili.
Bankalara odaklanmanın oldukça kârlı olduğuna inanıyorum.
Yatırım amaçlı mı?
Döviz alım satım?
Borsa? Güven fonu?
Olabilir.
Ama daha çok…
…nakit yönetimi.
Çağa ayak uyduruyorsun.
Aferin sana!
Evet, öyle.
Kesinlikle.
İçelim güzelleşelim!
Of, çok lezizdi.
Madou!
John!
Uyanık mısın?
Burada ne işin var?
Uyku tutmadı.
Biraz seninle uzansam olur mu? Sadece laflamak için.
Hayır…
Peki, konuşmasak da olur.
-John. -Efendim?
Bir şey söylemeliyim.
Evet?
Şey, ben hiç…
Sen merak etme. Ben daha önce çok yaptım.
Hem…
…nazik olacağım.
Söz mü?
Evet, elbette.
Gel buraya.
Canın yanarsa söyle.
Bu kadar mı?
Aynen.
Ne güzeldi, değil mi?
Sen de geldin mi?
Emin değilim.
Nasıl anlıyoruz ki?
Bence sen de boşaldın.
John!
Ah anneciğim…
-Ay ay! Pardon, benim hatam. -Bana anne deme.
-Ekmeği uzatır mısın John? -Tabii ki.
Seyahat etmeyi sever misin John?
Evet. Neden sevmeyeyim ki?
Al bakalım.
Ben İtalya'yı severim.
Bunun tadı çok güzel.
Arada oraya gideriz
ama
Madou asıl Fransa'yı sever.
Fransa mı?
Öyle mi?
Ne hoş.
Bak sen!
Tadı çok güzel.
Dünden sonra tam ihtiyacım olan.
Şerefe.
Efendim.
Her şey için sağ olun.
Madou…
Liz…
Sonra görüşürüz.
-Tekrar gelmeyi çok isterim. -Evet, biz hep şöyle deriz:
Mi casa, su casa.
Casa casa!
-Güle güle! -Görüşürüz.
NYKÖPING 29 TEMMUZ 1966
Liz ve Madou, tam tekmil bir birliktelik.
İkisini de sevdim ve Liz kesinlikle seksiydi, şüphesiz.
Ama Madou'nun sevgilisi olmak istediğimden toparlanmalıydım.
Banka soyacağım ulan.
İşte budur.
Eğlenceli olur.
Küçük suçlardan sıkıldım artık.
Araba çalmak, ev soymak, kaçak içki…
Ufak çaplı işler be.
Büyük düşünmeliyiz.
Harika bir fikir.
Gunnar çok zeki biri sayılmazdı
ama ona söyleneni yapardı ve son derece sadıktı.
Bekle.
Eğlenceli olacak.
Tek bir sorun vardı, delinin önde gideniydi.
Şuna bir baksana.
Ne lan bu şimdi?
Bu zamazingoyu da götürsek nasıl olur?
Evet.
Nereden buldun sen onu?
Boş ver…
Banka soymak için spor malzemesi mi gerek?
Hayır, öyle değil.
Banka soyduktan sonra bir süre gizlenmeliyiz.
Hızlıca girip çıkacağız. Çadır, uyku tulumu ve o tarz şeyler gerekecek.
Ne?
Ormanda kamp kuracağız. Anladın mı?
Ah, tamamdır.
Eğlenceli olur.
Ama neden o kızın evinde kalmıyoruz? Adı neydi, Malou mu?
Hayır, olmaz.
-Adı Malou değil. -Öyle.
İşte geldik. Sen burayı gözle.
BOBERGS SPOR EŞYALARI VE BİSİKLETLER
-Her şey yolunda mı Gunnar? -Evet, yolunda.
Siktiğimin köpekleri…
Ağır ol bakayım.
İşte!
Açtım.
Bunu Milou'ya verebilirsin. Hediye olarak.
Bu pek onun tarzı değil
Kızlar hediyelere bayılır.
Bunu verirsen havalara uçar, hatta bu onu azdırır.
Onun şapkası var.
-Adı Milou değil. -Bence öyle.
Bir işe yara.
Tamam.
Çantada keklik.
-Şapkayı istemeyeceğine emin misin? -Ha?
Verdikten sonra da pompa.
Hem bakarsın belki götten izin verir.
Gunnar.
Ne işi var bunun burada?
İyi geceler beyler.
İyi geceler.
Ne var elinizde?
Şey, kamp yapacağız da.
Tabii.
Geçmişi geçmişte bıraktık, değil mi?
Sen kendi yoluna git, biz de kendi yolumuza.
Öyle bir şey olmayacak.
Hadi ama, alt tarafı kamp ekipmanı.
Bir bakalım. İki uyku tulumu,
bir çadır, taşınabilir mutfak…
Bir de hokey kaskı.
POLİS
Bir fark yaratacaksa sizin olsun.
-Zaten bir rahibenin amı kadar dar… -Sus Gunnar.
Beyler, dinleyin.
Kahretsin Ragnar. Tanıdım bunu.
Rahibe amlı adam.
Evet, o gece gerçekten olanlar hakkında sonsuza dek tartışabilirdik.
Bak sen şuna, bebek yüzlü Gunnar Nordgren'miş.
Gunnar'ın neden öyle yaptığını da…
-Kim o? -Yok mu şu köpek takıntılı çocuk.
Ama neden kendimizi yoralım ki?
Köpek çocuk!
Sonuçta olanlar değişmeyecekti.
Beyler…
Gunnar!
Ne bok yedin sen Gunnar?
Siktir.
Seni kahrolası aptal.
Gitmemiz gerek.
Hadi!
Hadisene!
Nyköping Polis Departmanı, Komiser Lindström.
İşte karşınızda, Memur Tommy Lindström.
Adımı duyduğu andan itibaren beni takıntı hâline getirdi.
Clark Olofsson…
Hayatı boyunca takıntısı sürdü.
Clark!
Nerede o? Clark nerede?
Clark nerede? Clark!
Orospu çocuğu!
Bu, Tommy Pony ve benim için hayat boyu sürecek
bir yolculuğun başlangıcıydı.
Ragnar!
Tamam, sakin kal.
Bir şey olmayacak.
İmdat, yardım edin!
-Lennart… -Dayan, Ragnar. Dayan.
Lanet olsun! Yardım edin! Biri ambulans çağırsın!
Polis birkaç gün hayatta kaldı, sonra da öldü.
Böylece kendimizi İsveç'teki her gazetenin manşetinde bulduk.
Bir gün meşhur olacağımdan emindim ama böyle bir şey yüzünden değil.
POLİS KATİLLERİ
Polis katili…
Üstelik adamı ben vurmadım!
Evet beyler, durumdan haberdarsınız.
Bir adamımız öldü.
Yakalayalım şu polis katillerini.
-Harekete geçin! -Anlaşıldı.
Birinci birim, göle doğru.
İkinci birim benimle.
İkinci ve üçüncü K9 birimleri batıya. Andersson, tepeye bak.
Hadi, yakalayalım orospu çocuğunu.
Nereye gidiyoruz?
Clark!
-Ne? -Nereye gidiyoruz yahu?
Sen kendi başınasın.
-Her koyun kendi bacağından Gunnar. -Ne?
Tamam.
Bol şans!
Clark!
Lanet olsun.
Bu olanların suçlusu ben değildim.
Polisler umurumda değildi
ama gerçekte kim olduğumu öğrendiğinde Madou'nun söyleyeceklerini umursuyordum.
John bu…
Harvardlı kocana da bak sen.
POLİS KATİLLERİ
70 memur için Clark Olofsson avının beşinci günü başladı.
Gidelim beyler!
Olofsson kahve içerken görüldü.
İnsan avı devam ediyor.
Storsjön Gölü'ne yaklaştım, tamam.
Firardayken tetikte olmak gerekir.
Gunnar Nordgren?
Sakin ve sağduyulu olmak gerekir.
Olduğun yerde kal!
Hele de tüm ülke sizin peşinizdeyse.
Lanet olsun Gunnar!
Memur Mathiasson senin ateş açtığını görmüş.
Evet ama bunu yapan kişi
ben değildim.
Yüksek sesle! Neyi yapan?
-Bunlara neden olan kişi ben değildim. -Kimdi peki?
Clark.
Ne dedin?
Clark Olofsson.
TELEFON
Clark Olofsson'la konuşmayı çok istiyoruz
ama onu hâlâ hiçbir yerde bulamadık.
-Sevgilisinin adını biliyorum. -Öyle mi?
Neymiş adı?
-Alo, ben Liz Britmer. -Alo. Madou'yla konuşmak istiyorum.
-Malou. -Peki.
Ya da bir dakika…
-Ne? -O değil, Milou muydu?
-Milou? -Hangisi yani,
Malou mu Milou mu?
-Kim arıyor? -Ben Clark.
-Şey, John. -Tabii, sırra kadem basan çocuk.
Evet, yani hayır.
Ben polis öldürmedim.
-Buna inanmış olamazsın? -Neye inanacağımı gerçekten bilmiyorum.
Öyle biri olmadığımı biliyorsun, beni tanıyorsun.
-Keşke yardımcı olabilsem. -Liz…
-Cidden öyle ama… -Seni özledim.
-Tatlım… -Madou orada mı?
Onunla konuşabilir miyim?
Hayır, bence bu kötü bir fikir.
Lanet olsun.
Lanet olsun be Gunnar!
Malin.
Emin misin?
-Hayır. -Hayır?
İşe yaramadığın için sağ ol.
Adresini biliyorum.
Ne büyük bir evmiş yahu.
Tommy, yürüyüşe çıkmışız numarası gerçekten işe yarayacak mı?
Evet yahu.
Kimliğimizi gizledik.
Sence buraya gelecek kadar salak mıdır?
Kızı öğrendiğimizi düşünmemiş olamaz.
Bir şeyler oluyor.
Bakalım gerçekten de salak mıymış.
Kız evden çıktı, hazır bekleyin, tamam.
Anlaşıldı, tamam.
Nereye gidiyorsun bakalım, küçük havuç kafa.
Eğilin lan.
Az daha görecekti.
-İyi ki kılık değiştirdik. -Evet.
-Madou! -Hayır! Ne oluyor?
-Benim. -John?
Sana bir açıklama yapmalıydım. Düşündüğün gibi değil.
-Bana yalan söyledin! -Doğru.
Özür dilerim, beni affet.
Başkası gibi davranmazsam seninle birlikte olamam sandım.
Nasıl yani?
Param falan olmazsa senin beni takmayacağını sandım.
Senin gibi biri neden beni önemsesin ki?
O polisi ben öldürmedim.
Ben değildim, yemin ederim.
Böyle bir şey yapmayacağımı biliyorsun.
Senin kadar
güzel bir şeye dokunmuş bu eller, öyle korkunç bir şey
yapabilir mi hiç?
-Ne desem bilmiyorum. -Bir şey demek zorunda değilsin.
Salak sporcular…
Ben sadece seninle konuşmak istedim,
açıklama yapmak için.
Beni bir daha görmek istemezsen anlarım.
Ama şunu bilmeni istiyorum,
seni seviyorum.
Evet, sadece bunu söylemek istedim.
Dur.
Clark…
Sen bir şey demeden önce, sana bir şey vermek istiyorum.
Çok güzelmiş.
Bunun aynısından annemde de var.
John!
Evet, şey…
Dur, takayım.
Senin için çok endişe ettim.
Annem de. Bence o da seni önemsiyor.
Ben de onu önemsiyorum.
İkinizi de önemsiyorum.
Hem de çok.
Düşündüm de belki üçümüz…
Ne?
Bilmiyorum, içimde garip bir his var.
-Şerefsiz! -Bırak onu!
-Çekil üstümden! -Claesson! Yakaladım onu!
-Bok yakaladın! -Clark!
Orospu çocuğu!
-Bıraksana! -Asla! Ben masumum!
-Hayır! -Bırak onu!
Gerzek polis!
Claesson!
Clark, hayır!
Yapma!
-Lanet olsun Claesson! Acele et! -Clark!
-Olofsson! Pes et! -Hayır!
Clark!
Beraber şahit oluyoruz, genç suçlu Clark Olofsson…
Her şeyin nasıl başladığını öğrenmiş oldunuz.
Kariyerim çok hızlı bir şekilde başlamıştı ve namımı tüm ülke duymuştu.
Nezarethaneden Svea Mahkemesine götürülüyor,
mahkeme kararı orada belli olacak.
Birkaç suçtan davam görülüyordu: soygun, silahlı çatışma…
Fakat polis cinayetinden aklanmıştım.
Oğlum, Clark'ım!
Suçlu ben değildim.
Ben bir süper stardım. Annem çok gururlanmıştı.
Çok başarılı olacağını hep biliyordum!
Madou ve ben de çok âşıktık.
Hapse giriyordum
ama gariptir ki hiç o kadar özgür hissetmemiştim.
Ayrıca yakında tekrar özgür olacaktım.
Parmaklıklar ardında harcayacak zamanım yoktu benim.
CLARK OLOFSSON'UN VAFAN VAR DET SOM HÄNDE? I-III KİTAPLARINDAN UYARLANMIŞTIR
Alt yazı çevirmeni: Burak Patan