SERIAL NETFLIX
"WIDZĄ WE MNIE KOGOŚ MIĘDZY FIZIĄ POŃCZOSZANKĄ I ALEM CAPONE".
CLARK OLOFSSON
OPARTE NA PRAWDZIE I KŁAMSTWACH
HÄSTEVIK, HISINGEN, ROK 1952
Clark, chodź no.
Słuchaj mnie, jest tak.
Życie cię rozczaruje. Trzeba to brać na klatę.
Łapiesz? Brać to na klatę, jak mężczyzna.
Tak jest. Brać rozczarowania na klatę.
Ładnie wyglądacie, chłopcy.
Stul pysk, szmato!
Markotna gnido.
Właściwie tyle musisz wiedzieć.
Nie słuchaj jej.
Boże święty!
- Co z tobą, Sten? - Zamknij mordę!
- Clark! - Musi się wreszcie nauczyć.
- Ma sześć lat! - Właśnie mówię, kurwa!
Że co?
- Nie! - Clark!
Ratuj go, na Boga!
- Do cholery, Sten, wskakuj za nim! - Kurwa!
Patrz, co robisz, szmato jebana!
Sten, pomóż mu.
Clark!
Sten! On tonie
- Clark! Zuch chłopak! - No wreszcie.
- Nurkuj po moją flaszkę! - Nie!
Clark! Sten!
- Nie! - Płyń po flaszkę, mały!
- Sten, co robisz? Clark! - Zamknij się!
- Bierz flaszkę! - Nie!
Clark!
Zwykle nie słuchałem pieprzenia ojca,
ale te słowa zapadły mi w pamięć.
Chwilami życie to pasmo rozczarowań i trzeba z nimi żyć.
A gdy żyje ci się dobrze, wiedz, że zaraz się zawiedziesz.
Oj, Clark…
Zwolnij, bo się spuszczę.
Chwilami czuję się jak jasnowidz. Całkiem jak teraz.
Czuję, kiedy zaraz wszystko szlag trafi.
Trzy, dwa, jeden.
Clarku Olofssonie, jesteś aresztowany!
Przestań, jesteś otoczony! Poddaj się!
Daj spokój!
Ale powoli. Pewnie ciekawi was, co się stało z Marią…
z wyjazdem do Bejrutu…
i naszym życiem w Paryżu Bliskiego Wschodu.
Proszę.
BEJRUT, ROK 1972
Kurna mać…
Stul dziób, do kurwy nędzy!
Daj się ludziom wyspać, na Boga!
Cicho tam!
- Co ty robisz? - Ten kutas obudzi całą okolicę.
- Kładź się. Tu jest taki zwyczaj. - Niech przestanie.
Jak go zaraz…
Nie, nie mogę.
- Witam. - Salam alejkum.
Alejkum salam.
- Koleś, nalej dzieciakowi herbatę! - Już.
Pyszna pomarańcza. Bardzo dobra.
Słodka.
- Twoja herbata. - Pij, też dobra.
Dzięki. Szukran.
U nas mówimy: "Idź się zesraj".
Zdrowie.
- Szisza. - Szisza?
- Zapalisz? - Chętnie.
Spróbuj.
Jest świetna!
Ekstra.
- Idę ubić interes. - Interes?
- Tak, po to tu jestem. - Aha.
- Szukran. - Trzymaj się, kolego.
Idź się zesraj.
W Bejrucie czułem się wolny.
Był to istny raj, pełen okazji do ubicia złotego interesu.
I mieli pyszne pomarańcze. Lepsze od szwedzkich.
Panie Osman!
- Olofsson! - Pomarańczka dla pana!
Witaj, kolego.
Miło mi.
Aż trzy.
- Co pan sądzi o mercedesie? - Śliczny!
- Europa. 10 na 10. - Tak.
- Ma pan całą forsę? - Nie całą, ale część.
- Że co, koleś? - Olofsson.
- Nie, chcę całość. - Olofsson, słuchaj mnie.
Ubijamy interes. Nie rób takich min.
- Widzę, że odkryłeś pomarańcze. - Tak.
- Smakują? - I to bardzo.
- Najlepsze, jakie w życiu jadłem. - Tak.
Sądzę, że spodoba ci się moja oferta.
Bardzo.
- Tak! - Tak.
- Lubisz interesy? - Lubię! Jestem w tym najlepszy.
- Istny ojciec. - Jestem ojcem biznesu!
- Opowiadaj dalej. - Jasne.
Słuchaj, gdyby…
- Gdzie jesteś, kochanie? - Tutaj.
Jesteś. Coś ci przyniosłem.
Ugryź tylko.
Posłuchaj.
Gadałem z takim jednym Osmanem.
Nawiążę z nim współpracę.
Ma tu sad pomarańczowy.
Taniutkie. Świetna sprawa.
- Smaczna? - Przepyszna.
- Lepsza niż w domu. - Mówiłem to samo. O wiele lepsza!
Dlaczego te u nas przyjeżdżają z Izraela czy skądś tam?
Pomarańczowy rasizm!
Sprowadzajmy je stąd. Taniej, lepiej, smaczniej.
Clark Olofsson, importer pomarańczy.
Co powiesz?
- Rewelacja, Clark. - Wiedziałem!
- Od początku miałam co do ciebie rację. - Miałaś.
Nie jesteś bandytą, tylko bystrym człowiekiem interesu.
Jak najbardziej.
I dobrym człowiekiem.
- Skąd. - Tak, jesteś.
A ja jestem z ciebie dumna.
- Trudno było wszystko zostawić. - Wiem.
Wiem.
Ale przeczucie mówiło mi: "Dalej, Mario.
On cię nie zawiedzie".
Tak się cieszę, że go posłuchałam, a ty spełniasz swoje marzenia!
- Udało ci się, Clark. - Jeszcze jak.
- Nam się udało. - Tak, udało się.
Żyli długo i szczęśliwie, i takie pieprzenie.
Ten znowu swoje!
Za cholerę.
HASZYSZ
PYSZNE POMARAŃCZE
No?
Kombinacja!
Nachapiemy się!
Czekajcie na mnie!
Olofsson!
- Bejrut będzie tęsknił. - Nie to co ja!
Bardzo miło robiło się z panem interesu.
I wzajemnie, panie Osman.
Bardzo równy z pana gość.
I z pana również.
- Tak, tak. - Tak.
Olofsson.
- Olofsson. - Dobra…
- Idź się zesraj. - Idź się zesraj.
- Jedź ostrożnie do Szwajcarii. - Nigdy w życiu!
Tuman jebany.
Miałem dosyć Bejrutu.
To wcale nie taki raj, jakim go malują.
Rzygać mi się chciało i uznałem, że zawiozę towar sam,
Aż do rodzinnej Szwecji.
Z drogi!
TURCJA - GRECJA - JUGOSŁAWIA
WĘGRY - ZSRR - POLSKA - NIEMCY
DANIA - SZWECJA
Ponieważ sam zająłem się logistyką,
ktoś musiał się tylko zająć dystrybucją.
Dobrze wiedziałem, do kogo zagadać.
Do mojego kumpla Lisa Kurrego.
Raju, Slark Olofsson!
Co masz w torbie?
Właź.
- Slark. - Ale śmierdzi.
Lis Kurre miał największe zbiory pornosów w całej Szwecji
i znał każdego dealera w mieście.
Był w sam raz.
Świetne te paluszki.
- Patrz, jaki fiut. - A teraz się napijemy.
Zdrowie, patafianie.
Mam tu coś dla ciebie.
Popatrz.
- Nie cierpię owoców. - Ale podejdzie ci…
to!
Zgadza się, to mi podchodzi.
Towar pierwsza klasa.
Czarny Afgańczyk, prosto z Libanu.
I mam tego cały pierdolony samochód.
- Nie. - No.
Znajdź dobrych ludzi, to będzie się rozchodziło samo.
Znam dobrych ludzi.
Co powiesz?
Spółka?
Spółka.
Siad.
A jemu co nie pasuje?
Benganowi pasuje wszystko.
Gapi się na mnie jak psychol!
Zabieraj go ode mnie.
Dobra, i co teraz?
Teraz - idziemy.
- Jest kupa roboty. - Już teraz?
Pewnie, że teraz.
Towar się sam nie opchnie.
Dobra, no to ruszam.
Czekaj. Zabierasz się ze mną?
Pewnie, że tak. A czemu nie?
Rzecz w tym,
że tamci zwieją na twój widok.
Co?
Jesteś Slark Olofsson, zwany w całej Szwecji.
Poszukiwany zbieg.
To trochę nie ich klimaty, wiesz?
Tu masz rację.
Wierz mi, opchnę to wszystko w okamgnieniu.
Wydymaj mnie, to zginiesz.
Ej weź…
Dotarło?
Tak…
Wkręcam cię. Ale się sprężaj.
Już.
- Bengan, zostań z nim. - Ejże, co?
- Luz, wszystko załatwię. - Że co? Sio, spadaj.
Co się gapisz, ty zboku? Co?
Nie dam rady, schrzaniłeś.
Wiesz, z kim masz do czynienia?
Chyba z najlepszym gangsterem w dziejach gangsterki!
Co?
Mogę obrobić bank, kiedy tylko zechcę.
I to z tą butelką.
Patrz.
Ćwoku.
SPOLA KRÖKEN
Nie mogę, zgniję tutaj.
Zdechnij, ty durny szczurze.
Tak jest, nie mylicie się! To ja!
A to… jest napad.
Ja cię kręcę.
- Jak masz na imię? - Ingela.
- Chyba się nie boisz? - Trochę. Słyszałam o tobie.
Nie wierz we wszystko. Na serio jestem lepszy.
Przepraszam, młodzieńcze, ale okradasz bank, czy ciągniesz ją do łóżka?
Co?
Mam mięso w piecu.
Przepraszam, ciut się zamyśliłem.
Naprawdę masz w kieszeni pistolet?
Żebyś wiedziała, że mam spluwę w kieszeni.
To napad! Oferuję wam niepowtarzalne przeżycie.
Będzie o czym opowiadać resztę nudnego życia.
Jesteście w obecności słynnego Clarka Olofssona!
Ładuj całą forsę do torby!
Nie kombinować, bo strzelę!
- Czyli z tego żyjesz? - Co?
Okradasz banki? To ma być życie?
Handluję też prochami. Między innymi.
Ale głównie okradam. I co z tego?
Sprężaj się! Słyszałaś, że pani ma mięso w piecu.
Dziękuję bardzo.
Ingelo, powiedz…
Wolisz dalej stać wśród tych nudziarzy?
Czy wolisz zabrać się ze mną na parę godzin
i nacieszyć się Clarkiem Olofssonem?
Zastrzelę cię. Zgrywam się.
Kłaniam się.
- Że co? - Zdychajcie, dziady!
Szampana, migiem!
Zapraszamy na parkiet! Pora na "Schwytać anioła'!
Zabawmy się.
Klasyka.
Przetańczmy całą noc.
Poczujcie rytm.
To będzie niezapomniana noc!
Dawaj, Clark!
- Ej, wywalaj. - Kiedy sikam.
- Zjazd. - Kurna!
Sikałem, ty kutafonie!
Dobra.
- Draniu. - Kocham cię, kurwa.
- Chodź do mnie, ty rabusiu! - Jedziemy.
Tak jest.
- Bosko. - Skończyłeś?
Się wie! Masz do czynienia z zawodowcem!
- A jak tobie mija wieczór? - Cudownie.
Wiem, jak sprawić, by było jeszcze lepiej.
Chodź.
DZIECI? W SWOIM CZASIE.
ŁAŹNIA
Wchodzimy.
Zabawmy się.
Pani przodem.
Świrze.
- Ostatni to frajer! - Ej!
No i tak trafiliśmy tutaj.
Jak to ujął mój stary, trzeba wziąć zawód na klatę.
Wiecie, co będzie potem.
Policja! Stój, Clark!
Daj spokój!
Poddaj się!
Jesteś okrążony!
Clark!
Ucieczka, handel, napad.
- Sześć lat w pudle. - Witaj w domu.
- Nowe gacie, Söderström? - Specjalnie dla ciebie.
- Wygodne. - Cieszę się.
Cóż, znów w pudle.
Całkiem nieźle. Nie ma jak w domu.
Chodź.
Musiałem zadzwonić do Marii.
Cicho tam.
Pokażę wam, kto tu rządzi.
Cicho, do cholery!
- Co mnie uciszasz? - Wybacz, to nie do ciebie.
Coś ty myślał, Clark? Mówiłeś, że z tym kończysz!
Ja powiedziałam wszystkim to samo - a oni uwierzyli!
Tak, wiem. Nawaliłem.
Wybacz, strasznie się wygłupiłem.
Szuka cię policja, i pierwsze, co robisz, to okradasz bank?
Nie zamierzałem wpaść.
W sensie… nie skupiaj się na szczegółach i spójrz szerzej.
Kocham cię.
Możesz mi ufać, Mario.
- Czyżby, Clark? - Pewnie, że tak.
Jesteś moją miłością.
Zobaczymy.
Rozłączam się, muszę… wrócić w jakiś sposób do Szwecji.
Do zobaczenia, Clark.
Poszło chyba całkiem nieźle.
Sześć lat to szmat czasu, a w pudle chwilami nie ma lekko.
Zwłaszcza dla takiej gwiazdy jak ja.
Inni więźniowie mi zazdrościli.
Musiałem stale mieć się na baczności.
Cześć, koledzy. Fajnie.
Suń się, też z wami zagram.
Wybacz, koleś, ale w to się gra we czterech.
Czasem trzeba tupnąć nogą i pokazać reszcie, kto tu rządzi.
No weź, daj mi zagrać. Nie wiesz, kim jestem?
Co?
Tak, jesteś Clark Olofsson.
- No. - Ale są tylko cztery kolory.
No nie, koledzy?
Zanim zaczniemy, niech każdy wsadzi łapę w gacie
i sprawdzi, czy ma tam kutasa,
bo wszyscy wyglądacie jak straszne pizdy!
Jedziemy, fińscy kutasiarze!
Cholera, chciałem poczuć trochę ciepła. No i zagrać.
Trzymaj czapkę!
Janne Olsson. Miło cię poznać.
Mówię: miło mi.
Olofsson.
Jestem Janne Olsson.
Siema.
I nagle zjawił się on. Kurokrad Janne Olsson.
Który lada chwila miał zmienić moje życie. Niesamowite.
To zaszczyt cię poznać.
Dobra, już.
I wielka przyjemność.
- Siadaj. - Dzięki.
- Za co siedzisz? - Cóż, przeskrobałem sporo rzeczy.
Janne chciał być sławnym bandziorem.
Żyć na krawędzi, tak jak ja.
Ciągle chciał słuchać moich rad i opowieści.
Kurde, ale super.
Jak dziecko co noc proszące o tę samą bajeczkę.
Dalej, Clark. Opowiedz mi to jeszcze raz.
Nie.
Dobra.
Czyli przebierasz się za Araba, wchodzisz do banku
i krzyczysz coś fajnego, jak…
"Trzymać czapki"!
Zabijasz obsługę…
Nie.
Nie możesz zabić obsługi. Potrzebujesz zakładników.
Żeby szychy oddały ci forsę i co tam jeszcze chcesz.
Szybki samochód.
Błękitnego forda Mustanga. Są boskie.
Dadzą ci, co tylko zechcesz.
No i…
"Imprezę czas zacząć".
To lepsze niż "trzymać czapki".
"Imprezę czas zacząć".
- Kurde, jesteś istnym geniuszem. - No.
"Imprezę czas zacząć"!
- Tak jest. - No. Tak jest, do cholery.
Kurokrad był moim fanem i był na każde skinienie.
Przygotowałem się do ucieczki dzięki jego częstym wyjściom.
Życzyłeś sobie dynamit.
Jasna cholera.
Brawo, Janne.
Przy kolejnym wyjściu…
trzeba przywalić.
Przywalimy.
Imprezę czas zacząć.
Dobra…
Nie wysiadaj teraz.
Co jest, do cholery? Kupa złomu.
No jedź, kurna olek!
Tak, z górki umiesz zjechać.
Nadjeżdżam, Clarken!
Cholera.
WIĘZIENIE W KALMARZE
Wszystko było przygotowane wedle moich instrukcji.
Kurokrad zwinął pospolity wóz i przebrał się, by nie budzić podejrzeń.
No i dynamit, rzecz jasna. Istny klasyk wśród zbiegów.
Mieliśmy plan idealny.
Lepiej być nie mogło. Tyle że…
marny dynamit Jannego się nie sprawdził.
- No wyłaź! - Cholera!
- Co jest z tym dynamitem?! - Co? Dynamit jest w porządku!
Czyżby?
- Bo coś nic nie zrobił! - Może ty się nie znasz!
Pewnie, że się znam, do kurwy nędzy!
Janne, tumanie.
Przyniosłeś mi tu petardę!
Gdyby nie ten pajac i jego gówniany dynamit,
wszystko skończyłoby się inaczej.
Dla całej Szwecji.
Spokojna głowa, Clark, wyciągnę cię!
I dla reszty świata.
- Coś wymyślę! - Jebany kurokradzie!
Obiecuję!
Kurde!
Cholera.
Imprezę czas zacząć, pamiętaj!
Tymczasem Maria wróciła do kraju i nie była zachwycona.
- Rzucam cię. - Co?
Musiałem ją nieco udobruchać.
Wcale nie rzucasz. Co ty gadasz?
W kółko kłócimy się o to samo.
Ta sama cholerna kłótnia, z tego samego powodu!
Każda para się kłóci.
To normalka w namiętnych związkach takich jak nasz.
Gwarantuję ci, że normalne pary nie kłócą się o to, co my.
Chciałabym się kłócić o pospolite sprawy.
Jak chcesz, to się pokłócimy.
Wysadziłeś dynamit!
- Ktoś mógł ucierpieć! - Tym się przejmujesz?
- Tak. - A ja to co? Narażałem życie!
Dynamit od Jannego był do kitu. Prawie zginąłem.
- Chciałem uciec do ciebie. - Przestań, Clark.
- Nie słuchasz mnie. - Słucham.
Już tak dłużej nie mogę.
Możesz wszystko, co zechcesz. Jesteś silna.
Dlatego jesteśmy razem.
Mówię serio, Clark.
Rzucam cię.
Nie. Nie rób tego, do cholery.
Wiem, że strasznie nawaliłem.
Ale…
to dlatego, że społeczeństwo nie dało mi uczciwej szansy!
Wiem.
- I sądziłam, że zdołam ci pomóc. - Tak.
Ale jednak nie mogę cię naprostować.
Możesz. Proszę, nie zostawiaj mnie.
Bo jeśli zostawisz, nie wiem, co ze sobą zrobię.
Mam tylko ciebie.
Jesteś moją jedyną nadzieją. Nie odbieraj mi jej.
Możesz dać tak dużo.
Ludzie słuchają, gdy się odzywasz.
Dajesz natchnienie.
Pomyśl,
ile byś osiągnął, gdybyś się tylko postarał.
Byłbyś wzorem do naśladowania.
Bohaterem narodowym.
- Chcę być takim bohaterem. - Nie widzę tego.
Naprawdę. Tylko patrz, zaraz ci to udowodnię.
Niby jak?
Tylko patrz. Zobaczysz, słowo.
Zobaczysz, skarbie!
Skarbie?
- Cześć. - Clark, to ja.
Ingela!
- Hej. - Hej.
- Kto to był? - Co?
Tamta.
To… Nieważne. Dobrze cię widzieć.
Słuchaj.
Mam wspaniałą wiadomość.
- Gotów? - Gotów.
- Jestem w ciąży. - Że co?
Jestem w ciąży. Będziemy rodzicami!
Fantastycznie. Wspaniałe wieści, tak…
To moje?
- Tak, nasze. - Moje. Nasze.
To była cholernie ciężka sprawa.
Miałem zostać tatą i bohaterem narodowym.
Trudno to zrobić, siedząc w izolatce jak zwierzę.
Musiałem więc wziąć to na klatę.
Jak wtedy, gdy stary nas zostawił i mama poszła do czubków.
Trafiłem do domu zastępczego.
Mały!
Domu tego pijanego brzydala.
Do roboty, smarku.
Na pewno masz fiuta, mały?
Bo wywijasz szpadlem jak starucha!
Miałem to gdzieś. Gadanie na mnie nie działa.
Ty mała pizdo!
Leć po kolejną flaszkę, smarku!
Wystarczy być twórczym i mieć żelazne nerwy.
Tak jak ja.
Ja ci dam.
Uwielbiałem dręczyć tego dziada.
Idzie Mikołaj.
Mam coś dla ciebie, pizdo.
- Ejże, stój! - Zdychaj, staruchu.
Clark!
Stój!
W końcu od niego zwiałem.
Do cholery, Clark!
Stój!
Smarkacz jebany.
Nie…
Coś ty, kurde, zrobił?
Clark, kurwa mać!
Szlag!
Clark!
Dorośnij i weź to na klatę.
SZTOKHOLM, 23 SIERPNIA 1973 ROKU
Co się gapisz?
Co?
Jestem tu tylko ja, więc patrzysz na mnie.
Czego żądam? Już ci mówię.
Trzech milionów.
W nieznaczonych banknotach.
Zagraniczne waluty.
I forda Mustanga.
Błękitnego!
Tak…
Czego chcę?
Trzech milionów.
W koronach innego państwa.
I błękitnego forda Mustanga. Już.
Już!
Imprezę czas zacząć.
Imprezę czas zacząć!
- Olofsson, pobudka. - To nie ja.
Masz gościa.
- Wstawaj, Olofsson. - Kucyk Tommy.
- A to dopiero. - Po prostu Tommy.
Idziesz ze mną, i to już.
Tak?
Cóż.
Nie mam innych planów. Dokąd idziemy?
Na tańce?
Serio pytam.
- No co jest? Co tu robisz? - Dość gadania, idziemy.
Otwórzcie.
Czekajcie.
- Cześć. - Cześć.
Hiller, miło mi.
Idź się zesraj. Eskorta? Nie w kij dmuchał.
No słucham panów. O co chodzi?
Zatkało was na mój widok?
Nie wstydźcie się, każdemu się zdarza.
Chyba dostrzegasz tę ironię, Tommy.
Ciągle chciałeś mnie wtrącić do pudła, a teraz mnie wyciągasz?
Cicho bądź, Clark.
Uśmiechnijcie się do pismaków!
Może traficie na pierwszą stronę.
Tommy!
Co tak pachnie?
Czyżby nowa woda, Tommy?
Wyrywasz babki?
Nie, ciągle musi płacić.
ORREFORS - VETLANDA - NÄSSJÖ
No ile jeszcze?
- Kiedy dojedziemy? Głodny jestem. - Stul dziób, Clark.
- Jak ci było? - Hiller.
- Hiller, dokąd jedziemy? - Zamknij się!
Siedzenie się klei. Co wy tu robiliście?
Zresztą nie odpowiadaj.
- Dużo dymasz, Tommy? - Zamknij się.
Tylko się zgrywam, sztywniaku.
- Umieram z głodu. - W zasadzie…
Hiller, na litość.
- Ja też muszę. - Zamknij mordę.
Nie śpieszy wam się. Dojechaliśmy?
Otóż tak.
Widzimy, że na miejsce dojeżdża granatowe volvo.
Cześć.
Clark Olofsson został przewieziony z więzienia w Kalmarze.
Jechałem całe wieki w śmierdzącej furze.
Na miejscu pojąłem, że kroiło się coś dużego.
Chciałem się dowiedzieć, co jest grane. Miałem przeczucie…
Bo Holmström, na żywo z Norrmalmstorg.
Jak państwo widzą, droga jest zamknięta i zastawiona radiowozami.
W każdej chwili może się rozpętać strzelanina.
Dziś rano, o godzinie 10.00, mężczyzna, rzekomo mówiący po angielsku,
wszedł do banku…
Napad w Norrmalmstorg. Mój bilet do światowej sławy.
Zasłynąłem jako "Facet od syndromu sztokholmskiego".
Dlaczego nie syndromu Clarka Olofssona, co?
"Syndrom sztokholmski". Pieprzona bzdura.
Czy to prawda, że przywieziono właśnie Clarka Olofssona?
Nie wiem, ponieważ udzielam państwu wywiadów.
Kurde, to była kupa frajdy.
Bardzo miło wspominam tamte dni.
Patrzcie, ilu ludzi.
Terrorysta wziął troje ludzi za zakładników,
postrzelił policjanta w dłoń i kazał cię tu przywieźć.
I jest przebrany za Araba.
Albo rastafarianina.
- Że co? - Ponoć cię zna.
Czy ty znasz jego?
Gdybym się przyznał…
Nie.
…nie wpuściliby mnie.
Nie powiem, żebym go znał.
Nie?
Ale nie mogłem całkiem zaprzeczyć, bo wtedy też by mnie nie wpuścili.
Ale mam pewne pojęcie, i jeśli to on,
macie spore kłopoty.
Kto to taki?
Ty mi powiedz. Jedno jest pewne.
To groźny, nieobliczalny wariat. Zrobiłbym wszystko, czego chce.
Musiałem więc dobrze to rozegrać, żeby przywieźli, czego chciałem.
- Hiller, masz papierosa? - Jasne, trzymaj.
Rastafarianin, tak?
Tak.
- Czego sobie zażądał? - Trzech milionów i forda Mustanga.
- Mustanga… - Nalegał, żeby błękitnego.
- Tak. - Bardzo ładna gablota.
- Nie da się ukryć. - Dobra, dobra.
Będę całkowicie szczery.
Jak dla mnie to katastrofalny pomysł.
Ale… Palme uważa, że dzięki tobie nikt nie zginie ani nie ucierpi.
Słyszałeś w życiu taką bzdurę?
Ja cię kręcę…
- Że też pan premier prosi mnie o pomoc. - Nie!
- Terrorysta zażądał… - Kucyku, kolego.
Nazywam się Tommy i nie jesteśmy kolegami!
Nie… to nie.
- Przekaż, że się zgadzam. - Dobra.
Robię to tylko dla dobra kraju.
Chcę pistolet…
immunitet…
i więcej wyjść.
Oczywiście.
- Co tylko zechcesz. - Hiller! Wykluczone.
To mam was gdzieś. Zawracamy, nie chciałem tu…
Dobra, Olofsson, umowa stoi!
Tylko pamiętaj: nikt nie może ucierpieć.
Jasne.
Słowo.
Dobra. To chodźmy.
Do cholery!
Słyszymy jakieś krzyki!
Do cholery, Clark!
- Uwaga. - Wysiada.
- Poważnie! - Zgrywam się.
Z czego rżysz, Hiller?
Clark!
Do tyłu! Nie podchodźcie!
Tutaj!
Musimy zwalczać przestępczość.
W przeciwnym razie zapanuje bezprawie.
Policja zachowuje wszystkie środki ostrożności.
Taka jest rola policji.
Jak kraj długi i szeroki, wszyscy patrzyli,
jak wszedłem do banku na ratunek.
Mój Boże, Clark…
Proszę się cofnąć!
O Boże, to Clark!
Cały naród wstrzymał oddech i patrzył, jak pomagam Palmemu.
Jednocześnie musimy też strzec ludzkich istnień.
Clark Olofsson jest prowadzony…
Patrz, pokazują tatusia.
…przez porucznika Tommy'ego Lindströma…
Słuchajcie!
Syn jest w telewizji!
Cicho tam, pijaczko!
Dołożymy wszelkich starań, by obywatelom nie stała się krzywda.
To rzecz jasna bardzo szokująca i groźna sytuacja. Kryjemy się…
Panie premierze, czy to znaczy, że rząd oraz władze
polegają w całości na Olofssonie?
Clark?
Na niesławnym rabusiu?
Tego… nie skomentuję.
Dobra, słuchaj uważnie. Terrorysta zajął parter.
Rozstawiliśmy się na piętrze, w piwnicy, na dachach i wszędzie indziej.
- Dobra, to na razie. - Zaraz.
Pamiętaj, jak się umawialiśmy. Żadnych rannych i żadnych trupów.
No jasne. Możesz na mnie liczyć, Tommy.
Sam wiesz.
Nie miałem bladego pojęcia, w co się pakuję.
Równie dobrze mogłem iść na śmierć.
Fatalny pomysł.
Ale byłem pewny jednego: że życie to pasmo rozczarowań.
I że trzeba je brać na klatę.
No i trochę się przy tym zabawić.
Imprezę czas zacząć!
NA MOTYWACH KSIĄŻKI PIÓRA CLARKA OLOFSSONA
Napisy: Piotr Kacprzak