SERIAL NETFLIX
"IMPREZĘ CZAS ZACZĄĆ!"
CLARK OLOFSSON
Czy w ciągu tych pięciu… Nie, czterech i pół godziny wspomniał,
jak zamierza się wydostać?
Nie orientuję się, czy ujawnił nam swoje plany.
Obecnie czekamy na przyjazd Clarka Olofssona.
Później zobaczymy, jak sytuacja się rozwinie.
- Mówi po angielsku. Wiadomo coś jeszcze? - Nie, nic ponadto.
W mordę!
Kryjcie się!
W środku rozległy się nagle wystrzały z pistoletu maszynowego.
Boże Święty, Clark.
Napastnik uchodzi za skrajnie nieobliczalnego.
Imprezę czas zacząć!
Jasny gwint.
jebany kurokrad Janne Olsson. Jak on mnie wkurzał.
Ściany mają uszy.
Wiedziałem od początku.
Siema, Slufsen.
To ja, Janne.
- Przecież widać, kurwa. - Nie.
- Jasne, że tak. - Nie sądzę.
Nie mówiłem, że cię wyciągnę?
Nie łapiesz? Trzy melony!
I cholerny Mustang!
Wiesz…
uczyłem się od mistrza.
Wkrótce wyjdziemy. Ale najpierw…
chodź.
Reszta jest w skarbcu. Spodobają ci się babki.
Tak trzeba było zrobić. Bach! Szybka piłka, bohater objawiony.
Reszta jest w skarbcu.
Ale to żadna frajda.
Jestem bandziorem i nie chciałem nic przegapić.
Nie miałem lepszych zajęć.
Czworo? Miała być trójka.
Zgarnąłem też faceta, co schował się w szafce.
Aha.
Chodź.
Słuchajcie, to mój najlepszy kumpel:
Clark Olofsson.
Cześć.
Gdy na nią spojrzałem, wszystko nabrało sensu.
Ustanowiłem trzy cele.
Pierwszy: obrobić zasrany bank.
Dwa: grzmotnąć tę ślicznotkę.
Trzy: wyjść stamtąd jako bohater narodowy.
Bułka z masłem.
Do cholery, Janne, jak ty ich traktujesz?
O co chodzi? Ja nie gadam po szwedzku.
Nie mów do mnie po imieniu.
- Co teraz robisz? - Nie wygłupiaj się już.
Ci ludzie niczym nie zawinili. To nasi przyjaciele.
Rozwiąż resztę.
Rób, co mówię. Wszystko się ułoży.
Słowo.
Pokaż.
- Dzięki. - Cześć.
Nazywam się Clark, a ty?
Jestem Kicki.
Ładnie.
Nie wierć się!
- Rozumiem, że się boisz. - To marynarski węzeł.
Ale jestem tu.
- Wszystko będzie dobrze. - Teraz lewa. No dawaj.
Umieram z głodu. Ktoś chce coś zjeść?
Spróbuję coś załatwić.
Clark załatwi boczek.
Boczek.
Tak.
Tu masz zakupy, Tommy. Jakby co, jesteśmy na wezwanie.
Po cholerę się zgodziliśmy? Zagłodźmy drani.
- Oto chleb. - Słuchaj.
Clark ledwie zipie. Za nim długi dzień.
Hiller, do cholery.
- Suwać się! - Wybacz.
- A jemu co? - Jest taki od rana.
- Szkoda. - Chyba przez stres.
Halo.
- Co jest, Clark? - Wezmę.
- Wystraszyłeś mnie. - Masz wszystko?
Tak. Coś jeszcze?
Może ciasto? Sangrię?
- Jak wolisz. - Sangria, świetnie!
- Przyniesiesz? - Daj spokój.
Czy wolisz, żebym sobie poszedł i dał tamtemu ich zabić?
Czy sam zadzwonił do Palmego?
Na zewnątrz stoi zgraja uzbrojonych glin,
których aż korci, żeby was rozwalić.
Nie, nie wolno wam. Od razu zabije zakładników.
Obwinią cię.
Ten Janne jest pieprznięty.
Co za Janne?
Kucyku Tommy…
Jak zwykle jesteś do tyłu.
Wasz rabuś to Janne Olsson we własnej osobie.
Uzbrojony po zęby, naćpany i głupi jak but.
Całkiem nieobliczalny.
Jestem waszą jedyną nadzieją.
- I kazał coś przekazać. - Co?
Stwierdził, że nie znosi gliniarzy
z durnym wąsikiem i włosami jak błazen.
- Nieprawda. - Daj żarełko.
No bierz je.
I jeszcze chlebek.
- Liczę na jakieś wyniki. - Idź się zesraj.
I pamiętaj o tej sangrii!
- Hiller! - Cholera.
Stan króla Gustawa Adolfa niespodziewanie się pogorszył.
Podłączono go do respiratora…
Stanu króla nie skomentowano.
…w późnych godzinach…
- Słuchać! -…22 sierpnia…
stan króla Gustawa Adolfa niespodziewanie się pogorszył.
Właśnie! Ten jebany kraj jest za mały dla dwóch królów.
…38,7 stopni…
Clark!
Co jest?
- Co? - Mów, co ty do cholery knujesz.
Bądźmy cierpliwi.
Trzymaj się swoich żądań. Chcemy Mustanga i forsę.
I zabierzmy ze sobą dwie babki.
Kicki jest fajowa.
- Babki? - No.
A po diabła nam one?
Co? Będą zakładniczkami.
I powiedz, że ja mam prowadzić.
- Cholera jasna, Clark, musimy… - Musimy się zabawić!
- Że co? - Słuchajcie.
Zobaczmy.
Wstawać i tańczyć!
No chodź, piękna. Niech ten czas minie miło.
Brawo.
Wy też!
Chodźcie!
Tak jest!
Coście tacy nieśmiali?
Zuch! Świetnie.
Patrzcie, jak podpiera ścianę
Janne, zgrywam się tylko!
Pogniewał się.
Donosimy z Norrmalmstorg, gdzie dzień ustąpił właśnie nocy.
Zebrało się kilku ciekawskich gapiów.
Co to za hałas?
- Urządzili sobie imprezę! - I to niezłą.
- To chyba… Sweet. - Zgadza się, Sweet!
- Grali w zeszłe lato w Gröna Lund. - Tak?
Kurde, mówiłem, że to głupi pomysł! Szlag, Hiller!
Co ten Clark tam wyprawia?
Co u licha?!
BANK
Ratujcie się!
- Co to było? - Chyba bomba.
- Bomba. - Cholerna bomba.
Janne, co ty odpierdalasz?!
Patrz, nauczysz się czegoś.
Slufsen.
Ćwoku!
Co tam się dzieje?!
- Kolejna bomba. - Tak jest.
Wiem, że bomba! To już dwie bomby!
I kolejna.
Po cholerę wysadzają bomby? Co jest?
Nie wiadomo.
Kurna olek!
Ale pierdyknęło!
- Lepiej wyluzuj, Janne. - Po co?
Żebyś balował beze mnie?
Myślałem, że robimy to we dwóch!
Razem!
- Pewnie, że jesteśmy razem. - Coś tego nie widzę!
- Jesteśmy! - Nie!
- Tak! - W życiu!
- Tak. - Nie.
Tak.
Z tego, co wiemy, nie pękły żadne okna.
Wolimy nie uprzedzać faktów, ale wydaje nam się, że można wstać.
Ty tłusty, pieprzony zdrajco.
Tylko nie tłusty. Spójrz raczej w lustro.
- Klusko jebana! - Nie jestem żadną kluską!
A ja - zdrajcą!
Dobra. To zastrzelmy zakładników,
Zabije zakładników.
Łączcie z Linderothem.
Powiedz, że ich widzisz.
Cholera, Janne!
- Widzę tego w stroju Araba. - Strzelaj, do cholery!
Przyjąłem.
- Ogarnij się, Clark! - Nic nie rozumiesz!
Cholera.
- Naćpałeś się i nic nie łapiesz! - Niby czego?
Kurde, pudło.
- Szło mi dobrze bez ciebie! - Ty mnie ściągnąłeś!
- A ty wszystko schrzaniłeś! - Co się dzieje?
To moja wina?
- Przyszedłem sprzątnąć. - Ty?
Odpowiedzcie, do cholery!
Ciągle się wierci.
- Mogę trafić Olofssona. - To niedobrze?
Strzelaj, cholerny amatorze!
- Ognia! - Do cholery…
- Nic do ciebie nie dociera. - Ple, ple, ple!
Gdzie ten Mustang i forsa, skoro taki z ciebie gwiazdor?
Hę?
Myślisz swoim małym fiutem!
Wcale nie jest mały!
Rozumiesz?!
Nie wierć się, kurde.
O wiele większy niż twój ptasi móżdżek, ty kurokradzie!
Tylko nie kurokradzie! Janne Olsson okrada dzisiaj bank!
Beze mnie guzik byś osiągnął!
Będą pisać o mnie książki i pisać filmy, a o tobie zapomną!
Tommy, coś się dzieje. Obaj do siebie mierzą.
Skąd wziąłeś tę spluwę?
Mam cię, skurwielu.
Strzelaj, ty pieprzony…
Spudłowałem przez ciebie, Tommy!
Padnij, Janne! Tommy, kurwa mać!
Zdychać!
Clark chyba uratował Jannego.
Impas na Norrmalmstorg przerodził się w dramatyczną strzelaninę.
Spokojnie! Proszę zostać za barierkami!
Cholera. Miałeś tego gnata cały czas?
No.
Od durnego Tommy'ego.
Durny Kucyk Tommy!
"Durny kucyk Tommy"?
Zgadza się!
Durny Kucyk Tommy!
Pieprzony tuman!
DZIEŃ DRUGI
Panie Lindström, padły strzały.
- Czy ujęto rabusiów? - Nie.
Są państwo dobrej myśli? Jeszcze przed godziną…
- Na nic nie odpowiem. - Starczy rzec, że panujemy nad sytuacją.
Komisarz Linderoth jest optymistą i twierdzi, że macie plan działania.
- Tak, mamy nowy plan. Zakłada… - Obecnie nie możemy go przedstawić.
To po co zwołano tę konferencję?
- Niech pan mi powie. To nie mój pomysł. - Tylko mój. Nazywam się Hiller.
Fatalny pomysł. Jeszcze jakieś pytanie, które zlekceważę?
Rabuś rzekomo wystosował poważne groźby.
- Czy może je pan skomentować? - Nie.
Gazety opisują go jako skrajnie brutalnego.
Nie czytałem ich, bo dopiero wstałem z łóżka.
- I nie wolno wierzyć w ten chłam. - Mówi pan o naszej pracy.
Proszę posłuchać.
Pospolitym ludziom nie mieści się w głowie, że może istnieć takie zło.
Jednak policja wezwała na pomoc Clarka Olofssona.
Sądzicie, że można mu ufać?
- Całkowicie. - Nie ufam mu ani na chwilę.
Wiem tylko tyle, że umie rozpętać bałagan.
Chyba jest w zmowie z rabusiem.
Co?
Obiecam państwu jedno: że ocalimy zakładników.
Nie zniżymy się do poziomu bandytów.
Nie boimy się użyć siły, a nawet zabić. Dziękujemy.
Czy mądrze było wysłać do banku znanego złodzieja?
Jeśli wierzyć plotkom, dostał nawet pistolet.
Bez komentarza.
- Po cholerę się zgadzaliśmy? - Wolno państwo robić zdjęcia.
Hiller, H-I-L-L-E-R.
- Hiller! - Wyluzuj, Tommy.
- Wolno panom coś powiedzieć? - Cóż, jak mówił Hiller…
Rabuś nie ustąpi.
- Gliny jebane. - Dajcie wóz. Ja prowadzę.
Zażądał trzech milionów i żeby Clark siadł za kółkiem.
Nigdzie nie odjedziesz.
Wszyscy czekają na Norrmalmstorg. Kończy się drugi dzień…
- Wrócisz do pudła. - To on tu rządzi!
Zabierają dwie babki… to jest zakładniczki…
- Mam złe przeczucie. - Wcale ich nie narażamy.
- Nie wiadomo. - Ufam Clarkowi.
- Spytaj. - Błękit oceanu.
Zamówiony samochód stoi pod drzwiami.
Co on knuje?
Policja jest gotowa odpowiedzieć ogniem. Wracamy do studia.
NOC TRZECIA
Frajda wkrótce się wyczerpała.
Musiałem ustalić plan i spełnić swoje cele.
To była kwestia czasu, zanim do środka wparowały zbity Tommy'ego.
OTWORZYĆ TYLKO JAK ZGINĘ!
Mario, kochana Mario.
Wiedz, że myślę tylko o naszej wspólnej przyszłości.
Liczę, że wiesz, że robię to wszystko dla nas.
Clark…
Wiem, że błądziłem w życiu, i jeśli przetrwam, chcę ci to wynagrodzić.
Kocham cię. Twój na zawsze, Clark.
…Clark Olofsson przechadza się po bankowej recepcji…
PS: jestem niewinny, to nie ja.
Chcę zostać bohaterem.
Nowe doniesienia.
Porucznik Tommy Lindström twierdzi, że Clark Olofsson
jest w zmowie z rabusiem i w żadnym razie nie można mu ufać.
Kurde.
Podczas chaotycznej konferencji prasowej, Lindström stwierdził, co następuje:
"Nie ufam mu ani na chwilę. Wiem tyle, że umie rozpętać bałagan.
Wygląda na to, że są w zmowie".
Jak donieśliśmy wcześniej, Clark Olofsson połączył siły z rabusiem
oraz oznajmił, że będzie prowadził samochód podczas ucieczki.
- Gorąca linia, słucham. - Mówi Clark Olofsson.
- Clark? - Dzwonię, żeby wytłumaczyć parę rzeczy.
- To naprawdę ty, Clark? -No jasne, kurde.
- Czego chcesz? - Ten rabuś to straszna kanalia.
- Wysadził wszystkie kasy. - Co z zakładnikami?
- Zakładnicy robią w gacie ze strachu. - Tak?
- Nie jedzą ani nie śpią. - Nie śpią?
- To pieprzony koszmar. - Koszmar.
- Ale luz, wszystko załatwię. - Masz coś do dodania?
Jeszcze jedno. Jeśli wydaje wam się, że się podda, to się mylicie.
- Facetowi załączył się tryb kamikaze. - Ojej… Kamikaze?
Bóg wie, co będzie dalej.
Ale chcę wyraźnie zaznaczyć jedno.
Że nie życzę nikomu źle. Nawet złodziejowi.
Nie chcę tutaj rozlewu krwi.
"Nie chcę rozlewu krwi"… To się chwali.
- Coś się dzieje. Muszę spadać. - Czekaj!
Cześć.
Hej.
Nie śpisz?
W porządku, słonko?
- Jak myślisz, co teraz będzie? - Co?
Boję się.
Coś ty, nie ma się czego bać.
Przy mnie nic ci nie grozi.
- Na pewno? - Jasne, że tak.
Że co? W takiej chwili? Wrócimy do tego.
- Czego tam? Halo. - Olofsson, to już przegięcie.
- Kto mówi? - Już ty dobrze wiesz, kto.
O kurde, Palme!
Palme…?
Do usług.
Zaznaczę tylko, że nie jesteś pierwszym premierem…
Zamilcz, Olofsson! Miarka się przebrała.
Zmiana planów.
Halo.
Palme?
Palme się wściekł.
Że co?
Co robicie?!
Otwierać!
Otwierajcie, pierdoleni gliniarze!
- Otwierać! - Nie!
Głąbie!
Kurwa mać!
Zamknęliśmy ich w skarbcu i odłączyliśmy prąd.
Siedzą więc po ciemku. Cwana zagrywka.
- A co z zakładnikami? - Bez komentarza.
Zadzwoń i powtórz, co mówiliśmy.
Dobrze. Postaram się.
Poradzisz sobie.
Kancelaria premiera, Eva Leander.
Dzień dobry, mówi Kristin Enmark, jedna z zakładniczek z Kreditbanken.
Chcę rozmawiać z premierem Olofem Palmem.
Pan premier obecnie drzemie, ale za chwilę podejdzie.
- Liczę, że może rozmawiać. - Chwileczkę…
- Halo? - Witam.
Nazywam się Kristin Enmark. Jestem jedną z zakładniczek z banku.
- Bardzo się na panu zawiodłam. - Tak? Dlaczego?
Clark i rabuś nic nam nie zrobili.
- W takim razie po co im broń? - Żeby mogli się bronić przed policją.
Proszę wziąć pod uwagę okoliczności.
Okradli bank i otworzyli ogień do policjantów.
Wyjaśnijmy sobie jedno.
- To policja wyjęła broń pierwsza. - Zgoda.
Bo zraniono funkcjonariusza.
Co by pan wolał?
Policjanta z ranną dłonią czy sześcioro trupów?
Właśnie.
Niech im pani powie, by złożyli broń i państwo wypuścili.
- Nie zrobią tego. - Cóż.
A co z Clarkiem?
Jest skazany na sześć lat więzienia.
Nie… Tak.
Ale tak się składa, że Clark wszystkich tutaj uspokoił.
No.
Wkrótce dotrze do nich, że to nie może dłużej trwać.
A pan wie, że w istocie Clark niczym nie zawinił.
A ten rabuś nigdy się nie podda.
- Chyba pan to rozumie. - Wkrótce będzie musiał.
Chcę, żeby wyszli ze mną i Elisabeth.
Ufam rabusiowi i Clarkowi. Wie pan, co zrobił?
- Uspokoił mnie. - Ach, tak.
Czy istotnie uważa pani, że policja jest wrogiem?
Tak. Jeśli policjant wejdzie do środka, zacznie strzelać,
a wtedy nasze szanse stopnieją do zera.
Skądże.
Proszę cię, mój kochany ptysiu.
- Ucałowałabym ci stopy, gdybyś tu był. - Ale…
Olof, ty masz ostatnie słowo.
Zadzwoń do Norrmalmstorg i powiedz, że się dogadaliśmy.
Półtora miliona w zagranicznych banknotach…
- Trzy miliony. - Właśnie, trzy.
Albo przyjedź tutaj i zamień się z nami miejscami.
- Dzięki za pomoc, żegnam. - Halo.
- Rewelacja! Wspaniale! - Brawo, Kicki.
- Spisałaś się. - Spisałam.
DZIEŃ CZWARTY
Jest 10.00.
Rabuś oraz Clark Olofsson zaczęli bezpośrednie negocjacje z premierem.
- Wpadnijcie na coś. - Gazety nas obsmarują.
- Wpuśćmy do skarbca chmarę os… - Albo zalejmy go wodą.
- A korytarz posmarujmy mydłem. - Świetna myśl, Micke.
Mamy przebiegły plan.
Zamieszanie na Norrmalmstorg.
W życie wprowadzono plan…
Policja sprowadziła duże lustra oraz mniejsze z uchwytami.
Wypełniają worki z piaskiem…
Wtedy ten z gnatem wybiegnie…
- I będzie nasz. - Hiller!
Raz, dwa, trzy.
- W prawo? - W lewo.
Uważaj na plecy.
Wie pan, po co ten sprzęt spawalniczy?
Nie wiem.
W gotowości są cztery karetki.
Uwaga.
Na placu jest złowroga atmosfera.
Nie znamy szczegółów, ale szykuje się coś dużego.
Unoś z przykucu.
Czy to już początek końca?
Nie wiadomo, zakładnicy stawiają opór.
Bardziej boją się policji, niż bandytów.
CO TO SYNDROM SZTOKHOLMSKI?
Cóż to…
więź, która zrodziła się
między rabusiem i Olofssonem oraz zakładnikami.
To jasne, że zakładnicy wykształcili
poczucie bezpieczeństwa u boku bandytów.
W sytuacji zagrożenia ludzie instynktownie lgną do osób dających to poczucie.
Zakładnicy bardziej ufają więc bandytom, niż policji?
Tak, co zrozumiałe, ponieważ ci mogą ich obronić swoją bronią.
W efekcie zakładnicy widzą w nich oparcie.
Kurde, kiepsko to wyglądało.
Byliśmy całkiem odcięci od świata. Bez wody i jedzenia.
A Jannemu kończyła się amfa.
Facet był jak tykająca bomba zegarowa.
Ja radziłem sobie w potrzasku.
I miałem kupę spraw do nadrobienia.
Coś nie tak?
Hej.
Już nie mogę.
- Co? - Nie chcę umierać.
Przecież nie umrzesz.
Słonko.
Kocham cię.
Powiedz mi coś.
Opowiedz mi, jak i gdzie dorastałeś.
Cóż, w różnych miejscach.
A jacy byli twoi rodzice? Twój tata?
Cóż, był…
fajny. Bardzo fajny.
Wszyscy wypytują mnie o dzieciństwo.
Halo.
A niby co to zmienia?
Patrz, kochanie!
To samo pieprzenie co zawsze. Kogo to obchodzi?
Gotowe. Nastaw radio.
- Nic nie gra. - Czekaj.
- Zaczyna się. - Cierpliwości, kurwa!
Ty tępa suko…
- Jest! - Kurwa!
Sten, zepsułeś! Już leciało!
Chodź mi pomóc.
Trzymaj.
- Prędzej. - Widzisz drut?
Idzie od sąsiada z góry.
Spleć te dwa druty, to posłuchamy radia.
- Dobrze. - Mógłbym sam.
Ale musisz się nauczyć. Spleć te dwa.
Dobra nasza.
- Dobrze, działa! - Darmowy prąd!
- Słyszę Hyland. - Mamo!
I Snoddas.
No co jest?
- Cholera, ty mały… - Ledwie się zaczęło!
- Przestańcie kraść prąd! - Kurde! Daj piwo, szmato.
- Clark? - Ejże!
- Clark, pobudka. - Pieprzeni Olofssonowie!
Kurna mać.
Płaćcie za własny prąd!
- Co tak śmierdzi? Sten, pali się! - Co wy robicie?
Patrz, co zrobiłaś, durnoto! Teraz się pali!
Mam was dosyć! Wszystko spieprzycie!
Właściwie go nie poznałem. Odszedł, gdy byłem mały.
Dorastałem u boku matki i dwóch sióstr.
Byłby z ciebie dumny.
Ryzykujesz dla nas życiem. Każdy widzi w tobie bohatera.
Pewnie chwali się tobą wszystkim znajomym.
Mówi, jaki jest dumny…
i jak świetnie ci idzie.
Jestem pewna, że bardzo cię kocha, Clark.
Ja też cię polubiłam.
Bardzo.
Weźcie!
Co się znowu odpieprza?
Co jest, wiercą?
Słyszą państwo duże wiertło.
Zamiast drzwiami, wejdziemy przez sufit.
Tommy i reszta tumanów wierciła otwór w suficie skarbca.
Wstawili kurewsko duże wiertło,
ale nie wiedzieli, jak je obsługiwać ani jak gruby jest beton.
Jeszcze raz.
Gliny powinny zostawić włamania zawodowcom.
Atest? Nie pamiętam.
Kolejne wiertło.
Dziewczyny dostawały szału od tego hałasu.
Panikowały i krzyczały.
Przestańcie wiercić!
Dziennikarze usłyszeli ich krzyki i uznali, że Janne je gwałcił.
Możliwe, że doszło do gwałtu.
A on tylko siedział w kącie i trząsł się jak osika.
Banda cholernych amatorów tylko narobiła bajzlu.
Zapraszamy na kolejne doniesienia z Norrmalmstorg.
DZIEŃ PIĄTY
Suwaj się.
Co, kurwa?
Co wy odpieprzacie, kutasy jebane?
- Skurwiele! - Janne!
Dostał!
A masz, pieprzona glino!
Co? Co tam gadasz?
Chciał powiedzieć: "Idź do diabła, śmieciu",
ale dostał w policzek i niewyraźnie mówi.
I dobrze mu tak!
- Do cholery, Janne! - Nie niszcz wiertła!
Gówno mnie obchodzi, co będzie z twoim wiertłem!
Tommy! Zrzuć tu w tej chwili forsę i kluczyki do Mustanga, kurna!
Albo zaraz wydymam cały ten bank w dupsko!
Wyluzuj, Janne.
Jakieś dziesięć minut temu,
podczas wiercenia,
przez otwór zostały oddane strzały.
Jeden z policjantów został ranny.
Gaż!
- Co on gada? - Gaż!
- Świetna myśl. - Co, do cholery?
Gaz paraliżujący!
- Doprawdy? - Tak.
- Przecież ich zabije. - Istotnie.
Zabije ich, ale chyba tego chcieliśmy.
Chcieliśmy ich zabić? Od kiedy?
- Wyżtrażmy. - Słyszałeś?
Tak, słyszałem! Mówi, żeby ich nastraszyć!
- Ale gazem? - Warto spróbować.
- Od tego się umiera. - Nie wiadomo.
- Tak, wiadomo. - Panowie.
A może niezabójczy gaz?
- Wspaniała myśl! - Tak, genialna!
Zaczęli grozić, że nas zagazują.
Wpadliśmy więc z dziewczynami na pomysł, by założyć im stryczki,
sugerując, że uduszą się, jeśli stracą przytomność.
Udało się.
NIE GAZUJCIE, BO JE POWIESZĘ!
Przynajmniej na chwilę.
Olofsson, że się tak wyrażę, jest w swoim żywiole,
podczas gdy zakładnicy to jedynie pionki, pozbawione godności.
Ich los znajduje się teraz całkowicie w rękach Olofssona.
Psychologicznie to bardzo nierówna sytuacja.
A zatem biorą stronę swojego kata?
Tak, ponieważ kat to jedyny zdolny ich obronić.
Jest 23.00. Oto nowe doniesienia.
Najważniejszy temat to wciąż oblężenie Norrmalmstorg.
Ludzie nawiązują do szybkiego rozwiązania zaognionej sytuacji.
Jak donoszą sprawdzone źródła, rabuś jest "w trybie kamikaze".
Wszystko jest możliwe.
Tommy, słyszysz?
DZIEŃ SZÓSTY (I OSTATNI)
Ej.
To koniec… prawda?
Na pewno tak to wygląda.
Ale nie musimy wychodzić z pustymi rękami.
Co ty znowu gadasz?
Patrz, co mam. Są wszędzie.
Dziesiątki tysięcy.
Trzy, cztery, pięć, sześć… 60 patyków.
Zobacz.
Zwijasz je o tak, cieniutko…
Sześćdziesiąt koła, i…
I co?
Co to znaczy?
- Wtykasz je w wydech. - Jak to w wydech?
No w wydech.
Wsadzasz je w trzecie oczko.
W dupsko!
Jasny gwint.
Kurde.
- Clark, jesteś pierdolonym geniuszem. - Wiem.
- Dobra, do dzieła. - Tak.
Ale musisz mi pomóc w…
Jasne, spoko.
- Sześć dych. - Tak jest.
- Tobie wejdzie setka. - Tak?
No.
Do cholery! Ostrożnie, co?!
Co to za wrzaski?
- Dawaj! - Rozluźnij się.
Głęboki wdech.
- Nie wejdzie. - Wejdzie.
"Rozluźnił tył"?
Kurde, ale ciasno! Weszło!
Wjeżdża, Janne.
- "Wjeżdża". - Tak jest!
Nie gadaj, że tym razem nie weszło.
- Nie. - Że co?
- Nie bij. Sam prosiłeś, żeby ci pomóc. - Puść!
Odetchnij!
Wypychasz. Nic z tego.
Nie.
Pchaj, do cholery!
Przecież pcham.
- Co wjeżdża w co? - A skąd mam wiedzieć?
Weź wdech.
- Raz, dwa, trzy. - Powoli…
Tak, teraz wjechało. Tak!
Weszło.
- Sukinkot wlazł. - No.
Ale o co chodzi?
Dawaj kolejną.
Jak długo można wytrzymać taką presję?
Cóż, nie podam jednoznacznej odpowiedzi.
Gdybym jednak musiał zgadywać,
dawałbym im co najwyżej kilka dni.
Możliwe, że nawet mniej niż kilka.
Jest 20.00. Oto nowe doniesienia w sprawie napadu na Norrmalmstorg.
Jedziemy!
Sześć dni negocjacji z rabusiem i Olofssonem poszło na marne.
Policja i premier Palme nie rezygnują ze swojego stanowiska.
"Prawo zwycięży i nigdy nie ustąpimy bandytom".
Pierdol się!
Koniec cytatu.
Nie dam wam wygrać, słyszycie?!
Bando ssących pały kutafonów!
Wstań!
- Nie, do cholery! - Janne.
Zastrzelę ją!
I to wszystko przez was!
Odłóż broń, Janne. Zostaw Kicki.
Nie tak miało być.
Mieliśmy zwiać we dwóch!
Z Mustangiem i forsą!
"Imprezę czas zacząć".
Co nie, Clarken?
- Jak my się w to wszystko wplątaliśmy? - Nie wiem.
- Janne, ale nie rycz. - Wcale nie ryczę!
Właściwie tak.
- W porządku, Janne. - Cholera.
- Clark, co jest grane? - Nie teraz, Tommy!
Nieważne.
Przepraszam.
Rozpylajcie gaz.
Przyjąłem.
Że co?
Przepraszam!
Poddaję się!
- Cicho! - Poddaję się!
Przepraszam, słyszycie?!
- Od razu pękł. - Zgarniamy dziada.
Szykujcie się do strzału.
Otwieramy skarbiec.
Janne!
- Najpierw zakładnicy, powoli. - W życiu! Wtedy mnie rozwalicie.
- Wyjdźcie. - Idę przodem!
- Nie zgadzamy się! Najpierw Janne! - Dobrze, ale ma być spokojny!
- Jak ci na imię? - Håkan.
- Jak się nazywasz, kurde? - Håkan Rundlöf!
Wychodzę, Håkanie Rundlöfie. Tylko nie strzelaj!
Olsson wychodzi ze skarbca.
- Brać go. Jesteś aresztowany. - Poddaję się.
Poddałem się.
- Clark, do cholery, wyłaź! - Idę.
Kicki…
Clark!
Liczę, że jeszcze się spotkamy. Chciałbym.
Clark, wyłaź w tej chwili!
Dziewczyny, Sven, na razie.
- Idzie. - Siema.
- Dłużej się nie dało? - Brać go!
Co z wami?
Jestem po waszej stronie!
Spokój.
Co robicie?
Tommy!
Z ostatniej chwili. Koniec oblężenia!
Raju!
Rabuś właśnie się poddał.
Pokażcie Clarka!
Powtarzam: rabuś się poddał.
Rabuś, zakuty w kajdanki, wychodzi w otoczeniu policji.
Emocje sięgają zenitu. Za nami sześć długich dni.
Pierwszy z zakładników, mężczyzna…
Przepraszam, to kobieta.
Zakładniczki są wyprowadzane na zewnątrz.
Clark Olofsson najwyraźniej się spisał.
Wyjeżdża kolejny zakładnik.
W górę.
Zdjęcia ogarniają cały kraj. Są niesamowite.
To zasługa jednego człowieka.
To już wszyscy.
- Fajnie. - Można tak powiedzieć.
- Clark! - Clark Olofsson!
Spróbujemy uchwycić w kadrze Clarka Olofssona.
Mój synek!
Witają go wiwatujący ludzie.
Dzięki mnie poddała się beksa Janne.
Patrz.
Zrobiłem swoje.
Tata to bohater.
Zakładnicy byli cali i zdrowi.
Nie ma za co, Palme. Nie ma za co, Szwecjo.
Brawo, Clark.
ZOSTAĆ BOHATEREM NARODOWYM
Według porucznika Torrandera, nikt nie ucierpiał.
Dziennikarze biją brawo.
Mój Clark.
Nie mówiłam, że wyjdziesz na ludzi?
…odetchnęli z ulgą.
Hej.
I z głowy.
A tobie co?
- Anne szczelył. - Słucham?
Janne postrzelił go przez tamten otwór.
- To byłeś ty? - No.
Chciałem go zatrzymać, ale…
no wiesz.
Dobra, to co teraz? Dyskoteka? Trzeba to uczcić!
Żadnej dyskoteki ani oblewania. Wracasz do paki.
- Kurde. - Zrobimy jeden przystanek.
Tak jest, na siku.
Jedźmy.
POLICJA
HARPSUND - SÖDERMANLAND
Powożenia.
Hiller, do cholery.
Gdzie macie łazienkę? Trzymałem od…
W porządku. W prawo i pierwsze drzwi po lewej.
Pierwsze z lewej, widzę.
Kurde, to miejsce wydawało m się znajome.
Może złapało mnie jakieś deja-vu, czy jak to zwą. Dziwne.
Dzięki.
PIERWSZE ZDJĘCIE ZE SKARBCA
I nagle do mnie dotarło.
Wy smarki!
No jasne.
Zrozumiałem, z kim się zaraz zobaczę. Z jebanym Olofem…
- Widzę, że już się poczęstowałeś. - Tak.
Palmem.
Pomyślałem, że mi się należy.
Jak najbardziej. Zasługujesz na całe uznanie.
- Tak. - Zakładając, że było, jak mówisz.
No pewnie, że tak było.
Cały czas byłem z wami.
Liczę, że w zamian dotrzyma pan słowa.
Cóż.
Muszę co prawda uszanować procedury i tak dalej,
ale gwarantuję ci, że wyjdziesz na swoje.
Wcale nie widzę w tobie bohatera, Olofsson.
Nie, tylko byle bandytę.
Chciałem cię tylko zobaczyć, bo mnie fascynujesz.
Tak, działam tak na ludzi.
Domyślam się.
Dopijaj, Olofsson.
Długo nie wypijesz kolejnego drinka.
My powinniśmy tam być.
- Czesz sze jego szczęszczem. - Weź, Hiller.
- Trzymaj się, Olle. - Ty też, Olofsson.
Idź się zesraj.
Kicki?
- Clark. - Co tu robisz?
Premier zaprosił też mnie.
Ja cię…
- Myślisz, że zaczekałby minutkę? - Minutkę?
- Już nie wytrzymam. - Ja też nie.
- Kocham cię, kurwa. - Clark…
Kurwa, kocham cię.
WYRWAĆ BABKĘ
- Proszę pana. - Dzięki.
Dymałem się!
Z Kicki.
Mam złe wieści, Clark.
Co może zepsuć taki dzień?
Co jest?
Zmarł twój ojciec.
Co tak stoimy? Jedźmy.
Dobra.
Wszadaj.
W drogę.
Mój stary w pigułce.
- Wal się, gnido. - Nie chcemy cię tu.
Sram na was!
To takie typowe, że przyćmił mój sukces.
Chodź i całuj mnie w dupsko!
Zwłaszcza w taki dzień.
Tradycyjnie.
Zawsze liczył się tylko on.
Zmarł bez złamanego grosza, ze spuszczonymi gaciami i z fiutem w ręku.
Nie będę za nim tęsknił.
Otwieram bramę.
Przyjąłem.
- Ładnie wyglądasz, Clark. - Dzięki.
Nie szczerz się tak, durny smarku.
Biedactwo.
Uśmiechnijcie się do zdjęcia.
Olofsson, masz gościa.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Co za cyrk, nie?
- Palme wezwał mnie na pomoc i poszedłem. - Wspaniale.
- I wszystkich ocaliłem. - Wiem, kochanie.
- Zostałeś bohaterem. - Tak.
Świetna robota.
Dostałaś list?
Tak, dostałam.
- I był wspaniały. - Szczery co do słowa.
- A dostałaś ten drugi? - Tak.
- Masz. - Dzięki.
- Co w nim jest? - Co?
Pisałem go, myśląc, że zginę.
- Pewnie strasznie się bałeś. - Tak.
Byłeś niesamowity. Naprawdę.
Jesteś najlepsza, wiesz?
Ty jesteś najlepszy.
Chodź tu.
OTWORZYĆ TYLKO JAK ZGINĘ!
Mówiłem, że jestem genialny?
Pewnie, że jestem. Ale przecież wiecie.
OBRABOWAĆ BANK
No jasne, zapomniałbym.
Jak mówiłem: geniusz.
NA MOTYWACH KSIĄŻKI PIÓRA CLARKA OLOFSSONA
Napisy: Piotr Kacprzak