SERIAL NETFLIX
"CZYTAŁEM WSZYSTKIE KSIĄŻKI ŚWIATA. NAWET WIĘCEJ".
CLARK OLOFSSON
SECRET SERVICE - "OH SUSIE"
OPARTE NA PRAWDZIE I KŁAMSTWACH
WIĘZIENIE W KUMLI DRUGI CZERWCA 1980 ROKU
- Nazwisko? - Sussi Korsner, do Clarka Olofssona.
Witamy.
Proszę unieść ręce. Nic ostrego?
Hej.
Proszę dowód osobisty.
Wszyscy pisarze w Szwecji ustawiali się w kolejce, by pisać moje biografie.
Było w końcu mnóstwo materiału.
Dziękuję.
Szykował się murowany bestseller.
Wybrałem taką jedną imieniem Sussi.
Ładna sztuka, co nie?
Cały świat czekał, by mnie poznać, więc należało ruszać.
POSZUKIWANIA CLARKA
Siema. Gdzie schowaliście tę ślicznotkę?
Tę pisarkę?
Nie mówcie, że jest zamknięta!
Hej, hej!
- Oto i ona, całkiem sama! - Witaj.
Udało ci się wślizgnąć?
To jej kwestia.
- Miło cię poznać. Jestem Sussi. - Clark.
Rany, nawet ładnie pachniesz.
- Siadaj. - Dzięki.
To jak chcemy to załatwić?
Pytania, czy mam się rozgadać? Jestem w tym dobry.
- Wszystko przemyślałem. - Tak?
- Zacząłem pisać. Przeczytasz? - Chętnie.
Uznałem, że fajnie byłoby napisać książkę razem.
Lepiej będzie, jeśli zacznę sama.
- Jasne. - Potem - zobaczymy.
Jak wolisz, zdaję się na ciebie. Szanuję to.
Kurde, to od pisania tak wyglądasz?
CLARK 1
Zacznijmy więc.
Znajduję się w więzieniu w Kumli To pierwsze spotkanie z panem Olofssonem.
- Niepowtarzalnym. - Wchodzimy w nową dekadę.
Za parę miesięcy wyjdziesz na wolność.
- Zdążyłeś się ożenić. - Tak.
Twoja żona Marijke jest w ciąży z pierwszym dzieckiem.
- Cudowna kobieta. - Tak.
A ty wciąż trafiasz na pierwsze strony.
Nasuwa się pytanie, jak to jest być obecnie Clarkiem Olofssonem.
Jak to jest?
Pytasz mnie, jak to jest być mną?
A niby jak, kurwa, myślisz?
W ROLI GŁÓWNEJ CLARK OLOFSSON
Clark!
Clark! C-L-A-R-K!
Clark!
ŻONA MARIJKE - PRZYJACIEL KURRE
CLARK - CLARK
Oj, Clark!
Zajebiście jest być teraz Clarkiem Olofssonem!
Jesteśmy.
Witaj w moich skromnych progach.
Mój dom, C316.
Czytam sporo książek. A tu - siedzę i piszę.
- Aerobik, żeby trzymać formę. - Jasne.
- To się chwali. - Siadaj.
- Tak. - Tak.
Zatem co stało się w restauracji po napadzie?
- W sensie? - Lokal sąsiadował z posterunkiem policji.
- Zupełnie jakbyś chciał, by cię złapano. - Gdzie tam.
Wcale nie jest tu tak źle.
Przesiedziałem wiele lat.
Tutaj człowiek ma ciszę i spokój.
Czas do namysłu.
Do namysłu nad czym?
Wszystkim.
I na co wpadłeś?
Że muszę to rzucić.
Chcę zacząć z Marijke na czysto.
Wrócić na prostą.
- A to ciekawe. - Tak.
Masz już dwoje dzieci z innymi kobietami.
No.
Tak jest, miałem już dwójkę.
Jedno z Ingelą - wiecie, tamtą z sauny.
I drugie z Madou. Pamiętacie ją?
Spotkaliśmy się parę lat później i wiecie, jak to się kończy.
Widziałeś się z córkami?
Cóż, mamy świetną relację.
Kochają mnie.
Ale rzecz w tym…
że to już przeszłość, a ja się nią nie przejmuję.
Nie chcę o tym gadać. Koniec tematu.
To istotne do mojej książki. Chcę się dowiedzieć jak najwięcej.
Na przykład… chyba dobrze czujesz się w więzieniu.
Dlaczego więc stale z niego uciekasz?
Kurde, co to za pytanie?
Wiesz co? Nie przejmujmy się tym.
Skup się lepiej na tym, że zakładam rodzinę z Marijke
i że wychodzę za parę miesięcy.
Skup się na tym, będzie super.
Tylko nie rób głupot, Clarken.
- Co masz na myśli? - To ostatnie wyjście.
- Wiem. - Za parę tygodni będziesz wolny.
Nigdy w życiu tego nie schrzanię.
Lis Kurre!
No jasne, że nie.
Ssij pałę, gliniarzu!
MIDSOMMAR W SKANSENIE
Z drogi, stary dziadzie!
Spieprzać!
Jedzie Slarken!
Suwać się, jedziemy!
Co się gapicie?
Palanty!
Do dna
Rach ciach, faderallan lallan
Lepiej wypij wszystko do dna
Bo mniejsza będzie dolewka
Do dna
Rach ciach…
Co jest? Żyjesz, Slarken?
Wesołego Midsommar!
- Dobrze się bawicie? - To moje!
Wesołego…
Zabawimy się.
Przestańcie.
Co to ma być?
Umarł ktoś czy jak?
- Chcę stare, dobre… - Tańczymy!
…szwedzkie Midsommar.
Ruszajcie się!
Grać dla Slarkena!
Tak jest, siadajcie.
- Tańczymy! Wesołego! - Slarken baluje.
- Odstaw ją w tej chwili. - Kiedy świętujemy!
Co jest? Kwiaty we włosach?
Jedźmy na Bahamy!
- Co ty robisz? - Psze pana…
Patrzcie!
- Chcę się napić. - Tańczymy.
Tańczcie, do cholery, tańczcie!
Tańczcie.
Tańczymy!
Proszę, zapraszam na kiełbaskę.
- Nie. - Tak.
Dobre. O. P. Anderson: solidna firma.
- Mam ci nalać? - Nie trzeba, poradzę sobie.
- Przepraszam. - Tak? Słucham.
- Wesołego Midsommar. - Wesołego.
Nie jest to dobre miejsce dla pana i pana kolegów.
Święte słowa, koleś.
Drętwa ta balanga.
Ale spokojna głowa, rozkręcimy ją.
Wolelibyśmy, żebyście się spakowali i wynosili.
Nie chcemy, by ktoś rozrabiał na Midsommar.
- Czaję. Co ci nie pasuje? - Ja tylko…
Poczucia humoru nie masz? Wpadliśmy się tylko zabawić.
Zostawcie Berit!
Jesteśmy weseli.
Nieszczególnie podoba nam się,
gdy zgraja żałosnych chuliganów przyjeżdża i straszy ludzi na śmierć.
Dlatego bądźcie tak mili i jedźcie, Clark.
- Czyli jednak trochę ogarniasz. - Tak.
Dziadku!
Już myślałem, że nie wiesz, z kim rozmawiasz. Nie tym tonem.
Wiem, że zwykle stawiasz na swoim.
- Tak. - Ale na tym Midsommar to się skończy.
Zabieraj tych swoich brudnych, ohydnych koleżków i wynocha…
Nie gadaj tak do mnie!
Nikt nie mówi mi, co robić!
Chodź.
Co się gapicie? On zaczął.
Mamo!
Zjedzcie truskawkę i się bawcie. Są pycha.
Puść! Puszczaj!
Slarken!
- Puść! - Przestań…
Grajku pieprzony!
- Kurre! - Puść, kurna!
Dutte!
Zostaw go!
Puszczaj!
Puść mnie!
Co u licha?
Wiesz, kim jestem?
Kichawę ci rozpierdolę.
On ma nóż!
Biegnij do budki wezwać policję.
Dziadku!
Ratunku!
Slarken.
Jak śmiesz walić mnie w twarz butelką?!
- Kurre! - Slarken!
Już dosyć!
Slarken!
Slarken! Trzeba stąd…
Slarken, wiejemy.
Wezwać karetkę!
Spadamy.
Chodźcie, w nogi!
Pomóżcie mu.
Stójcie, dranie!
Wezwij karetkę.
Co to było?
- Słyszysz mnie? - Nie odchodźcie…
Uznaję niniejszym Clarka Odertha Olofssona
winnym brutalnej napaści
i skazuję go na dwa lata więzienia.
Że co? Dajcie spokój!
- Sam zaczął? - Doprawdy, ja zacząłem?
Żebyś wiedział!
Zresztą tak jakby to wypadek. Sam się nadział.
Moja żona lada dzień urodzi!
Znów przegapię narodziny.
Trzeba się było zastanowić, zanim pan się "nadział".
Siedemnaście razy.
- Ale przecież żyje! - Nie zginąłem o mały włos!
Pofarciło ci się. Zabiłbym dziada, jakbym chciał.
Radziłbym ci się nie odzywać, Clark.
- Chyba coś jest nie tak. - Tak, to tuman. Jestem niewinny.
Wyprowadzić go, ale już.
- Zmoczyłaś się, kochanie? - Chyba wody mi odeszły.
- Clark, idziemy. - Co ty! Puszczajcie!
Skarbie. Skarbie!
- Precz z nim! - Do zobaczenia!
Spokojnie.
Nie miarkuj się, Marijke. Krzyki mogą pomóc.
Tak jest, wychodzi.
Czy dobrze rozumiem? Ponoć chciałeś zacząć na czysto.
a chwilę później prawie zabiłeś człowieka.
Dobra, w sumie nie powinienem.
Ale to ten wsiok zaczął.
Ominął mnie kolejny poród.
Marijke się nie gniewała. To ja wszystko przegapiłem.
Chrzanić, poród jest przereklamowany.
Nikt nie pamięta własnego.
Grunt, to być przy nich, gdy chodzą i gadają.
A do tego czasu będę już wolny.
W końcu ciągle tu jestem, nie?
Nie jak ojciec, który sobie poszedł.
Porozmawiamy chwilę o twoim tacie?
Obawiasz się pójścia w jego ślady?
Co?
Trzymaj.
- Prezent? - Jasne, ma urodziny.
- Musiałem mu coś dać. - Jak miło.
Cześć, skarbie.
Spluwa?
Sten, na łeb upadłeś?
- Co? - To prawdziwa?
- Co prawdziwe? - Prawdziwy gnat?
Dostał prezent na urodziny. Przynieś mi piwko.
Kurde, ale psujesz nastrój.
Działasz mi na nerwy, suko.
Pif, paf!
Clark, słuchaj. Chodź no.
Tak między nami, facetami. Baby nie łapią niektórych rzeczy.
Rozumiesz mnie?
Fajny, nie?
Sądzę, że to kiepski pomysł.
- Niby co takiego? - Że dajesz sześciolatkowi…
Przecież nie jest naładowany, do kurwy nędzy!
Za kogo ty mnie masz, ty durna…
Co?
Co się, kurna, stało?
Co tam się dzieje?
- Jesteś cała? - Postrzeliłeś mnie!
Daj spokój, tylko drasnąłem cię w nogę.
- Krew mi leci! - Tak, leci.
Na Boga.
Bokiem już mi to wyłazi!
Nie pochwalicie mnie, choćbym nie wiem, co zrobił!
Pierdolę! Dawaj piwo!
Mam was tak dosyć!
Jebani kretyni! Pieprzcie się!
- Tylko… - Pieprzcie!
Troszkę mnie boli i lekko krwawię.
Chrzanić go. Był palantem, tyle w temacie.
Teraz ja mam pytanie.
Jestem tu bardzo samotny.
Zastanawiałem się, czy przed wyjściem
zostawiłabyś mi swoje majtki.
Myślę, że na tym skończymy.
Zostało jeszcze 20 minut.
- Tak, do następnego razu. - Hej.
Nie żałuję pytania!
Za grosz poczucia humoru.
KURS DZIENNIKARSKI
Jeszcze dwa lata.
Nudziara Sussi pisała książkę, a ja zapisałem się na studia.
Nieźle mi szło w więziennym pisemku.
- Witamy. - Dzięki.
Dostawałem przepustki na egzaminy wstępne.
Macie jedną godzinę. Zaczynamy.
Za kratkami czyta się mnóstwo książek.
Czytałem wszystkie książki świata. Nawet więcej.
Miałem łeb jak sklep.
Nikt nie wierzył, że się dostanę.
Ale co w tym trudnego?
- Zdał doskonale. - Tak.
I to w rekordowym czasie.
Czyli to nie skończony matoł.
Nie, ale będzie to miało polityczny wydźwięk.
Poważnie odradzam przyjmowanie Clarka Olofssona na teren szkoły.
Dziękuję, ale chodzi o wynik.
- Jesteśmy tego pewni? - Nie.
Sądzi pani, że go tu chcę? Ale chyba nie mamy wyjścia.
PRZYJĘTY
Wiedziałem, że mnie przyjmą.
Dostałem dyplom z wyróżnieniem.
Clark Olofsson.
Bułka z masłem, kurwa.
Gratulacje, Clark. To zaszczyt cię gościć.
- Tak jest. - Powodzenia.
Dzięki za przyjęcie.
CLARK ZDAJE KURS DZIENNIKARSKI
- Idzie! - Cześć.
To pan.
- Hej. - Gratuluję.
Cześć.
- Gratulujemy dyplomu dziennikarza. - Dzięki.
Jak przyjęli to pana koledzy?
Cóż… kazali walczyć o prawa więźniów.
Nie uważają pana za gwiazdora? Czy sława ma jakieś minusy?
Gdzie tam, znają mnie.
Jakie to uczucie?
Cóż, jestem szczęśliwy.
Za dwa lata i cztery miesiące będę jeszcze bardziej.
Masz dług wobec społeczeństwa.
Czy zamierzasz zwrócić skradzione pieniądze?
- Nie mogę. - Dlaczego?
- Bo nie wiem, gdzie są. - O jakiej kwocie mowa?
- O jakichś 700,000. - I nie wie pan, gdzie są?
Nie mam pojęcia.
W czym chce się pan specjalizować?
Spodziewacie się pewnie, że na tym, na czym się znam.
Czyli na przestępstwach, okradaniu banków i panienkach.
Ale nie chcę się ograniczać. Wolę wiedzieć jak najwięcej.
Może pozna pan nowych kolegów po fachu.
- Wielu już znam. - Czy to nowe oblicze dziennikarstwa?
Na pewno wyglądam o wiele lepiej od was.
Nie miałem zamiaru być pismakiem ani pisać o nudnych ludziach.
Po co tracić na nich czas, zamiast skupiać się na sobie?
Dawali mi przepustki, żebym uczył się zawodu, więc korzystałem ile wlezie.
Wieczór w Kafejce - niczego sobie!
Noc jest młoda i długa!
Chodzę, baluję, fikam, skaczę, dobrze bawię się!
Mój kumpel. Kurre!
To moje miejsce! Patrzcie, kto to!
Przybył urwis Clark!
Tańczymy!
Slarken… Upudruj nosek.
Przekonałeś mnie.
No to balujemy!
Jedziemy, to imprezowa noc!
- Zdrowie… - Jak cholera.
Lata 80. Co za dekada.
- Znów wygrywa! - Jakie mocne zagranie.
- Zburzcie ten mur! - Zdrowie!
Nie wierzcie w to, co piszą w gazetach. Było fajowo. I bzykałem się z Kicki.
Clark, częstuj się.
Towar pierwsza klasa.
Olofsson!
Kucyk Tommy!
Fajnie, że wpadłeś się rozerwać.
Ponoć zostało ci się dziennikarzem.
- Tak? - Mówiłem ludziom, że spierdolisz.
Świetnie mi szło, zanim ty się zjawiłeś.
Nie da się ukryć.
Policja! Kto zostanie w pomieszczeniu, wpadnie za posiadanie.
Kurde, glina chce się wysrać.
- Nara. - Ty zostajesz.
Ej. Stań tutaj.
Cholera. Myślałem, że przestaniesz.
Przestałem, spokojna głowa.
- Nie mieszaj się! - Stój.
Znam cię całe twoje życie i wiem,
wiem, że twój łeb skrywa wielki potencjał.
Wykorzystaj go wreszcie! Pokaż światu, że nie jesteś matołem.
Nie nazywaj mnie matołem!
Ty nim jesteś! Nikt nie będzie mi rozkazywał!
- Miałem się niby wystraszyć? - Właśnie tak.
Ach, tak. Może mnie jeszcze walniesz?
Proszę, droga wolna. Przywal mi z całej…
Cóż, kutas sam się prosił.
Jak chcesz.
Czego chcieć więcej? To kolejna magiczna noc, jak zawsze!
Zaraz poleci "Skifsen". Balujemy!
Trzymaj.
Co masz w kieszonce, Jan?
Nie jestem Jan, a ty trzymasz mnie za pałę.
- Wiem, kim jesteś. - A ja poznaję ciebie.
Tommy, to Lena Nyman!
Cześć, Tommy!
Kurwa mać!
Michelangelo!
Co dziś powiesz mi?
Kocham cię, Clark!
Kurre, Lena Nyman!
Lena Nyman!
Więc za pędzel łap i maluj całą ją
Tak, to Skifs! Też tu jest?
Może w loży dla VIP-ów?
Clark żyje na czysto!
Chodź.
Jazda!
Ale się przejedziesz.
- Weź mnie. - Najlepiej!
- Już nie chcę czekać. - Ani ja.
- Co to ma być? - Rozepnij tutaj.
Marna ta przejażdżka.
Dzień dobry.
Najszybszy kochanku świata.
A nie mówiłem?
Ale będzie, gdy powiem koleżankom, że spałam ze Svartenbrandtem.
Takiego wała.
Ejże, wyluzuj.
Wiem, że jesteś tym drugim.
- Clarkiem. - Tak.
Tym najlepszym.
Żebyś wiedziała, słodka pupko.
Masz coś do żarcia?
Coś upichcę.
- Ej, która godzina? - Po 11.
O szlag!
Dział przepustek.
- Sjölander, mówi Clark. - Clark, do cholery
- Wiem, że mnie szukacie. - Od ósmej rano!
- Zabawa mnie poniosła. - Mniejsza z tym. Mamy ważne wieści.
Niby co jest takie ważne?
Trudno będzie ci powiedzieć. Chodzi o twoją mamę.
Jej szpital dał nam znać, że…
Wolisz jajko na twardo, czy na miękko?
Pieprzony nowotwór ogarnął całe ciało matki.
Nie miała wiele czasu.
Tylko leżała i czekała.
Clark.
Kocham cię, mamo.
Mój Clark.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Tak.
Tak. Jestem taka dumna.
Wiem.
Będzie dobrze.
Tak, będzie dobrze.
Nie musisz nic mówić.
Robiłam…
co w mojej mocy.
Wiem.
Kocham cię.
Jesteś najlepszy.
Tak…
Zgadza się.
Wydała ostatnie tchnienie
i tak po prostu odeszła.
Żegnaj, mamusiu.
Sukinkoty nie dały mi przyjść na pogrzeb.
Dasz wiarę?
Tylko dlatego, że spóźniłem się parę razy.
No cóż.
Żyjemy dalej.
TRZY LATA PÓŹNIEJ
Chodź, Olofsson.
Po trzech latach znów byłem wolny.
Zwykle uciekałem z pudła.
Mam na koncie 17 ucieczek. To chyba rekord świata.
- Panowie… - Trzymaj się.
- Zesrajcie się. - Spadaj i nie wracaj.
Ale ten wyrok odsiedziałem do końca.
Chciałem, by się odwalili, żebym wreszcie zaczął na czysto.
Tym razem na serio. Jak to zwykle mówię…
Ej, moja roślinka! Kurde!
Ściągnijcie ze mnie to cholerstwo, duszno mi.
Nie znacie mnie?!
Co ja wam zrobiłem?
Cokolwiek by to było, daję słowo, że to nie ja.
Poważnie.
No weźcie! Niby co zrobiłem?
Cholera, bardzo tu cierpię.
Czego ode mnie chcecie?
Pytajcie! Powiem wam, co zechcecie!
Wszyscy moi kumple to śmieci!
Niespodzianka!
Frajerzy! Od razu się poznałem!
Wkręcaliśmy ciebie, a ty wkręciłeś nas!
Marijke… Cześć, skarbie. Cześć, mały Jonie.
Jesteście niesamowici!
Sussi też jest! I Pitala!
Balujemy!
- Dobra myśl. - Świetny plan.
Balujemy.
Ciekawe.
Skąd się znacie?
- W pociągu? - Tak.
Potem weszła starsza para.
To był pierwszy raz.
Było…
- O czym gadacie? - O drobiazgach, nic ciekawego.
- Aha. - Marijke mówiła, jak się poznaliście.
No jasne.
Książka będzie jeszcze ciekawsza dzięki relacjom bliskich.
Jasne. Da się bardziej?
Czy może być lepsza? Już jest o mnie.
Zgrywam się. Nie mam nic do ukrycia.
Świetnie.
- Masz wolną chwilkę? - Tak.
Dobra.
Po co gadasz z losowymi ludźmi? Skąd pewność, czy mówią prawdę?
Ja znam się najlepiej.
Pamiętam wszystko co do joty. Ich już nie wypytuj.
W końcu czy to książka o Clarku Olofssonie,
czy o wszystkich dookoła?
- Książka jest o tobie. - Tak.
- Ale uważam… - To koniec tematu.
Nara.
Marijke, spadamy.
Brawo.
Zbierzcie się!
Powiem parę słów.
Słuchać!
Oto historyczna chwila.
Clark Olofsson opuścił budynek!
GRATULUJEMY WYJŚCIA
Mam dosyć tego kraju.
Od dzisiaj
Clark Olofsson zamieszka w Belgii
z piękną żoną Marijke, i ich słodkim synkiem.
I od dzisiaj koniec
z napadami na banki.
Tylko grill i picie na tarasie.
Zapuszczam kałdun.
Daruj, Slarken.
I mówię wam wszystkim z całego serca…
Zesrajcie się!
Zdrowie!
Do Belgii.
Wyjeżdża.
- Powodzenia, Clark! - Powodzenia!
Brawa dla Slarkena!
Dzięki.
O mnie się nie martw. Dam sobie radę.
Dobrze, skarbie, zapinaj pasy.
- Wszystko legalnie. - Dobra.
Sussi, coś taka zdziwiona? Jak widzisz…
umiem przestrzegać prawa!
- Jazda po pijaku jest zabroniona. - Nara!
Zawraca!
Kocham cię, Clark!
Wygodnie ci tam z tyłu, mały?
Mama śpi. Jedziemy sami.
Dwa nocne marki.
Spokojna głowa.
Tata zrobi przystanek.
Po co stajemy?
Muszę tylko coś wyjąć.
- Za chwilkę wracam. - Proszę, Clark.
Tak jak mówiłam: rób co chcesz, ale nas do tego nie mieszaj.
- To dla mnie ważne. - Jasne.
Wiem.
Kocham cię. I jego.
Jona.
- Zaraz wracam. - Clark, proszę.
Aż 700,000 koron.
Łup z tamtego napadu w Göteborgu.
Wystarczą na jakiś czas.
Dobra, jedziemy.
PÓŁTORA ROKU PÓŹNIEJ
BLANKENBERGE, BELGIA, ROK 1984
Jon, patrz.
Siemanko, Jon!
Nadchodzi balonowy potwór!
- Hej. - Sussi, wchodź.
Zgrywam się.
- Cześć, Clark. - Siema, Sussi!
- Witaj w Casa del Olofsson! - Dzięki.
- Usiądź sobie. - Dzięki, jak miło.
- Hej, Jon. - Obchodzimy dziś jego urodziny.
- Jaki ma piękny tort. - Wiem, sam zrobiłem.
Ile masz lat?
Nie licz, że odpowie.
Nie odzywa się.
Nie jest przygłupi ani nic, ale przeprowadzka i te sprawy…
Potrzebuje czasu.
Gratulacje.
Jak tam książka?
No cóż, zrobiłam postępy.
- Będzie bardzo długa. - Tak.
- Wiodłeś bardzo bujne życie. - Zgadza się.
Pomyślałam, żeby…
Spluwa?
Suko!
Do niczego!
…i jeśli można, zadałabym ci jeszcze kilka pytań. Clark?
Co?
- Zostaniemy w środku, czy wyjdziemy? - Możemy zostać.
Nie mam przed Marijke nic do ukrycia. Wytrzyma.
Dobrze.
Wiem, że nie lubisz mówić o dzieciństwie,
ale jak twoja własna rodzina wypada na tle tej, w której dorastałeś?
Jaką miałeś relację z mamą i tak dalej?
Mamo!
Jestem tu. Spokojnie. Kocham cię.
- Nie! - Zawsze tu będę.
Mamo!
Zuch!
Była w porządku.
- Bardzo. - Aha.
Kontaktowałam się także z Marią, twoją wieloletnią dziewczyną.
- Stwierdziła, że… - Zabroniłem ci tak węszyć.
Clark, czekaj.
- Co się właśnie stało? - Poważnie.
Co?
Nie potrafisz dać temu spokój? Chrzań te bzdury!
Temat książki masz przed sobą.
Clark Olofsson: geniusz przestępczy, a dziś - ojciec rodziny.
To książka o twoim życiu. Nie możemy go tak przemilczać.
Zraniłeś tylu ludzi…
Dzisiaj nic z tego nie będzie, jasne?
Wróć kiedy indziej.
Zajęty jestem, trafisz do drzwi. Pa.
Jon, wraca balonowy potwór!
Zjedzmy tort! Idzie najlepszy tata świata!
O tym trzeba było napisać.
Jak za pierwszym razem zostałem najlepszym tatą.
No, właściwie za trzecim, ale rozumiecie.
Jadą gliny!
Pokazałem im wszystkim, że mogę żyć uczciwie.
Cóż, poniekąd.
Olofsson, jesteś otoczony. Wyłaź…
Kurde.
Uczciwe życie ojca rodziny jest kosztowne.
Chodź.
Łup z Göteborgu nie wystarczył na długo.
Jebana mać.
Na wszelki wypadek rozkręciłem parę interesów
tuż po wyjściu z pudła ze starym kumplem Kurrem.
Okazało się, że miał dojścia w Belgii, a z pomocą gościa od Televerket
wymyśliliśmy, jak przerzucać towar do Szwecji.
Pozakładał podsłuchy u celników i policjantów.
W telewizji nazwali nas "Gangiem Televerket".
Bardziej pasowałby "Olofssona".
- Genialne, Slarken! - Łatwizna.
Jakby mnie kto pytał.
Plan był idealny. Zgarniałem gotówkę…
Jak tam, Jon?
…Marijke nie pytała, dokąd jeździłem,
a ja dotrzymałem słowa, nie pracując z domu.
Lubiłem wozić dzieciaka.
Ej, nie rycz.
Poniekąd.
Byłem najlepszym tatą i do tego zarabiałem.
To dopiero przyjemne z pożytecznym.
Żyło się dobrze.
Do teraz.
Chodź, Jon.
Jak zwykle tamci wszystko spaprali.
Miałem w torbie przeszło milion koron i musiałem zwiać przed glinami.
Przyszła więc pora powiedzieć Belgii "tot ziens".
I tak jest w chuj przereklamowana.
Dobra, teraz słuchaj.
Muszę jechać, ale spokojnie. Mama cię znajdzie.
Będzie dobrze. Na razie!
Kurde…
Masz trochę gotówki na lody i takie tam.
Jakby co, jesteśmy kwita.
Tata musi spadać. Wzywają mnie gdzie indziej.
Ale… do zobaczenia.
Pieprzony gówniarz!
Dobra, chodź.
Hej.
Wskakuj. Spoko, będzie dobrze.
Siadaj.
Luzik, będzie dobrze.
Nie łam się.
Kurde!
Nie gap się na mnie!
Wiem, że jesteś nieszczęśliwy,
ale to nie przeze mnie przyszły gliny.
Wierz mi, mogło być znacznie gorzej.
Miałem cię tu tak zostawić?
To małe piwo.
Nie wiesz, co dziadek mi robił.
Rzeczy, których ja nigdy nie zrobię tobie.
Wiem, jak to jest.
Gdy cię porzucają i nikt o ciebie nie dba.
Ale ja dbam o ciebie.
Słyszysz? Bo jestem dobrym tatą.
I staram się jak mogę.
Bułka z masłem!
- Tata nadal daje radę. - Tumanie.
Myślałem, że powiedziałeś "tumanie".
To by było niezłe pierwsze słowo.
Nieważne.
Ruszamy do Szwecji.
Szlag!
Wyjdź z samochodu z rękami w górze.
Dobrze? W tej chwili.
Proszę wysiąść z rękami w górze.
Jest pan otoczony. Otworzymy ogień.
Kurwa!
Ładnie wyglądasz.
Dzięki.
Durny smarku!
Dobra, macie mnie!
- Ręce do góry. - Poddaję się.
Głupie ćwoki.
- Wiozę dziecko. - Wyrzuć broń.
- Wiozę syna. - Jazda.
Proszę wysiąść.
- W wozie jest syn. Spokojnie. - Jest pan otoczony.
Będzie dobrze.
W wozie jest syn. Spokojnie, już wysiadam.
- Wychodzę. - Nie ma ucieczki.
- Żadnych gwałtownych ruchów. - Wiozę dziecko.
Dobrze?
Poddaję się, ale jestem niewinny.
Jon! Nie martw się, mały.
Będzie dobrze. Kocham cię!
Kocham. Uwaga na małego!
Będzie dobrze. Do zobaczenia.
To nie moja!
Pierwszy raz ją widzę!
Nie wiem, co tam jest! Jestem niewinny!
Pilnujcie syna!
Będzie dobrze, mały!
Nazywa się Jon!
Uznaję Clarka Odertha Olofssona winnym
przemytu narkotyków.
Skazuję pana na dziesięć lat więzienia.
No.
Do cholery.
- Olof Palme. - Co?
Zmarł premier Olof Palme.
Napastnik po trzydziestce oddał w jego kierunku dwa strzały.
- To się nie mieści w głowie. - Straszna historia.
WIĘZIENIE W KUMLI
PIERWSZY MARCA 1986 ROKU
- Nazwisko i cel wizyty? - Sussi Korsner, przyjechałam do Clarka.
Cześć, Sussi.
Słyszałaś, co się stało z Palmem?
Leci.
- Jak zapłodnić zakonnicę? - Jak?
Kutasem.
Oto jesteś.
O kurde!
"Ale pycha, chcę dokładkę"!
Coś taka markotna? Nie wiesz, kto jest ojcem?
Na pewno nie ja, bo mi nie dałaś.
Zatem nie słyszałeś wiadomości.
- Prawda? - Siedzę w izolatce. Niby jak?
Zamordowano Olofa Palmego.
Wczoraj w nocy.
Kurde.
Kurde. Tego mi nie przypną.
Dobrze, że siedzę w tej izolatce, bo pewnie by próbowali.
- Musimy porozmawiać. - Weź, lubiłem Palmego.
Mówiłem ci, jak poczęstował mnie koniakiem?
Tuż po Norrmalmstorg, gdy zażegnałem kryzys,
zadzwonili i powiedzieli, żebym…
Weź tamto ustrojstwo i zacznij nagrywać. To świetna historia.
Książka jest gotowa.
Kurde, wiedziałem, że dasz radę! Świetna robota!
Ale postanowiłam jej nie wydawać.
Co?
Długo nad tym myślałam.
Świat zdążył się zmienić i…
to już się nie liczy.
Ty się nie liczysz.
Nie chcę być kolejną osobą oczarowaną przez mit Clarka Olofssona.
Prawie się nabrałem.
- Dobre. - Mówię szczerze, nie wydam jej.
Pewnie, że wydasz, jest świetna!
Co ci nie pasuje? Zrobiłem coś nie tak?
Im dłużej rozmawiałam z bliskimi ci ludźmi
- których uważałam za bliskich -
dotarło do mnie, że zależy ci tylko na jednym.
Na tobie.
Zabroniłem ci gadać z innymi!
Po co to robiłaś? Głupota.
Piszesz o mnie, to gadaj ze mną!
Zależało mi na prawdzie.
Chciałam poznać opinię kogoś z zewnątrz.
Nie tylko to twoje zwodnicze pieprzenie.
I cieszę się, że ją poznałam.
Miałeś wszystko na wyciągniecie ręki, Clark.
Tylko brałeś i nie dawałeś nic w zamian.
Niszczyłeś wszystko po kolei.
Wykorzystałeś system i porzuciłeś przyjaciół.
Zawodziłeś Marijke raz za razem.
I nie tylko ją. Także wielu innych.
Choćby twoje córki.
Jak tam twoje dzieci?
Jak się mają?
Dobrze.
Byłeś gotów narazić życie syna dla narkotyków.
Wykorzystujesz ludzi, Clark.
Doceniasz tylko przestępstwa i seks.
A gdy ludzie nie są ci już potrzebni, zostawiasz ich i idziesz dalej.
Nigdy nie pytając ich, jak się czują.
Mogę ci to powiedzieć, bo rozmawiałam z każdym z osobna.
I przez ciebie czują się fatalnie.
Dlatego mam tylko jedno…
Cóż, ostatnie pytanie.
Jak to jest być Clarkiem Olofssonem?
Szczerze.
Cóż.
Jak to jest?
Już wam mówię, jak to jest.
Dopiero się, kurwa, rozkręcam.
Zesrajcie się.
NA MOTYWACH KSIĄŻKI PIÓRA CLARKA OLOFSSONA
Napisy: Piotr Kacprzak