Czołem.
W porząsiu.
Miłego... No spoko.
Chyba nie jest zadowolona.
Ale nikt nie spierdoli mi nocki.
O w mordę.
Proszę pani.
Wszystko gra? Panienko?
Chwileczkę.
To może ja...
To może wezwę pomoc, dobrze?
Cześć. Tu Malcolm z południowego wjazdu.
Pojawiła się tu taka kobieta.
Coś jest z nią bardzo nie tak.
Chwileczkę.
Moment.
Panienko?
Co jest, kurwa?
Czyli podejrzenia się potwierdziły.
U pani syna wykryto spory guz w kręgosłupie piersiowym...
O tym już wiem.
To guz rdzenia kręgowego między siódmym a ósmym kręgiem, tak?
Tak. I dziewiątym.
Tracimy tylko czas. Chcę pomówić z lekarzami.
Chcę pani pomóc.
Ale przede wszystkim nie macie ubezpieczenia.
Mam to gdzieś.
Leczenie może przekroczyć 200 tysięcy dolarów.
Jesteś głucha?
Zamieszkaliśmy w motelu, aby leczono go w najlepszym szpitalu onkologicznym.
Rozumiem, ale...
nie mam na to wpływu.
Pracuję tu od miesiąca. Mogę spróbować załatwić przyjęcie.
A do tego czasu może pani rozważyć inne miejsca.
Jest szpital hrabstwa i Saint Christopher’s w Bridgetown.
- Czasem nasi chirurdzy... - Nie możecie nam odmówić.
Jesteście szpitalem. Macie pomagać.
Tylko w sytuacjach nagłych.
Pani Henley? Dzień dobry. Doktor Eric Nostrum, główny onkolog.
- Proszę mi mówić Anna. - Dziękuję.
Przejrzałem dokumentację twojego syna.
Zdaje się, że obejmuje go specjalna kategoria,
dzięki której kwalifikuje się do dofinansowania z programu Springhill.
Opłacą całe jego leczenie.
- O Boże. Dziękuję. - Już dobrze.
Musimy potwierdzić parę rzeczy, ale nie martw się.
Claire, zostawisz nas?
- Jasne. - Dziękuję.
Wchodź.
Dziękuję, Claire.
Ta praca chyba zmienia mnie w bezdusznego potwora.
Zostałam pielęgniarką, by pomagać każdemu, a nie tylko tym przy kasie.
Rozumiem cię i cieszę się, że nie robię już na recepcji,
bo straciłam tam cząstkę siebie.
I czemu nikt nie powiedział mi o programie Springhill?
Prawie ją odesłałam, nie wiedząc, że ma szansę.
To w sumie żadna tajemnica. Program działa od lat.
Wyszedł od Nostruma, gdy rak zabił mu ojca.
Przynajmniej część osób otrzymuje pomoc.
Dzień dobry.
Potrzebujesz pomocy?
Jesteśmy pielęgniarkami. Możemy zapewnić ci pomoc.
Lilly?
Lilly!
Oddech w normie.
Połóżmy ją.
Słyszysz mnie?
Możesz mówić?
Chyba cię rozumie.
Odczytasz to?
Nie, za bardzo ubabrana krwią. Nie idzie odczytać.
Co ci się stało?
Może to jeden z tych nowych syntetycznych narkotyków.
Może to po prostu...
skutek uboczny.
Zrób coś dla mnie.
Co?
Nie zostawiaj mnie z nią.
Jasne.
No dobrze. Pobierzemy krew, aby ustalić, jak możemy ci pomóc.
Odliczę od trzech.
Trzy, dwa, jeden.
- Co? - Bałam się, że nie będzie czerwona.
Cholerne światła. Nie sądzisz, że jest z nimi coraz gorzej?
Jakby całe to miejsce się sypało.
Dobra, zanieś próbki do laboratorium.
A ja spróbuję odczytać coś z tej opaski.
Słucham?
Próbujesz coś powiedzieć?
Co takiego?
- Jezu! Justin. - Przepraszam.
Muszę sprawdzić pościel.
Jasne.
O cholera!
Zaniosę ją do laboratorium.
Zaraz wracam.
Cześć. Lilly była tu przed chwilą z próbkami krwi z 451.
Dorzucisz tę?
Ale innych nie mam. Na pewno tu była?
Zróbcie miejsce!
O Boże!
Wezwijcie pomoc!
Sprawdziliście każde piętro z psami i nic?
To był taki dobry chłopak.
Zaraz wrócę.
Mogę cokolwiek dla ciebie zrobić?
- Chyba nadal to przetrawiam. - Jasne.
W moim przypadku pomaga coś ciepłego do wypicia.
Młody człowieku? Jak ci na imię?
Malcolm.
Malcolm, mógłbyś przynieść siostrze Claire gorący kubek...?
Napiłabym się czarnej herbaty. Dziękuję.
Jasne.
Dziękujemy.
Przeszukaliśmy cały szpital. Technicy sprawdzali go dwukrotnie z psami.
Nie znaleźliśmy jej, ale znajdziemy.
Mówiłam już o tym policji. Cały czas coś powtarzała.
Coś brzmiącego jak „ociałiks”.
„Ociałiks”? Brzmi jak nazwa środka owadobójczego.
Powiedziała coś, co by nas nakierowało?
Nie. Nic poza tym.
Ciągle myślę, że to mnie mogła zabić.
Claire, lepiej aż tak nie rozmyślać nad takimi rzeczami.
Oto moja recepta dla ciebie: dom, prysznic, łóżko.
Malcolm, odwiózłbyś ją?
Nie powinnaś teraz siadać za kółko.
- Chętnie. - Widzisz?
Do jutra. A ty jedź ostrożnie.
Spotkamy się na parkingu? Skoczę po swoje rzeczy.
Jasne. Podjadę i zaczekam.
Dobrze.
Tylko spręż się, jak możesz.
Dziwnie się tutaj czuję.
Nie zabijaj mnie.
Chcę ci pomóc.
PACJENT: TAYLOR, ALICE
Alice Taylor.
Odcięłam ją, zanim dokonała ataku.
Dlaczego nie dałaś jej policji? Wygląda to podejrzanie.
Dopiero sobie przypomniałam.
A policja i tak wróciłaby po dokumentację. Oszczędzamy im roboty.
Nie rozumiem, dlaczego to robisz.
Bo dzieje się tu coś dziwnego.
Poza wariatką zabijającą ludzi?
Dobra.
Gdy poprzednio zatrudniłam się w Mercy, pracowałam z paroma chirurgami kręgosłupa.
Byli... No wiesz, jak to chirurdzy. Genialni i aroganccy.
Ktoś odkrył, że pobierają pieniądze za zbędne operacje zespolenia kręgosłupa.
Pozostawiali pacjentów w agonii.
Pamiętam tę sprawę. To był ogromny skandal.
Przez lata wiedziałam, że postępują źle.
Czułam to.
Ale ignorowałam to.
Myślałam, że może ujawni to ktoś inny.
I wiele osób przeze mnie ucierpiało.
Teraz czuję to samo.
Claire, nie sądzisz, że to lekka paranoja wywołana dzisiejszymi wydarzeniami?
Wtedy nie było to paranoją.
Mamy jej dokumentację.
Ale jest pusta. Brak historii leczenia czy wizyt w laboratorium.
Status: zmarła
I... Nie, to nie może być prawda.
To na pewno ta sama osoba?
W archiwum są stare, fizyczne formularze przyjęć.
Claire, może po prostu przekażmy opaskę policji?
Zawiozę cię do domu i zostanę na noc. Możemy zamówić pikantne...
Nie, i tak nie zasnę.
Muszę ustalić, co tu się dzieje.
Prosiłaś, żeby nie zostawiać cię samej. Teraz ja proszę o to samo ciebie.
W porządku.
Kurwa, co z nią?
Ja pierdolę.
Kurwa, co ja tu robię?
Jezu.
Dobra, szukamy numeru 1135.
Jak one są uporządkowane?
Mogę zaznaczyć, że nie podoba mi się to miejsce?
Im szybciej znajdziemy jej papiery, tym szybciej się zmyjemy.
To była ona.
Jezu, wygląda zupełnie inaczej. Co jej się stało, do cholery?
Przyjęta po diagnozie nowotworu kolczystokomórkowego skóry.
Przydzielonym pielęgniarzem był Justin Edwards.
Justin?
Dlatego go zabiła? To on ją tak skrzywdził?
Nie wiem.
„Przyczyna zgonu: śmierć podczas operacji”.
Podczas zabiegu na raka skóry? To nie ma sensu.
Jest tam ktoś?
Kto tu jest?
Co robisz?
Tylko zerkam.
To formularz przeniesienia pacjenta.
Trafiła na „oddział X”?
Oddział X. To chciała mi powiedzieć.
PRZYDZIELONA PIELĘGNIARKA: LILLY KULLING
Dlaczego podpisałaś się pod jej przyjęciem na oddział X?
Lilly?
Naprawdę nie mogę o tym rozmawiać.
Wiedziałaś od początku?
Proszę, nie rozmawiajmy o tym tutaj.
Muszę zaczerpnąć powietrza. Kurwa, nie mogę oddychać.
- Co jest? - Czekaj.
Dzięki.
Co robisz?
Naprawdę nie wiedziałam o tym wszystkim.
- Dowiedziałam się dziś. - O czym?
O funkcji oddziału X.
Na początku sądziłam...
że pomagamy ludziom, więc po prostu na to przystałam.
Ale pojęłam, że wszyscy pacjenci, którzy tam trafili, już nie wrócili.
Ale było za późno.
Gdybym zaczęła gadać, też bym tam trafiła.
Dlatego milczałam i udawałam, że o niczym nie wiem.
Tak jak ty w Mercy.
Starałam się to wszystko zataić, ale...
Uważaj!
Ale nie sądziłam, że coś jest w archiwum. Tak bardzo starałam się to ukryć...
Ale może na to zasługuję.
Nie zaniosłaś krwi do laboratorium.
Co z nią zrobiłaś? Wyrzuciłaś?
Nie odpuścisz, co?
Staram się postąpić słusznie.
Ja też.
Wracaj do domu.
Póki możesz.
Claire!
Wszędzie cię szukałem. Jesteś cała?
Lilly miała ze sobą teczkę na dokumenty.
Gdzie ona jest?
Byłaś z nią na górze?
Widziałeś ją?
Przy ciele kręcił się jakiś sanitariusz.
Coś podnosił, więc może tę teczkę.
Widzieliście, jak skoczyła?
Nie. Ale słyszałem, jak spada.
Codziennie proszę pracowników, by drzwi na dach były zamknięte,
ale oczywiście chodzą tam palić.
Kurwa, co za wieczór!
Mógłbyś podejść do detektywa Samuelsa?
Powiedz mu wszystko, co wiesz.
Spotkamy się z przodu?
Musimy porozmawiać.
Dobrze. Chodźmy do mojego gabinetu.
Wejdź.
No to powiedz, co się dzieje. Myślałem, że będziesz już w domu.
Byłam z Lilly. Sprawdzałyśmy dane pacjentki.
Alice Taylor. Zabójczyni Justina.
Według dokumentów z archiwum przebywała na oddziale X.
Wiem.
- Co? - Oddział X to mój program Springhill.
Słucham?
Aleś skołowana.
Dlaczego zostałaś pielęgniarką?
- By... - To proste pytanie.
Odpowiedz.
By pomagać ludziom. Tak jak każdy w branży.
Nie.
Musi istnieć bardziej osobisty i głębszy powód.
Zdradź go.
Rak zabrał mi matkę.
Czyli chcesz, by inni uniknęli twojego bólu.
To źródło frustracji przy terapiach onkologicznych.
Niczemu nie zapobiegamy. Zazwyczaj przedłużamy tylko cierpienie.
Ale program Springhill jest na skraju wielkiego przełomu.
Koniec z rakiem i bólem.
Torturuje pan niewinnych ludzi.
Lilly zabiła się ze wstydu.
Nie oddala pan cierpienia, tylko przysparza go więcej.
W pełni się zgadzam. Dopuszczamy się okropnych czynów.
Ale gdy osiągniemy ostateczny cel, uratujemy tysiące ludzi!
Może to być zasługa moja i twoja.
- Jest pan chory! - Siadaj.
- Postoję. - Jeszcze nie skończyliśmy.
Pan jest skończony! Ludzie dowiedzą się o tym.
Odpowie pan za to!
Zamknij się! Nikomu o niczym nie powiesz.
Jeden mały zastrzyk i będzie po wszystkim.
Przestań się opierać!
To boli!
Ty suko! Pożałujesz tego!
Claire?
- Są wieści o moim synu? - Gdzie on jest?
Nic ci nie jest?
- Gdzie pani syn? - Ma operację.
- Usuwają guza. - Na której sali?
- Co się dzieje? - Zaraz wrócę.
- Co robisz? - Wzywają mnie na szóstkę.
Nie możesz tam wejść!
Jakie są twoje ulubione lody? Ja je lubię, a ty?
Tak. A mogłaby tu być moja mama?
Musimy zachować sterylność, ale po zabiegu od razu ją zawołam.
Zaczynamy, kolego. Musisz spróbować się rozluźnić.
- Dobrze. - Super.
To zajmie tylko chwilkę.
Przestańcie!
- Odsuńcie się od niego! - Co tu robisz?
- Zabieram go stąd! - Że co?
- Nie każcie mi użyć siły. - To jakiś obłęd.
Natychmiast odsuńcie się od niego.
Powiedziałam coś!
Rób, co każe.
- Czego chcesz? - Już mówiłam. Zabrać go.
- Nie pozwolimy. - Wiem, co tu robicie!
Ruszcie się, a poderżnę wam gardła!
Tylko mnie sprowokujcie.
Cześć.
Już dobrze. Mama na ciebie czeka.
- Moja mama? - Tak. Chodźmy.
Dobrze.
Nie idźcie za nami!
Wezwij ochronę.
Ochrona wzywana do szóstki.
O Boże! Claire!
- Nie zbliżaj się! - Ochrona wzywana do szóstki.
- Uciekajcie. - Co zrobiłaś?
- Kochasz go? - Oczywiście.
To zabierz go stąd i nigdy tu nie wracajcie.
A jego terapia?
To kłamstwo. Zamierzali go zabić.
Uciekajcie, póki możecie.
- Tam jest! - Szybko!
Łap ją!
Tak udało ci się uciec?
Uciekłaś z klatki i potem przez system wentylacji?
Musimy ich uwolnić. Gdzie są klucze?
Ktoś mnie słyszy?
- O Boże, Malcolm! - Claire! Co jest, kurwa? Gdzie jesteśmy?
- Nie wiem. Co tu robisz? - Otwórz!
- Jak? - Wyciągnij mnie!
- Gdzie są klucze? - Nie wiem.
Wydostanę cię. Muszę tylko znaleźć klucze i...
Claire, uważaj! Nie!
Wypierdalaj od niej!
Sprawdzanie
Status: zmarła
Claire?
Słyszysz mnie?
Claire?
Chyba się budzi.
No w końcu.
Podałem ci trzy mililitry midazolamu, aby cię rozluźnić i tu przenieść.
- Nie czuję się rozluźniona. - Nie?
Siostro, kolejne trzy mililitry dla obojga.
Nie, proszę. Nie rób tego.
Nie zabijaj nas.
Nawet was nie znam. Nie zabiję was.
Po co marnować dwa wspaniałe obiekty testowe?
Nie ma pan czego testować na nas. Nie mamy raka.
Temu można zaradzić.
Siostro?
- Najpierw zaśniecie. - Stary, przestań.
Jestem zwykłym ochroniarzem.
Jestem nikim. Amatorskim pisarzem.
Pójdę sobie i nigdy mnie nie zobaczysz. Wyjadę do Nowej Szkocji.
- Jesteś pisarzem? - Tak.
- Jakieś ostatnie inspirujące słowa? - Nie musisz tego robić.
To trochę oklepane, co nie? Już to słyszałem.
Zostaw go!
Nie, nie stracę oka. Dzięki, że pytasz.
Ilu ich tam jest?
Ilu okaleczyłeś i uwięziłeś?
Ci, których widziałaś, mieli szczęście.
Wyleczyłem ich.
To sobie wmawiasz, tak ich okaleczając?
Że jesteś dobry?
Bo jestem.
Przyszli do mnie z wyrokiem śmierci, a ja przedłużyłem ich życie o lata.
- Czyniąc z nich potwory! - Ależ nie.
Nie są potworami, tylko aniołami. Obdarowują mnie wiedzą.
Pozwalają badać skutki uboczne. Sztywne kończyny i agresję.
Agresja to nie efekt uboczny. Jest wymierzona w ciebie.
Próbują walczyć!
O Boże.
Chyba mnie siekło.
Malcom, wszystko będzie dobrze.
- Spójrz na mnie. - Boję się.
Patrz na mnie.
Chcę tylko wrócić do domu.
Siostro.
Nie! Przestań!
- Przestań! - Tak oto rodzi się kolejny anioł.
Zostaw go!
W porząsiu.
Powinno zaraz dotrzeć do wątroby.
Ty psycholu.
- Cały szpital w tym siedzi? - Tylko parę osób. Mogłaś być wśród nich.
Ale zamiast tego przejdziesz nieplanowane wycięcie wyrostka
i umrzesz w wyniku niepożądanej reakcji na znieczulenie.
A raczej tak wszyscy pomyślą.
Nie! Przestań!
Przestań!
Nie! Proszę! Nie rób tego!
Radzę się rozluźnić.
Coś ty zrobiła?
Alice!
Nie! Alice, to ja.
Alice, przestań! Zachowujesz się jak obłąkana!
Alice, nie!
Dziękuję, Alice.
- Nadal nic. - Nikt nic nie mówił?
- Rozmawialiście z każdym? - Z każdym, kto miał dyżur.
Budzi się.
Claire, jestem detektyw Samuels. Kieruję tym śledztwem.
Dasz radę mówić?
Co się stało? Gdzie jest doktor Nostrum?
Znaleziono cię nieprzytomną na stole operacyjnym.
Niestety doktor Nostrum i jego pielęgniarka nie żyją.
A Malcolm? To tutejszy ochroniarz.
Wysłano go na kolejne badania, by zobaczyć, co da się zrobić.
A Alice?
- Kto? - Pacjentka.
Chodziła po szpitalu ze skalpelem.
Nie odrzuciła go, więc wyeliminowaliśmy zagrożenie.
Nie, ona mnie chroniła.
Doktor Nostrum zmieniał pacjentów onkologicznych w potwory.
Jest więcej takich osób?
Tak. Na oddziale X.
Majaczy. Nie ma tu takiego oddziału.
Jest. Pokażę wam.
Przecież wyeliminowaliście zagrożenie.
Tak. Umieszczając ją tutaj.
- Dlaczego im pan pomaga? - Córka ma białaczkę. Dla niej wszystko.
Jest pan policjantem. Powinien pan chronić ludzi.
I dokładnie to robię.
Nie!
Będą mnie szukać!
- Wątpię. Robimy to od lat. - Zostawcie mnie!
Jesteś martwa dla świata.
Zabiłam doktora Nostruma! Zniszczyłam program!
Wykracza on poza jedną osobę.
Będziemy pracować do udoskonalenia leku.
- Jesteś następna. - Nie...
Powinnaś się cieszyć. W końcu zmienisz coś na lepsze.
Tak jak zawsze chciałaś.
Nie. Nie możecie mnie tu zamknąć. Błagam!
Witaj na oddziale X.
Nie!
Pomocy! Błagam!
Napisy: Krzysiek Igielski