Któż to może być?
Gdybym małą sikorką był, gdzie bym się skrył?
Sikorko!
Tatusiu, przestań.
- Nie jestem sikorką. - Jest już bardzo późno.
Znasz zasady.
Znowu tam jest.
Tylko nie znowu to.
Posłuchaj uważnie. Nic nie czai się pod twoim łóżkiem.
Obiecuję.
- Czai się. - Właśnie że nie.
Właśnie że tak!
Może inaczej.
Jutro zrobię naleśniki z chrupiącym bekonem.
Tak jak w twoje urodziny.
Ale aby ta chwila nadeszła, musisz wykazać się odwagą i iść spać.
Będziesz dla mnie odważna?
Słodkich snów.
Wszystko gra?
Tak.
To tylko sen.
Leżałeś tak i gapiłeś się na mnie?
Ty oblechu.
Skarbie, według mojej apki masz owulację.
Powiedziałam Megan, że pomogę jej dzisiaj w sklepie.
Jillian. Obiecałaś.
Wiem.
Ale nie jestem teraz w nastroju.
Nie gniewasz się?
I znów to samo.
- Co? - Musimy spróbować.
Ale ty jakże wygodnie masz sen, po którym nie jesteś w nastroju.
Mark, moje koszmary nie są mi na rękę.
To medyczna przypadłość.
Na którą masz leki, których nie bierzesz.
Bo czuję się po nich jak zombie.
Aby mieć dzieci, potrzeba poświęceń.
Tu nie chodzi już tylko o nas.
Zgodziliśmy się na to, prawda?
Tak, wiem.
Wiem.
Będzie cudownie.
A ty się w tym sprawdzisz.
Chodź do mnie.
Mógłbyś pukać?
Podasz mi telefon? To dłuższa kampania.
Wiesz, o czym myślałam?
Gdy sklep się otworzy, chcę zatrudnić samych gejów z fiołem na punkcie mody,
którzy będą promować granny chic.
Wyobrażasz to sobie?
Zarządzałabym własnym oddziałem takich chomików.
Sikorka.
Znów miałaś jeden z tych snów?
Tak.
Ten sam.
Ten z dziewczynką.
Mam wtedy wrażenie, że zbliża się coś strasznego,
ale zawsze budzę się, zanim zobaczę, co to jest.
Cóż można o tym sądzić?
Symbolika jest tu oczywista.
Ty martwiąca się o małą dziewczynkę.
Ty i Mark starający się o dziecko.
Nie.
Można sądzić o tym tylko to, że mam nieokreśloną bliżej parasomnię,
fundującą mi dziwne sny.
Które wpływają na ciebie na jawie.
Jak to wyglądało?
Pamiętasz, kiedy wsadzałaś do poduszek...
- Nie... - Tylko co?
- Spaghetti. - Właśnie.
Mama była wściekła.
- Nie mogła tego zdzierżyć. - Tak.
Ale żarty na bok.
Kiedy urodzisz potomstwo Marka?
Jestem gotowa, by być najzabawniejszą ciocią w dziejach.
Raczej najbardziej niezrównoważoną.
Każdy musi taką mieć.
Wiesz, o czym myślę?
- Co to było? - Nie wiem.
- Jest tam coś? - Nie. Dziwne.
Na pewno coś poczułam.
Trzęsienie ziemi?
Może.
Mark?
Co się dzieje?
- Błagam! - Mark!
Nie!
- Nie! Mark! - Jillian! Pomóż mi!
Nie...
POTWÓR POD ŁÓŻKIEM
- Ostrożnie z maską! - Witam ponownie.
- To, co pan robi, to wtargnięcie. - Naprawdę?
Proszę opuścić ten teren.
To publiczna ulica.
Słucham?
- Moja siostra nie jest podejrzewana. - Nikt nie jest i każdy jest.
Głęboka myśl.
I zaczynamy.
Bez filmiku ani rusz.
- I już. - Cześć.
- Bez tego dzień jest niekompletny. - Tablice New Jersey.
A tu mamy tego pana.
- To ja, detektyw Watts. - Jest tu codziennie.
Proszę się przywitać.
Miłego dnia.
Wzajemnie.
- Hej. - Cześć.
- Jebany detektyw znów tu jest. - Znów go nagrałaś?
Tak.
Zbieram dowody.
- Na wypadek zbiorowego pozwu. - Chyba nie wiesz, na czym on polega.
Przynajmniej reporterzy się zmyli.
Mam coś.
Co?
Krew pod łóżkiem
Sprawa tej kobiety. Samanthy Blair.
Zniknęła w sypialni.
W środku nocy.
W domu była jej mama.
Usłyszała krzyki i przybiegła, ale jej już nie było.
Brak podejrzanych, ale pod łóżkiem była krew.
Tak samo jak było z Markiem.
- Kiedy to było? - Jakieś trzy miesiące temu.
Kilkanaście kilometrów stąd. Znalazłam też dwie kolejne takie sprawy.
Spójrz. „Zniknięcie w sypialni”. Inne osoby także po prostu zniknęły.
- Wszystko z tej okolicy. - Jilly.
Jill.
To chyba średnio zdrowe zajęcie.
Nikt nie obwini cię za dalsze życie.
Co? Każdy mnie obwinia.
Policja. Rodzina Marka.
- Nie odzywają się. - Pieprzyć ich.
Niczego nie zrobiłaś.
- Zasługujesz na normalne życie. - Jakie życie?
Nie bez powodu mnie to spotkało. Nie odpuszczę, póki nie poznam prawdy.
Pani Blair?
Dzień dobry.
Jestem Jillian Fletcher.
Chciałam porozmawiać o pani córce Samancie.
Dlaczego?
Chodzi o jej zaginięcie.
Sądzę, że to samo spotkało mojego męża.
Była pani wtedy w domu, prawda? Widziała pani coś...?
Nie mam nic do powiedzenia.
Proszę. Doszło do podobnych zaginięć.
Proszę!
Sporo już przeszli bez takiego nachodzenia.
Co ty wyprawiasz, Jillian?
To, co wy powinniście miesiąc temu.
Oboje wiemy, że te sprawy nie mają nic wspólnego z twoją.
Nie było śladów włamania.
A twoje ręce były całe we krwi.
To plus motyw wystarczy prokuratorowi.
- Czeka cię proces. - Jaki miałabym mieć motyw?
Dlaczego miałabym zamordować ukochaną osobę?
- Z którą chciałam mieć dziecko? - W małżeństwie zawsze coś jest ukrywane.
Będę tego szukał.
I w końcu coś znajdę.
Cześć.
- Poczta. - Dzięki.
Kurwa, muszę się napić.
- Trzymasz się? - Tak.
- Jasne. - Wcale nie.
No, jest super.
Wszędzie każą mi spierdalać. Nikt nie chce ze mną gadać.
Nawet na mnie nie spojrzy. Tak wygląda teraz moje życie.
Wiem, że to paskudna sytuacja, ale w końcu minie.
Ludzie zapomną. Musisz to przeczekać.
No nie wiem.
Postawią mi zarzuty.
Potrzebują jeszcze tylko motywu.
Jill, przecież ty i Mark byliście w sobie szaleńczo zakochani.
Planowaliście wspólną przyszłość.
Staraliście się o dziecko.
To przeciwieństwo motywu.
Wiem.
Tylko że...
Meg, ja ciągle brałam tabletki.
Nie rozumiem.
- Przecież zeznałaś, że się staraliście. - Tak, wiem.
Staraliśmy się. On był gotowy.
Ale ja nie przestałam...
Czasami tracą przez to przytomność.
Myślisz, że nie żyją, ale potem odlatują.
Jilly.
Muszę o to zapytać.
Wiem, że nie chciałaś tego, ale czy mogło być tak, że...
O czym ty...?
- Myślisz, że go zabiłam? - Oczywiście nie celowo.
No ale...
No ale masz przypadłość, przez którą robisz nietypowe rzeczy.
- Po prostu chcę być pewna. - Nie wierzę.
Że też tego nie zauważyłam.
- Jestem po twojej stronie. - Ucieszyłaś się, co?
- Widząc mnie w takim stanie. - Co?
Nie podoba ci się, że mam te sny. Że czyni mnie to wyjątkową.
A ty przez całe życie chciałaś się wyróżniać,
bo wiesz, że jesteś zwyczajna.
To nie dotknęło tylko ciebie.
- Ja też przechodzę przez piekło. - Tak?
Jak mi przykro.
Ja pierdolę.
A ja myślałam, że próbujesz mnie chronić.
Pójdę już sobie.
- Skoro to dla ciebie piekło, to spadam. - Serio?
- Tak. - Super, zamieszkaj gdzie indziej.
Znajdź sobie kogoś innego do zakupów. A tu masz listy od fanów.
Co? Co to ma być?
- Listy z groźbami i wyzwiskami? - Tak.
Ukrywałam je przed tobą, ale może pora, żebyś się z nimi zapoznała.
„Nie chcemy tu morderców”.
Słuszna uwaga. Kto by chciał?
- „Giń pizdo”. Zwięzłe. - Przestań.
- Autor zgubił przecinek. - Przepraszam. Przestań już.
Co to?
WIEM, CO CIĘ SPOTKAŁO.
„Niles Taylor”. List wysłany ze szpitala św. Beniamina.
Jillian, to jakiś wariat.
- Nie. - Nic nie rób.
To ktoś, kto naprawdę mi wierzy.
Możemy zresetować sytuację?
Przepraszam. Szukam Nilesa Taylora.
Cześć. Jillian Fletcher.
Skądś cię znam, prawda?
- Nie powinnaś tu przychodzić. - Przecież wysłałeś mi list.
To był błąd.
Zapomnij o tym.
- Coś wiesz. - Nie wmieszam się w to.
- Mogę stracić pracę. - Błagam!
Nikt mi nie wierzy. Gdyby tak było z tobą, nie wysłałbyś go.
To będzie się powtarzać.
Chodź.
Zeznałaś na policji, że ktoś zabił twojego męża pod łóżkiem.
- Tak. - A sprawca po prostu zniknął.
Tak, razem z moim mężem.
Dokąd idziemy?
Cześć, Mary. Jak się dziś czujesz?
Poznaj Jillian.
To Mary Gentile.
Od dekady pozostaje w przetrwałym stanie wegetatywnym.
Towarzyszę jej od początku. Uszyłem jej ten koc.
To bardzo miłe, ale co to ma wspólnego ze mną?
Niewiele wiemy o tym, co zachodzi w umyśle pacjenta w śpiączce.
Ale wiemy, że Mary miewa sny.
A wtedy dochodzi do pewnych rzeczy.
- Jakich rzeczy? - Do żadnych, gdy to zwykły sen.
Ale gdy jest to koszmar...
światła włączają się i wyłączają, a sprzęt wariuje.
Podczas jednej z takich sytuacji...
ujrzałem to coś.
Powiedziałem o tym współpracownikom, a ci wezwali ochronę.
Pod łóżkiem nikogo nie było.
Próbowaliśmy jakoś to wytłumaczyć.
Uznali, że było to tylko w mojej głowie.
Że był to sen.
A zawsze miałem paskudne koszmary.
- Zwłaszcza za dziecka. - Chwileczkę. Ja też.
Ale potrafię rozpoznać sen.
I jestem pewny, że to wydarzyło się naprawdę.
Wierzę ci.
Powtórzyło się to?
Mary dalej miewała koszmary, ale nie widziałem już tej istoty.
Wiesz, kiedy miała te koszmary?
Tak, spisywałem to.
To jej mózg w normalnym stanie.
Ale gdy ma koszmar, wyniki elektroencefalografii mocno skaczą.
Te wszystkie daty zbiegają się ze zniknięciami.
Wiem.
A 10 stycznia?
To wtedy mój mąż...
Przecież to niemożliwe.
Prawda?
To jakiś obłęd.
Nikomu innemu o tym nie mówiłem. Nie wiem, czy sam w to wierzę.
Ale gdy usłyszałem o tobie...
Co o niej wiesz?
Niewiele.
Mieszkała na farmie sama z ojcem.
Znalazł ją na podłodze po udarze. I od tamtej pory tu leży.
Gdzie jest ich dom?
Nie jestem pewny.
Gdzieś przy drodze stanowej nr 6, a co?
Gdybym małą sikorką był, gdzie bym się skrył?
Tatusiu, przestań.
Nie jestem sikorką.
Co tu robisz?
Nie wiedziałam, że ktoś tu mieszka.
- Skąd pan o mnie wiedział? - Od ptaszka. Co robisz w moim domu?
Szukam informacji o Mary Gentile.
Wynoś się!
Nazywał ją pan swoją sikorką.
Obiecał pan jej naleśniki z chrupiącym bekonem.
Na śniadanie, tak jak w jej urodziny.
Myślę, że coś mnie z nią łączy.
Nie wyjdę, dopóki nie porozmawiamy.
Co się stało tamtej nocy? Gdy kazał pan iść jej spać?
Mary była wyjątkowa.
Wrażliwa.
Miała wyraziste sny.
A czasami koszmary o...
potworze pod łóżkiem.
Zabrałem ją do lekarza,
ale dali jej tylko tabletki nasenne.
Olali sprawę.
Ale coś naprawdę kryło się pod łóżkiem, prawda?
Tatusiu!
- Tatusiu! - To był Jacob Holler.
Ze szpitala psychiatrycznego Longview.
Tatusiu, pomóż mi!
Uciekł tydzień wcześniej, włamał się i ukrył pod łóżkiem Mary.
- Tatusiu! - Gdzie jest teraz?
Nie żyje.
- Zabiłem go gołymi rękami. - Tato!
Mary nie była już taka sama.
To wszystko, co ci powiem.
Nie chodziło tylko o to, że się bała, prawda?
Później spod łóżka wyszło coś jeszcze.
Panie Gentile, chcę pomóc Mary.
Czuję, że muszę spędzić tu trochę czasu.
Nie spodziewaj się naleśników z bekonem.
Słodkich snów.
- Cześć, Jillian. - Co to za miejsce?
Mieszkam tu.
Pięknie tu.
Świat podświadomości.
Większość ludzi trafia do niego w snach, ale my jesteśmy wyjątkowe.
Ewoluowałyśmy.
Niles?
Twój pielęgniarz?
On też taki jest.
W tym miejscu macie wspólne życie.
- Jest więcej takich osób? - Znacznie więcej.
- Słodkich snów. - Znacznie.
I czasem podróżują!
Gdy coś poczują, my też to czujemy.
Poczułaś to samo, co ja, Mary?
Byłaś ze mną tamtej nocy? Poczułaś to samo?
10 stycznia, gdy zniknął mój mąż?
Przestań!
- To boli! - Słodkich snów.
- Przestań! To nas boli! - Przestań!
- To boli!
Przestań!
- Nie! - Mary, przestań!
- Przestań! - Mary!
- To boli! - Słodkich snów.
Nienawidzę cię. Zabiję cię!
- Jillian, obudź się! - Przestań!
- Obudź się! - Przestań! To boli!
Zabiję cię!
Jillian, obudź się.
Obudź się!
To znów się dzieje.
Ma koszmar.
Może kogoś krzywdzić.
Tylko gdzie?
Rodzice Ethana Gonzalesa zeznali,
że ostatnio widzieli 12-latka, gdy układali go do snu.
Dziś rano dziecka już nie było.
To boli!
Przestań!
- To boli! - Przestań!
Zabiję cię!
Co tu robisz, Jillian?
Miał 12 lat.
„Miał”?
Na razie tylko zaginął.
Chyba że wiesz coś więcej.
Pod lustrem w łazience.
Znaleźliśmy tam tabletki antykoncepcyjne. Nie chciałaś dziecka, prawda?
Okłamywałaś męża. Nie wiedziałaś, jak się z tego wycofać.
To koniec.
Nie.
To nie koniec.
Ale już wkrótce.
Mam pomysł.
Przepisano mi prazosynę. Znasz ten lek?
Tak.
- Powstrzymuje sny. - Tak.
I ogólnie myślenie.
Już go nie biorę.
Moglibyśmy podać coś takiego Mary?
Albo coś jeszcze mocniejszego?
Ale sny to jedyne, co jej pozostało.
To jej cały świat.
Niles, to nie dotyczy tylko Mary.
Ani tylko nas.
Nie mogą ucierpieć kolejne osoby.
Poproszę doktora Kelnera, aby coś przepisał, ale...
Myślisz, że...
A co, jeśli ona wie?
Jest połączona z naszą podświadomością.
Co, jeśli nas teraz słyszy?
To niemożliwe, bo to nie jest sen, prawda?
Na pewno nie.
Prawda?
- Wybacz. - Jasne.
Miałam zadzwonić, gdy EEG znów podskoczy.
Właśnie mamy naprawdę spory skok.
Nie!
Jillian!
Nie! Pomóż mi!
Zobaczyłam tę istotę. To było jak w moich snach.
I znów zobaczyłam krew, tym razem pod łóżkiem Nilesa.
Dobra, niech to dobrze zrozumiem.
Ten potwór żyje w świecie snów
i przez Mary pojawia się pod łóżkami przypadkowych osób?
Nie przypadkowych.
Tych, które tak jak ja są połączone w świecie podświadomości.
Zawsze wiedziałam, że moje sny coś oznaczają, ale...
Sama mówiłaś,
że we wszechświecie dzieje się więcej, niż możemy pojąć.
Chodziło mi o astrologię.
A to jest...
Muszę pomyśleć.
Nie. Ja mam dość myślenia.
Wiem, co trzeba zrobić.
I to ja muszę to zrobić.
Jilly.
Przerażasz mnie.
Co zamierzasz zrobić?
Przepraszam.
Nie chciałam cię nastraszyć. Przepraszam.
Kocham cię.
Mary?
- Tatusiu? - Sikorko.
Obudziła się.
Pomocy! Mary się obudziła!
Miałaś rację.
Obudziłaś się i potrzebujesz pokoju z widokiem.
Dziękuję.
Jilly Kocham cię, siostro.
Mary?
Mary, nie. Zostań ze mną.
Muszę jeszcze trochę pospać.
Mary. Nie.
Nie!
Mary.
Przepraszam.
Próbowałam ci pomóc, Jillian.
Byłaś uwięziona w małżeństwie.
Nie chciałaś mieć z nim dziecka, a ja cię uwolniłam.
Pokazałam ci mój świat.
Zaufałam ci.
A ty zamierzałaś wszystko mi odebrać.
Mary, masz ogromną moc, ale zupełnie nad nią nie panujesz.
Ty tępa suko!
Nie jestem ofiarą tej mocy.
Jestem jej władczynią!
Mary, nie musisz tego robić.
Oczywiście, że nie muszę.
Ale chcę.
Jill?
Otwórz drzwi!
Proszę!
Przepraszam!
Nie!
Dopiero co tu była!
Była tam!
A on ją porwał.
Zabrał ją pod łóżko!
- Nie rozumie pan... - Już dobrze.
- Jillian! Przepraszam! - Już dobrze.
- Przepraszam! - Spokojnie.
- Odebrał mi ją! - Już dobrze.
Sikorko.
Nigdy więcej mnie nie zostawiaj.
Nigdy cię nie zostawiłam.
Zawsze tu byłam.
Napisy: Krzysiek Igielski