Historie o greckich bogach i potworach, które ci opowiadałam, są prawdziwe.
Jesteś półbogiem, a tacy jak ty nie są tu bezpieczni.
W pewnym wieku zaczynają pojmować, kim są.
Ścigają ich straszliwe siły, które chcą ich skrzywdzić,
nim wzmocnią się na tyle, by móc się bronić.
Proszę się nie martwić, w obozie Percy będzie bezpieczny.
- Przysięgnij. - Przysięgam.
Mamo!
Witaj w obozie, Percy Jacksonie. Oczekiwaliśmy cię.
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Gdzie jestem?
Ślinisz się przez sen.
W porządku, jesteś bezpieczny.
To naprawdę się stało.
Zabić takiego potwora to nie byle co.
- Chciałem, żeby wiedzieli... - Widziałeś to?
Widziałeś, co stało się z mamą?
Tak.
Przepraszam... za...
wszystko.
Miałem cię chronić i sprowadzić całego tutaj.
Może gdybym wcześniej powiedział ci prawdę,
- twoja mama wciąż by tu była. - Przestań.
Wiem, że to trudne, ale chcę o tym pomówić.
Ale ja nie chcę.
Miałeś mnie tu dostarczyć.
Robota wykonana.
Dokąd idziesz?
Musiałem tu trafić, bo mój ojciec jest bogiem.
Znajdę go.
To nie takie... proste.
Przepraszam. Nazywam się Percy Jackson, jestem tu nowy.
Przyszedł Peter Johnson!
Nie tak się nazywam. Szukam jakiegoś... biura.
- Kogoś, kto tu zarządza. - Chwila.
Czekaj. Percy, to pan D., dyrektor obozu.
Panie D., to Percy Jackson.
Słyszałem, jak się przedstawił.
- Na pewno? - Dobra.
Nie chcesz zadzierać z tym gościem.
- To on zaczął. - Percy, „D” oznacza Dionizosa.
To Dionizos.
Jak to Dionizos?
- Ten bóg? - Tak.
- Nie ma opcji. - A jednak.
Przepraszam, Wasza Wysokość.
Sądzę, że mój ojciec może tu przebywać.
Nie wiem, jak go znaleźć. Nie znam nawet jego imienia.
Ale myślę, że powinienem się z nim spotkać. Ja...
Sądzę, że naprawdę tego potrzebuję.
Może mi pan pomóc?
W zasadzie...
Chyba mogę...
Synu.
- Tata? - Tak, Peterze.
- Percy. - Właśnie.
Zanim lepiej się poznamy,
musisz zrobić dla mnie coś ważnego, dobrze?
W kuchni jest butelka Château Haut-Brion z 1985 roku.
Przyniesiesz mi ją?
Serio tyle masz mi do powiedzenia?
- Panie D., nawet jeśli Percy był... - Cisza, Groverze.
To miły moment, nie zepsuj go.
Kuchnia jest na końcu ścieżki.
Przynieś butelkę, a pogadamy, o czym chcesz.
No wiesz... o tobie, o mnie, cokolwiek.
- Percy. - Pan Brunner?
Pan Brunner naprawdę nazywa się Chajron.
Nadzoruje organizację zajęć, trenuje herosów, to...
Dziękuję, Groverze. Sam się przedstawię.
Masz sporo do przetrawienia, Percy.
Nie, jest w porządku. Pan jest koniem,
a ojciec ze mną nie pogada, chyba że przyniosę wino.
Wszystko w normie
- i w porządku. - Nie, nie. nie.
Pan D. nie jest twoim ojcem.
- Mógłbym być. - Tak, ale czy jesteś?
Dlaczego wszystko psujesz?
Pan D. wie, że Zeus zakazał mu picia alkoholu
i że półbogowie mogą wyręczać bogów w tym,
czego im zakazano.
Pan D. chciał cię wykorzystać.
Percy...
chodź ze mną, zacznijmy od początku.
Daj nam chwilę, Groverze.
Coś jest nie tak.
Co, sukces?
Sprowadziłeś go tu żywego. Nie myśl tyle.
Tak, ale...
To święta dolina, Percy. Ludzie jej nie widzą.
Potwory nie mają tu wstępu.
Świat jej nie naruszy.
Wiele zrobiono, by cię tu sprowadzić.
Muszę coś panu powiedzieć.
Zgubiłem pański długopis w kształcie miecza.
- Mam nadzieję, że nie był jedyny. - Sprawdź kieszeń.
Nie, zgubiłem go w nocy na wzgórzu.
Sprawdź kieszeń.
O ile sam go nie oddasz, on zawsze znajdzie drogę do ciebie.
Magiczne obiekty nie podlegają prawom fizyki normalnego świata.
Twój długopis i mój wózek to elementy świata twojego ojca,
tak jak i ty.
Coś ci pokażę.
Dwanaście domów dla dwunastu olimpijskich bogów.
Każdy jest domem dzieci uznanych przez danego boga.
To w którym zamieszkam?
Ciebie nie uznano, Percy.
A kiedy się to stanie?
Bogowie zdradzają swoje plany nie wcześniej niż odpowiednim czasie.
Ojciec może cię uznać jutro, w przyszłym tygodniu
- lub... - Nigdy.
Nawet teraz nie chce mieć ze mną nic wspólnego.
Co więc tu robię? Nie ma tu dla mnie miejsca.
Owszem, jest.
Tutaj.
U Hermesa, boga podróżników.
Tu mieszka dwójka jego dzieci
i te, których nie uznano.
- Słuchajcie. - Chwilkę.
Proszę o uwagę.
Oto Percy Jackson. Liczę, że pomożecie mu we wszystkim.
Wiem, że czujesz się bezsilny, ale nie jesteś. Z czasem zobaczysz.
- Tam wskoczył! - Widzę go!
- Tak. - Tam jest.
To ten dzieciak.
To chyba on zabił Minotaura.
Jeśli chcecie mnie dręczyć, zaczekajcie do jutra.
Dziś nie dam rady.
Słyszałem, co się stało na wzgórzu. Chciałem...
powiedzieć, że bardzo mi przykro.
Wiem, przez co przechodzisz. Serio.
Jestem Luke.
Percy.
Znów je skubałeś.
Tak.
Jesteś dla siebie zbyt surowy.
Zawsze tak było.
Nie denerwuj się.
Postaw na prawdę.
Dobrze.
Prędzej czy później będziesz musiał wybrać.
Wybaczcie najście. Możemy porozmawiać?
- Nie! - Tak, mów.
Chodzi o Sally Jackson.
Chyba wiem, co naprawdę się stało.
Nigdy nie widziałem Minotaura miażdżącego człowieka,
ale zakładam, że ludzkie ciało jest miękkie,
coś jak banan.
- Groverze... - Ale ona wyparowała.
Niczym potwór.
Poszedłem więc do Rady Starszych Kopytnych.
Oni słyszeli o czymś podobnym.
Podobno gdy śmiertelnik jest bliski śmierci,
Hades może go...
Tak, wiemy.
Ale nie powiedzieliście Percy’emu?
Nie. I nikt mu nic nie powie.
Ale czy nie zasługuje, by znać prawdę?
Prawda może być bardzo niebezpieczna. Konieczna jest ostrożność.
Nie chcę więcej go okłamywać.
Działają tu silne moce, chłopcze.
Już wcześniej pogrążyły Ziemię,
a teraz znów są tego bliskie.
Nie chcesz okłamywać kolegi? Trudno.
Po prostu go więc unikaj,
bo nie puścisz pary z ust na ten temat. Jasne?
Zostawił cię tu bez niczego.
Wiem, co czujesz.
Chcesz tego, co ci odebrano.
I sprawiedliwości.
Wszystko dobrze?
Świetnie.
Wszyscy je miewamy.
Intensywne, powracające koszmary. Tutaj to normalka.
Tak samo jak sny na jawie, ADHD i dysleksja.
Półbogowie przetwarzają rzeczywistość inaczej niż ludzie.
Po raz pierwszy w życiu jesteś taki jak reszta.
Czyli ty też...
- Nie wiesz, kto jest... - Czy nie jestem uznany?
Nie, moim ojcem jest Hermes.
To bez znaczenia. Jesteśmy tacy sami.
Czemu tak jest?
Po co nas tu ściągają, by część po prostu ignorować?
Rozmyślaj, dlaczego bogowie zachowują się tak, a nie inaczej,
a oszalejesz.
Przestań się tym przejmować i zacznij doceniać
zalety tego miejsca.
Czyli?
Chwałę.
Półbogowie walczą o nią od zawsze. Nazywali ją kleos.
To coś, co przylega do twojego imienia,
czyniąc je potężniejszym, straszniejszym i ważniejszym.
Ludzie przysłuchują się twoim słowom, chcą się z tobą przyjaźnić
i nie zadzierają z tobą.
Hej!
Przestań, Clarisse. To jego pierwszy dzień, daj spokój.
Czyli to dzieciak, który zabił Minotaura, zgadza się?
Tak.
Ta, jasne. Pragniesz atencji, głupku?
Lepiej bądź na nią gotów.
- Milutka. - Dzieciaki Aresa...
- Tak już mają. - Dlaczego nie zadzierają z tobą?
- Znają mnie. - Luke jest mistrzem miecza.
Dają ci spokój z powodu chwały?
Jeśli ja ją zdobędę, Clarisse da mi spokój?
- Właśnie. - Będą mieć mnie za szychę.
Powiedzmy, ale...
Wtedy ojciec będzie musiał mnie uznać?
Bogów do niczego nie zmusisz.
Tak, ale wtedy nie mógłby udawać, że nie istnieję, prawda?
- Może. - Świetnie. Od czego zaczynamy?
Chwałę zapewniają umiejętności.
Ustalmy, w czym jesteś dobry.
Chcę, żeby było jasne,
że nigdy nie robiłem nic w tym stylu, a wygląda to na bardzo niebezpieczne.
Minotaura też wcześniej nie zabiłeś.
Lepiej nie.
Spróbować jeszcze raz?
- Nie! - Nie!
Dalej.
Istnieje grecki bóg rozczarowania?
Trzeba go zapytać, czy nie zaginął mu syn.
Oizys, ale to bogini.
Poza tym u niej chodzi o porażkę, nie rozczarowanie.
Na pewno odkryjemy to, w czym jesteś dobry.
- Nasza kolej. - Na co?
Palenie darów.
Bogowie lubią ten zapach,
więc ściąga ich uwagę szybciej niż modlitwa.
Lubią zapach spalonej zapiekanki?
Lubią zapach błagania.
Spal to, na czym ci zależy,
a będą wiedzieć, że mówisz z serca, i posłuchają.
Cześć, mamo.
Nie wiem, czy robię to, jak należy. Mam nadzieję, że mnie słyszysz.
Chyba tego nie znosiłaś.
Kiedy telefon dzwonił
wieczorem tego dnia, gdy zostawiłaś mnie w nowej szkole.
Mówiłem wtedy, że ludzie są okropni.
I że chcę wracać.
Dobra wiadomość jest taka...
że nie o to chodzi.
Mam nadzieję, że siedzisz, ale...
Chyba mam tu przyjaciół.
Prawdziwych.
Chyba naprawdę mnie lubią.
Wyobrażasz sobie?
Jego tu nie ma.
Taty. Nie pojawił się.
Mnie może ignorować, ale ciebie nie.
Zmuszę go do pojawienia się tu.
Sprawię, że mnie zauważy.
Zauważy nas oboje.
Hej. Nie możecie spać?
Każdy nowy, który się tu zjawia, myśli, że jest wyjątkowy.
Też tak sądzisz?
Nie.
Powiedz, że zmyśliłeś historię z Minotaurem, a wypuszczę cię.
Niczego nie zmyśliłem.
Niektórym trzeba dać nauczkę.
Mogę to wyjaśnić.
Nie, nie możesz.
Dobra.
- Czekaj, ja cię znam. - Nie znasz.
Nie, ale byłaś tam. Tej nocy w szpitalu.
Tak, jestem Annabeth.
Śledzisz mnie, Annabeth?
- Tak. - Okej.
Dlaczego?
Chciałam sprawdzić, czy wydarzy się coś podobnego,
by wiedzieć, czy możesz mi pomóc.
W czym?
W zdobyciu flagi.
Spodoba ci się. Pozorowane walki na całym terenie,
chwała dla zwycięzców.
Annabeth dowodzi ekipą z domku Ateny.
Zapewniła nam trzy zwycięstwa z rzędu.
Cztery dawno się nie przytrafiły.
Spotkałem ją w łazience.
Powiedziała, że czekała na to.
Ona widzi świat inaczej. Jest sześć kroków przed wszystkimi.
- Odpuść jej. - Po czyjej jesteś stronie?
Po jej, zawsze. To moja młodsza siostra.
Może powinienem się wycofać.
Zanim tu trafiłem, byłem w trasie ze spotkaną po drodze zakazaną.
Na imię miała Thalia.
W jakim sensie była zakazaną?
Dawno temu Zeus, Posejdon i Hades
przerazili się mocy swych dzieci
i ustalili, że nie będą mieć ich więcej.
Pakt obowiązywał całe wieki, aż Zeus go złamał.
To była Thalia.
Zakazane dziecko przyciąga kłopoty. Wszędzie potwory,
ciągła walka o przetrwanie.
Pewnego dnia znaleźliśmy kryjącą się w alejce dziewczynkę.
To była Annabeth. Baliśmy się ją zabrać, żeby nie narażać jej na niebezpieczeństwo.
Aż zobaczyliśmy, jak walczy.
Thalia nie przeżyła.
Ale ja i Annabeth... tak.
Od tamtej pory jesteśmy rodziną.
Obserwuje mnie, odkąd tu trafiłem. Dlaczego?
To najmocniejsza wojowniczka w obozie.
Jedyny sposób, by się przed nią wykazać, to wyruszyć z misją.
Co to ma wspólnego ze mną?
Chiron od lat obiecywał jej,
że kiedyś zjawi się półbóg, któremu przeznaczona jest misja,
i nawet Chiron go nie powstrzyma.
Gdy to nastąpi, ona mu potowarzyszy.
Annabeth obserwuje każdego nowego, szukając znaku, że to on.
Zwykle poddaje się po dniu czy dwóch, ale na ciebie wciąż ma oko.
Możesz ją powstrzymać?
Jasne, ale co, jeśli ma rację?
Herosi...
nadeszła pora.
Rozpocznijmy rozgrywkę.
Pierwsza drużyna, która zdobędzie obcą flagę i przeniesie ją
przez rzekę, wygra.
Jak zwykle nie będzie okaleczania ani zabijania.
Ufam, że uszanujecie te zasady.
Magiczne przedmioty są dozwolone.
- Każdy sprawny obozowicz... - To się łapie.
- ...musi wziąć udział. - Do boju.
- Więźniów pozbawia się broni... - Wciąż nie wiem, jakie mam zadanie.
- ...ale nie wiąże ani nie knebluje. - Może miecz będzie zbędny.
Rozpocznijmy grę.
Nie będzie zbędny.
Mamy 20 minut do drugiego sygnału i końca rozgrywki.
- Wiesz, co robić? - Tak jest.
Masz wrażenie, że to dzień zwycięstwa?
Widzimy się po drugiej stronie.
Kompanio! Ruszamy!
Nie ty, słonko. Ty jesteś ze mną.
Do przodu!
- Ruchy! - Utrzymać pozycje!
Dzięki, nic mi nie jest, ale miło, że tak stoisz w ciszy.
Słuchaj, ja rozumiem.
Jesteś w tym ode mnie lepsza, ale musi mi dziś pójść dobrze.
Nie będę się rozwijał, ale mój ojciec musi zobaczyć, że dałem radę.
Więc jeśli masz zamiar zakładać, że wiem, jak coś zrobić,
a nie wiem...
i będę co krok padać na twarz, to nie jest na to dobry moment.
Wciąż nie wiesz, gdzie twoje miejsce w tym wszystkim?
Zagrajmy.
Czekaj, co?
Prezent od mojej mamy. Nie martw się, poradzisz sobie.
Poradzę? W czym?
Poddajemy się.
Chcę iść szybko. Prosto przez las, po ich flagę.
W pierwszych godzinach Clarisse tam poluje, przecież wiesz.
- Wytnie nas w pień. - Annabeth ma plan.
Dotyczy Percy’ego.
Kiedy zajdzie potrzeba, on będzie gotów. To pewne.
Flaga jest tam, nie tutaj.
Wiemy.
Chwała jest spoko.
Ale zemsta bawi bardziej.
Żadnego okaleczania. Takie są zasady.
Trudno, najwyżej odbiorą mi desery.
Przeżyję.
Wierz lub nie, ale nie chcę cię okaleczyć ani zabić.
Chcę, żebyś przyznał, że jesteś oszustem.
Lepiej się wtedy poczuję. Jesteś na to gotów?
Rozumiem, że nie.
Odczepcie się!
Nie!
Nieźle, bohaterze.
Cały czas tu byłaś?
Tak.
Byłaś i nie pomogłaś mi?
- Tak. - Dlaczego?
Słuchaj, Percy.
Wybacz.
Co z tobą?!
Nie rozumiem.
Tata cię woła.
Zostałeś uznany przez Posejdona, Ziemiotrzęscę, Władcę Burz.
Percy Jackson, syn Posejdona.
Jako zakazane dziecko boga mórz
jesteś wśród półbogów unikatem.
I jedyną nadzieją twojego ojca na zapobiegnięcie wojnie.
Zeus i Posejdon od miesięcy spierają się o piorun piorunów.
Ten symbol władzy Zeusa został skradziony.
- Przez kogo? - Przez ciebie.
Co?
Zeus szuka złodzieja, widzi zakazane dziecko
uznane przez jego zazdrosnego brata... Słabo to wygląda, młody.
Ja nic nie zrobiłem.
Jasne, że nie. Ale ojciec potrzebuje twojej pomocy.
Zeus postawił mu ultimatum.
Albo zwróci piorun w ciągu tygodnia, do letniego przesilenia...
albo rozpęta się wojna.
Oto twoja misja. Musisz wyruszyć natychmiast.
Wyruszyć? Ale dokąd?
Zeus jest władcą Olimpu, czym Posejdon zawsze gardził, ale...
istnieje trzeci brat, który nienawidzi swego rodzeństwa.
- To Hades. - Tak.
To on ma piorun. W Krainie Umarłych.
Wiem, brzmi to mało zachęcająco.
Nie będziesz jednak sam. Na misję ruszają zawsze trzy osoby.
Super. Powodzenia w znalezieniu ich, bo ja się nie piszę.
Posejdon cię uznał. Taka jest jego wola.
Ignorował mnie całe moje życie.
- Jesteś jego synem. - Jestem synem Sally Jackson.
Kim jest Sally Jackson?
Kimś, komu zależało na mnie na tyle, by być moją matką.
Kimś, kto zginął, abym ja był tu bezpieczny.
Od tego zależą losy świata.
- Ruszysz na tę misję! - Nie!
- Hej. - Ty...
- To zły moment. - Przepraszam, ale mam wieści.
- Groverze... - Sally Jackson żyje.
Zdawało się, że zginęła, ale to tylko złudzenie.
- Groverze... - Twoją matkę porwał...
Hades.
Czyli jest teraz z nim w Krainie Umarłych.
Chcą, żebyś się tam udał, tak?
Jeśli ją tam odnajdziesz...
dasz radę ją zabrać z sobą.
Kiedy wyruszamy?
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Maia.
Miło mi cię poznać, synu Posejdona.
Jestem Meduza.
Napisy: Anula Nagłowska