Misje herosów to wydarzenia kształtujące świat.
Tworzyły i niszczyły imperia.
Zmieniały losy ludzkości.
Misja to świętość.
Zostać w jakąś wysłanym,
to jakby rozmawiać z bogami.
Nie da się uniknąć wszystkich potworów. Jest ich więcej, niż sądzisz.
Ważne, aby zauważyć je, nim one wypatrzą ciebie.
To zaszczyt cię poznać, synu Posejdona. Jestem Meduza.
Meduza chciała pomóc mi ocalić mamę, jeśli was wydam.
- Co odpowiedziałeś? - Odciąłem jej głowę.
Nie możesz wysłać głowy Meduzy na Olimp.
- Czemu nie? - Bo bogom się to nie spodoba.
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Gotowy?
- Musisz się puścić, Percy. - Nie mogę.
Możesz, naprawdę. Po prostu spróbuj.
- Próbowałem. - Nieprawda.
Od 15 minut nie zmieniliśmy pozycji.
No, dalej. Zrób to ze mną, tylko raz.
Możemy już iść do domu?
Zapłaciliśmy za te zajęcia.
Wiesz, że nie naciskałabym, gdybyś nie był bezpieczny, prawda?
Jeśli się tego nie nauczysz, możesz znaleźć się w niebezpieczeństwie.
Pewnego dnia to może okazać się bardzo ważne,
a mnie może nie być obok,
by ci pomóc. Muszę cię tego nauczyć.
- Oddychaj. - Co?
Oddychaj, mamo.
Zawsze mi to mówisz.
Zawsze tu będziesz.
Mamo?
Mamo!
Witaj ponownie, mały herosie.
W jakie tarapaty wpadłeś tym razem?
Zakazane dziecko przyciąga uwagę.
Ale zakazany heros? On przyciąga zagładę.
Ona nadchodzi.
Hej, śpisz?
Tak.
Ty i Thalia byliście blisko, prawda?
Tak.
Jaka ona była?
A co?
Była ostatnim zakazanym dzieckiem przede mną, tak?
Pewnie borykała się z tym, co ja.
Była twarda.
Wiedziała, że jest zakazana, ale miała to gdzieś.
Gdy Luke i Thalia mnie znaleźli, Luke od razu mnie polubił.
Ale Thalia... Na jej sympatię musiałem zapracować.
To dlatego się nade mną pastwisz?
Też muszę zapracować?
Może i tak.
Prawdę mówiąc, nie widzę w tym sensu.
W czym?
W tym, jak rozmawiacie.
Jak bogowie chcą, żebyśmy myśleli.
Muszę spalić ofiarę, by zwrócić uwagę rodzica.
Bić się z Clarisse,
żeby ojciec się do mnie przyznał.
Nie tak to powinno wyglądać.
Bliscy nie powinni nas w ten sposób traktować.
Chcesz wiedzieć, dlaczego sama wylądowałam w trasie?
Miałam być prezentem dla ojca.
Tak to jest u Ateny.
Rodzimy się z jej myśli
i trafiamy do partnerów, z którymi czuje więź.
Przez chwilę byłam traktowana jak dar.
Ojciec o mnie dbał.
Kochał mnie.
Czułam to.
A potem poznał kobietę.
Mieli własne dzieci.
Dla niej... nie byłam darem.
Byłam problemem.
Więc odeszłam.
Miałam siedem lat.
Nie tylko bogowie tak myślą.
Wszyscy to robią.
Bogowie przynajmniej mają jakieś zasady.
Okazuj im szacunek, a zawsze będą z tobą.
Śpisz?
Już nie. Dzięki.
Wszystko dobrze?
Jak się nie wyśpi, zrzędzi.
„Jak się nie wyśpi, staje się...”
Jeszcze z nim nie podróżowałeś.
Tu jest inaczej niż w elitarnej szkole.
Kto jest elitarny? Sama jesteś elitarna. Co jest elitarne?
Muszę coś zjeść.
Mamy dwa dni do Los Angeles.
I masę czasu, żeby dotrzeć do Krainy Umarłych.
Mogę zadać głupie pytanie?
Prosisz się, żeby się z ciebie naśmiewać.
Wal.
Nigdy nie byłem w Los Angeles.
Zakładam, że żadne z was też nie.
Skąd będziemy wiedzieć, dokąd iść?
Nie mam pojęcia.
Ale to dopiero punkt 37, a jesteśmy dopiero na czwartym.
Pomyślimy, jak tam dotrzemy.
- Kolejne głupie pytanie... - Stary.
„By ocalić to, co najważniejsze, musisz doświadczyć porażki”.
W Jersey zdradziłem wam, że Wyrocznia skazała tę wyprawę na porażkę.
Nie rozmawiamy o tym.
Chyba powinniśmy o tym pomyśleć.
Hej.
Spójrzcie.
- Czy to... - Centaury.
Nikt nie wie, że tu są.
Wcześniej były ich całe stada.
Co się z nimi stało?
Ludzie.
Parę tysięcy lat temu bóg lasów i pól, Pan...
po prostu zniknął.
Od tamtej pory nie chroni natury,
a ludzie robią wszystko, by ją wykończyć.
Najśmielsi satyrowie zgłosili się
do poszukiwania Pana.
Żaden z nich nie powrócił.
A twój wuj Ferdynand, którego znaleźliśmy u Meduzy,
też był poszukiwaczem?
Wyrocznia nie powiedziała, że misja nie wypali.
Jej słowa można odbierać na wiele sposobów.
Tak działają przepowiednie. I przeznaczenie.
Te słowa mogą mieć różne znaczenie.
Im bardziej próbujesz je zrozumieć, tym ciężej ci będzie.
Musisz pozwolić, by same do ciebie przyszły.
Bilety poproszę.
Jesteście z przedziału 17B?
Możecie to wyjaśnić?
Myśli pan, że to nasza sprawka?
A nie?
Niby jak? I po co?
Kiedy wyszliśmy na śniadanie, wszystko było w porządku.
Nie wiemy, co się tu stało.
Mamy świadka, który słyszał wybijaną szybę
- i dziecięce głosy. - Tak, jasne.
O której wyszliście z przedziału?
Jesteśmy aresztowani?
Nie tym tonem, mała.
Czy jesteśmy aresztowani?
Czyli czekamy,
aż okaże się, że ten gość jest jakimś wilkołakiem, tak?
Za 10 minut dotrzemy do stacji St. Louis.
Raczej nie jest potworem.
Trudno stwierdzić.
Jeśli nie jest, to o co tu chodzi?
Po co ktoś demolował przedział?
Może czegoś szukali.
Przecież nic nie mamy.
Ci, którzy sądzą, że ukradłeś piorun piorunów, są innego zdania.
No tak.
Przecież nie znajdą czegoś, czego nie mamy.
W każdym razie nie będziemy odpowiadać na pytania
na komisariacie w St. Louis.
Musimy wiać, bo misja się opóźni.
Mogę się przysiąść?
Biedactwa.
Nie ma tu waszych rodziców, prawda?
Prawda, skarbie?
Gdy dzieci są same, boją się.
W porządku. Jestem mamą. Wiem, że musicie być przerażeni.
Możemy prosić o chwilę dla siebie?
Chyba...
nieco ich pani stresuje.
Musicie wiedzieć,
że nie sądzę, że ten bałagan to wasza sprawka.
Chciałam tylko z wami porozmawiać.
Musicie zrozumieć, że...
Ma pani coś na marynarce.
Wygląda jak...
Jak szkło.
Okna nie zostały wybite ze środka.
Zrobiono to z zewnątrz.
Tak, skarbie.
Wiem, wiem.
Niecierpliwisz się.
Prawie jesteśmy.
To nie wasza wina.
Niestety...
dziś będziecie musieli zapłacić za błędy waszych rodziców.
Posłuchaj, paniusiu.
Nie wiem, kim jesteś, ale chyba wiem czym.
Spotkaliśmy już parę takich potworów i daliśmy im radę.
Potwory jak ja?
Cóż...
to jasne, że są jak ja.
W końcu to moje dzieci.
Dzieci?
Co to oznacza?
Matka potworów.
Echidna.
„Potwór”.
To dziwne słowo.
W końcu moja babka jest waszą prababką,
więc to po prostu historia rodzinna.
Według mnie
półbóg jest bardziej niebezpieczną istotą.
Niszczycielem.
Brutalem.
Jeśli moje życie ma jakiś cel,
to jest nim walka z potworami.
Takimi jak wy.
Moje maleństwo to na razie osesek.
Dziś...
padniecie jej ofiarą.
Boicie się?
To nic. Strach jest normalny.
Bez niego nie ma polowania.
Bez strachu, bez zwątpienia.
Bez zdezorientowania.
Musiałam wam wytłumaczyć, co się dzieje,
żeby ona szła za tym zapachem.
Aby mogła się uczyć i rosnąć, bo...
dobra matka dba o swoje dzieci.
Coś, czego wy nie znacie.
Lepiej uciekajcie.
- Nie, kochanie! - Uciekajcie!
Ej, stójcie!
Stać!
Ty głuptasku.
Przesadziłaś.
Popracujemy nad tym.
Stać!
Hej!
Percy.
- Otwórzcie! - Wracajcie i otwórzcie drzwi!
Co to?
Żądło.
Wiesz, jakie potwory je mają?
Nie, ale pewnie żadne przyjazne.
- Dobrze się czujesz? - Chyba tak, a co?
Mogło być zatrute?
- Otwierajcie, ale już! - Nie wiem.
- Dalej! - Hej!
Uciekajmy.
Czeka nas nieplanowany przystanek. Prosimy nie wstawać...
Dlaczego już nas nie goni?
Echidna mówiła, że to, co z sobą wiezie, jest młode.
Nie oddali się od matki.
Uczy się polować,
a to wygląda mi na polowanie.
Nie zostawimy ich w tyle na długo.
Nie musimy.
Potrzebujemy kryjówki.
Bezpiecznej.
Jakieś pomysły?
Tak, ja mam.
Sanktuarium Ateny
wybudowane dawno temu przez jedno z jej dzieci.
W centrum St. Louis kryje się
świątynia Ateny?
Tak.
Tyle że wcale się nie kryje.
Ma prawie 200 metrów szerokości i tyle samo wysokości.
Żadnego wsparcia wewnątrz.
Obie strony wspierają się na sobie nawzajem.
Łuk podtrzymuje symetria.
Wspiera go matematyka.
Odporny na trzęsienia ziemi. Posejdon go nie zniszczy.
- Nieźle. - Przepraszam.
Tak okazuje się miłość Atenie.
Tworząc pomnik na cześć perfekcji.
Nie tylko perfekcji.
Mówisz o tym, co z tego miejsca chcą uczynić ludzie.
Ja mówię o tym, czym ono faktycznie jest.
Nieważne.
Jesteśmy tu bezpieczni?
Nie wejdzie tu żaden potwór, nawet Echidna.
- Jesteśmy bezpieczni. - Świetnie.
Skoro nasz pociąg eksplodował,
sprawdzę, czy kupimy bilety na inny.
Nie zostaniemy tu na zawsze.
Jesteśmy zdobyczą, ale nie musimy być bezsilni.
Nie lubi, jak ludzie bawią się zwierzyną.
Tak.
Wiem.
Nie chciałam na niego naskakiwać.
Wiem.
Czyli to miejsce twojej mamy.
Ciekawe, czy tu jest.
Zejdę, tylko skoczę do kibelka!
Nieźle.
Mam dar.
Chyba miałaś rację.
Potrzebowaliśmy kryjówki, a twoja mama ją ma.
Całe szczęście, że jesteśmy właśnie tu.
Może przeznaczenie?
Wiem, że myślisz, że to zmyślam,
że wmawiam sobie, że mamie na mnie zależy, bo tak jest łatwiej.
Nie twierdzę tak.
Jestem półbogiem od... zeszłej soboty.
Nie słuchaj mnie.
Wiesz... To miejsce mojej matki,
ale świątynia to świątynia.
Może powinieneś przywitać się z tatą.
Nie, dzięki.
Co ci szkodzi?
Ta sprawa z twoją mamą...
Rozumiem. Ale to coś innego. U ciebie działa, ale mój ojciec...
Niczego od niego nie chcę. Dostał wiele szans.
Ty w ciągu paru dni zrobiłaś dla mnie więcej
niż ojciec przez całe życie.
Jeśli mam się kogoś trzymać...
Ostrożnie.
Chyba chcesz mnie nazwać przyjaciółką.
Wyrocznia musi pokładać się ze śmiechu.
Ale wiesz...
- Percy! - Co się stało?
Te żądła chyba były zatrute.
Mam pomysł. Pomóż mi.
Dobra.
W obozie woda go uleczyła,
na truciznę też powinna zadziałać.
Chyba działa.
Świetny pomysł.
- Albo nie. - Może musi to być
woda płynąca, aby Posejdon mógł go uleczyć.
- Musimy wrócić do środka. - Nie, próbujmy dalej.
To nie działa. A ona się zbliża.
Zabierzemy Percy’ego do środka i pójdziemy do ołtarza.
Gdzie tam jest ołtarz?
Na szczycie. Super widok.
Ale co to nam da?
Dotrzemy tam i poprosimy moją mamę o pomoc.
Myślałem, że nie robimy tego.
Dalej, idziemy.
Słyszeliście to?
Co?
Nieważne, chodźmy.
Proszę usiąść. Tramwaj zaraz ruszy.
Co to było? Co słyszałaś?
Przemówiła do ciebie.
Alekto zrobiła to samo ze mną w muzeum.
Co powiedziała?
To Chimera?
Tak sądzę.
Jak się tu dostała?
- Jak potwór się to dostał? - Annabeth?
Jesteśmy w sanktuarium. Musiałaby wpuścić ją tu Atena.
Dlaczego miałaby to zrobić?
Co powiedziała ci Echidna?
Że moja zuchwałość uraziła dumę mojej matki.
I że to mnie pogrąży.
Zuchwałość? Jaka...
Głowa Meduzy.
Ośmieszyłam moją matkę.
Ale to ja wysłałem ją na Olimp.
- Ja się podpisałem. - A ja się zgodziłam.
Ośmieszyłam ją.
Teraz jest zła.
Co zrobimy?
Nie pomoże nam, gdy dotrzemy na górę.
Nie, co zrobimy z Echidną i Chimerą?
Będą tuż za nami.
Nie będziemy mieć czasu. Będą tu lada chwila.
Skoro mama nie będzie nas chronić,
musimy stawić im czoła.
O nie.
Musimy się ich stąd pozbyć.
Uwaga.
- Uformujmy kolejkę. - Idźcie za nimi na dół.
Co? Nie, nie rozdzielamy się.
Daj spokój.
Nie, wyjdziemy stąd razem.
Nie damy rady. Chimera to zabójczyni półbogów.
Ktoś musi zostać, by ją spowolnić.
Idźcie.
Pomóż mu zejść i dotrzeć do rzeki.
Nie zatrzymujcie się, aż dotrzecie do Hadesu
i nie odzyskacie pioruna, jasne?
Ruszajcie.
Czekaj.
Weź to.
Czekaj!
Percy!
Proszę, Percy!
Nie rób tego. One cię zabiją.
Posejdon nigdy mi nie pomógł.
- Nie zrobiłby tego i teraz. - Percy!
Nie dotarłbym do Hadesu.
Proszę cię, Percy.
Ale wy możecie.
Teraz macie szansę.
- Słyszysz mnie? - Sam nie dasz rady.
To koniec, kochanieńki.
Nie próbuj walczyć.
Tylko ją rozzłościsz.
To nie w porządku.
Nigdy nie miałeś szansy, co?
Gdyby tylko komuś zależało na tobie na tyle, by zechciał ci ją dać...
Boisz się.
Nic w tym złego, Percy.
Twój ojciec przysłał mnie, bym przekazała ci,
że wszystko w porządku.
Oddychaj.
Twój ojciec tu jest.
Zawsze tu był.
Trudno mu siedzieć bezczynnie.
Widzieć, jak się miotasz. Wszystkim nam trudno.
Ale on jest tu.
I jest bardzo dumny.
Zaufaj mu.
Zaufaj sobie.
Po prostu... oddychaj.
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Mama zawsze opowiadała mi te historie.
Wstań, Percy. Mówię serio.
Mówiła, że tak bogowie traktują siebie nawzajem.
Taką są rodziną.
Napisy: Anula Nagłowska