Kahramanların görevleri her şeyi etkiler, imparatorluklar kurup dağıtmışlardır,
medeniyetin kaderini değiştirmişlerdir.
Görev, kutsaldır.
Ve bir görevde olmak demek,
tanrılarla olmak demektir.
Canavarlardan tümüyle kaçamazsın. Düşündüğünden daha yaygınlar.
İşin püf noktası, onlar seni fark etmeden onları fark etmek.
Memnun oldum Poseidon oğlu. Ben Medusa.
Medusa, size sırtımı dönersem annemi kurtarmayı teklif etti.
- Sen ne dedin? - Kafasını kestim.
Percy, Medusa'nın kafasını Olimpos'a gönderemeyiz.
-Neden olmasın? - Çünkü tanrıların hoşuna gitmez.
Hazır mısın?
- Bırakman lazım Percy. - Yapamam.
Yapabilirsin. Denemeden bilemezsin.
- Denedim! - Hayır, denemedin.
On beş dakikadır aynı noktadayız.
Hadi, lütfen. Gel birlikte yapalım.
Eve gidebilir miyiz?
Percy, bu derse para ödedik!
Güvenli olmasaydı zorlamazdım. Biliyorsun, değil mi?
Percy, bunu şimdi öğrenmezsen ileride daha tehlikeli olabilir.
Bir gün, çok ama çok önemli olabilir
ve ben yanında olamayabilirim.
Güvende olacağına emin olmalıyım.
- Nefes al. - Ne?
Nefes al anneciğim.
Bana hep böyle söylüyorsun.
Hep yanımda olacaksın.
Anne?
Anne!
Tekrar merhaba minik kahraman.
Şimdi nasıl bir belaya bulaştın bakalım.
Yasaklı çocuklar dikkat çeker.
Yasaklı kahramanlarsa... Onlar kıyameti çekerler.
O geliyor.
Uyuyor musun?
Evet.
Thalia ve sen çok yakındınız, değil mi?
Evet.
Nasıl biriydi?
Neden?
Benden önceki son yasaklı çocuktu.
Benzer sorunlarla boğuşmuş olmalı.
Thalia çok çetindi.
Yasaklı çocuk olduğunu biliyordu ama umurunda değildi.
Luke ve Thalia beni bulduklarında, Luke beni hemen benimsedi.
Ama Thalia... onun ilgisini kazanmalıydım.
Bu yüzden mi bana karşı böyle sertsin?
Ben de seni kazanmalıyım.
Evet. Belki.
Ne yalan söyleyeyim, kulağa saçma geliyor.
Ne saçma geliyor?
Konuşma tarzınız.
Tanrıların beklediği düşünme tarzı.
Ebeveynlerimizin dikkatini çekmek için adak yakmak.
Babamın beni kabullenmesi için Clarisse'i hırpalamam gerektiği.
Bu şekilde olması saçma.
Yakınlarımız bize o şekilde davranmamalı.
O sokakta neden yalnız başımaydım, bilmek ister misin?
Babam için bir lütuf olarak dünyaya geldim.
Athena'yla böyle işliyor.
Aklında bir düşünceden doğar,
yakın hissettiği bir eşe veriliriz.
Bir süre, gerçekten de öyle hissettim.
Babam benimle ilgilendi.
Beni sevdi.
Biliyordum.
Sonra biriyle tanıştı.
Kendi çocukları oldu.
O kadın için bir lütuf değil,
bir problemdim.
Ben de kaçtım.
Yedi yaşındaydım.
Sadece tanrılar değil,
herkes böyle düşünüyor.
Hiç değilse tanrıların kuralları var.
Saygı duyduğun sürece ne olursa olsun yanındalar.
Uyandın mı?
Sayenizde evet. Sağolun.
İyi misin?
Uykusunu tam almazsa çok huysuz olur.
"Uykusunu tam almazsa çok huysuz..."
- Vay be. - Kıvırcık'la hiç yolculuğa çıkmadın.
Cafcaflı yatılı okulunuzdan biraz farklı.
Kimmiş cafcaflı? Sensin cafcaflı. Cafcaflı da ne demek?
Kahvaltı etmeliyim.
İki güne Los Angeles'dayız.
Yeraltı'na kadar bolca vaktimiz var.
Aptalca bir sorum var.
Seninle illa dalga geçmemi istiyorsun yani.
Sor bakalım.
Los Angeles'a hiç gitmedim.
Herhâlde siz de hiç gitmediniz.
Peki, nereye gideceğimizi nasıl bileceğiz?
Hiçbir fikrim yok.
Ama biz daha dördüncü adımdayken o sorun 37'inci adımda.
Zamanı gelince hallederiz.
- Sonraki aptalca soru... - Oğlum.
"Sonunda, en önemli olanı kurtaramayacaksın."
Kâhin görevin başarısız olacağını söyledi.
Kimse bundan bahsetmiyor.
Daha ciddiye almamız gereken bir sorun gibime geliyor.
Hey.
Baksanıza.
- Onlar... - Sentorlar.
Kimse farkında değil.
Eskiden her yerde sürüler hâlindeydiler.
Ne oldu?
İnsanlar.
Birkaç bin yıl önce vahşi doğa tanrısı,
Pan yok oldu.
O günden beri, doğanın koruyucusu Pan'ın yokluğunda
insanlar doğayı her geçen gün daha da yok ediyor.
Satirlerin en cesurları, araştırmacı olmaya gönüllü olup
Pan'ı bulmaya çıktılar.
Hiç geri dönen olmadı.
Medusa'nın evinde bulduğumuz Ferdinand amcan.
O da bir araştırmacı mıydı?
Kâhin, görev başarısız olacak demedi.
"En önemli olan şeyi kurtaramayacaksın" birçok anlama gelebilir.
Kehanetler, kader. Hepsi bu şekilde işler.
Birçok anlama gelebilirler.
Sen anlamaya uğraştıkça anlaması daha da zorlaşır.
Bazen bekleyip zamanı gelince anlamak gerekir.
Affedersiniz. Biletleriniz, lütfen.
17B numaralı kompartımanda mısınız?
Açıklamanız var mı?
Bir saniye. Yani sizce bunu biz mi yaptık?
Yaptınız mı?
Pardon da... Nasıl? Ve neden?
Beyefendi, biz kahvaltıya gittiğimizde, her şey normaldi.
Bu nasıl oldu bilmiyoruz.
Bir tanığımız var. Pencerenin kırıldığını duymuş,
- sonra da çocuk sesleri. - Hadi ama.
- Kompartımandan kaçta çıkmıştınız? - Tutuklu muyuz?
Benimle bu şekilde konuşma küçük kız.
Tutuklu muyuz, değil miyiz?
Kurt adam mı değil mi anlayana kadar böyle takılacağız yani, öyle mi?
Trenimiz on dakika içinde St. Louis Gateway İstasyonu'na
- varacaktır. - Bence o, canavar değil.
Söylemesi güç.
Peki, bir canavar değilse burada ne dönüyor?
Kim neden odamızı altüst etsin?
Belki bir şey arıyorlardır.
Ama bir şeyimiz yok.
Zeus'un İlk Şimşeğini senin çaldığını düşünenler var, unutma.
Doğru ya.
Elimizde olmayan bir şeyi bulamazlar.
Tüm günümüzü St. Louis polis istasyonunda
soruları yanıtlayarak geçiremeyiz. Bu işin içinden çıkmalıyız.
Oturabilir miyim?
Sizi zavallı çocuklar.
Aileniz sizinle değil sanırım.
Haklıyım, değil mi kıymetlim?
Çocuklar yalnız kaldıklarında çok korkarlar, öyle değil mi?
Sorun değil. Ben de bir anneyim. Ne kadar korktuğunuzu biliyorum.
Affedersiniz. Bize biraz müsaade eder misiniz?
Bence...
Onları ürkütüyorsunuz.
Bilmenizi isterim,
ortalığı sizin karıştırmadığınızı biliyorum.
Sadece sizinle yalnız konuşmak istedim.
Bazı şeyleri anlamanız gerek...
Ceketinizde bir şey var.
Sanki...
Sanki cam gibi.
Kompartımanın camı içeriden kırılmadı.
Birisi dışarıdan camı kırarak içeri girdi.
Evet tatlım.
Biliyorum, biliyorum.
Sabırsızlanıyorsun.
Az kaldı.
Bu sizin suçunuz değil.
Ama maalesef,
bugün ebeveynlerinizin hataları yüzünden sıkıntı çekmeniz gerekecek.
Bakın hanımefendi.
Kimsin bilmiyorum ama nesin biliyorum.
Senin gibi canavarla karşılaştık ve hepsini ezip geçtik.
Benim gibi canavarlar mı?
Yani...
tabii ki benim gibiler.
Onlar çocuklarımdı.
Çocukların mı?
Bu ne demek?
Canavarların Annesi.
Ekidna.
Canavar.
Tuhaf bir kelime
çünkü aslına bakarsanız, benim babaannem, sizin büyük babaannenizdi.
Bu, her zaman bir aile destanıydı.
Ama... bana göre,
yarı tanrı daha tehlikeli bir yaratık.
Yıkıcı.
Şiddete eğilimli.
Benim bu hayattaki amacım,
canavarlara karşı savaşmak,
sizin gibilere.
Miniğim, daha sadece bir yavru. Tatlı şey.
Bugün...
Onun avı olacaksınız.
Korktunuz mu?
Sorun değil. Korku doğaldır.
Av için de çok önemlidir.
Korkunuz. Endişeniz.
Şaşkınlığınız.
Ne olduğunu anlamanız gerekliydi ki
sizin kokunuzu takip edebilsin.
Böylece büyüyüp gelişebilsin, çünkü...
iyi bir annenin tek isteği budur.
Siz bilmezsiniz.
Şimdi kaçsanız iyi olur.
- Hayır, canım! - Gidin!
Siz! Durun!
Durun!
Şapşal kızım.
Aceleci davrandın.
Zamanla öğrenirsin.
Durun!
Hey!
Percy.
- Açın bu kapıyı! - Geri dönün ve kapıyı açın!
O da ne?
Canavarın iğnesi.
Kıvırcık, bu hangi canavarda var?
Bilmiyorum ama muhtemelen iyi huylu değildir.
- İyi hissediyor musun? - Sanırım. Neden?
Zehirli mi dersiniz?
- Bu kapıyı hemen açın! - Emin değilim.
- Hadi. - Hey!
Hareket etmeliyiz.
Beklenmedik bir şekilde durmak zorundayız. Lütfen koltuklarınızdan ayrılmayın.
Neden peşimizde değil?
Ekidna onun bir yavru olduğunu söylemişti.
Annesinden çok uzaklaşmaz.
Avlamayı öğreniyor,
şu an da av zamanı.
Sonsuza dek kaçamayız.
Kaçmayacağız zaten,
güvenli bir yer bulmalıyız.
Güvenli bir yer.
Fikri olan var mı?
Benim var.
Athena'ya ithaf edilmiş bir tapınak.
Yarı tanrı bir çocuğu tarafından inşa edildi.
- Nasıl? St. - Louis merkezinde gizli bir Athena tapınağı mı var yani?
Evet.
Pek gizli sayılmaz ama.
190 metre genişliğinde, 190 metre boyunda, santimetresi santimetresine.
İç desteği yok.
İki taraf da mükemmel bir dengede.
Kemer, simetri sayesinde dengede duruyor. Matematik sayesinde.
Ayrıca depreme karşı da dayanıklı, yani Poseidon yok edemez.
- Güzel. - Affedersiniz.
Athena'ya böyle sevgini gösterirsin.
Mükemmelliğin gücünde bir anıt.
Başka şeylere de anıt olmuş.
İnsanların kendi kafalarına göre yaptıkları iş bu.
Ben asıl nedeninden bahsediyorum.
Her neyse.
Şimdi güvendeyiz, değil mi?
Canavarlar buraya giremez. Ekidna bile.
- Güvendeyiz. - Harika.
Trenimiz patladığına göre
başka bir seçeneğimiz var mı diye bakınacağım.
Sonsuza dek saklanamayız.
Av olsak da, çaresiz olmamız gerekmiyor.
Hayvanlara yapılan haksızlık yüzünden.
Evet.
Biliyorum.
Onu terslemem yanlıştı, sadece...
Farkındayım.
Annenin yerindeyiz demek.
Acaba buralarda mı?
Lavaboya uğrayıp hemen geliyorum!
Güzel.
Doğuştan yetenekliyim.
Haklıydın bu arada.
Güvenli bir yere ihtiyacımız vardı ve annenin yeri burada.
Şanslıyız ki kendimizi bu şehirde bulduk.
Şans mı kader mi?
Her şeyi hayal ettiğimi sanıyorsun, biliyorum.
Böylesi daha kolay olduğundan annemin umursadığına kendimi inandırdığımı.
Öyle bir şey demedim.
Bak, ben daha geçen cumartesi yarı tanrı oldum.
Beni kafana takma.
Aslında... burası anneminki olsa da
tapınak tapınaktır.
Buradan babana da selam edebilirsin.
Yok, sağol.
Ne zararı olacak?
Annenle olan ilişkin...
Anlıyorum aslında, farklı ama işe yarıyor. Ama babam...
Ondan artık bir beklentim yok. Zamanında yapsaydı.
Sen son birkaç gündür, hayatım boyunca babamdan gördüğümden
daha çok destek verdin bana.
Birini seçecek olsam...
Dikkatli ol.
Az kalsın arkadaş diyecektin.
Bir yerlerde Kâhin bize gülüyor kesin
ama yine de...
- Percy! - Hey! Ne oldu?
Sanırım... Sanırım o iğneler zehirliydi.
Bir fikrim var. Bana yardım et.
Tamam.
Kampta su, seni iyileştirmişti, zehir için de işe yarasa gerek.
Bence işe yaradı.
İyi düşündün.
- Ya da yaramadı. - Belki etki edebilmesi için
doğal kaynak suyu olması gerekiyordur.
- İçeri geçmeliyiz. - Hayır, denemeye devam etmeliyiz.
İşe yaramıyor. Ve o geliyor.
Percy'le içeri geçelim ve tapınağın sunağına çıkalım.
Sunak mı? O da nerede?
- En yukarıda. - Peki de bu, ne işimize yarayacak?
Sunağa çıkacak ve annemden yardım isteyeceğiz.
Yardım istemezdik hani?
Hadi, hareket edelim.
Çocuklar, duydunuz mu?
Neyi?
Boş verin. Hadi.
Lütfen yerlerinize oturun. Tren yola çıkmak üzeredir.
O da neydi öyle? Ne duydun?
Seninle konuştu.
New York'taki müzede Alekto da benimle öyle konuşmuştu.
Ne dedi?
O, Kimera mıydı?
Galiba... Galiba o, Kimera'ydı.
Kimera nasıl içeri girdi ki?
- Bir canavar nasıl içeri girdi? - Annabeth?
Bir tapınaktayız. Athena girmelerine izin vermiş olmalı
- ama neden? - Annabeth!
Ekidna sana ne dedi?
Saygısızlığım annemin gururunu incitmiş
ve bu, benim kaçınılmaz sonum olacakmış.
Saygısızlık mı? Ne...
Medusa'nın kafası.
Annemi utandırdım.
Ama kafayı Olimpos'a gönderen benim.
- Ben imzaladım. - Ben de sana izin verdim.
Onu utandırdı.
Şimdi kızgın.
Arkadaşlar, ne yapacağız?
Percy'i kurtarmamıza yardım etmeyecek.
Hayır da Ekidna ve Kimera konusunu ne yapacağız?
Hemen peşimizde olacaklar.
Çok zamanımız yok. Her an burada olacaklardır.
Annem bizi korumayacaksa
burada savaşmamız gerekecek.
Olamaz.
Herkesi buradan çıkartmalıyız.
Dikkat! Dikkat!
- Herkes sıraya girsin. - Sen ve Percy onlarla inin.
Ne? Hayır, olmaz. Ayrılmıyoruz.
Kıvırcık, hadi.
Hayır. Hayır, buradan beraber çıkıyoruz.
Asla başaramayız. Kimera yarı tanrı avcısı.
Biri burada kalıp onları oyalamalı ki diğerleri kurtulsun.
Hadi!
Merdivenlerden inince nehre doğru gidin.
Hades'e ulaşana kadar da asla durmayın,
şimşeği alana kadar durmayın, anlaşıldı mı?
Tamamdır, gidin hadi.
Bekle.
Bunu al.
Dur!
Hey! Percy!
Percy, lütfen!
Percy hayır! Yapma! Seni öldürecekler.
Poseidon bana hiç yardım etmedi.
- Şimdi de etmeyecekti. - Percy!
Hades'e ulaşmam da mümkün değil.
Percy? Percy, lütfen!
Ama siz yapabilirsiniz.
Yapacaksınız da.
Percy!
- Percy! Beni duyuyor musun? - Percy, bunu tek başına başaramazsın.
Sonun geldi tatlım.
Karşı çıkma.
Sadece onu kızdırırsın.
Hiç adil değil.
Şansın hiç yoktu ki.
Sana şans tanımasını sağlayacak kadar birinin umurunda olsaydın keşke.
Korkuyorsun.
Endişelenme Percy.
Sana endişelenmemeni söylemem için
beni baban gönderdi.
Nefes al.
Baban yanında.
Her zaman yanındaydı.
Sen sıkıntı çekerken arka planda kalması
onun için çok zor. Hepimiz için zor.
Ama o yanında.
Ve seninle gurur duyuyor.
Ona güven.
Kendine güven.
Sadece... nefes al.
Annem bana bu hikâyeleri hep anlatırdı.
Percy, ayağa kalk. Ciddiyim.
Tanrıların böyle davrandıklarını söylerdi,
böyle bir aile olduklarını.
Alt yazı çevirmeni: İlkin Telli