Wyrocznia przepowiedziała klęskę misji, mówiłem wam.
„Ocalić tego, co najważniejsze, nie zdołasz”.
To może znaczyć wszystko.
Urodziłam się dla ojca, jako prezent. Atena tak rodzi dzieci.
I najpierw ojciec mnie traktował jak dar.
Mój ojciec ani razu nie skorzystał z okazji.
Ty przez parę dni zrobiłaś dla mnie więcej niż on, odkąd się urodziłem.
Uważaj. Bo zaraz nazwiesz mnie przyjaciółką.
Mam okazję uratować mamę. I nie dam się zatrzymać.
Twój ojciec tu jest.
Zawsze był.
Zaufaj mu. Po prostu oddychaj.
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Zerkają na nas.
Tak.
Chyba trzeba się stąd ulotnić, nie sądzisz?
NIE PRZEKRACZAĆ
Kurczę, gapią się na nas!
Co?
Idziemy.
Szukać Percy’ego.
- Annabeth... - On żyje.
Ja to czuję.
Percy!
Cześć.
Przepraszam, że tak cię popchnąłem na tych schodach.
Jak mówię to teraz na głos, to brzmi jeszcze gorzej.
Ale... wiedziałem, że się nie zgodzisz, a już nie było czasu na...
Fajnie...
nie jesteś taki znowu nieżywy.
Niespodzianka.
Co się stało?
W dużym skrócie... trzeba jechać do Santa Monica.
Znaczy się: teraz?
Ma tam czekać mój ojciec.
I chce nam pomóc.
Jasne. Ale z tym planem będzie kłopot.
Policja uważa, że ten pociąg to nasza sprawka.
I to coś też.
- I co, szukają nas? - No.
To znaczy, że pociąg już totalnie nie wchodzi w grę.
Ani autobus.
Ani nic, na co trzeba mieć bilety.
Słuchajcie...
Ta misja jest trudniejsza, niż nam się zdawało.
Tak sobie myślę...
Nie ukradłem pioruna piorunów, wy też nie.
Że ma go Hades, to wiemy na pewno, ale...
no przecież nie ukradł go sam.
W sumie... to nie wiadomo, kto faktycznie ukradł ten dynks,
ani po co, ani jak głęboko to sięga.
Sami dawno na to wpadliście, co nie?
- Tak. - Dobra, czyli...
pewnie nie zdawałem sobie sprawy, jak wyruszaliśmy, ale...
jak się topiłem...
zacząłem to inaczej widzieć.
Uratował mnie.
Mój tata.
Nigdy nie wierzyłem, że on kiedykolwiek coś dla mnie zrobi.
Chyba muszę podejść do tego bardziej na poważnie.
Auto.
To nie auto, tylko motocykl.
Schowajmy się. Chodźcie.
Odzyskanie pioruna nie będzie takie proste.
Będziemy się musieli pobawić w detektywów.
Tak.
Czemu dziwnie się zachowujesz? Chyba to już obgadaliśmy.
- Nie zachowuję się. - Zachowujesz.
I to odkąd wyszliśmy z Łuku.
Już czaję.
Okej, rzuciłaś mi się na szyję.
I co z tego?
- O mamo... - W końcu teraz się przyjaźnimy.
Przyjaciołom się zdarza, nie?
- Znaczy, tak mi się wydaje. - Widziałam Mojry.
Były w środku. W łuku. Trzy Mojry. I trzecia, Atropos, przecinała nitkę.
A to jest pechowe czy...?
Mojry to są prządki losu. Przędą jego nici.
- Jeśli przecinała nitkę... - To znaczy, że umrze któreś z nas.
- Umrze kiedyś każdy. Kiedyś tam. - Wkrótce.
Ostrzegły nas.
To omen.
Okej, słuchajcie, te gadki o losie to chyba przegięcie, nie?
Staruszki z nitką nie mogą wiedzieć, co się wydarzy.
Przyszłość zależy od decyzji, jakie podejmiemy,
a nasze decyzje zależą od nas...
Pomóc wam?
Że co proszę?
Zdaje się, że potrzebna wam pomoc.
Nie, wszystko gra.
Ale miło, że pan pyta. Do widzenia.
Nie widać, żeby grało.
- Nic od pana nie chcemy. - Na pewno?
Bo totalnie się z tą całą misją nie wyrobicie.
Przesilenie letnie będzie już za parę dni.
Sam bym się ucieszył, gdyby wybuchła wojna, ale...
jako wasz kuzyn
chyba powinienem trochę was wesprzeć.
Kuzyn?
- Ares. - Jesteś córką Ateny, nie?
Jak zawsze najmądrzejsza w całej wsi.
Dlaczego miałbyś pomagać?
I skąd ty w ogóle wiesz, co my tu robimy?
Bo wiem. Bo robię w tych stronach dokładnie to samo, co wy.
Zeus kazał szukać pioruna wszystkim swoim dzieciom.
Okej, głąby. Jestem głodny.
Kawałek stąd jest nie najgorsza knajpa.
Jeśli mam wam pomóc, to tam przyjdźcie. Bez ociągania.
Ja też się spieszę.
To mój kuzyn?
Serio mam taką rodzinę?
Chodźcie.
JADŁODAJNIA
Jak widać, to ta knajpa.
Dajcie mi chwilę. Właśnie zaczynam rozróbę na fejsie.
Nic mnie tak nie kręci jak porządna nawalanka
z obrzucaniem się błotem.
Okej, mam.
Wasza misja... zakończy się klapą.
Spytajcie, skąd wiem.
- Nie będzie żadnej klapy. - Jasne, że będzie.
Na początek...
SYN PODEJRZANY W SPRAWIE ZNIKNIĘCIA MATKI
Percy zawsze był trudny,
ale nie myślałem, że jest zdolny do czegoś takiego.
Kto to jest?
- Mój ojczym. - I uważa pan, że...
- O co tu chodzi? - ... nie tylko...
- Słuchaj. - ...zdemolował Łuk Wjazdowy,...
ale miał też związek z zaginięciem pańskiej żony?
Ktoś tak porąbany jest zdolny do wszystkiego.
- Co? - Niezłe, co?
A FBI już kolportuje twoją fotę.
Chevrolet Camaro. Kochałem... Kochaliśmy to autko.
Naprawdę.
- Stop. - Zabiję gnoma.
Wiedziałem, że cię polubię.
Kapujecie już, że szanse na to, żebyście wszyscy troje
dotarli stopem do Los Angeles zamiast do aresztu są równe zeru.
To dlaczego tu siedzisz?
Skoro ciebie też wysłali na poszukiwanie pioruna,
to nie powinieneś go teraz szukać?
Lękliwa to ty nie jesteś.
Nieistotne. Czy ten piorun odzyskamy, czy nie,
Zeus wyruszy na wojnę z Posejdonem.
Nie.
Wyrocznia mówiła, że jak go znajdziemy, nie będzie wojny.
Tak ci powiedziała? Czy to Chejron twierdził, że tak mówiła?
Właśnie.
Jesteś w tej rodzinie nowy, więc wytłumaczę ci, jak ona działa.
Wiele lat przed moim narodzeniem mój dziadek, Kronos,
zeżarł moich wujków i ciotki.
A mój tatko zmusił go, żeby ich wypluł,
a następnie dziadka rozkawałkował i strącił go głęboko pod ziemię.
Tak się załatwia rodzinne niesnaski.
Bogowie się żrą. Zdradzają. Wbijają nóż w plecy.
Zniszczymy dosłownie każdego, jeśli nam się kalkuluje.
I właśnie za to uwielbiam moich krewnych.
Ojciec wie, że nie odzyska pioruna dzięki misjom czy innym dyrdymałom.
Wie też, że wojny nie unikniemy.
I zdaje się, że jemu to odpowiada.
Uważa, widzę, że nadszedł czas na wojnę. Czyli szykuje się wojna.
Cudnie, nie?
Dokończymy naszą misję.
I zatrzymamy tę wojnę.
Chciałeś nam pomóc. Nadal chcesz?
Okej. Rzecz jest taka. Jest tu taki lunapark, nieopodal.
Zostawiłem tam tarczę. Jeżeli mi ją przyniesiecie,
to jutro znajdziecie się u Hadesa z grubsza koło południa.
Dam wam plan, jak sforsować jego pałac.
Zostawiłeś tarczę? „Tam”? Na karuzeli czy w kibelku?
Słuchaj. Te docinki przez chwilę były zabawne,
ale już stają się nudne.
Umawiamy się czy mam was wszystkich zlikwidować,
żeby wreszcie coś zjeść w spokoju?
Okej.
Świetnie. Jeden haczyk.
Naprawdę potrzebna mi ta tarcza,
więc satyr zostanie ze mną jako zabezpieczenie, żebyście nie zwiali.
- Co? Nie! - Dobra.
Odpada.
- Nie chcemy się rozdzielać. - Nie bój się.
Gdyby chciał, już byśmy nie żyli.
Odprowadzę ich tylko do drzwi.
Posłuchaj. Nie rozmawiaj z nim. Będzie tobą manipulował,
- będzie kręcił, chce cię w coś wrobić. - Poradzę sobie.
Serio.
Przecież wiem, co robię.
No, idźcie już.
Jak wrócicie, będę czekał.
WITAMY W WODNEJ KRAINIE
Nieszczególnie lubię filmy grozy, ale...
to chyba typowa okolica z horroru,
czyli nic dobrego.
Nigdy nie oglądałam filmów.
Ale uwierzę ci na słowo.
Nigdy?
Ale jak to możliwe? Nigdy w życiu?
Znasz jakieś inne „nigdy”?
Wiesz co, jeśli przeżyjemy najbliższe dni,
trzeba to będzie nadrobić.
Bo sporo tracisz.
A tymczasem trzeba migiem znaleźć tę tarczę i znikać.
Nie! Zostaw to!
- Ej, a co to za numer? - Stój. Ani kroku.
Daj mi chwilę.
W tym mechanizmie
- jest niebiański spiż. - Fascynujące.
Annabeth, co tu się wyprawia? Powiesz?
Twój miecz jest zrobiony z niebiańskiego spiżu.
Przez ciało śmiertelnika przechodzi jak powietrze.
Przez potwora czy półboga...
- A po co on tam jest? - Dobre pytanie.
Ale widać, że to nie jest żaden normalny lunapark.
- To dzieło boga. - A który bóg buduje lunaparki?
Hefajstos.
I niby po co miałby go wybudować?
Bo może to go... bawiło?
- To nie jest zabawne, Annabeth. - Może jednak trochę.
O rany, co to?
- Czadowe. - Annabeth!
Czekaj. Wyluzuj. Już myślę.
Okej.
Już kojarzę. Tak...
Pchaj dalej.
- Pchać? - Tak.
A to nie ty rano mówiłaś, że Mojry,
że któreś z nas umrze i że to nie żarty?
- Percy? - Tak?
Już. Pchaj.
Co to było?
Ten mechanizm nie miał nam zrobić krzywdy. Miał nas wystraszyć. Taki test.
Hefajstos dowiaduje się dzięki temu, ilu z nas weszło na jego podwórko.
To teraz już wie.
Już się spotkaliśmy.
Kręcę się tu i tam, chłopczyku. I różnych spotykam.
Jestem dorosły.
Gratuluję.
To było w równonoc. Na Olimpie.
- Demonstrant? - Nie, ja tam byłem raczej...
jako twój fan.
Najwyraźniej z kimś mnie pomyliłeś.
Raczej nie.
Satyrowie jedzą tofu.
Noszą kwietne wianki.
Ględzą non stop o tym, co czują. Czyli nie są moimi fanami.
Ale są dziećmi natury.
A ta jest brutalna. A nawet krwiożercza, prawda?
Bywa nieprzyjemna, ale przynajmniej jest prawdziwa.
A ty w tych sprawach jesteś świetny.
Niesamowity.
To co cię kręci? Druga wojna światowa?
Czy rozmaite filmy o wojnie w Wietnamie?
Wolę wojnę halibutową.
I o homary.
I 335-letnią.
Naprawdę czad.
W tych wojnach w zasadzie nikt nie zginął.
I takie klimaty są super.
To właśnie jest megafajne: konfrontacja bez działań wojennych.
Nikt już tego nie bierze pod uwagę.
A szkoda.
To gdzie myśmy się spotkali?
O kurczę!
Widzisz to?
To mógł zbudować tylko bóg rzemieślników.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Skoro to rewir boga rzemieślników, to co tutaj robił bóg wojny?
Nie są wrogami?
No i dlaczego się zmył bez tarczy?
Mam zgadywać?
- Ares od bardzo dawna ma romans... - Z Afrodytą.
A to żona Hefajstosa.
Nie no, żartujesz? Tu randkowali? W lunaparku jej męża?
Tak się nie robi.
Przyłapał ich. No i Ares musiał uciekać.
W jednym Ares nas nie okłamywał:
ta rodzinka jest porypana.
TUNEL MIŁOŚCI
No nie, nie przekonasz mnie, że to normalne.
Ale ja nic nie mówię.
Ale myślisz, czuję to.
Założę się, że tutaj Hefajstos ich przyłapał.
Tarcza pewnie jest w środku.
Trzeba ją tylko wydostać.
Jasne. Idziemy się rozejrzeć w tunelu grozy. Czemu nie?
Kurczę, co to niby ma znaczyć?
Jakbym gdzieś to już słyszał.
Pewnie u ortodonty albo coś w tym stylu.
Moment. Coś kojarzę.
To Hefajstos jako dziecko.
Odrzucony przez Herę.
Odrzucony przez Afrodytę.
Mama ciągle opowiadała mi tę historię. Pamiętam to.
Mówiła...
Co?
Mówiła, że tak bogowie traktują się nawzajem.
Taką właśnie tworzą rodzinę.
Czemu wcześniej się zawahałeś?
Teraz widzę, że mnie przed wami chroniła.
Może to niedobrze.
Może należało mnie lepiej przygotować.
Może właśnie przygotowywała.
Żebyś, jak tu dotrzesz, nie był taki jak oni.
No i jest. Tarcza Aresa.
Skacz!
Czy to jakaś twoja supermoc mnie stamtąd wyciągnęła?
Nie.
- To ty nie... - Nie wiem, może.
Sam to na razie rozkminiam.
Ale jak my ją stamtąd ściągniemy?
To nie są oddzielne elementy.
Tworzą maszynerię, ale jak się ją uruchamia?
Nie znoszę dzieci. Nie cierpię.
Nawet swoich własnych.
Tych może mniej niż innych, ale też nie jestem wielkim fanem.
„Ja nie chcę spać!
Czemu motyl lata? Boli mnie noga!”.
Lubię swoją robotę.
Ale wieczór, w którym jest przesilenie i złazi się dzieciarnia,
a ja muszę te ich występy oglądać...
Ten wieczór jest najgorszy w roku. To kompletny koszmar.
Szczególnie w tym roku. Chyba.
Skoro któryś dzieciak zgarnął jakimś cudem piorun piorunów.
Gadanie. Nie wiemy, kto go zakosił.
Masa typków nienawidzi mojego ojca.
Może. Ale niewiele osób by to potrafiło.
Najprędzej ktoś, kogo zwerbował Hades.
Niekoniecznie.
I ktoś, kto mógłby zniknąć na dłużej tak,
żeby nikt nie zauważył.
Plus nie obawia się Zeusa i jeszcze jest
- dość mocno przebiegły... - No już dobra!
Nie wszystko jest zagadką do rozwikłania. Jesteś całkiem jak moja siostra.
A zawsze była taka?
Kto?
Twoja siostra.
Atena.
Jaka niby?
Czy zawsze wszystko tak komplikowała jak ostatnio,
żeby ludzie myśleli, że jest mądrzejsza od ciebie?
Dzięki! Znaczy, że nie tylko ja to widzę, tak?
Nie. No jasne.
Bo mam wrażenie, że nie widzi nikt poza mną.
Na Zeusa! Taka jest bystra? Serio?
To o co biega z tym jej ptaszydłem? Gada do niego, do tej... durnej sowy.
Do tłustej, totalnie ohydnej kupy pierza. To jej najlepsza kumpela.
I wszyscy sądzą, że jest genialna, a ja - nie sowa - to głupek?
- No właśnie! - Kurczę!
Ludzie wolą dostrzegać wyłącznie to, co chcą,
i olewają całą resztę, bo nie pasuje do ich wyobrażeń.
To na przykład, że złodzieja znalazłeś ty, a nie ona.
Co miałeś na myśli?
- To znaczy? - Z tym złodziejem.
Obaj wiemy, że twój kumpel nic nie ukradł.
Jasne. Ale Zeus go podejrzewa.
- Reszta nie ma większego znaczenia, nie? - Stul dziób.
To był prezent. A naprawdę pułapka.
Hefajstos podarował go Herze.
Bogini usiadła na tronie i... już z niego nie wstała.
Chcieli ją ściągnąć, ale mechanizm był zbyt sprytny.
Był za mocny.
Nie mieli dość siły.
Nawet bogowie.
W końcu obiecali, że jeśli Hefajstos uwolni Herę,
to Afrodyta za niego wyjdzie.
Oni chcą czegoś w zamian.
Jedno z nas usiądzie, to drugie dostanie tarczę.
- Usiądę. - Co? Czekaj chwilę.
Ten, kto tam usiądzie, już nie wstanie.
- To chyba dość jasne. - Dlatego właśnie cię zatrzymuję.
To nie Łuk w Saint Louis, głupolu. Tu nie wypchniesz mnie
- na jakieś schody. - Właśnie wypchnę.
Na pewno nie tym razem.
- Teraz na to nie pozwolę. - To po co tu jesteś?
Co proszę?
Kiedy wybierałem ekipę,
Chejron wiedział, że chcę kogoś, kto nie zawaha się mnie poświęcić,
jeśli będzie trzeba.
Zgodził się.
Chodziło o ciebie.
Miałaś rację.
Aż nie do wiary, Mojry też ją miały.
Nie wywiniemy się z tego.
W Łuku nam się udało. Z trudem, ale...
pewnie takich rzeczy nie można uniknąć na zawsze.
Bogowie cię wybrali.
- Wyrocznia wskazała ciebie. - Przestań! Nie o to tu chodzi!
To o co niby chodzi? Wytłumaczysz mi?
Ty poprowadzisz to lepiej.
Znasz się na tym.
Dobrze o tym wiesz.
Naprawdę, chciałbym bardzo, żeby był inny sposób na tę misję.
Ale go nie widzę.
Tylko mi coś obiecaj, dobrze?
Nie wyjdę z Hadesu bez twojej mamy.
Dzięki.
Ale chciałem spytać, czy jak skończycie, to może...
wpadniesz tutaj i mnie z tego wydostaniesz?
To raczej oczywiste.
Dobrze to słyszeć.
Dziwne uczucie.
Czuję...
ciepło.
Nie możesz tu zostać.
Nie da się.
- Percy, wstawaj, no proszę! - Jest okej.
Naprawdę.
Jest dobrze...
Jest...
Może pomóc?
Mam ci pokazać drogę do wyjścia?
No, zmykaj stąd.
- Nie wyjdę stąd bez Percy’ego. - Ale nic już nie poradzisz.
Ten mechanizm działa w jedną stronę. Nie da się go cofnąć.
- A skąd pan wie? - Bo sam go zbudowałem.
Nie zostawię go tutaj, mowy nie ma.
Jeśli chce mi pan jakoś pomóc,
czy mógłby pan zostawić mnie samą, bo muszę się skupić?
Nie wiem, co mój brat ci opowiadał,
ale nie dam sobą komenderować.
Cóż, ponoć matka nie jest z ciebie ostatnio zadowolona.
Oboje wiemy, jak z nią jest.
Ale to... już za wiele,
nawet jak dla niej.
Jeśli wyjdziesz stąd, dzierżąc tarczę,
cała w glorii, staniesz się dla niej bohaterką.
Poczuje dumę i prędko ci wybaczy.
I wszystko na powrót będzie tak, jak być miało,
jak zawsze było...
- i jak być powinno. - Nic nie jest jak powinno!
No nie jest!
Niszcz albo niszczą ciebie. Władza i chwała, nie liczy się nic więcej!
Ares tak działa. I Zeus tak działa. Moja matka też tak działa.
A on jest całkiem inny.
Jest lepszy od nich.
Ja też byłam jak wy, kiedyś.
Już nie chcę być do was podobna. I nie mogę.
Ja nie będę taka jak wy.
Za żadne skarby.
Niektórzy z nas też nie lubią być tacy.
Poczciwa dziewczyna z ciebie.
Nie omieszkam wspomnieć matce.
Kto nas zawiezie?
ORGANIZACJA DOBRO UWAGA: ŻYWE ZWIERZĘTA
Żartujesz?
Wskakujcie. Albo nie. W zasadzie mam to gdzieś.
Ale za parę godzin dojechalibyście tym do kasyna Lotos w Las Vegas.
Hermes tam przesiaduje. Jak dobrze to rozegracie,
to wylądujecie w Los Angeles w kilkanaście minut.
Łap. Ciuchy. Kasa. I trochę drachm dla Hermesa.
Kciuków nie trzymam, bo i tak nic to nie pomoże.
Nie zawalimy tego.
Nie bój się. Twój ojciec ma całą masę dzieciaków,
które olał koncertowo, jak tylko mu się znudziły.
- Towarzystwa ci nie zabraknie. - Nie zawalimy i już.
Dość mam tego twojego krakania.
Percy.
Myślisz, że wiesz, kim jestem? Nie masz pojęcia.
A jak nie będziesz uważał,...
to za chwilę się dowiesz.
Percy...
Okej, dzięki za przemoc psychiczną i za cheeseburgery...
I za autko. Za to też ci dziękujemy, trudno.
Da się załatwić ręcznik? Papierowy. Albo ścierkę.
Za czysto to tu nie jest.
O kurczę...
Coś tu śmierdzi.
Ważne, że jakoś dojedziemy tam, gdzie powinniśmy.
No chyba że Ares nie mówił nam prawdy.
Nie mówił.
W każdym razie nie całą.
Coś przed nami ukrył.
- A skąd to wiesz? - Bo chyba dzisiaj to z niego wyciągnąłem.
Wiem, kto ukradł piorun piorunów.
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Tu nie chodzi tylko piorun.
To coś więcej.
Witam herosów.
Mamy solidny problem.
Napisy: Anula Nagłowska