Bogowie olimpijscy walczą. Zdradzają. Wbijają nóż w plecy.
Długo przed moim narodzeniem mój dziadek, Kronos,
pożarł moje ciotki i moich wujów.
Mój ojciec wie, że nie odzyska pioruna
dzięki misjom i innym bzdurom.
Wojna wybuchnie.
Mówili o tym, co nadejdzie.
Jakby wojna Zeusa z Posejdonem była tylko początkiem,
a w planach było coś znacznie większego.
Znajdziemy Hermesa. On załatwi nam podwózkę do Los Angeles
i plan dotarcia do Krainy Umarłych.
- Potrzebujemy pomocy w... - Wiem w czym.
Znam drogę do Krainy Umarłych
Sekretną drogę.
Każda zapewni jednemu z was bezpieczny powrót z Krainy Umarłych.
Są cztery.
Ocal świat, a potem swoją matkę.
Witaj, strudzony podróżniku! Wejdź i odsapnij.
Te łóżka odmienią twoje...
życie.
Witam serdecznie.
Tęsknisz za mamusią, co?
Wiem, kim jesteś.
Zwą cię Prokrustes.
Syn Posejdona, morderca podróżników.
Mów mi Prot Kruczek.
A ty...
masz oczy po tacie.
Odpocznij. Zrelaksuj się przez chwilę.
Łóżka to pułapka.
Tak to robisz.
Tak mordujesz swoich gości.
Morduję?
Wiem, że masz tu tajne przejście do Krainy Umarłych.
Jesteś tu, by go pilnować.
Musisz mnie przepuścić.
Proszę.
Poza tym, że są niesamowicie wygodne,
te łóżka podnoszą poziom pewności siebie.
- Nie jestem zainteresowany. - Pokazują, jak się wpasować.
Dla takich jak my nie jest to łatwe, prawda?
Rodzice nam to utrudniają.
Naginają nas i formują na swoje podobieństwo.
Te łóżka z tym skończą.
Te łóżka sprawiają, że po prostu pasujesz.
Sam spróbuj.
Poczujesz się znacznie lepiej.
Najpierw ty.
W porządku?
Tak.
Nie ocalisz jej.
Nie ty pierwszy próbujesz uwolnić kogoś z Krainy Umarłych.
I jak innym, też ci się nie uda.
Hej!
Masz szczęście, że nadal masz głowę, głupku. Nie przeginaj.
Już po wszystkim?
ZAKAZ WSTĘPU
To na pewno tu?
Albo to królestwo umarlaków,
albo ktoś trzy dekady temu zostawił tam otwarte mleko.
Lepiej?
Znacznie.
Jeśli wpadniemy w tarapaty...
one nas uratują.
Nikt nie zawraca bez reszty.
Nikt nigdy nie wraca.
- Nie zmuszaj mnie, żebym tam wróciła. - Nie mamy pojęcia, jak tam jest.
To chyba niebezpieczne, żebym ja miał je wszystkie.
Chodźmy po twoją mamę.
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
W Kansas to już nie jesteśmy.
Co?
Nie oglądaliśmy tego filmu?
Chodzi o to, że jesteśmy tylko godzinę drogi od miasta,
a czuję się jak na innej planecie.
- Tak tu spokojnie. - Nigdzie nie idę.
Rozmawialiśmy o tym.
Dobrze ci to zrobi. Doktor Higgins mówi, że to najlepsza szkoła
w całym stanie dla dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych.
- Mamy szczęście, że się dostałeś. - Nie idę.
Wiem, że tego nie chcesz,
ale czasami muszę podejmować decyzje, których nie rozumiesz.
Nie idę!
Percy!
To nie są negocjacje.
Pytanie brzmi, na ile nieładnie się zachowasz,
zanim się pożegnamy.
Otwieraj drzwi.
Dobra!
Szybciej, Grover.
Nie w Kansas.
Skup się. Kansas opuściliśmy cztery dni temu.
Nie, ja...
- Nieważne. - Czy to ten, o którym myślę?
To Charon, przewoźnik, który transportuje dusze przez rzekę Styks.
To tam musi być główna brama.
- Chodźmy. Może dotrzemy pierwsi. - Tak.
Może na razie ja to wezmę?
Idziemy.
Przepraszam.
Proszę wybaczyć.
Przepraszam. My z tymi tam.
- Sorki. - Tak nie można.
Przestań.
- Tylko frajerzy stoją w kolejkach. - Weź...
Powinieneś spędzić trochę czasu w mieście.
- Następny. - Sporo byś się nauczył.
Nie umarliście.
To znaczy...
w pewnym sensie...
wszyscy umieramy.
- I nie zapłaciliście za przejazd. - Czekaj! Zapłacimy!
Proszę. Drachmy.
Weź...
Weź je wszystkie.
Kupisz sobie nowy gwizdek.
Ruchy!
Grover!
Tędy, Percy!
Zły piesek, niedobry!
Chłopaki! Długo tak nie wytrzymam.
Uniesiesz nas tam dzięki swoim butom?
Dacie radę. Pojedynczo. Najpierw Percy.
Maja.
Annabeth!
Chłopaki?
Przepraszam.
To było...
Skąd...
Kiedy byłam mała, ojciec miał psa. Widać zapamiętałam te sztuczki.
O rany.
Spójrzcie.
Pałac Hadesa.
To pewnie tam trzyma piorun piorunów.
I twoją mamę.
O nie.
- Co? - Zgubiłem perłę.
Chyba ma...
Chyba ma ją pies.
- Co robimy? - Nie wiem.
Ale jeśli się nie pospieszymy, nie będzie to miało znaczenia.
Nie, nie, nie.
Został przyjęty. Mam wiadomość z państwa biura
- na ten temat. - Bardzo mi przykro.
Pojawiły się pewne informacje, które zmusiły nas
do zmiany decyzji.
- Jakie informacje? - Rysunek.
- Bez żartów. - Rysunek, który...
To nie była kwestia dyscyplinarna.
Jego poprzedni pedagog odezwał się
do mnie w tej sprawie. Był zaniepokojony.
Narysował konia ze skrzydłami.
Nie chodzi tylko o rysunek.
Martwi nas to, że potem spacerował po dachu szkoły,
gdzie rzekomo coś zobaczył.
Nie możemy zaoferować opieki psychologicznej,
której pani syn by tu wymagał.
Wypisałam go już z poprzedniej szkoły.
Nie ma się gdzie podziać.
A edukacja domowa?
Domowa?
Wiem, że to dużo, ale istnieją pomocne materiały.
Warto rozważyć.
Niektórym dzieciom najlepiej jest z rodzicami.
Proszę wybaczyć, ale nie przyjmuję odmowy.
Pomyślmy, co zrobić, aby to wypaliło.
Nie możemy tego ignorować.
- Przestań. - To czysta matematyka.
My troje i twoja mama to cztery osoby, a perły mamy tylko trzy.
Ktoś musi zostać i powinienem to być ja.
To nie twoja wina.
A nawet jeśli tak, nie zostawimy cię.
Koniec dyskusji.
Gdy odzyskamy piorun i powtrzymamy wojnę, wracacie.
Z moją mamą.
A co z tobą?
Czekaj, Percy. Co z tobą?
Misje nie są oczywiste. Coś wymyślę.
Przepraszamy.
Oni cię nie słyszą.
„Oni”?
To musi być Asfodel.
Czytałam o tym miejscu.
Czekaj. Nie. Co ty...
Czy to...
korzenie?
Tutejsze dusze uwiązane są żalem.
Nękane dokonanymi za życia wyborami.
Lub tymi niedokonanymi.
Annabeth!
- Annabeth! - Chłopaki!
- Annabeth!
Mamy problem.
Już próbowałam. Trzyma za mocno.
Jak do tego doszło?
Chodzi o coś, czego żałujesz?
Czego miałabyś żałować?
To nic. Idź. Ja odwrócę uwagę psa, żebyście mieli trochę czasu.
Percy!
W ten sposób się uda.
Poradzę sobie.
Ufam twojemu tacie.
Dasz radę.
Wiem, że dasz.
Biegnij, już!
Udało jej się.
Idziemy!
Dziwne. Od jakiegoś czasu nie słyszałem psa.
Gonił nas taki kawał, a nagle przestał?
Ciekawe czemu.
Właśnie mówię. To dziwne.
Grover?
- Dokąd idziesz? - Nie... nie wiem. Nie mogę się zatrzymać!
- Percy! To te buty! - Grover!
Percy!
Co to miało być?
- Czy to... - Nie.
- Ale wygląda jak... - To nie to.
Dobra.
Więc co to jest?
- Piorun piorunów. - No raczej.
W twoim plecaku? Jak?
Czekaj. To nie jest mój plecak.
To plecak, który dał mi Ares.
To on cały ten czas miał piorun. Oszukał nas.
- Knuł z Hadesem? - Tak sądzę.
Czyli to tyle. Prawda? Na tym polegała misja?
Zeus oczekuje, że go zwrócimy.
Będzie musiał poczekać.
Chodźmy po twoją mamę.
Wiem, że ci ciężko.
Liczę, że wiesz, że rozumiem.
Ta szkoła dobrze ci zrobi. Jestem przekonana.
Posłuchaj.
Jeśli ci się tam nie spodoba...
poszukamy czegoś innego. Naprawdę.
Po prostu...
spróbuj dać temu miejscu szansę.
Zaraz muszę cię tam zawieźć, więc nie...
Nie spędzajmy tych ostatnich chwil w ten sposób.
Dlaczego to robisz?
Dlaczego tak bardzo chcesz się mnie pozbyć?
Ja bym nigdy ci tego nie zrobił.
Pójdę zapłacić.
To tu czy...
Witajcie, ludziska. Wybaczcie całe to...
No cóż, świetnie was w końcu poznać.
Wiem, kim jesteście, wy wiecie, kim jestem ja,
więc darujmy sobie uprzejmości.
Coś wam podać? Sok z granatów, przekąskę?
- W sumie... - Wypuść mamę.
Bum. Od razu do rzeczy.
Płyniesz pod prąd.
Małe nawiązanie do wody.
- Rozumiem cię. - Gdzie ona jest?
No tak. Spoczko. Przejdźmy do rzeczy.
Twoja mama jest tutaj.
Dotarliście aż tu, nie wstydźcie się.
Mama?
Co jej zrobiłeś?
Ocaliłem jej życie.
Zwykle cios Minotaura oznacza śmierć,
ale przechwyciłem ją w ostatniej chwili,
żeby cię tu zwabić. I oto jesteś.
Daj mi to, co masz, a ja dam ci to, co mam ja.
Ja...
Nie mogę ci tego dać.
- Coś za coś. - Piorun nie należy do ciebie.
Twój plan prawie się powiódł. Wraz z Aresem ukradliście piorun,
wrobiliście mnie w przyniesienie go tu oddanie tobie.
Ale tak nie można, więc nie zrobię tego.
Proszę cię, i ty zrób to, co należy.
Proszę... uwolnij moją mamę.
Co?
- No co? - Kto w co wrobił Aresa?
Knujesz z Aresem, żeby zdobyć piorun.
Nie knuję z Aresem. W ogóle rzadko z kimś knuję.
Piorun to bałagan mojego brata, w ogóle mnie nie obchodzi.
- Nie chcesz go? - Nie.
To co mamy ci dać?
Mój hełm!
- Co? - Hełm mroku.
Zaginął parę dni przed tym, jak ktoś użył go,
by stać się niewidocznym i ukraść piorun. Chciałbym go odzyskać.
W zamian uwolnię twoją mamę.
- Naprawdę nie chcesz pioruna? - A po co mi on?
- Żeby wywołać wojnę między twoimi braćmi. - W jakim celu?
- Z zazdrości. - Może nie zauważyliście,
ale żyję sobie tu jak pączek w maśle.
Niczego mi nie brakuje.
Zazdrość nie jest w moim stylu.
Co innego moi bracia.
To przez rodzinne niesnaski już u nich nie bywam.
Od zawsze jakieś pretensje. To takie niezdrowe.
Ktoś ukradł piorun Zeusa. Nie byłem to ja.
- Musiał to być ktoś, kto... - Kronos.
Słucham?
Jego konflikt z Zeusem trwa najdłużej. Zeus odebrał mu tron.
Kto ma lepszy powód, by osłabić Zeusa i odzyskać tron?
Kronos leży rozczłonkowany
- na dnie... - Tartaru, dokąd coś
próbowało nas wciągnąć w chwili, gdy piorun znalazł się w plecaku.
Tartar to miejsce,
z którego pochodził głos w moich snach.
Mówił, że potrzebuje mojej pomocy w obaleniu Olimpu.
Myślałem, że to ty, ale ten głos...
nie brzmiał jak twój.
Poproś mnie o schronienie.
Co?
Jeśli Kronos chce opuścić swoją kryjówkę,
a ty masz to, czego chce...
nie jesteś bezpieczny.
Poproś, a ochronię cię. Ciebie i twoją matkę.
Kozła też. Wezmę go w pakiecie. Gratis.
Idzie ci zadziwiająco gładko.
Wystarczy, że oddasz piorun.
- Myślałem, że go nie chcesz. - Nie chcę.
Potrzebuję go na wypadek pojawienia się Kronosa.
Chcę być przygotowany. Jestem z tobą absolutnie szczery.
Koniec jest jeden.
Pytanie brzmi, czy będziesz sprawiał kłopoty.
Nie.
Dawaj plecak.
- Ładna perła. - Akceptuję twoją ofertę.
- Świetnie! - Pierwszą ofertę.
Zdobędziemy twój hełm.
Kiedy z nim wrócę, uwolnisz mamę.
- Czekaj, mały. - Teraz, Grover!
Trzymaj się, mamo.
To nie w porządku.
To prawda.
- Zawodzę go. - Nieprawda.
Zabiorę go do obozu.
Jesteś pewna?
Jaki mam wybór? Mamy mieszkać w mieście?
Już zaczyna przyciągać uwagę.
Do szkoły szedł za nim koń ze skrzydłami.
Widział Percy’ego i Percy widział jego.
Z czasem będą go śledzić mniej przyjemne twory.
W obozie będzie bezpieczny.
- Nie chcesz tego robić. - Nie.
- Nie chcę. - Powiedz dlaczego.
Nie chcesz tego słyszeć.
Pewnie nie.
Ale nie masz komu tego powiedzieć.
Może to jest najbardziej nie w porządku.
Powiedz...
a ja posłucham.
Chcę, by wiedział, kim jest...
zanim twoja rodzina powie mu, kim ma być według nich.
Stać go na więcej.
Jest na to za dobry.
Czyli masz swoją odpowiedź.
Pójdzie do szkoły.
Nauczy się tego, czego ty go nie nauczysz.
Będzie wam obojgu ciężko.
To będą dla was tortury.
Ale Percy wyjdzie z tego silniejszy.
Matka dobrze go wychowała.
Chcesz z nim porozmawiać?
Wiem, nie powinieneś, ale...
może żeby choć usłyszeć jego głos.
Pewnego dnia.
Pewnego dnia, gdy będzie gotów.
Gdy dowie się, kim jest...
i gdzie jest jego miejsce.
A los ukaże mu jego prawdziwą ścieżkę...
Tego dnia...
będę u jego boku.
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Musisz być wyjątkowo ostrożny.
Nie jesteś już tylko herosem.
W oczach innych półbogów jesteś liderem.
Ja do Zeusa.
Nie byłem umówiony.
Napisy: Anula Nagłowska