Tony! Nie pożegnasz się z Luz?
Źle się nam układa. A ty nie weźmiesz udziału w zawodach.
Nic tu po mnie.
Skupmy się na tym, co będzie.
To znaczy?
Po tym wszystkim chcę znów z tobą trenować.
- Na pewno? - Na sto procent.
A jeśli chodzi o Luz, nie możesz jej ot tak zostawić.
Steffi! Steff.
Tony, co robisz?
Wyjeżdżasz?
LATO W CIELO GRANDE
Wycinamy. I to też.
I to, i to.
Wszystko.
Akacje, wierzby, topole.
Trzeba wyciąć około 400 drzew.
Potem złożę ofertę na zakup drewna.
Świetnie. Im szybciej, tym lepiej.
Po zatwierdzeniu załatwimy wszystko w tydzień.
Idealnie. Las musi zniknąć.
Trzydzieści domków, sześć jacuzzi i dwa baseny, w tym jeden infinity.
Skarbie.
Nicky, Vicky, Buchi, Mechi.
Dziewczyny, mam dla was zadanie.
Powtórzcie: „Uwielbiamy baseny”.
Uwielbiamy baseny.
Ale bardziej cool. „Uwielbiamy baseny”.
- Uwielbiamy baseny. - Tak!
Idealnie! Proszę podejść.
Skarbie!
Gotowi? Akcja.
Chcemy zrobić całkowitą renowację. Co wy na to?
Uwielbiamy baseny.
Koniec rustykalnego stylu. Styl rustykalny…
Czekaj, cięcie.
Lepiej po włosku czy po hiszpańsku?
- Po włosku. - Po Hiszpańsku.
- Hiszpańsku. - Włosku.
Oliver?
Chciałam przeprosić. Nie śmiałam się z ciebie.
Po prostu czasami mój śmiech…
Już się nie zaśmieję.
Ale czasami nad tym nie panuję.
Po prostu…
Wciąż musimy skończyć scenografię i wrzucić jakieś story.
Musimy też znaleźć ludzi, którzy z nami zagrają.
- Już się denerwuję. - Ja zrobię story.
Dobrze.
Charlie do Juliána.
Jesteś tu?
Niestety tak.
Niestety?
Dlaczego? Wyjaśnij.
Nie wiem. Jestem, ale mnie nie ma.
Czemu zerwałem ze Steffi?
Postawiłeś na zen i trafiłeś do friendzone.
Zen nie ma za dużo wspólnego z miłością.
Zobaczmy.
Kilka dni temu był między wami ogień.
A co zostaje po ogniu?
Dym?
Nie. Żar.
A póki jest żar,
można na nowo wzniecić ogień.
- Ale coś jest potrzebne. A co? - Papier?
Nie.
Tlen.
Na samą myśl, że Julián może być naszym bratem, skóra mi się jeży.
Chcesz odwołać trening?
Nie. Nie możemy zmarnować ani dnia.
A poza tym pomoże nam sobie wszystko poukładać, więc nie.
Ale musisz obiecać, że będziesz w pełni skupiona.
Dobrze. Będę.
Świetnie. Dziś zaczynamy jako trenerka i zawodniczka.
- Dajmy z siebie wszystko. - Dajmy.
Jeśli dasz z siebie wszystko, nic nie zostanie.
Zobaczymy, Natasha.
Nie słuchaj jej. Do dzieła.
- Dajesz. - Daję.
Santi, trochę dyskrecji. Widzę, że Steffi cię interesuje.
Nie. Analizowałem jej strategię.
Przyjechałem dla ciebie.
Ja myślę.
Pójdzie ci świetnie.
Jeśli wciąż będzie tak robić, Natasha z łatwością wygra.
Nie ciesz się przedwcześnie. Zaskoczy cię.
Znasz mnie. Uwielbiam niespodzianki.
Zwłaszcza od ciebie.
Mała rada: wróć z Luz do podstaw.
Nie jest zła.
Ale musi być solidniejsza.
Przepraszam za tę końcówkę.
- Muszę… - Spokojnie.
Musisz wyprostować deskę przed kickerem.
- I ciągnąć za rączkę podczas obrotu. - Dobra.
Wróćmy do podstaw. Trzeba zacząć od małych kroków.
Świetnie. Podstawy. Spróbuję.
- Santi coś powiedział? - Nic ważnego.
Śniadanie od 9 do 10.30.
Trzeba zarezerwować wyciąg na trening. W razie wątpliwości pytajcie.
- Dzięki, Charlie. - Proszę.
Mamy dziś występ. Wejdziecie na scenę?
- Szukamy muzyków. Będzie fajnie. - Przyjdę.
Ale na scenę nie wejdę.
Mamy tu jakichś muzyków? Są nam potrzebni!
- Występ w Waterloop! - Cześć!
- Co słychać? - Co tam?
W porządku. Emily!
- Jak leci? - Mamy dziś plany.
Jakie?
Szukam ochotników na dzisiejszy występ.
Wchodzę w to. Muszę przejść jakiś test?
Nie!
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Cześć. - Tony!
Widzę, że omija mnie cała zabawa.
Weź udział w dzisiejszym występie.
Dobrze. Staniemy na tej samej scenie.
Wszyscy są podekscytowani! Dobrze.
Następny przystanek: opuszczony teatr.
Smacznego, dziewczyny.
Patrz.
Wyciąg jest za krótki.
Po nawrocie musisz przygotować się na kicker.
Problem polega na tym, że na razie robisz to za późno.
Musisz szybciej skręcić.
Popracujemy nad prędkością i opanowaniem podczas nawrotu. Dobrze?
Włączyłaś?
- Tak. Wygląda na to, że działa. - Nie wiem, czy powinnyśmy.
Chcę wiedzieć, kto jest moim tatą.
No nie. Potrzebny numer PIN.
- Jaki może być? - Zobaczmy…
Czemu taki?
To data jej urodzin. Ale nie… Nie mam pojęcia.
- A data naszych? - Dobra.
25 listopada.
Nie.
Musi być inny sposób.
Zapytajmy babcię.
Tak.
- Rita ci pomoże. - Nam pomoże.
Czy Julián to nasz brat?
O takie lądowanie chodzi. Świetnie ci idzie.
Oczywiście.
Zawsze byłaś świetna. To niezaprzeczalny fakt.
Ale teraz jesteś kompletna.
Twoja postawa, twój styl…
Nawet pewna elegancja.
- Mam coś we włosach? - Tak.
Natasha, napisałem piosenkę.
- Mogę tu usiąść? - Pewnie.
Tyś zagubioną dziewczyną Którą spotkałem na drodze
Nie zauważyłaś, że losy nasze się spotkają
Gdy pośród mych oddechów cię dostrzegam Podążam za tobą
Na mej drodze
By wytańczyć i wyśpiewać nasz los
Dziękuję. Piękna.
- Urocza, naprawdę. - Tak.
- Prawda? Dzięki. - Tak.
Trochę dużo o tym losie, ale…
- Tak, ale… - Pięknie, Fer.
To naprawdę urocze. Dzięki.
Szukałem cię.
Chcę znów współpracować.
- Tęsknię. - Ja za tobą też.
Fer zrozumiał, ile jest wart, i cię nie potrzebuje.
Wystąpimy razem w New Waves, prawda?
Chodź do Waterloop. Bądźmy znów Bliźniakami Monzo.
- Ty chodź do New Waves. - Właśnie.
Dołącz do nas. Jest super.
Ona tobą manipuluje. Nie widzisz?
- Nie traktuj jej tak. - Nie możesz dla niej zdradzić przyjaciół!
Ona jest dla mnie ważna. A ty jesteś zazdrosny.
Nie.
Nie zrozum mnie źle, ale czy ty się z tego cieszysz?
Będę się cieszyć, kiedy wygram zawody i udowodnię, że jestem lepsza od Steffi.
Zrozumie, że Galareta to nie mój poziom i sama weźmie udział.
Steffi.
Chcę dać nam drugą szansę.
Myliłem się.
Nie powinniśmy byli zrywać.
Sam nie wiem.
Wtedy…
myślałem, że tak będzie lepiej, ale…
kiedy to zrobiłem…
zacząłem żałować.
Spróbujmy jeszcze raz.
- No weź, Charlie. Nie śmiej się. - Nie…
Nie o takim tlenie mówiłem.
Musisz być bardziej subtelny.
Tłumisz ogień, a przez to może zgasnąć.
Jak mam być subtelny?
Nie wiem.
Może daruj sobie taką oficjalną przemowę.
Bo brzmisz, jakbyś był w telenoweli, wiesz?
Dzwonisz, bo chcesz przepis na to ciasto bez mąki?
Babciu, nie wygłupiaj się. Nie.
Potrzebny mi PIN do telefonu mamy.
Znasz go?
Kochanie, przyznaję,
że patrzyłam kątem oka, ale nie znam go dokładnie.
A może spróbuj numer telefonu domowego?
Zero, jeden, zero, trzy.
Nie. Nie wchodzi.
No to nie wiem.
Minęło tyle lat…
Jeśli coś ci się przypomni, daj znać.
Dobrze? Pa.
- Jak się czujesz? - Bywało lepiej.
- Mówisz o dzisiejszym treningu? - Tak.
Widziałem. Nie było źle.
Czuję, że nie nadaję się do zawodów.
Powinnam była zapisać się na coś mniejszego.
Luz, wierzę w twoje umiejętności.
Ale to ty musisz uwierzyć w siebie.
Dzięki, Ron.
Steffi, wszystko dobrze?
Tak. A co?
Dużo ostatnio myślałem i muszę ci coś powiedzieć.
Ty też myślałaś?
Prawdę mówiąc, nie miałam czasu.
Ale to dobrze, że zerwaliśmy.
Oczyścimy tak umysły.
Cześć.
- Wszystko dobrze? Co jest? - Nic.
Steffi.
Jest jakaś dziwna. Ignoruje mnie.
Rozumiem, że…
potrzebuje trochę spokoju, ale nie wiem dlaczego.
Spokojnie.
To nie takie proste. Wierz mi, ma swoje powody.
I chyba wiem jakie.
O co chodzi z twoim tatą, wujem i moją mamą?
Przyjaźnili się.
Tylko?
Czekaj.
Myślisz, że twoja mama i Augusto…?
Albo mój tata i twoja mama…?
Nie. Przyjaźnili się tylko.
Poza tym byli młodzi.
To zupełnie tak, jakby za 20 lat
moje dzieci dowiedziały się, że się kiedyś pocałowaliśmy.
To nic takiego.
Rozumiem, ale…
Ron może nie być naszym tatą.
Być może jest nim…
Augusto.
Albo twój tata.
Co? Że niby jesteśmy rodzeństwem?
Zwariowałyście? To niemożliwe. A Ron?
To tylko hipoteza. Nie jesteśmy pewne, ale…
Teraz już wiem, czemu Steffi się tak zachowuje. Dlatego.
Tak. Być może.
Luz.
Możemy pogadać?
Czemu jesteś taka chłodna?
Wyjechałbyś bez pożegnania.
Na szczęście Leonor przekonała cię, żebyś został.
Nie. To nie tak.
To Steffi mnie przekonała.
Pomogła mi zrozumieć, że zostawiłbym to, na czym mi zależy.
Naprawdę?
A co takiego?
Ciebie.
Dlatego się nie pożegnałem.
Gdybyśmy porozmawiali, zostałbym.
Piękne słowa. Ale myślę, że zostałeś dla Leonor.
Leonor to wyzwanie zawodowe.
Nie zaprzeczę.
- A Steffi nie wystąpi w zawodach. - A ja? Za małe wyzwanie?
Nie mogę cię trenować.
Czuję do ciebie coś innego i nie chcę tego zepsuć.
Przepraszam, że cię zraniłem.
Nie chciałem.
Możemy zacząć od nowa?
Interesy z panem to zawsze przyjemność, panie Oliverze Rossie.
Cięcie.
Tło mi się nie podoba. Chodźmy gdzieś indziej.
Potrzebne nam coś innego, coś prestiżowego, coś pełnego splendoru.
Tutaj. Idealnie.
Tym razem proszę się tylko uśmiechać.
Gotowi?
Akcja!
Gdy potwierdzi pan ofertę na wycinkę, porozmawiam z siostrą i zaczniemy.
Cięcie. Bardzo dobrze! Może pan iść. Dziękuję.
Skarbie, filmuj.
Dziewczyny, byłyście obłędne.
- Występ. - W odnowionym teatrze.
- W Waterloop. - Pójdziemy?
- Proszę. - Proszę.
Występ w Waterloop?
Co to ma być?
- Witamy. - Cześć!
Wejdźcie. Siadajcie, gdzie chcecie.
- Wejdźcie. - Witamy.
Leonor!
VIP-ka. Przyszłaś po full experience.
- Tak. - Chodźmy na scenę.
- Babcia! Cieszę się, że jesteś. - No pewnie!
- Cześć. - Pewnie, że jestem.
Nie mogłam przegapić występu moich dziewczynek.
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Ron Navarro.
Miło panią poznać.
A mnie pana.
Tak, mamo. To on.
Dobrze.
Nareszcie.
To co? Idziemy?
Tak, wejdźmy.
Babciu, mogę na czas występu dać ci plecak?
Oczywiście. Przypilnuję go.
Dziękujemy. Jak się macie? Dziękujemy za przyjście do Cielo Abierto!
By rozpocząć występ, potrzebna nam wasza pomoc.
Róbcie to, co ja.
Głośniej.
Dobrze.
Zaszłaś tak daleko
Nieważne, co mówią, bo jest
Dobrze
Wiesz, że nie jest łatwo
Lecz się nie poddajesz, już wiesz
Już wiesz
Więc nie zatrzymuj się
Potknąć się to jeszcze nie upaść
Choćby nie wiem co, będziesz tu szczęśliwa
Trzeba cieszyć się
I do przodu gnać wciąż
Trzeba cieszyć się
Szczęśliwa będziesz
Już teraz
Jakie by nie były
Marzenia swe spełniaj, będzie
Dobrze
Rób wszystko, co musisz
Choćby świat miał w tył kręcić się
Wewnątrz szukaj więc pasji wielkiej swej
Ognia, który w ruch natychmiast cię wprawi
Choćby nie wiem co, będziesz tu szczęśliwa
Widzę tam Luz i od razu myślę o tobie.
- Jest dojrzalsza niż ja w jej wieku. - Jesteś dla siebie zbyt surowa.
Może.
Dobrze, że tu jesteśmy.
Dziewczynki nas potrzebują.
Zwłaszcza że nigdy nie miały nas obojga razem.
Zgadzam się.
Twoja mama dobrze to przyjęła.
Niezbyt. Była wściekła, że nie powiedziałam jej wcześniej.
Nieważne, co mówią, lepsze nadejdzie wnet
Wspaniała z was publiczność.
Znaleźliśmy ten opuszczony teatr zmieniony w wysypisko śmieci
i zrobiliśmy recykling, bo dla nas lepsze od wyrzucania
jest odnawianie, dojrzewanie i wymyślanie się na nowo.
Następna piosenka jest właśnie o tym.
O stawianiu oporu i odnowie.
Tylko w Cielo Abierto:
„Fale”.
Podzielisz nas, my się znów zjednoczymy
Podpalisz nas, my będziemy jak kamień
Możesz nienawidzić, ale po co?
Twe wzburzone fale mnie nie zmoczą
Gdy nie ma cię, my stajemy na warcie
A gdy wracasz, drzwi już nie są otwarte
Możesz nienawidzić, ale po co?
Twe wzburzone fale mnie nie zmoczą
Prawda wyjdzie wnet na jaw
Nienawiści zada kłam
A my naprzód wciąż będziemy się posuwać
Hej, władzy już nie szukaj, o nie
Kłamstw nie opowiadaj, by mieć Ambicji to głos
Pasji nie masz za grosz, przestań!
Hej, władzy już nie szukaj, o nie
Kłamstw nie opowiadaj, by mieć Ambicji to głos
Pasji nie masz za grosz, przestań!
Jak dojrzeć mam, kiedy wciąż uderzają?
Jak sobą być, gdy mnie wciąż oceniają?
Możesz nienawidzić, ale po co? Twe wzburzone fale mnie nie zmoczą
Prawda wyszła już na jaw
Nienawiści zada kłam
A my naprzód wciąż będziemy się posuwać
Hej, władzy już nie szukaj, o nie
Kłamstw nie opowiadaj, by mieć Ambicji to głos
Pasji nie masz za grosz, przestań!
Hej, władzy już nie szukaj, o nie
Kłamstw nie opowiadaj, by mieć Ten teren nasz jest
I zajmiemy dziś się tą ziemią
To jeszcze nie koniec!
Ust już nie zamkną nam
Hej, władzy już nie szukaj, o nie
Kłamstw nie opowiadaj, by mieć Ambicji to głos
Pasji nie masz za grosz, przestań!
Hej, władzy już nie szukaj, o nie
Kłamstw nie opowiadaj, by mieć Ambicji to głos
Pasji nie masz za grosz, przestań!
Dziękujemy za przybycie do Cielo Abierto.
Zostańcie. Impreza trwa.
Są tańce, toasty i przyjaciele.
Dziękujemy!
Charlie!
Dziękuję za zaproszenie. Było wspaniale.
A te instrumenty…
Byłeś obłędny. Zahipnotyzowałeś publiczność.
Zahipnotyzowałem? To dobrze czy źle?
Dobrze.
Dawno się tak dobrze nie bawiłam.
Kiedy zaangażowaliście nas w tworzenie muzyki,
to było genialne, naprawdę.
- Masz tamten telefon? - Tak.
Bo wiesz…
Chyba przypomniał mi się PIN.
Spróbuj 3294.
Kiedyś mieszkałyśmy pod takim numerem.
Tak! Tak, babciu!
- Wspaniale. - Jesteś genialna.
- Wiem. - Powiem ci, gdy się czegoś dowiem.
Juli, podejdź, proszę.
- Co jest? - To ważne. Odblokowałam telefon.
- I co? - Najpierw znajdźmy Steffi.
Nie widziałem jej. Sami sprawdźmy.
No dobra.
Jest.
„Uwielbiam spędzać z tobą czas.
Zabrzmię jak ktoś szalony,
ale czasami myślę, że będziemy razem bardzo długo”.
I odpowiedź:
„Czasami czuję to samo. Oboje oszaleliśmy?”.
Ja zaraz oszaleję. Kto to?
Na pewno nie mój tata.
Steff, masz chwilkę?
Powinniśmy czytać dalej? To prywatne SMS-y.
Tylko tak dowiemy się, kim jest Ruli.
Poza tym chciałeś przecież poukładać wszystko ze Steffi.
Masz rację. Ale zastrzeż numer, zanim zadzwonisz.
Po tylu latach nikt nie odbierze.
Niektórzy nie zmieniają numeru.
Spróbujmy.
Dzwoni tutaj?
Halo?
Ty śpiewasz? Wszystko robisz wspaniale.
Nie wszystko, ale wielu rzeczy o mnie nie wiesz.
To dobry moment, by je odkryć.
Trudno mi to przyznać, ale dałeś mi dziś dobrą radę.
Tak?
Luz jest do ciebie bardziej podobna, niż myślisz.
Dobrze pamiętam twój pierwszy trening.
Byłem zaskoczony twoimi energią i osobowością.
Steff.
Nigdy bym cię nie skrzywdził.
Łatwo teraz żałować.
Wszystko się popsuło, kiedy odeszłaś.
Popełniłem błąd.
Dobra, nie przesadzaj. Aż tak źle się nie ułożyło.
Jesteś najlepszym, co mnie spotkało.
Chciałbym cofnąć czas.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz