- Wróćmy do siebie. - Nie możemy.
Dlaczego?
Nie czujesz tego samego?
Wróćmy do siebie.
Nie czujesz tego samego?
LATO W CIELO GRANDE
Santi mnie pocałował.
No… My się pocałowaliśmy.
Jak to?
A Julián?
Nie wiem. Mam mętlik w głowie.
Chcę, żeby to się skończyło.
Potrenujemy?
- Może to mi poukłada w głowie. - Zgoda.
Ale ostrożnie, Steff.
Żebyś nie cierpiała z powodu Santiego ani nie zraniła Juliána.
Masz rację.
Nie chcę nikogo zranić.
…siedem i teraz!
I proszę, jedziemy!
Tak jest.
Tu jesteś. Musimy trenować. Późno już.
Po co ten pośpiech? Spokojnie. Rozejrzyj się.
Idź na spacer.
A trening?
Dziś robię sobie wolne.
Tak jest! Do dzieła!
- Jak tam? - Dobrze. Zobaczmy magię!
Oczywiście! Jak tam, moje skarby?
Natasha, proszę cię. Wolne?
Santi, mamy inne sprawy na głowie. Idź i…
Znajdź sobie jakąś rozrywkę. Dotąd nie miałeś z tym problemu.
Dobrze. Czyli wolne.
Uno, due… Uno, due, tre, quattro.
- Tak! - Świetnie! Obrót.
Brawo, drużyno.
Przećwiczmy air trick, który tak dobrze ci wychodzi.
Spróbuj mocniej zanurzyć deskę, żeby wykonać trick wyżej.
Dzięki niemu zyskasz przewagę.
Ani Natasha, ani ja go nie zrobimy.
Ty też nie?
Nie. Jakiś czas temu się przewróciłam.
Zawsze sprawiały mi trudność.
Kiedy je wykonuję, wydają się wymuszone.
- Ale twoje są naturalne. - Dziękuję.
Musisz się tylko skupić.
- Spróbujemy? - Jasne.
Żeby najlepszą być
Trzeba na maksa żyć
Bez celu droga to mrzonka sroga
Idziesz niezłamana, jesteś niepowstrzymana
Abrakadabra
Głęboko w wodzie magia
Możesz być, musisz być
Jesteś wzmocniona
Odmieniona
Wyjątkowy utwór. Kapitalny, Wonder!
Wczoraj już nie chciałem tańczyć, ale to…
Wonder, jesteś wspaniała.
Było naprawdę świetnie!
Dziewczyny, brawo!
Wspaniały numer, Wonder.
Mój osobisty brylancie.
Dobrze, to jeszcze raz. Pięć, sześć, siedem, osiem.
Trzeba na maksa żyć
Bez celu droga to mrzonka sroga
Jak telenowela ze Steffi?
Znalazłeś tlen?
Niekoniecznie.
Steffi i Luz myślą, że mogą być córkami Augusta.
Moimi kuzynkami.
Co?!
- Mama Steffi…? - Ciszej.
Przepraszam. Mama Steffi i Luz z Augustem?
Nie wiem. Coś nie gra.
A on?
Wciąż myślę.
O czym?
O wczorajszej nocy. Spotkamy się później?
Nie dzisiaj.
Dobrze.
Jeśli cię będzie trzeba podnieść na duchu albo pomóc z tym, daj mi znać.
Możemy pogadać? Na osobności?
Spoko.
W razie czego mnie szukaj, Steff.
O co z nim chodzi?
Czemu pytasz?
Zachowujesz się tak, bo myślisz, że jesteśmy rodzeństwem?
Nie tylko o to chodzi.
Chodzi o niego.
Steffi.
Żałuję moich słów.
Tęsknię za tobą.
Ja czuję, że potrzebna mi przerwa, o której mówiliśmy.
Rozumiem.
Luz.
Wskocz na rail od pool gapu.
Luz, mówiłam o railu! Słuchasz mnie?
Pamiętaj, wbij deskę głębiej w wodę,
żeby wykonać back roll wyżej.
Co z tobą? Słuchasz mnie?
- Luz. - Tak.
Nie słuchasz moich poleceń.
Zamiast na rail wskoczyłaś na poręcz.
To było łatwiejsze.
W kwestii tricku też mnie nie posłuchałaś.
Musisz zwracać uwagę na to, co mówię.
I ufać swojej trenerce.
Czemu uważasz, że ci nie ufam? Robię, co mogę.
Wybacz, jeśli cię zawodzę.
- Co jest? - Nic.
Jeśli nie będziesz słuchać, nie będę mogła pomóc.
Galareta jest niecierpliwa.
Gdzie Natasha? Nie macie treningu?
Mamy wolne.
Steff sobie nie radzi.
Mógłbym dać Luz kilka lekcji, żeby ją czegoś nauczyć.
Nie jesteś tu potrzebny.
Popełnia sporo błędów.
Steff jej nie pomoże.
Mówisz tak, jakbyś ty mógł pomóc.
Bardziej niż ona. Widzę, że niezbyt dobrze jej idzie.
Ja uważam, że świetnie. Luz jest coraz lepsza.
Skoro tak mówisz…
Co jest? Wszystko dobrze?
Nie bardzo.
Nie udaje się.
- Co możesz z tym zrobić? - Nie wiem.
Chyba coś ją blokuje.
Może presja.
A może jesteście sobie zbyt bliskie, żebyś mogła ją trenować.
To co mam zrobić?
Na twoim miejscu bym jej nie trenował.
- Nie mogę jej tego zrobić. - Mieszacie emocje z treningiem.
Jak ty i Santiago. Albo Luz i ja.
Gdy pojawiają się emocje…
- Lepiej zrezygnować. - Właśnie.
Dziękuję, że zostałeś.
Jesteś mi potrzebny.
Porozmawiam z Luz.
- Chyba mogę ci pomóc. - Świetnie.
Widzimy się później?
Steff, wysyłasz sprzeczne sygnały.
Wczorajszej nocy myślałem, że chcemy tego samego.
Jestem przytłoczona.
Potrzebna mi przestrzeń, żebym zrozumiała, czego chcę.
W tej chwili skupiam się na Cielo,
teatrze, rodzinie i niezepsuciu stosunków z siostrą.
Poza tym nie umiem ci zaufać po tym, co się wydarzyło.
Dobrze.
Przestrzeń.
Ta sytuacja wydaje mi się znajoma.
Wiem, jak się skończy.
Ale skoro chcesz przestrzeni, to proszę.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Świetne wyniki, dziewczyny. Jestem z was dumny.
Trening do następnych Moomba Masters zaczniemy przed sezonem.
Nie zaczniemy, Santi.
Ustaliłyśmy z Natashą,
że skoro jesteśmy razem…
nie powinniśmy już być zespołem.
Co?
Poszukamy innego trenera.
Cześć. Mogę usiąść?
Słyszałem twoją kłótnię ze Steffi.
Możesz na mnie liczyć.
Teraz jesteś pierwszy do pomocy.
Już rozmawialiśmy.
I co?
Rozmowy kończą się, kiedy chcesz?
Nie. To nie tak.
Chcę pomóc.
Wiem. Przepraszam.
Nie wiem, czy możesz pomóc.
No dobra…
Steffi nie powinna być twoją trenerką.
I ja też nie powinienem.
Musisz znaleźć kogoś innego.
Możemy zastanowić się razem.
Tak będzie dla was najlepiej.
Wreszcie nadeszła ta chwila
By ze stratą się pogodzić
Droga stale na nas czeka
Z trudem każdy krok się rodzi
Nawet jeśli się zmieniło, jestem z tobą
Nigdy upaść nie dam ci
- Pięknie! - Przepięknie!
- Brzmi niesamowicie. - Dzięki, Leonor.
- Naprawdę dobrze wychodzi. - To dopiero początek.
- Próbujemy nowych brzmień. - No raczej.
Może zrobimy Cielo Abierto 2.0?
Wypróbujemy nowe brzmienia, dodamy puszki i refren.
- Spróbujmy. - Do dzieła.
Dwa, trzy i…
Zatańcz, zatańcz
W niebie wysoko
I rozwiń, i rozwiń
Skrzydła szeroko
Na wiatr wykrzyknij
Wszystkie swe myśli
Zatańcz, zatańcz
W niebie wysoko
I rozwiń, i rozwiń
Skrzydła szeroko
Dzień nowy nadszedł
Nowy początek
W przyjaźni trwamy
Pięknie!
Jesteś genialny.
Super.
- A to? Co to? - Co to jest?
- Dobiega stamtąd. - Zobaczmy.
Nie możecie. Pomówię z waszym szefem.
Co się dzieje?
Oliver i Natasha chcą rozebrać teatr.
Nie! Zaraz!
- Co możemy? - Są z tartaku. Kazano im wszystko zabrać.
Nie, musimy coś zrobić!
Właśnie rozbieramy teatr.
Kiedy przystąpić do drugiej fazy wyrębu?
Druga faza.
Pięknie to brzmi.
Dobrze. Druga faza zatwierdzona.
Las Cielo Grande jest pana.
Zrozumiano.
Druga faza zatwierdzona. Powtarzam: druga faza zatwierdzona.
Wyjaśnisz mi, co ty wyprawiasz?
Po pierwsze: dzień dobry.
- Czemu rozbieracie teatr? - Nazywasz to teatrem?
Nie przesadzajmy. To zwykła kupa drewna.
Dlaczego to robisz?
Chcę tu wysprzątać. Nie będzie wyglądać lepiej?
Rujnowanie Cielo to za mało? Przestań mieszać w moim życiu.
Śmiechu warte. Uważasz, że to ja mieszam w twoim?
O co chodzi?
Widziałam twój pocałunek z Santim.
Musimy coś z tym zrobić.
To jasne, ale co?
Pokojowy protest. Przestaniemy pracować, i tyle.
W końcu posłuchają.
Co chcemy przekazać?
Że chcemy odzyskać teatr. Nie mogą go rozebrać i wszystkiego zabrać.
Widzieliście kanał Ocalić Cielo? Fani są wściekli.
Właśnie! Pogadaj z bratem i wrzućcie wszystko na kanał.
Oliver i Natasha muszą się opamiętać.
Nie układa mi się z bratem. Nie odpowiada na wiadomości.
Wiecie co?
Sami też możemy coś zrobić.
Trochę hałasu.
No proszę, choreografka Olivera Rossa.
Brawo, Wondi, siostrzyczko! Jak bliźniacy?
Przywitają się?
Kochamy cię. Pozdrów Nodę.
Juan jest na zajęciach z zumby.
Nie widać go. Później się do ciebie odezwą.
Nieważne. Czemu nie wrzucacie nic na kanał?
Tęsknię.
Mamy mały problem z platformą.
Co się stało?
Matrix, coś jest nie tak z połączeniem. Nie widzę cię…
Dziwne.
Ty się zacięłaś, ale tło się porusza?
Musicie coś szybko wrzucić na kanał.
Nie ma mowy. Juan nie jest już moim bratem.
Nie wierzę w to, co się dzieje.
Wczoraj Cielo Abierto, a dzisiaj nie mamy teatru.
Augusto ma pogadać z ludźmi z tartaku. Znają go.
Są z tych okolic.
Może to pomoże.
Wrzuciłem też kilka story na profil Ocalić Cielo.
Tak. Ale ocalenie Cielo wydaje się niemożliwe.
Co do Ruliego…
Myślałam, że…
to twój tata, ale to chyba Augusto.
Skoro odebrał telefon,
to na pewno on.
Co się między nimi wydarzyło? Może twoja babcia przesadza?
Zawsze byli dobrymi przyjaciółmi.
W SMS-ach pisali o byciu razem.
Ale to mogły być SMS-y przyjaciół, co?
Takich jak my?
Zapytajmy go.
Teraz? Jak poruszyć ten temat?
- Zapytajmy po prostu. - Twoja mama tam jest.
Chodźmy.
- Co tam, Augusto? - Wujku.
Porozmawiam z ludźmi z tartaku.
Omawialiśmy różne możliwości z twoją mamą.
W Cielo bywało już niełatwo wiele razy, ale to nic w porównaniu z tym.
Wyobrażam sobie.
- Byłeś tu od zawsze. - Tak.
Augusto, zakochałeś się kiedyś?
Tak. Oczywiście.
Dlaczego pytacie?
Tak jakoś.
- Mieszkasz na wyspie, więc pewnie… - W kim się zakochałeś?
Nie każdy może mieszkać w tak odosobnionym miejscu.
Ale zakochałem się w kilku dziewczynach.
Jedna z nich…
była wyjątkowa.
Często przyjeżdżała.
I co?
Czasami jedno chce jednej rzeczy, a drugie drugiej.
To niczyja wina.
A moja mama?
Nic się…
nie wydarzyło?
Nie. Co ty opowiadasz?
- Nie wiem. Nie? - Nie.
Nie.
A kim jest Ruli?
To ty?
Głośniej! I w górę!
Tak jest!
Do dzieła! Jedziemy!
Ręce w górze!
Sześć, siedem. Dobrze!
- Czemu mnie wezwałaś? - Dzień dobry. Jak się czujesz?
Bo ja świetnie. Na szczęście.
Julián, potrzebna mi twoja pomoc.
Chciałam tutaj włączyć kogoś miejscowego.
Mam wielkie plany co do hotelu.
Potrzebny mi ktoś, kto zna esencję Cielo Grande. Ty.
Esencję Cielo Grande. Po co? Żeby szybciej je zniszczyć?
- Bez obaw, świetnie ci idzie. - Julián.
Co wy do nas macie? Czemu wszystko niszczycie?
Chyba nie chodzi tylko o rywalizację ze Steffi?
Mam dość bycia tą złą.
Steffi to bohaterka, a ja to czarny charakter.
Czegoś o niej nie wiesz.
Tak? Na przykład?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
To nie jest takie czarno-białe.
Steffi myśli tylko o sobie i wszystkich rani.
Może i powie, że wcale nie chciała, że jest jej przykro.
Ale co za różnica?
Taka, że przeprasza i przyznaje się do błędu.
Posłuchaj, Julián. Bo w ogóle nie słuchasz.
Steffi była moją przyjaciółką.
Prawdziwą.
Wiedziała, że Santi mi się podoba, ale miała to gdzieś.
Umawiała się z nim.
Nie zdziwiłoby mnie, gdyby było na odwrót.
Naprawdę uważasz, że jest taka super?
Całowała się wczoraj z Santim.
To nie był zwykły pocałunek.
Cynthia.
Luz i Julián zadają mi dziwne pytania.
- Dziwne? - Tak.
Najpierw pokazali mi zdjęcie z nami i moim bratem.
- Potem zapytali, czy jestem Ruli. - Ruli?
- Tylko ja cię tak nazywałam. - Tak. Wiem.
Zaskoczyło mnie to.
- Co im powiedziałeś? - Nic.
Nie rozumiem, czemu pytają.
- Myślałem, że im powiedziałaś. - Nie.
To by im namieszało w głowach.
Niczego nie mówiłam Luz ani Steffi.
Ale wiem, skąd się to wzięło.
Luz, przepraszam.
Źle cię potraktowałam.
Ja też mam swoje za uszami.
Wiem, że dałaś z siebie wszystko.
Może to dla nas zbyt wiele.
Może tak.
Rozmawiałam z Tonym i powiedział mi, że…
kiedy pojawiają się emocje…
Lepiej zrezygnować.
Właśnie.
Julián powinien cię trenować.
Znacie się bardzo długo i świetnie rozumiecie.
Może i tak.
Rozmawiałaś z nim?
To znaczy…
wy też się świetnie rozumieliście.
Augusto, jesteśmy.
Byłem w tartaku. Nie mam dobrych wieści.
Teatr to dopiero początek.
- Chcą wyciąć całe Cielo Grande. - Co?
Jutro wyrąbią ponad połowę lasu.
Taki mają pomysł na rozbudowę?
- Niemożliwe. - Augusto!
To zniszczy cały ekosystem.
Jest gorzej, niż myśleliśmy.
Musimy ich zgłosić. Teraz albo nigdy. Interweniujmy.
- Chcemy pomóc. - Tak, jak najbardziej.
Mogą to zrobić bez twojej zgody?
Mają większość. Nic ich nie powstrzyma.
Jedyne, co możemy zrobić, to nagłośnić sprawę.
Zwołać prasę i wywrzeć na nich nacisk.
Tak musimy zrobić. Ruszajmy do Cielo. Tak nie może być. Chodźmy.
- Kto idzie? - Chodźmy.
Musimy coś zrobić.
Tak, ale trzeba działać mądrze. Znajdźmy najlepszy sposób.
- Weźmiesz to, Juan? - Tak, chodźmy na łódź.
Świetnie. Leonor.
- Jak mogę pomóc? - Luz.
- Weź to. - Jasne.
Nie wierzę. Najpierw sprowadza Santiego, a teraz to.
Mówiła, że całowałaś się z Santiagiem w wieczór występu.
To prawda. Całowałam się z Santim.
Przykro mi.
To był błąd.
Nie chciałam.
Teraz to już koniec.
Naprawdę.
W drogę!
Co to?
Też słyszysz?
Skąd to dochodzi?
Dalej!
Skąd?
Przestańcie.
Czekaj.
Chodźmy.
Do dzieła!
Nie przepłyniecie!
Proszę opuścić kanał. Przeszkadzacie nam w pracy.
Musimy tędy przepłynąć.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz