Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Gdy ci w życiu źle
Z nami się do pracy bierz
Kto nas poznać chce
- Tu Gobo. - Mokey.
- Wembley. - Boober.
Red.
- Junior! - Hop, hop!
Moja rzodkiewka!
Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Fraglesy powracają!
Na Fraglesy czas.
Sprocket, pora wstawać.
Dzień dobry, Skało Fraglesów!
Ta pieśń
Wszyscy słyszą bardzo dobrze, bo
Bardzo jasno chcę zaśpiewać to
Każdy ma do grania swoją część
Każdy dobry humor musi wnieść
To jest nasza pieśń na Skały cześć
Będzie nas nieść nasza pieśń
Cała Skała musi pieśnią brzmieć
Pierwszy wiersz za tych z minionych lat
Drugi wiersz za nowych skarbów skład
Trzeci za zabawę, która trwa
Czwarty za to, co nam przyszłość da
Zacznij śpiewać, wdech głęboki weź
Będzie nas nieść nasza pieśń
Cała Skała brzmi już pieśnią
Będzie nas nieść nasza pieśń
Cała Skała brzmi już pieśnią
Będzie nas nieść nasza pieśń
Cała Skała brzmi już pieśnią
Będzie nas nieść nasza pieśń
Cała Skała musi pieśnią brzmieć
Niech żyje Skała!
- Kolejny piękny dzień w naszej Skale. - No pewnie, Gobo!
Nawet nie wiem, czy wolę dziś zabawę, czy gry.
Taniec czy śpiew? Skoki czy hopsy?
Znów wembluję.
Sprawy mają się całkiem nieźle.
Nie wierzę, że przyjaźnimy się z Gorgami!
Jestem zachwycona tą harmonią w naszej Skale.
Kto się ze mną zharmonizuje? Boober?
Nie
To było urocze. Bardzo dziękuję.
Uwaga, uwaga!
Idzie bardzo ważny Fragles.
Ten Fragles to ja: Wujek Matt.
To celowe.
Dziękuję wam za przyjście.
Choć może podziękuję sobie za to, że jestem taki ciekawy.
Dzięki, Matt! No co ty?
No nie.
Fraglesy często przychodzą i mówią mi...
Język.
- Dlaczego to mówią? - Ugryzłem się w język.
Mówią: „Odkryłeś tyle cudownych rzeczy, zmieniając nasze życie na lepsze”.
- Tak. - „Co dalej?”
Cóż, odpowiadam: „Oto przyszłość Skały Fraglesów”.
Chcę to! Koniecznie!
- Co to jest? - Pozwólcie, że wyjaśnię. Jednego dnia...
gdy dzielnie badałem bezdroża Pozaprzestrzeni...
TRUSKAWKI
A sio, potworze!
Natknąłem się na coś niezwykłego. Jedzenie rosnące na stołach.
To nowy rodzaj rolnictwa, niewymagający ziemi ani wody.
Cały system opierał się na wąchaniu.
To nie były tylko uprawy, ale całe przeżycie!
Były nawet huśtawki. Serio!
Już dobrze.
I wtedy je ujrzałem. Najpiękniejszy produkt gospodarstwa.
Ja jako jedyny miałem przywilej go skosztować.
- Był cudowny, ale zachowałem spokój. - Mamciu Fraglenciu!
Musiałem zabrać te skarby
do Skały Fraglesów, a właśnie tu się teraz znajdujemy.
Gdzie jestem? Ciemno!
Ratunku!
Nic mu nie jest.
Jako badacz, który odkrył rzodkiew tradycyjną –
pauza na oklaski.
Tak.
Przynoszę kolejne epokowe odkrycie.
Słodką rzodkiew.
Głuptaski zwą to truskawką. Słodka rzodkiew to nazwa naukowa.
Proszę, skosztujcie.
- Dzięki, wujku. - Proszę.
Bardzo proszę.
Sok to życie. A smak to jest język!
Oj, przestań. Jak dobre...
Dobre!
- Boober? - Tę gąbkę na bakterie,
którą wszyscy już dotykali?
Nie, dzięki.
Moim zdaniem to najniezwyklejsze z odkryć Wujka Matta.
To najniezwyklejsze z moich odkryć. Sprocket!
Nie uwierzysz.
Tam jest stary wentylator.
Mając jeden tam,
mogę postawić drugi tutaj i otrzymać strumień powietrza.
Pamiętasz, jak w zeszłym roku zajmowaliśmy się mikroplastikiem? Sukces.
Dziekan doceniła.
Teraz zajmuję się morskim wiatrem jako źródłem energii odnawialnej.
A skoro będę tu mieć przepływ powietrza, mogę testować różne modele turbin.
To dzięki wentylatorowi, który na imię dostanie „Wentol”.
Może inaczej?
A może i nie?
Zaczynamy!
Zobaczymy, ile prądu z tego wyjdzie. Dziwna dziura w ścianie na coś się przyda.
Ten smak jest tak niebywały, jakby mi muzyka grała w głowie.
Nie w głowie. Wszyscy to słyszą. Niebywale niepokojące.
O nie!
Chwyćcie się czegoś! Nie panikujcie!
- Mogę i to, i to? - Boober!
Dzięki, naturo, za ten pokaz twej siły!
W innych okolicznościach
świetnie by się wysuszyło pranie.
Ja latam!
Pomagam?
Spokojnie! Wszystko w porządku.
- Jesteś cały? - Tak!
Hej! Chodź tu, kolego.
Świetnie, Gobo! Ja pilnuję z tej strony.
Trzymaj się, Wembley! Wszystko w porządku.
Ja bym tego tak nie nazwał!
Wiatr porwał warstwę mchu. Jak spadochron!
O nie, stary! Wszystko gra! Trzymaj się, Wembley!
Chrońcie słodką rzodkiew!
Co się dzieje, mój słodki?
Ano wiesz, rozumiem, że teraz kochamy Fraglesy i tak dalej.
Ale co by mój tatko pomyślał?
Nie przejmuj się tym.
Tatusiu, to ja, twój syn. Tatku.
Mam się z Fraglesami przyjaźnić? No daj mi znak.
Nie!
- Nie! - Tatku, czy to ty?
Możesz wyłączyć.
Truskawka!
- Gobo! - Złapię cię!
Złapię cię, Wembley!
Mam cię, stary.
- Tak, chodź. - Gobo.
Zawleczko, czegoś tak potężnego jeszcze nie doświadczyłem.
Boi się pan czy cieszy?
To i to! Na tym polega ta potęga. Że ja to i to!
Gdyby to się jeszcze raz zdarzyło, powinniśmy ujarzmić tę siłę.
Schwytać wiatr i przerobić na energię – tak samo jak z wodą.
To znaczy więcej budowania! I drugi raz zostałem dziś powalony.
Zbudujemy urządzenie łapiące wiatr.
Wszystkie ręce na pokład. Zarządzam naradę!
Jak mam to zrobić? Po prostu krzyczeć czy jest inny sposób?
Już dobrze, Wembley.
Tak, tak.
Siostrzeńcze Gobo. Oszałamiające.
Zachować spokój w takiej wichurze?
Jesteś prawie tak dzielny jak ja.
Zamierzam wrócić w Pozaprzestrzeń.
I myślę, że jesteś wreszcie gotowy.
Co ty na to?
Uczyniłeś mnie najszczęśliwszym Fraglesem w Skale. Tak!
- To świetnie. Spakuj się. - Jasne!
Weź coś wytwornego, bo bywam zapraszany na ważne kolacje.
Tak.
Stary! Wielkie wieści.
Ruszam z Wujkiem w Pozaprze...
Hej, co jest?
Ta wichura tak nim wstrząsnęła.
Mówiłem mu, że katastrofa jest nieunikniona, ale nie pomogło.
Zaintonowałam kojącą pieśń. No wiecie, taką...
- I nic. - Biedaczek.
Hej, to się już skończyło.
A skąd wiesz?
Co to w ogóle było? Czy to się powtórzy?
Świetne pytania.
Co? Naprawdę!
Dobra. Hej, słuchaj.
To może zapytamy o to Wiedźmę Ple-Ple?
Odwiedziny u wyroczni poprawią ci nastrój?
No... chyba... nie wiem.
To weźmy twoje „chyba” i przeróbmy je na „hej...
B”!
„B” od Boober.
- Co? - Idziemy, szybko!
Zobaczyć Wiedźmę. Zobaczyć Wiedźmę idą wszyscy.
Uspokoimy kolegę. Tak.
- Gobo? - Tak?
Nie boisz się, że Wujek wyruszy bez ciebie?
Nie, miał się pożegnać z Gawędziarką. A to może potrwać.
Cóż, Pozaprzestrzeń znów mnie wzywa.
Krótka opowieść na drogę?
- Niestety się śpieszę, więc... - Będzie o tobie.
Gdzie mam usiąść?
Więc dawno, dawno, dawno temu
na świecie pojawił się bohater.
A zwał się ten bohater... Matt!
Cześć, stary!
- Cześć. - Niech żyje przyjaźń!
- Przyjaźń z tobą. - Mecz w gniotpiłkę?
- Jak wrócicie. - Co to za gra?
Nauczcie mnie, to was pokonam.
Pozdrów ode mnie mamę!
Wynoście się, Fraglesy! Nie chcę was tu więcej widzieć.
Co? O co tu chodzi?
On się pewnie wygłupia.
Też cię tu nie chcę widzieć!
Dziwne.
Tato, dlaczego krzyczysz na przyjaciół?
Twój tata właśnie zmienił zdanie.
Tak. Zarządzam naradę rodzinną.
Jak to zrobić? Trzeba krzyknąć czy...
Idą. Tak jak na próbie?
Ty pierwszy.
A oto stoicie przed...
Wszystkowiedzącą...
Ple-Ple!
Chyba było dobrze?
Chłopcy, dziękuję.
Witam was, Fraglesy!
Fraglesie Gobo, od ciebie aż bije niezwykła pewność siebie.
No, wyruszam w Pozaprzestrzeń.
- Ciekawe. - Nie dla mnie. Jestem domatorem.
Wszystko idzie świetnie, tylko mój najlepszy kumpel
bardzo się wystraszył wielkiej wichury.
Biedny Wembley w tej swojej koszuli w banany.
Rozumiem, że ta wichura była naprawdę straszna.
- Niepokojąca. - Okropna.
Do tego tak dziwnie gwizdała.
Mnie się podobało, bo jestem melomanką.
No, ale to ja.
Gwizdała, co?
Jakby wychodziła z Gwiżdżącej Groty?
- Co za detektywka! - Już to wie!
To świetnie. Chodźmy do Gwiżdżącej Groty i Wembley się przekona, że to nic takiego.
Cóż, jesteś bardzo pewny siebie.
Mam nadzieję, że wszyscy zobaczą właśnie to, co powinni zobaczyć.
Wiedźma Ple-Ple przemówiła.
No dobra, to chodźcie.
- Tak. - Już.
Gdyby trzeba jej było coś wyprać, dacie mi znać?
- To nasza fucha. - My jej pierzemy.
Tak, to widać.
- Nie wierzę! - Ja też!
- Ty też? - Ja też!
- Wcale. - Wcale.
Zobacz, Sprockie.
Powiedziałam Jerry'emu, że potrzebny mi większy wiatrak.
A on na to: „O, załatwione”.
Nie żartował.
A więc to jest Gwiżdżąca Grota. Nastrojowy gwizd!
Widzisz? To nic strasznego.
Tylko takie rześkie i melodyjne miejsce.
Rozumiem świetnie, że cię dopadł lęk Lecz to nie pora, żebyś pękł
No patrz, co może kryć najbliższy róg Nie wiemy i to powód, żeby ruszyć w przód
Trochę ci pewności siebie brak Nie martw się nic, w życiu bywa tak
No hej! Wiem, że uczucie to już znasz
Lecz za nami kilka przygód Na kolejne czas
Gdy cię strach pozbawi tchu Jak się stało dziś
Nie zapomnij, że tu kumpla masz Że jestem z tobą, sam nie musisz iść
Wszystko będzie w porządku, luz
Pozwól, by cię ten refren wiózł
Damy radę, naprawdę
Nie przeszkodzi nam więcej lęk żaden
Wszystko będzie w porządku, luz
I choćby nawet ścisnął straszny mróz Damy radę, słowo daję
I wszystko będzie w porządku, luz
Za mną idź
To może być
Najniezwyklejsze, najczarowniejsze
Z odwiedzonych przez nas miejsc
Więc pomyśl Ile jeszcze do zobaczenia masz
Czasami warto wziąć się w garść
Zaryzykować chociaż raz
Hej!
Wszystko będzie w porządku, luz
Więc pozwól, by cię ten refren wiózł Damy radę, naprawdę
Nie przeszkodzi nam więcej lęk żaden
Wszystko będzie w porządku, luz
I choćby nawet ścisnął straszny mróz Damy radę, słowo daję
I wszystko będzie w porządku, luz
Tak!
Będzie luz
- Wszystko jest w porządku, luz - O tak
- A tu - A tu
Nieswojo nam nie jest już
Lepiej ci, co?
Jak śpiewasz, zawsze jest mi lepiej.
A jeśli znowu przyjdzie wichura?
Co się tak martwisz? Tu jest wspaniale!
Z tego dostanę konkretny powiew.
Trzy, dwa, jeden. Dmuch!
To się znowu dzieje!
Gobo! Nic ci nie jest?
Czy jest już kompletny odczyt?
Mocne. Gumę mi z ust wyrwało. Uważaj. Nie wiem, gdzie upadła.
Hej, jestem cały.
To nic takiego. Nicuś takieguś.
Chyba zupełnie inaczej rozumiemy, co jest nicuś takieguś, a co nie jest.
Ale mówię serio! Nie ma się czym przejmować.
I już minęło.
Lepiej się trzymaj!
Spróbujmy z innymi ustawieniami wiatraka,
żeby dostać różne odczyty.
Trzymaj się!
Niech to się wreszcie skończy!
No i co teraz, Gobo? Nic nam się nie stanie?
Ja...
No? Już wiesz?
Nie.
Właśnie nie. Nie mam pojęcia.
Nie powinienem mówić, że będzie dobrze. Nie wiem tego.
Dobry przyjaciel by przyznał, że nie wie wszystkiego. Teraz to widzę.
Może to chciała mi pokazać Wiedźma.
Przykro mi, że nie poprawiłem ci nastroju.
Wiesz co? Trochę tak.
Też nie wiesz, co się dzieje.
I teraz nie jestem z tym już sam.
Siedzimy w tym razem.
Tak.
I my też!
Fajnie, że sobie pogadaliście, ale jaki mamy plan?
Jak się oprzeć strasznemu wietrzysku?
Może mu się nie opierać?
Słuchajcie, łapmy za mech.
- Dobra. - I niech się zerwie!
Trzymam cię, Gobo!
Dzięki.
No dobra.
Przegięłam troszkę. Teraz to widzę.
Ale energia wiatru to nadzieja dla planety.
Zaraz się zabiorę za obliczenia, żeby to rozgryźć.
Zaraz jak tu posprzątamy.
I guma się znalazła.
Skała Fraglesów już nigdy nie będzie taka sama.
Właśnie w ten sposób Matt w Podróży
trafił do najważniejszego punktu swojej podróży.
Do naszych serc.
- Dziękuję. - Po prostu łał.
Tu jesteś.
Minęła cię piękna opowieść. Trochę krótka, lecz świetna.
To co, wyruszamy?
Wujku, ja cię przepraszam, ale nie mogę ruszyć w Pozaprzestrzeń.
Coś się dzieje ze Skałą.
I dlatego chcę tu być z przyjaciółmi, żeby im pomagać.
Dobrze.
Wezmę kogoś innego. Kogoś spokojnego i poważnego.
Cześć, Red.
Wyruszam w Pozaprzestrzeń!
Oby to nie był błąd.
Jestem odkrywcą!
- Cześć, Pogey! - Pa, pa!
Cześć, wujku!
Nie będę udawał, że nie stało się coś mocnego
- i może trochę strasznego. - Tak.
To nie fair. To przyjaciele.
To Fraglesy!
Jesteśmy Gorgami.
Tego chcą nasi przodkowie.
Nie wiem, z czym przyjdzie nam się zmierzyć.
Ale to nam nie przeszkodzi wprowadzać zmian na lepsze.
Ani nie odbierze radości z tego, gdzie jesteśmy.
Bo nie wiem wszystkiego.
Ale wiem jedno: nie chciałbym być nigdzie indziej.
Hej, zobaczcie!
Jest pierwsza przesyłka od Wujka Matta!
- Ale szybko. - No dobra, na kartce napisał:
„Drogi siostrzeńcze Gobo, to jednak był błąd”.
Co to znaczy?
Czy to jest Pozaprzestrzeń?
- Cześć, Red. - Cześć.
Jestem Pogey!
PAMIĘCI PHILIPA BALSAMA (1943 - 2023)