Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Gdy ci w życiu źle
Z nami się do pracy bierz
Kto nas poznać chce
- Tu Gobo. - Mokey.
- Wembley. - Boober.
Red!
- Junior! - Hop, hop!
Moja rzodkiewka.
Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Fraglesy powracają!
Na Fraglesy czas.
Hej! Wróciłam z pieszej medytacji.
Przyczepił się do mnie Zaczepek.
To tutaj rezydujesz? Nie ma tu miejsca dla dwojga.
I tak już miałem się zmywać!
To udanego dnia!
Ależ dziś wietrznie.
Od czasu ostatniej zawieruchy porywy wiatru są dość nieprzewidywalne.
Wszyscy tylko nadają o wichurze.
„Wiatr zawiał w tę, wiatr zawiał w tamtą”.
- „Cześć, Red!” - To Pogey?
Się wie!
Cześć, Red!
Ale to bez znaczenia. Dzisiaj jest Kręto-Zawroton!
Najskoczniejszy, najzwrotniejszy i najbardziej pokręcony wyścig w Skale!
Dlatego robisz miejsce na półce z pucharami.
Nie inaczej! Mam caluteńką trasę w moim balubiusie.
Tutaj! Cała trasa tu jest.
- Gdzieś się zaplątała. - Ja też nie mogę się doczekać!
I to wbrew mojemu artystycznemu usposobieniu.
A teraz powiedz mi, co przez to rozumiesz.
Namaluję wyścig w czasie rzeczywistym.
Stworzę obraz, gdy sama też będę w ruchu.
Kosmos piękny ten dał mi dar...
Mam nadzieję, że umiesz malować czerwoną smugę,
bo tyle po mnie zostanie!
Są plusy tej wichury: mamy sporo sprzątania.
Hej, można się przyzwyczaić.
Obrót, skręt w lewo, podskok, skręt w prawo, podwójny obrót.
- Wiesz, że wyścig się jeszcze nie zaczął? - Tak.
Przebiegnę w myślach każdy zakręt i jestem już gotowa.
Uwaga na miotłę!
To będzie dla nas wielki dzień.
Dostanę dziś od Wujka pierwszy artefakt.
- I pogadam z Gorgami. - Zaraz.
- Nie ścigasz się? - Nie w tym roku.
Sprawy z Gorgami są pogmatwane.
Byliśmy wrogami, potem przyjaciółmi, a teraz kim?
Muszę pogadać z Juniorem.
Zgodnie z zasadami, jeśli nie startujesz,
musisz wyznaczyć zastępcę.
- Wyznaczam ciebie. Powodzenia. - Co?
O, Boober.
Miłość do zasad znowu cię wkopała.
Te zefirki są takie szybkie!
Tak na nie mówię.
Najpierw się ich bałem, ale okazały się fajowskie!
Targają mną po okolicy, pokazując mi ciekawe rzeczy.
Jak ten kwiatek-łaskotek!
Też cię połaskoczę!
Pora na start! Też biegniesz?
Nie wiem. Teraz robię to. A co będzie, czas pokaże.
- To łaskocze. - O, bracie. Pora zacząć wyścig!
Dobrze wyglądasz.
Malowanie w ruchu naprawdę leży w mojej naturze.
Dzięki, skało, za pokazanie mi, że sztuka bywa wymagająca.
Nic mi nie jest.
A oto i on.
Pierwszy nowy artefakt.
Sprockie, już pora wstawać!
Sprock.
Wiem, że jest wcześnie, ale mam nowy grafik
i musisz się przyzwyczaić do wczesnego wstawania.
Ja również.
Tu masz śniadanko.
Pierwszy artefakt od Wujka, który udoskonali Skałę!
Ciekawe co to.
I o to chodzi!
Ktoś się tu obudził! Gotów zacząć nowy dzień?
No dobra, zaczynajmy!
Czy ktoś zawołał: „Wezwać komentatora”?
Jestem niemal absolutnie pewna, że nikt.
Witajcie na Kręto-Zawrotonie!
Dowiemy się, który Fragles potrafi skręcać, zawracać i tonować najlepiej!
Jestem Jaguś Jagodny i będę komentować ten wyścig.
Bo wyścigi to ja!
Hejka!
Właściwie, Jaguś, oboje będziemy komentować.
Zacnie.
Powitajcie moją dawną kumpelę, Doris Dorodną.
Nie miałaś być teraz na wakacjach w Gałkaskadach?
W istocie, lecz zawieruchy pokrzyżowały mi plany.
Zatem jestem tu, by pomóc ci relacjonować.
Czyż to nie jest rozkoszne?
Zostałam również poproszona o wykonanie hymnu Fraglesów!
Ciekawe przez kogo?
Skałę tę w sercu mam
Miejsce jest w ziemi tam
- I stąd miłość znam - Prawie po wszystkim.
- Ze śmiechem śpiewam tak! - To chyba nie jest hymn Fraglesów.
To Fraglesów
Świat!
Dzięki, Doris, za... to coś.
Jest świetna.
Biegacze, na znak Gwizdaka!
O, Gwizdak!
Mój znak.
I ruszyli!
Lecimy!
Zostawię was w tyle, młodziaki.
Kręto-Zawroton już się rozpoczął!
Ta to ma ducha walki.
Świetnie wam idzie!
Mamy kontuzję.
Otarłem ramię.
Otarłem ramię?
To chyba pozwoli mi się wymigać? Tak!
To znaczy au! Moje ramię! Jest otarte... mocno.
Nie ma sprawy. Może i upadłeś, ale się podniosłeś!
Ciesz się z tego! Możesz być dumny!
I skręt, i skok, i w lewo, i skok.
I w prawo, i skok, i w lewo, i skok.
I w prawo, i skok, i w dół!
- Czemu tak sterczysz? - Lecę!
Pojawił koleś się i chciał pokonać mnie
Wszyscy mi wmawiali: „Red, nie uda się” Lecz łoł, ja śpiewkę tę znam
Łap, pap dudli-pap! Pokażę dziś wam
Koleżka jakiś bębni sobie rat-tat-tat
Mówi: „Red, dziecino, nie umiesz tak” Lecz ło-ho-hoł, ja śpiewkę tę znam
I łoł, łoł, łoł, łoł, pokażę dziś wam
Bo żeby kimś w życiu zostać Musisz mieć cel
Pewność siebie też Bo wtedy wszystko możliwe jest
To Red Fragles!
Właśnie leci!
Uwaga!
Podchodzi gościu, co dziwną czapkę ma
I gada: „Przegrasz, taka prawda ta” Lecz łoł, łoł, ja śpiewkę tę znam
I łoł, łoł, łoł, łoł, pokażę dziś wam
Łoł, pokażę dziś wam
Wietrzysko wrzuciło nam te głazy do koryta.
Cóż. Ale ja na pewno nie zamierzam zmieniać trasy.
Heja!
Wembley! A co ty tutaj robisz?
Tańcowałem, a wtedy zefirek porwał mnie nad śliski staw.
Wtedy zobaczyłem to pnącze, więc chwyciłem, skoczyłem i...
cóż, siedzę sobie.
Skoro ty tu jesteś i ja tu jestem, to znaczy...
Zgadza się, drodzy. Red i Wembley idą równo.
Właściwie, Jaguś, mówi się „idą łeb w łeb”.
Dzięki za cenną uwagę!
Sorki, ale mogłabyś okazywać frustrację inaczej.
Nie widać ci twarzy.
Kawał doskonałej roboty z tą turbiną. Powiedziałbym „czapki z głów”,
ale nie chcę pokazywać fryzury, na którą dałem się namówić.
Dziękuję.
Ale turbina nie wytworzy energii bez stałego wiatru.
A te zefirki są takie nieprzewidywalne.
Próbowaliśmy jeden złapać, ale był taki szybki.
Mogłyby się zapowiadać.
Racja! Mogłyby wołać: „Hej, nadchodzimy! Przygotujcie turbiny!”.
To całkiem dobry pomysł.
Może mają jakiś system komunikacji swojego nadejścia.
- Namierzmy jakiś i przekonamy się. - Wycieczka!
Wskoczymy po drodze po jakąś perukę? Ta fryzura to był błąd.
Napij się, Juniorku-Juniorku, żebyś rósł duży i zdrowy jak tatulek, Junior-Senior.
Czołem, Junior!
Przepraszam! Czekaj...
Junior, nic ci nie jest?
Ale dlaczego mam być cicho?
Junior! Mamy do pomówienia!
Co...
Junior, co się tu dzieje?
Co to było?
Nic takiego. Naśladowałem śmieszne głosy.
„Co się tu dzieje!”
Nie najgorzej.
Sam zrobiłbym to lepiej.
Co się tu dzieje? No i widzisz? Musisz więcej ćwiczyć.
Wiem, że byłeś rozczarowany,
kiedy zabroniłem ci bratać się z tymi małymi Fraglesami...
- Co? - ...ale tak sobie myślę...
Tak?
Najpierw powinienem ci wytłumaczyć, dlaczego nie lubimy Fraglesów.
Po pierwsze: są tak małe, że ledwo można je dostrzec,
tak jak ich zamiary!
Po drugie: co jest z ich ogonami?
A po trzecie... Wiem, że jeszcze coś miałem.
Mój królu!
Czyżby ktoś tu nie skończył śniadaniowego lasagne?
A masz ci los! Pewnie dlatego nie pamiętam.
Wrócę do tego, kiedy będę nieprzyjemnie pełen.
I nie zbliżaj do Fraglesów!
Wybacz.
Skręt!
Hop, w prawo!
W lewo!
Zdaje się, że wiatr przybrał trasę szyszkami ałć-owymi!
Właściwie, Jaguś, mówi się szyszki ałć-owate.
I co ja bym bez ciebie zrobił?
Hej, Red! No dalej! Spręży Grzybki!
Były pod liśćmi, które zdmuchnął wiatr!
Nie zamierzam zbaczać z trasy przez jakiś niemądry wiaterek.
Ta droga mi pasuje!
A ja sobie skoczę tędy.
Dalej, Wembley! O to chodzi!
Dalej, Wembley! Dalej!
Czy ty nie poddałeś wyścigu, bo zraniłeś się w ramię?
A teraz wymachujesz nim jak szalony!
Żebyś wiedział. Lekarz mi zalecił. To podobno pomaga.
Serio? Co to za lekarz?
Proszę nie nękać mi pacjenta.
On ma się kurować.
Właśnie.
Cześć, Sprockie!
Co słycha... O, mały. Normalnie bawilibyśmy się teraz na plaży,
póki krem z filtrem nie spłynąłby mi do oczu,
ale muszę dziś popracować.
Muszę się wpasować w nowy grafik. Ale nawet jeśli mnie tu nie będzie,
będę tu zaglądać.
Czołem, Sprocket.
Niby mnie nie ma, ale jestem.
W zasadzie to jestem tu i tu. Nieważne. Całkiem nieźle, co?
Wiem, jest ci ciężko.
Ale może z nowego grafiku wyjdzie coś dobrego?
Na razie, mały.
O tak!
A linia mety jest tuż za tym mostem.
Wiedziałam, żeby nie zmieniać znanej trasy.
To chyba nie jest najlepszy pomysł.
Może pobiegniemy tamtędy? Może wiatr utoruje nam miłą ścieżkę?
Wembley, mówię po raz ostatni. Zamierzam trzymać się trasy!
Nie jestem taką chorągiewką na wietrze jak ty.
- Co? - Tyle powiem.
Wcale taki nie jestem!
Ostrożnie, zwolnij trochę.
O nie!
Przestań kołysać!
Przestań się ruszać! Zaraz temu zaradzę!
Spokojnie, Red! Obiecuję, że cię nie puszczę!
Teraz już na pewno nie wygram wyścigu!
Dzięki, ale możesz mnie już puścić.
Nie byłem pewien, bo obiecałem inaczej.
A teraz wiem, że mogę.
Chcę się z tobą przyjaźnić, ale tata mi zabrania.
No i co ja mam robić?
To nie są łatwe sprawy.
Poważne sprawy wielkich twardzieli.
Kiedy ja nie wiem, co robić, czytam pocztówkę od Wujka Matta z podróży.
Wujka Matta z jakiej podróży?
- Wiesz co, po prostu przeczytam. - No dobrze.
„Drogi siostrzeńcze Gobo...”
Misja ulepszenia Skały zaprowadziła mnie do...
zakładu pracy głuptasków.
Biedne głuptaski były tak przepracowane, że krzyczały całą drogę, jadąc do domu.
Bardzo smutne.
Choć ich praca nie przynosiła efektów,
cały czas robiły to samo.
Na szczęście zapoznałem je ze sztuką adaptacji.
Mogę?
Byli pod takim wrażeniem, że nalegali, by czymś mnie nagrodzić...
Dziękuję.
...gromkimi brawami.
Bardzo dziękuję, ale na mnie już czas!
Chcąc udoskonalić Skałę, przesyłam ci klaszczące dłonie.
Używaj ich, by okazać innym szacunek i uznanie.
„I pamiętaj, umiejętność adaptacji jest ważna.
Ściskam, Wujek Matt”.
Rozumiem.
Ta kartka to twój wujek i udziela ci dobrych rad.
- Miło pana poznać, Wujku Kartko! - Jasne.
Ale Wujek ma dobre rady, co?
Musimy się zaadaptować i odnaleźć w tej sytuacji.
A zanim wymyślimy jak,
w ramach przypomnienia, jak cenię naszą przyjaźń,
pozwól sobie na gromkie brawa.
Dzięki, Gobo!
Synu!
Przypomniałem sobie, co było po trzecie!
Będę wpadał częściej.
Pa.
Fraglesy nie umieją...
latać! Nie potrafią latać.
Czy to brzmi sensownie?
A może to było pływanie? Nie potrafią pływać.
A może potrzebuję większego śniadania.
Jak mamy się stąd wydostać i wrócić do gry?
Z tej jaskini wydobywa się przyjemna melodia.
Podejdziemy sprawdzić?
Wembley, ta jaskinia jest za nami, natomiast linia mety jest przed nami.
Już dosyć bycia chorągiewką!
Znowu to powtarzasz, ale chyba nie masz racji.
Dostrzegam świat takim, jaki jest, a nie taki, jakim był.
No bo świat się zmienia.
Może musimy być bardziej elastyczni?
Ja jestem elastyczna!
Imponujące, choć nie o to mi chodziło.
Wolę, gdy drogę znam
Bo na tej znajomej nie przegram
Prowadzi mnie tam
Gdzie każdy już zakręt pamiętam
Jeśli serce otwarte i umysł swój masz
Rozwiązać problemy szybko radę dasz
Prawdy tej sens możesz poznać już dziś
By nie bać się dróg, ale wciąż naprzód iść
Tak życia nurt poniesie cię Zadziwisz wkrótce się
Że być warto na nowe otwartym
I gdzie cię poniesie, zdecyduje wiatr
Dalej podążaj, już się nie oglądaj
Gwiazdy znaki dają, wiatry wskażą dom
- Myślałam już, że... - Łatwo jest czasem zwątpić, lecz
Głęboki weź wdech, bo to normalna rzecz
Kosmos dziś ci sprzyja, wiesz?
Przekonaj sama się, co za zakrętem jest
Niech nurt cię znów poniesie Tylko on drogę zna, tak!
Bo być warto na nowe otwartym
I gdzie cię poniesie, zdecyduje wiatr
Dalej podążaj, już się nie oglądaj
Gwiazdy święcą tak i dają znak
A wiatry wskażą dom
Drogi nie znam tej, lecz
Z odwagą w sercu kolejny krok zrobię
Poprowadzi nas gdzieś
Tam gdzie zawsze już będę przy tobie
- Przepięknie! - Tak!
Tak się skupiłam na znanej, utartej ścieżce,
że chyba już popadłam w rutynę!
A ty, Wembley, pokazałeś mi to wszystko.
Nie pozwól zefirkowi uciec!
Słyszeliście to?
Jakby ten wiatr szeptał nam, że nadchodzi!
Tak! Teraz wiemy, gdzie umieścić turbinę, by tworzyła energię!
Co za zespół!
Kocham mój zespół!
- Architekt do bazy. - Tutaj baza.
- Kocham moją perukę. Znaczy zespół. - Przyjąłem!
Ale peruka też jest niczego sobie, prawda?
- To gdzie teraz, Wembley? - Sam nie wiem...
To wygląda całkiem wporzo.
Na pewno nie wygląda jak utarta ścieżka, więc tak.
Wchodzę w to!
Wembley, było cudownie!
I znowu wróciliśmy do gry!
- Chyba wciąż mamy szanse! - Tak!
Tutaj jesteś, Red! Zdążyłam na wielki finisz!
I widzę cię pod świetnym kątem!
Mamy zwyciężczynię!
- Mokey Fragles! - Co?
- Dziękuję. - Mokey!
Nie brałaś udziału w wyścigu i go wygrałaś?
To...
Mistrzowskie!
Nie powiedziałabym, że wygrałam.
Choć pewnie bym mogła, bo to prawda!
O tak! Słodka mamo Fragles!
Ta wygrana wyzwoliła moją nieznaną stronę.
Może nieznaną, ale mnie się podoba!
Czyż to nie rozkoszna chwila? A wiem, co mówię, bo sam jestem słodki!
Świetna porcyjka komentarzy.
Mam nadzieję, że nie uprzykrzyłam ci dnia?
Musiałem się przyzwyczaić,
ale prawdę mówiąc, miło było cię mieć przy sobie.
Nie przyzwyczajaj się, jestem solistką.
No proszę, znalazłeś przyjaciela.
Wcześniej nie miałbyś na to szansy.
Czasem trzeba się umieć dostosować do sytuacji.
Chcesz się ze mną przywitać?
Hej! Co ty tam... Sprockie!
Widzisz, Mokey?
Teraz obie mamy coś na pamiątkę z Kręto-Zawrotonu!
Hej!
- Chcecie zagrać w nową grę? - Nazywa się „Jak się w nią gra?”.
Dobra. Więc jak się w nią gra?
Tak! Załapałaś!
- Właśnie tak! - Wygrałam?
Boober, twoja kolej!
Wiecie co? Lekarz zalecił, żebym oszczędzał chore ramię.
- Serio? - Nie.
- Zaleciłem mu powrót do aktywności. - Co?
No coś ty!
Że co?