เต้นให้หมดห่วง
เก็บไว้กังวลวันหลัง
ให้เพลงบรรเลงเป็นทํานอง
ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก
ทํางานให้หมดห่วง
เก็บไว้เต้นวันหลัง
ปล่อยพวกแฟรกเกิลเล่นไป
- พวกเรามีโกโบ - โมกี้
- เวมบลีย์ - บูเบอร์
เร้ด
จูเนียร์
ว่าไงจ๊ะ
หัวแรดิชของฉัน
เต้นให้หมดห่วง
เก็บไว้กังวลวันหลัง
ให้เพลงบรรเลงเป็นทํานอง
ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก
เฮ้ เร้ด ฉันกลับมาจากเดินทําสมาธิแล้ว
อุ๊ปส์ ดูเหมือนว่าฉันพากลูอี้ รูดี้ย์กลับมาด้วย
นี่คือที่ที่เธออยู่งั้นเหรอ
อยู่สองคนอึดอัดตายเลย
ยังไงฉันก็พร้อมจะไปอยู่แล้ว
ขอให้วันนี้มีความสุขมากๆ นะ
ข้างนอกนี่ลมแรงจัง
ตั้งแต่เกิดพายุเมื่อวันก่อน
คลื่นลมที่ยังเหลือพวกนี้ก็พัดต่อเนื่องไม่หยุด
ลมคือเรื่องที่ทุกคนพูดถึง
"ลมพัดไอ้นี่ลอยไป" "ลมพัดไอ้นั่นลอยไป"
- "ไงเร้ด" - ประโยคสุดท้ายนั่นของโพกี้ใช่ไหม
ใช่อยู่แล้ว
ไงเร้ด
แต่มันไม่สําคัญเลย
วันนี้มีแข่งมาราธอนเลี้ยวเฟี้ยวฟ้าว
งานวิ่งแข่งที่ต้องเลี้ยว ต้องโดด ต้องชนดะมากที่สุดในแฟรกเกิลร็อก
เธอถึงเว้นพื้นที่บนชั้นถ้วยรางวัลของเธอสินะ
ใช่แล้ว ฉันรู้เส้นทางนี้ดี ราวกับมันอยู่ใต้พู่ปลายหางฉันเลย
นั่นไง อยู่ใต้แค่นี้เอง
หรือฝั่งนี้คือด้านใต้นะ ฉัน...
ฉันก็ตื่นเต้นที่จะได้แข่ง
แข่งกับความคาดหวังด้านศิลปะของฉันเอง
โอเค เธอต้องอธิบายให้เข้าใจมากกว่านี้
ฉันจะวาดรูปการแข่งระหว่างที่แข่งอยู่
สร้างงานศิลป์ขณะที่ตัวฉันเองเคลื่อนไหวอยู่
ขอบคุณจักรวาลที่มอบพรสวรรค์นี้ให้ฉัน
เตรียมวาดรูปเร้ดแบบเบลอๆ ได้เลย
เพราะฉันจะวิ่งฉิวจนดูไม่ทัน
ข้อดีอย่างนึงของพายุคือ มีอะไรให้ทําความสะอาดเยอะเลย
เฮ้ ฉันทําตัวให้ชินกับลมได้
หมุนตัว เลี้ยวซ้าย กระโดด
เลี้ยวขวา หมุนตัวสองรอบ
เร้ด รู้ใช่ไหมว่าการแข่งขันยังไม่เริ่ม
อ้อ รู้สิ
ฉันแค่ซ้อมเลี้ยวซ้อมหมุนในหัว จะได้พร้อมลงแข่ง
หลีกทางให้ถูหน่อย
วันนี้เป็นวันสําคัญสําหรับเราสองคน
ฉันจะไปเอาสิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่ชิ้นแรก จากลุงแมตต์นักเดินทาง
- แล้วจะไปคุยกับพวกกอร์ก - เดี๋ยวก่อน
- นายไม่ลงแข่งเหรอ - ปีนี้ไม่
ตอนนี้เรากับพวกกอร์กยังน่าสับสนอยู่
เราเป็นศัตรูกัน แล้วก็เป็นเพื่อนกัน
แต่ตอนนี้เป็นอะไร
ฉันต้องไปคุยกับจูเนียร์
เอ้อ โกโบ กฎระบุไว้ว่าถ้านายไม่ลงแข่ง
นายต้องหาคนอื่นมาลงแทน
โอเค ฉันเลือกนาย บูเบอร์
- ว่าไงนะ - ขอให้สนุก
โธ่ บูเบอร์
รักกฎมากจนงานเข้าอีกแล้ว
เจ้าคลื่นลมพวกนั้นพัดเร็วมาก
ฉันเรียกมันว่า "เจ้าคลื่นลม"
ตอนแรกฉันกลัวมัน แต่จริงๆ มันก็เจ๋งใช้ได้
มันพัดฉันไปๆ มาๆ
และทําให้ฉันเห็นสิ่งที่น่าสนใจ
เหมือนดอกไม้จั๊กจี้ดอกนี้ไง
ฉันจะจั๊กจี้แกกลับ
ได้เวลาแข่งแล้ว นายจะแข่งด้วยไหม
ไม่รู้สิ ฉันกําลังทําอันนี้อยู่ ไว้ค่อยดูว่าจะทําอะไรต่อ
- จั๊กจี้จัง - ให้ตายสิ ไปยังธงจุดเริ่มต้นกัน
ดูดีมาก เร้ด
บอกได้เลยว่าการวาดรูปขณะวิ่ง มันรู้สึกเป็นธรรมชาติสําหรับฉัน
ขอบใจนะเจ้าหิน ที่ทําให้ฉันรู้ว่าศิลปะเป็นสิ่งที่ท้าทาย
ฉันยังไหว ไม่ต้องห่วง
อยู่นั่นไง
สิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่ชิ้นแรก
สปร็อกกี้ ตื่นได้แล้ว
โถ สปร็อก
ฉันรู้ว่ามันเช้ากว่าทุกที แต่ฉันได้เวลาใหม่ในการใช้ห้องแล็บ
เพราะงั้นแกต้องปรับตัวเข้ากับตารางใหม่ของฉัน
เราทั้งคู่แหละ
นี่จ้ะ
ว้าว
สิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่ชิ้นแรกจากลุงแมตต์ เพื่อพัฒนาแฟรกเกิลร็อก
สงสัยจังว่ามันคืออะไร
เฮ้ อยู่นี่เอง
ดูซิใครลุกมาเห่า ตื่นเต้นกับวันใหม่เหรอ
โอเค มาแข่งกันเลย
มีคนเรียก "ผู้บรรยายสร้างสีสัน" ใช่ไหม
ฉันมั่นใจว่าไม่มีใครเรียกนะ
ยินดีต้อนรับสู่มาราธอนเฟี้ยวฟ้าว
การแข่งขันที่จะทดสอบว่า แฟรกเกิลคนไหนจะวิ่งเลี้ยวหมุนตัวได้เก่งที่สุด
ฉันคือแบรี่ บลูเบอร์รี และฉันจะเป็นผู้บรรยายสร้างสีสันให้งานนี้
และสีสันนั้นคือสีฟ้า
หวัดดีจ้า
อันที่จริงนะ แบรี่ เราจะเป็นผู้บรรยายกันทั้งคู่
น่าสนุก
ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากเชอร์รี คอนทรารีเพื่อนเก่าของฉันเอง
ปกติช่วงเวลานี้ของปี เธอจะไปเที่ยวที่สกูปฟอลส์ไม่ใช่เหรอ
อันที่จริงนะ แบรี่ พายุมันทําให้ทริปของฉันต้องชะงัก
ฉันเลยมาช่วยนายจัดงานนี้ดีกว่า
น่าประทับใจจริงๆ เนอะ
จริงๆ ฉันถูกขอให้ร้องเพลงชาติแฟรกเกิล
ใครขอ เชอร์รี
มีบ้านเราในใจฉัน
ที่แห่งนั้นอยู่ใต้ดิน
เมื่อรักเริ่มผลิบาน
เดี๋ยวก็จบแล้ว
และสุ้มเสียง ฮ่าๆ อันเบิกบาน
ฉันว่ามันไม่ใช่เพลงชาตินะ
เสียงแห่งแฟรกเกิล
ร็อก
โอเค ขอบคุณเชอร์รีที่ร้องเพลงให้ฟัง
ดีจัง
นักวิ่งรอฟังสัญญาณผิวปากจากวิสเซิลบั๊ก
อ๊ะ วิสเซิลบั๊ก
ผิวปาก
พวกเขาออกวิ่งแล้ว
ไปละนะ
กินฝุ่นจากฉันซะ พวกแฟรกเกิลรุ่นเด็ก
- มาราธอนเฟี้ยวฟ้าวเริ่มต้นแล้ว - วิเศษมาก เลิศที่สุด
คนนี้จิตวิญญาณแรงกล้า ดูพวกเขาสิ
วิ่งไปเลยทุกคน ทําได้ดีมาก
ตรงนี้มีคนบาดเจ็บ
ไหล่ฉันถลอก
ไหล่ฉันถลอกเหรอ
แปลว่าฉันไม่ต้องแข่งแล้วสิ เจ๋ง
คือว่าฉัน... ไหล่ฉัน
ถลอกเยอะเลย
ไม่เป็นไรนะ บูเบอร์
นายล้ม แต่นายก็ลุกขึ้นสู้
จงฉลองซะ บูเบอร์ จงฉลอง
แล้วก็หมุน และกระโดด และเลี้ยวซ้าย และกระโดด
และเลี้ยวขวา และกระโดด และเลี้ยวซ้าย และกระโดด
และเลี้ยวขวา และกระโดด และไถล
- หยุดทําไม - เออใช่ ต้องวิ่งนี่นา
มีคนที่พยายามจะทําให้ฉันต้องแพ้
ใครๆ ก็บอกฉันว่า "เร้ด เธอไม่รอดแน่"
แต่ โว้ว อู้ว โอ้ ฉันรู้ว่าฉันแจ๋ว
ว็อปบ็อป ดูดิลี่บ็อป จัดไปไม่เคยแผ่ว
มีคนมาเริ่มรัวกลองให้เสียงดังปึ้ง ตึง ตัง
บอกฉันมาว่า "สาวน้อย เธอสู้ไม่ได้หรอก"
แต่ โว้ว โฮ่ๆ ฉันรู้ว่าเอาอยู่
และ โอ้ โว้วๆ โว้วๆ เดี๋ยวฉันทําให้ดู
เธอจะต้องเชื่อมั่นไม่หวั่นใจ
ต้องกล้าๆ เข้าไป
ถ้าทําอะไรได้ดี รู้ไหมไม่มีทางพลาดไปได้
วู้ ฮู้ๆ
นี่คือเร้ด แฟรกเกิล
มาแล้วจ้า
ระวังให้ดี
วู้ฮู้!
มีคนที่เดินเข้ามาในหมวกทรงสูงไฉไล
ว่า "แฟรกเกิลเอ๊ย ยังไงก็เทียบไม่ไหว"
แต่ โว้ว โอ้ ฉันรู้ว่าฉันแจ๋ว
และ โอ้ โว้วๆ โว้วๆ
จัดไปไม่เคยแผ่ว
โอ้ๆ ฉันรู้ว่าฉันแจ๋ว
ลมคงพัดหินมาปิดทาง
แน่นอนว่าฉันจะไม่เปลี่ยนเส้นทาง
หวัดดี
เวมบลีย์ มาทําอะไรตรงนี้
ฉันเต้นอยู่ แล้วเจ้าคลื่นลมก็พัดฉันลอยไปยังบึงลื่นๆ
แล้วฉันก็เห็นเถาวัลย์ที่ดูดีเส้นนี้
ฉันเลยจับไว้ แล้วเหวี่ยงตัวไป
จนมาอยู่ตรงนี้
ถ้านายอยู่ตรงนี้ และฉันก็อยู่ตรงนี้ งั้นก็แปลว่า...
ใช่แล้วทุกคน เร้ดกับเวมบลีย์เสมอกัน
อันที่จริงนะ แบรี่ มันเรียกว่าสูสีกันต่างหาก
ขอบคุณมากที่บอก เชอร์
โทษที เร้ด แต่เธอแสดงความหงุดหงิดใจวิธีอื่นได้ไหม
มันยากมากที่จะเห็นสีหน้าเธอ
สร้างกังหันได้ยอดเยี่ยมมาก คอตเทอร์พิน
อยากถอดหมวกแสดงความชื่นชม
แต่กลัวว่าเธอจะเห็นทรงผมตลกๆ ที่ฉันเพิ่งตัดมาเมื่อสุดสัปดาห์นี้
ขอบคุณค่ะ
แต่กังหันจะสร้างพลังงานให้เราไม่ได้ถ้าไม่มีลม
และเจ้าคลื่นลมพวกนั้นก็คาดเดาไม่ได้เลย
เราพยายามไล่ตามอยู่ลูกนึง แต่มันพัดเร็วมาก
อยากให้มันบอกได้จังว่าเมื่อไรจะพัดมาอีก
นั่นสิ แบบนั้นก็เยี่ยมเลย แบบว่า "เฮ้ เราจะมาละนะ
เตรียมกังหันให้พร้อม"
เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย
มันอาจมีวิธีสื่อสารการมาถึงของมันให้เรารู้
ลองตามลมสักลูกแล้วหาคําตอบกัน
ได้ออกเดินทางแล้ว
จะว่าอะไรไหมถ้าขอแวะหยิบวิกผมระหว่างทาง
ฉันเริ่มรู้สึกว่าทรงผมนี้คือความผิดพลาดครั้งใหญ่
ดื่มเยอะๆ นะ จูเนียร์ จูเนียร์
แกจะได้โตสูงใหญ่เหมือนจูเนียร์ ซีเนียร์ พ่อของแกไง
หวัดดี จูเนียร์
ขอโทษที มา ให้ฉัน...
จูเนียร์ นายเป็นอะไรไหม
อะ... ทําไมฉันต้องเงียบด้วย
จูเนียร์ เราต้องคุยกัน
อะ...
จูเนียร์ เกิดอะไรขึ้น
เมื่อกี๊เสียงอะไร
ไม่มีอะไรครับ ผมแค่ซ้อมทําเสียงตลกๆ
เกิดอะไรขึ้น
ไม่เลวนี่
พ่อน่าจะทําได้ดีกว่า
เกิดอะไรขึ้น
เห็นไหม ลูกต้องฝึกเยอะๆ
เอาละ พ่อรู้ว่าลูกผิดหวัง
ตอนที่พ่อบอกให้ลูกเลิกคบกับพวกแฟรกเกิล...
- ว่าไงนะ - แต่พ่อมาคิดๆ ดูแล้ว
ว่าไงครับ
มันอาจจะช่วยได้ถ้าพ่ออธิบายถึงเหตุผลทั้งหมด ว่าทําไมเราไม่ชอบพวกแฟรกเกิล
หนึ่ง พวกเขาตัวเล็กมาก ลูกมองพวกเขาแทบไม่เห็น
- แต่... - พวกเขาทําอะไรก็ไม่รู้
สอง พวกเขามีหางไว้เพื่ออะไร
และสาม... พ่อรู้ว่ามีข้อที่สามอยู่
ราชาที่รักของฉัน
คุณยังกินลาซานญามื้อเช้าไม่หมดเลย
เพราะงี้สินะถึงนึกอะไรไม่ออก
เดี๋ยวพ่ออิ่มท้องใกล้แตกแล้วจะกลับมาใหม่
และอยู่ให้ห่างจากพวกแฟรกเกิลด้วยล่ะ
ขอโทษนะ
หมุน
กระโดด เลี้ยวขวา
เลี้ยวซ้าย
โอ๊ะโอ ดูเหมือนว่าลมพัดลูกสนโอ๊ยๆ มาตกบนเส้นทาง
อันที่จริงนะ แบรี่ มันคือลูกสนโอยๆ ต่างหาก
ผมจะทํายังไงถ้าไม่มีคุณ เชอร์รี
เฮ้ เร้ด เร็วเข้า เห็ดเด้งดึ๋ง
ก่อนหน้านี้มีใบไม้ปกคลุมอยู่ แต่ลมพัดไปหมดแล้ว
เวมบลีย์ ฉันจะไม่ออกนอกเส้นทาง เพียงเพราะลมงี่เง่าหรอก
ทางนี้แหละสมบูรณ์แบบ
โอ๊ยๆ
- โอ๊ยๆ - โอเค
- ฉันไปทางนี้ดีกว่า - โอ๊ยๆ
โอ๊ยๆ
ไปเลย เวมบลีย์ ไปเลย สู้ๆ
เดี๋ยวนะ นายออกจากการแข่งขัน เพราะเจ็บไหล่ไม่ใช่เหรอ
แต่ตอนนี้นายโบกแขนไม่หยุดเลย
ใช่ หมอบอกให้ฉันทําแบบนี้ มันจะช่วยให้อาการดีขึ้น
จริงเหรอ ใครเป็นหมอนาย
ขอโทษที กรุณาอย่ารบกวนผู้ป่วยของฉัน
เขาพยายามรักษาตัวอยู่
ใช่
เฮ้ สปร็อกกี้
เป็นไง... เจ้าเพื่อนยาก
ฉันรู้ว่านี่คือเวลาที่เรามักไปเล่นบอลที่ชายหาดกัน
จนครีมกันแดดเข้าตาฉัน แล้วแกต้องนําทางพาฉันกลับบ้าน
แต่ฉันต้องไปทํางานแล้ว
นี่คือกะเดียวที่ฉันมีเวลาว่างตามตารางงาน
แต่ถึงฉันจะไม่ได้อยู่ที่นี่
ฉันก็แวะมาตอนพักได้นะ
หวัดดี สปร็อกเกต
ฉันไม่อยู่ที่นี่ แต่ฉันก็อยู่ที่นี่
ตอนนี้ฉันอยู่ทั้งตรงนี้และตรงนี้
ยังไงก็เถอะ มันเจ๋งใช่ไหมล่ะ
ฉันรู้ว่ามันยาก
แต่เฮ้ ตารางใหม่อาจจะมีอะไรดีๆ ก็ได้
ไว้เจอกันนะพวก
เยส!
เส้นชัยอยู่เลยสะพานนี้ไปเอง
ฉันรู้อยู่แล้วว่าไม่ต้องเปลี่ยนเส้นทางก็ชนะได้
โอเค ฉันว่าเธอไม่ควรไปทางนี้ เร้ด
ทําไมเราไม่ไปทางนั้นล่ะ
ลมอาจจะพัดเส้นทางดีๆ ที่น่าสนใจมาให้เราก็ได้
เวมบลีย์ ฉันขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย ฉันจะวิ่งเส้นทางเดิม
ฉันจะไม่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเหมือนนายหรอก
- ว่าไงนะ เร้ด - ไปก่อนนะ
ฉันไม่ได้ทําแบบนั้นซะหน่อย
ระวังด้วย เร้ด ช้าลงหน่อย
ไม่นะ
หยุดขยับตัว
หยุดขยับ ฉันจะไปหาอะไรมาช่วย
ไม่ต้องห่วง เร้ด ฉันสัญญาว่าจะไม่ปล่อยเธอ
ฉันไม่มีทางชนะการแข่งขันนี้ได้แล้ว
ขอบใจนะ เวมบลีย์ แต่นายปล่อยฉันได้แล้ว
โอเค ฉันก็ไม่แน่ใจ เพราะฉันสัญญาไว้ว่าจะไม่ปล่อย
แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าปล่อยได้ โอเค
ฉันอยากเป็นเพื่อนนาย แต่ป๊าฉันไม่ยอม
ฉันควรทําไงดี
เรื่องยากเลย เพื่อนยักษ์
เรื่องยากๆ ของเพื่อนยักษ์ของแท้
เฮ้ เมื่อไรก็ตามที่ฉันรู้สึกสับสน
ฉันจะอ่านโปสการ์ดจากลุงแมตต์นักเดินทาง
ลุงนักเดินทางอะไรนะ
รู้อะไรไหม ฉันจะอ่านเลยละกัน
โอเค
"โกโบหลานรัก..."
ภารกิจการพัฒนาแฟรกเกิลร็อก ได้พาลุงมายังที่ที่น่าทึ่งมาก
สถานที่ทํางานของตัวประหลาดติงต๊อง
พวกติงต๊องที่น่าสงสารทํางานหนักเกินไป
พวกเขาถึงกับกรีดร้องตอนขึ้นรถไฟกลับบ้าน
น่าเศร้ามาก
ปัญหาคือพวกเขาทํางานแบบเดิมต่อไปเรื่อยๆ
ถึงมันจะไม่เป็นผลก็ตาม
โชคดีที่ลุงอยู่แสดงให้พวกเขาเห็นถึงวิธีปรับตัว
ขออนุญาตนะ
พวกเขาประทับใจมาก
พวกเขายืนกรานจะให้รางวัล ในสิ่งที่พวกเขารู้ว่าลุงสมควรได้...
ขอบคุณ
เสียงปรบมือนั่นเอง
ขอบคุณมาก แต่ฉันต้องไปแล้ว
และเพื่อเป็นการพัฒนาแฟรกเกิลร็อก ลุงได้ส่งมือตบมาให้
เอาไว้ใช้แสดงความรักและความชื่นชมคนอื่นนะ
"และอย่าลืมว่าจงพร้อมปรับตัวอยู่เสมอ
รัก จากลุงแมตต์นักเดินทาง"
เข้าใจแล้ว
ลุงของนายคือการ์ดใบนั้น และมันมอบคําแนะนําให้นาย
ยินดีที่ได้รู้จัก ลุงการ์ด
แน่นอน
แต่เป็นคําแนะนําที่สุดยอดเลยเนอะ
เราคงแค่ต้องปรับตัว และรับมือกับสถานการณ์ให้ดีที่สุด
ระหว่างที่เราหาทางออกอยู่
ถ้านายอยากได้คําย้ําเตือน ว่าฉันชื่นชมมิตรภาพของเรา
งั้นก็ปรบมือให้ตัวเองเลย
เฮ้ ขอบใจนะ โกโบ
ลูกพ่อ
พ่อจําข้อที่สามได้แล้ว
ไว้เจอกันทีหลังนะ เพื่อนยักษ์
- บาย - บาย
พวกแฟรกเกิล...
บินไม่ได้
ใช่ พวกเขาบินไม่ได้
ลูกว่ามันฟังขึ้นไหม
อือ อาจจะว่ายน้ํามั้ง พวกเขาอาจจะว่ายน้ําไม่ได้
สงสัยต้องกินลาซานญามื้อเช้าเพิ่มก่อน
เราจะออกจากที่นี่แล้วกลับไปแข่งต่อได้ยังไง
เฮ้
มีเสียงเจ๋งๆ ออกมาจากถ้ําตรงนั้นด้วย
เราไปดูกันดีไหม
เวมบลีย์ ถ้ํานั่นอยู่ข้างหลังเรา และเส้นชัยมันอยู่ข้างหน้า
เลิกเปลี่ยนใจไปมาซะที
เมื่อกี๊เธอก็พูดแบบนี้ และฉันไม่ได้ทําอย่างที่ว่าเลยสักนิด
ฉันแค่พยายามมองสิ่งต่างๆ อย่างที่มันเป็น
ไม่ใช่อย่างที่มันเคยเป็น
สิ่งต่างๆ มันเปลี่ยนไป
เราอาจต้องทําตัวยืดหยุ่น
ฉันเป็นคนยืดหยุ่น
ก็น่าประทับใจดี แต่ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น
ฉันชอบเดินเส้นทางเดิม
หากเป็นเส้นทางเดิมก็ไม่หลงเลย
มุ่งหน้าไปที่ใด
จะเลี้ยวหรือว่าโค้งนั้นฉันคุ้นเคย
หากเปิดใจดูสักครั้งและมองไปรอบๆ กาย
ความคิดที่กังวล เราสามารถจะผ่อนคลาย
บางทีชีวิตต้องมีปรับเปลี่ยนกันบ้าง
อย่าคิดกลัวไปก่อน แต่แค่เดินไปตามทาง
ให้โชคชะตานําทางเราไป เราอาจได้เจออะไร
เธอต้องลองดู เปิดใจทั้งที่ไม่รู้
ให้สายลมนั้นพัดพา พาเธอไปตามหา
ตามเส้นทางของหัวใจ และไม่ต้องหันหลังไป
ให้สายลมและดวงดาวพัดพาชี้นําทาง
ก็ฉันนั้นแค่คิด...
ฉันรู้มันยาก พยายามไม่คิด
แต่หายใจลึกๆ ลองดูสักนิด
บางทีเธอแค่ต้องเชื่อในโชคชะตา
เพราะใครจะรู้อะไรรออยู่หลังโค้งข้างหน้า
ให้โชคชะตานําทางไป แล้วเธออาจเจออะไร
เธอต้องลองดู เปิดใจทั้งที่ไม่รู้
ให้สายลมนั้นพัดพา พาเธอไปตามหา
ตามเส้นทางของหัวใจ และไม่ต้องหันหลังไป
ให้ดวงดาวส่องแสงบนทางที่เดิน
ให้ลมคอยพัดนําทาง
ฉันอาจไม่รู้เส้นทาง
แต่ไม่ต้องกลัวเธอก็แค่เดินตามหัวใจ
เราไม่รู้ไปทางไหน
แต่ว่ามีเธอข้างๆ ฉันตรงนี้ไง
- ว้าว - แจ๋วเลย
- สวยจัง - นั่นสิ
ฉันมัวแต่สนใจเรื่องการวิ่งบนเส้นทางเดิม
ฉันทําให้เราติดอยู่บนเส้นทางน่าเบื่อ
แต่ทางของนายทําให้เราได้มาเจอสิ่งนี้
อย่าปล่อยให้เจ้าคลื่นลมหลุดไปได้
ได้ยินนั่นไหม
เหมือนลมกําลังบอกเราว่ามันจะพัดมาแล้ว
ใช่ ทีนี้เราก็รู้แล้วว่าต้องวางกังหันไว้ตรงไหน เพื่อให้ได้พลังงานลม
ว้าว ทีมนี้สุดยอดจริงๆ
ฉันรักทีมของฉันจัง
- อาร์คิเทคเรียกฐาน - ฐานอยู่นี่
- ฉันรักวิกของฉัน เอ้ย ทีมของฉัน - รับทราบ
แต่วิกฉันก็ดูหล่อใช่ไหมล่ะ
ใช่
- ไปไหนต่อ เวมเบิล - ไม่รู้สิ
- ดูเจ๋งดีเนอะ - ใช่
ฉันไม่ได้มาเส้นทางเดิม เพราะงั้นก็ใช่
ไปต่อกันเลย
ว้าว
- โห เวมบลีย์ มันเหลือเชื่อจริงๆ - ใช่
นี่เรากลับมาเส้นทางเดิมแล้ว
- ฉันว่าเรายังชนะได้อยู่ - นั่นสิ
เธออยู่นี่เอง เร้ด
ฉันรอเข้าเส้นชัยแบบสวยๆ
มุมนี้จับภาพหน้าเธอได้เหมาะที่สุด
เย่!
ดูเหมือนว่าเราได้ผู้ชนะแล้วทุกคน
- โมกี้ แฟรกเกิล - ว่าไงนะ
- ขอบคุณ - โมกี้
เธอไม่ได้พยายามจะลงแข่ง แต่เธอชนะงั้นเหรอ
มัน...
- วิเศษที่สุด - วิเศษที่สุด
แหม ฉันไม่ขอพูดหรอกว่าฉันชนะ
แต่ฉันว่าพวกเธอพูดได้ เพราะฉันชนะจริงๆ
สุดยอด แฟรกเกิลตัวแม่อยู่นี่แล้ว
อะไร...
ฉันว่าชัยชนะทําให้ตัวตนอีกด้านนึงของฉันโผล่มา
มันเป็นด้านใหม่ ใช่ แต่ฉันชอบ
เย่!
เป็นช่วงเวลาที่แสนหวานจริงๆ
และฉันรู้จักความหวานดี ฉันคือแบรี่ บลูเบอร์รี
วันนี้คุณเป็นผู้บรรยายที่มีสีสันจริงๆ แบรี่
หวังว่าฉันคงไม่ได้ทําให้คุณกร่อย เพราะมาร่วมงานด้วย
มันคือการปรับตัวน่ะ
แต่อันที่จริงนะ การมีเพื่อนมันก็ดีเหมือนกัน
คุณไม่ควรทําตัวตรงกันข้ามสิ นั่นมันหน้าที่ฉัน
ดูสิ สปร็อกกี้ แกได้เพื่อนใหม่แล้ว
และมันคงเกิดขึ้นไม่ได้เลย ถ้าเราใช้ชีวิตตามตารางเดิม
เห็นไหม บางทีเราแค่ต้องอ้าแขนรับโอกาสใหม่ๆ
แกอยากทักทายฉันเหรอ
เฮ้ ทําอะไรน่ะ... สปร็อกกี้
นี่ โมกี้
ดูเหมือนว่าเราทั้งคู่มีอะไรให้จดจํา จากงานมาราธอนเลี้ยวเฟี้ยวฟ้าว
เฮ้
อยากเล่นเกมใหม่ที่เวมบลีย์กับฉันคิดขึ้นมาไหม
เกมนี้ชื่อว่า "เล่นยังไง"
โอเค เล่นยังไง
เยส! เธอเข้าใจถูกแล้ว
- นั่นแหละใช่เลย - ฉันทําได้
โอเค บูเบอร์ ตานาย
รู้อะไรไหม
หมอฉันบอกว่าฉันควรพักไหล่ต่อไปก่อน
- จริงเหรอ - ไม่จริง
- ฉันบอกเขาว่าเขาใช้งานแขนได้แล้ว - ว่าไงนะ
ไม่เอาน่า
อะไร...
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี