Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Gdy ci w życiu źle
Z nami się do pracy bierz
Kto nas poznać chce
- Tu Gobo. - Mokey.
- Wembley. - Boober.
Red!
- Junior! - Hop, hop!
Moja rzodkiewka.
Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Fraglesy powracają!
Na Fraglesy czas.
Cześć, kochani.
Ktoś jeszcze spał tak fatalnie jak ja?
No co, Boober?
Mokey?
Tutaj jesteśmy.
Dziwne. Cześć, Ronda.
- Na razie! - Pa.
Mokey, nic ci nie jest?
Skądże.
Ja tylko nie za dobrze ostatnio śpię.
Czy te przelotne powiewy tak ci przeszkadzają?
Nie, wszystko gra.
Jak leci? Co tam u was?
Wiecie, kiedy czuję się bardziej fraglesowsko?
Krzycząc „ici, łyci, tyci” i machając ogonem?
Też.
Ale tym razem chodziło mi o nasz 30-minutowy tydzień pracy.
Nic tak nie ukoi duszy jak ciężka harówka.
To może być ożywiające.
Dobra, a więc do pracy!
Tak! Chodźmy!
Rano wcześnie wstajesz
I do pracy mkniesz
Fragles nie obija się
Gdzieżby tam, no gdzież?
Twój obowiązek czeka
I spełnić trzeba go
W ping-ponga zagrać musi ktoś
A ktoś zaśpiewać to
Pracuj
Z radością wam przybliżę Swej pracy główną treść
To ziemia, ogród, zbiory I rzodkiewek wór, i cześć!
Przypomnę tylko, że ja też
Zajęcie ważne mam
To hop i siup, a potem chlup Tak czyszczę wodę nam
Pracuj
Jak byłem całkiem mały Tatuś ruszył w świat
Mama powiedziała mi „Pracować będziesz tak
Idź tam, gdzie cię ciągnie Włócz się kilka dni
Odkrywcą bądź, a potem skądś Przyniesiesz lody mi
- Tak właśnie pracuj - Pracuj
Pracuj
Chcę mieć nudną pracę, monotonny znój
Więc, praco, proszę, ciągnij się, I wlecz, i dłuż, i snuj
To, przy czym chcę pracować Choć nie wiem, czy tak chcę
To jest coś, co robi ktoś, A czasem jednak nie
A teraz pracuj
Pracuj
- Proszę spojrzeć. - Na co?
Właśnie miałam powiedzieć. Zrobiliśmy z pałeczek wietrzne dzwonki.
Dalej!
Doskonale, Zawleczko.
Dzięki tym dzwonkom możemy zlokalizować powiewy
i znaleźć najlepsze miejsca na nasze turbiny. Kontynuujcie.
Natychmiast rozpocząć projekt „Dzwonki Wietrzne”!
Możecie przestać.
Mogłem jeszcze dłużej.
Pracuj
Prawda, czuję się lepiej.
Miło jest popracować i wsłuchać się w spokojną ciszę jaskiń.
A to co?
Halo? Coś ci się stało?
O nie. Oj, biedactwo.
Pewnie przewrócił cię ten straszny wiatr. Spokojnie.
Mokey zaraz się tobą zajmie.
Chcesz mieszkać ze mną i moją przyjaciółką?
Zobaczysz, jak będzie fajnie.
Lubisz jogę?
Zaczniesz od pozycji drzewa.
Pałeczkowe dzwonki numer 78 wiszą.
Wracam do bazy.
Pracuj
Ta piosenka nie chce się odczepić. Pracuj...
Jeszcze jeden tutaj.
Fajnie, że masz radochę.
Ale muszę mieć model na prezentację o farmach wiatrowych.
Szukali ochotnika do prowadzenia zajęć w liceum i się zgodziłam.
No, raczej krzyknęłam: „Ja!”. Zawsze nadgorliwa.
Ale się denerwuję.
Inspirowanie kolejnego pokolenia doktorek... Niezła presja.
Dobra, wracam do turbiny.
No, dlaczego?
No nic. Tylko się trochę skupię.
Hej, słyszysz to?
Mój telefon? A może twój?
Pani Shimmelfinney zawiesiła dzwonki?
Nie!
Jejku, ale cienkie ściany.
Dobra, to do pracy. Ale najpierw sprawdzimy, co tu tak dzwoni.
Słuchajcie! Przestawiam kogoś wyjątkowego.
A co to takiego jest?
Z wyglądu najbardziej przypomina zgonorośl.
Szkodliwość przy kontakcie: niezbadana.
Znam się na botanice.
Co? Fragles nie może mieć hobby poza praniem i kuchnią?
Był sam i nieszczęśliwy. Wyrwany z korzeniami przez wiatr.
Jest taki uroczy!
Zależy, jak rozumiesz to słowo.
Sio!
No to jak ma na imię?
Tego nie wiem.
Wymyślę coś.
Płaszcz.
Wiecie co? Spytam jaskinię.
Lanford.
No tak! Przyszło do mnie tak „bach”!
Ten wszechświat, nie?
Może być Lanford?
Świetnie. Teraz cię zasadzimy.
- Weź. - Co?
- Co ty... - Szybciej!
Moja zupa.
Chodź.
Gar jest już skażony. Weźcie go sobie na zawsze.
Chodźmy, zwiedzisz swój nowy dom.
Miło, że zaopiekowała się inną żywą istotą, ale znasz Mokey.
Żeby tylko nie przesadziła.
Mokey, co ty wyprawiasz?
Lanford miał problem z zaśnięciem, więc próbujemy medytacji przy gongu.
Jest głośna, ale bardzo skuteczna.
Najważniejsze, żeby Lanford mógł się dobrze wyspać.
Złociutki.
Pogey pogra kilka godzin Lanfordowi.
Pracuj
To dojrzały zapach wstającego dnia.
A nie, to mój.
Z drogi przed królem!
Będę trenował walkę z najeźdźcami, którzy chcą gwizdnąć mi królestwo.
Jacy to najeźdźcy?
Po pierwsze, Fraglesy.
No i... inni.
Ale tatko mi mówił, że to pestka dla króla z super koordynacją, jak moja!
To było specjalnie.
Dzień dobry, moje rzodkiewieczki!
A zwłaszcza ty, mała Geraldine.
Hej, zaraz, zaraz.
A to co?
Tato! Chodź to zobaczyć!
Tato!
Mokey!
- Teraz jest dobrze? - Mokey!
Mokey!
Mokey, no hej! To ty nas zaprosiłaś na to malowanie.
Właśnie.
Zaraz. Tylko sprawdzam, czy doniczka mu się nie kiwa.
Stoi całkiem prosto.
Chyba że ja się kiwam?
O nie!
Ty nie!
Lanford nie.
Zacznijmy malować.
Słodko.
Dobra, przepraszam was.
To tak, wszyscy robią dokładnie to, co ja.
Tak.
O nie!
Tak? Dobra.
O nie!
No pięknie. Cieszę się, że wpadłem.
Przepraszam, ale Lanford stracił równowagę.
Dołożę mu kamień. Skąd by tu...
Narada.
Odkąd jest tutaj ta roślina, Mokey nie myśli już o niczym innym.
Znacie Mokey.
Jak się angażuje, to na całego.
Pamiętacie, jak stała na rękach?
Mokey?
Wiem, że to lubisz, ale stoisz już tydzień.
I jesteś zagrożeniem dla ruchu.
Ale tym razem wygląda to inaczej, nie sądzicie?
Słuchajcie!
Miałam rację. Brakuje mu równowagi.
Ale emocjonalnej.
Chyba czuje się osamotniony.
Więc zrobimy sobie selfie.
Cyk, cyk.
Nieźle idzie.
Świetnie, Lanford.
Dobra. O tak.
Dzwonki numer 831 zawieszone.
- Nad 832 jeszcze pracuję! - Jak ty teraz stamtąd zejdziesz?
Ten dźwięk dzwonków dobiega z dołu.
I tak, posiadam stetoskop. Mam ksywkę Doktorka, to mi wolno.
Zaraz, co? Niemożliwe. Czyżby to dzwoniło w tej dziurze?
Tam się dzieje coś ciekawego.
Muszę tam wejść. Teraz.
I jeszcze z tyłu.
Mokey, możemy chwilę pogadać?
Jasne, tylko położę Lanforda spać.
Świetnie! Teraz pora na spatki-spatki.
To świetnie, że opiekujesz się Lanfordem.
Jestem tutaj. Skup się trochę.
Mówię poważnie. Zaczynam się o ciebie martwić.
O mnie? Jak to?
No, chodzi o to, że odkąd jest tutaj Lanford,
ty za bardzo się na nim skupiasz.
Skąd ta myśl?
No...
Siedzisz w donicy! Co ty wyprawiasz?
Staram się zrozumieć, co czuje Lanford.
Dlatego próbuję zakosztować życia w ziemi.
Mokey!
Tak się nie da dłużej żyć!
O co w tym wszystkim chodzi?
Ta roślina cię opętała!
Na imię ma Lanford!
I ma czuć się bezpiecznie.
Jeśli nie chcesz dłużej tak żyć,
to wcale nie musisz!
Zamieszkamy gdzie indziej.
Chodźmy, Lanford.
Mokey, ale nie musisz...
Dzwonki numer 924 wiszą.
Dobrze, mamy już wszystkie. Zacznijmy tropić ten wiatr!
Przyznam, że operacja idzie świetnie.
Całe szczęście. Nieźle już zgłodniałem.
Zaraz! Dlaczego to jesz?
Zjadaj budowle.
Co? Jakie budowle?
Jasny gwóźdź!
Alarm niezwykłego stopnia!
Dlaczego zjadają nam dzwonki?
Dlatego, że tak skupiłam się na projekcie, że zapomniałam o stawianiu budowli.
Zawleczko. To normalne, że skupiamy się na rzeczach nowych.
Ale nie kosztem wszystkiego innego.
Ale masz ładne nowe radio. Wygląda tak porządnie i ma przyciski.
O czym mówiliśmy?
W mojej jaskini nas nie chcą. Zamieszkamy w twojej.
Tylko we dwoje.
Nie wiem, czy to twoje liście w szpic
Mnie ujęły tak jak dotąd nic
Wiem tylko, że za kumpla chcę cię mieć
I to jest teraz najważniejsza rzecz
Problem tylko w tym Że zbyt dobrze rozumiemy się
Dokańczamy nawet...
Wie, kto nas zna, że ty i ja
To pełna harmonia i niechaj trwa
Przyjaźni swej moc dla mnie miej
Kumplem moim bądź
To ja i ty, i więcej nikt
Papużki dwie, które rusza taki sam rytm
Przyjaźni swej moc dla mnie miej
Kumplem moim bądź
Wiesz co? Ja też tak myślę.
Tak? O tak.
Wyśpiewaj to!
Wie, kto nas zna, że ty i ja
To pełna harmonia i niechaj trwa
Przyjaźni swej moc dla mnie miej
Kumplem moim bądź
Lepiej bym tego nie ujęła.
Mym kumplem bądź
Zaraz, Mokey sobie poszła?
Tak.
- Wzięła chociaż wałówkę? - Nie.
Nie!
Chłopaki, ja się martwię! Co się z nią mogło stać?
Może faktycznie przeszkadza jej wiatr.
I skupia się na Lanfordzie, żeby nie myśleć o wietrze!
Zamiast myśleć o wietrze, skupia się na Lanfordzie.
Tak, omówiliśmy to.
Dobrze, że nadążasz.
Jak mamy ją z tego wyciągnąć?
Może w kartce od Wujka jest wskazówka.
No, zrobię wyjątek. Ten jeden raz, z desperacji.
- Raz! - Tak.
„Drogi siostrzeńcze Gobo...”
Natknąłem się ostatnio na niezwykle ciekawą jaskinię.
To akademia odkrywców dla głuptasków.
Mieli tam najwyższej klasy wyposażenie.
Tylko że głuptaski nie miały pojęcia, jak go używać.
Pomóc ci?
Jeden przyszły odkrywca zgubił się w symulatorze ruchomych piasków.
Na całe szczęście pokazałem mu, jak sobie poradzić.
Nie! Patrz i ucz się.
To łatwe.
Do końca dnia dzieliłem się z nimi swoją wiedzą.
Jak okiełznać groźne węże...
Jak się z tego schodzi?
Jak być podrzucanym przez wielbicieli.
Dziękuję.
I jak sobie radzić z trudnymi sytuacjami spokojnie i metodycznie.
Gdzie jestem? W tej grocie śmierdzi. Hej!
Nieźle, zdałaś.
Moje doświadczenie było bezcenne dla młodych odkrywców.
Jakże oni mnie szanowali!
Czasami, żeby komuś pomóc, trzeba pokazać, że przeżyło się to samo.
Halo?
„W związku z tym dołączam artefakt, który zmieni Skałę na lepsze.
Służy do wyciągania odkrywców z trudnych sytuacji. To machuś-łapuś.
Ściskam, Wujek Matt z podróży”.
To wielka skarpeta.
„PS. Jak ten w czapce powie, że to skarpeta,
wyjaśnij mu, że to o wiele więcej”.
A fe!
Na szczęście mam kamień dekontaminacyjny.
Dobrze, Wujek przysłał skarpetę. Jak mogłam myśleć, że pomoże?
Nie rozumiesz?
Z Mokey musi porozmawiać ktoś, kto doświadczył tego samego co ona.
Ktoś, kto wie, jak to jest zagłuszać swoje lęki obsesjami.
Znamy kogoś takiego?
Co?
No i wtedy zrozumiałam, że czuję smak kolorów.
No wiem!
Witaj, Boober.
Jeśli Red cię przysyła, to tracisz czas.
Skupiam się na Lanfordzie.
- Rozumiem. - I choćbyś nie wiem co...
Zaraz, rozumiesz?
Skupiasz się na tym, nad czym się panujesz.
Pamiętasz, jak było trzęsienie podziemi, a po nim zabrałem się za pranie?
I tarłem, i tarłem,
i tarłem, i tarłem, i tarłem...
Zrozumiałam. Dużo tarłeś.
No. Tak dużo, że bańki wypełniły mi całą jaskinię.
Utknąłem w niej.
A pamiętasz, kto mi wtedy pomógł?
- Kto? - Ty.
Byłem w potrzebie.
Można przyznać, że coś nie jest w porządku.
Wtedy zaczyna się robić w porządku.
Boober. Nie jest w porządku.
Ten wiatr mnie tak wystraszył,
więc skupiłam się na Lanfordzie, żeby o tym nie myśleć.
Chyba się zapadam.
Dobrze, że to wiesz,
- bo ty się dosłownie zapadasz. - Wiem!
Ja się dosłownie zapadam. W przenośni.
Nie, dosłownie! Tu są ruchome piaski!
Chwyć machuś-łapuś!
- Chwyć co? - Skarpetę!
- Masz! - Już trzymam.
O nie! Ślizgam się!
- Trzymaj się! - Biegniemy!
Wszyscy mocno łapią i ciągną!
- No dalej! - Jeszcze trochę!
Bardzo dziękuję. To było straszne.
Bardzo straszne. Będę się musiał na czymś skupić dla uspokojenia.
Ale brudna.
- Trę, trę, trę... - Oj, Boober.
- A masz, szkodniku! - Tato!
- Nie pojawiaj się więcej... - Tato!
Najsłodszy królu!
Tak, kochana?
Twój syn przez cały dzień próbuje ci coś powiedzieć.
No to mów głośniej, chłopcze.
Tato, patrz, co znalazłem.
Truskawki!
Wiedziałem, że będą najeźdźcy.
Te ich małe oczka, czerwone policzki
Brawo, synu.
Truskawki najechały na nasz ogród,
- to teraz się ich pozbądźmy. - Tak.
Chłopcy się razem bawią.
No dobrze! To ja zrobię teraz lody pleśnioserowe.
Ani niczego nie widzę,
ani niczego nie słyszę.
Ani nie skończyłam modelu.
Ani nie mogę wyjść.
Tak, boki zrywać. Weź trochę pomóż.
Sprockie, tak się stresuję uczeniem licealistów,
że wolałam się skupić na tym dzwonieniu.
Ale wiesz co?
Zgłosiłam się do liceum dlatego, że chcę zmieniać świat.
Nie zmienię go z głową w ścianie.
Dzięki, że mnie wyciągnąłeś. Wracajmy do turbiny.
Jakby cokolwiek ciekawego mogło się tam dziać.
Macie tam gdzieś plany?
Tu są.
To najnowsza wersja.
O, Red. Ciągle o tym myślę: „A co, jak ten wiatr porwie mnie?”.
Ja wtedy na pewno przy tobie będę.
I hej! W każdej chwili możemy odwiedzić Lanforda.
On w sumie nie jest taki zły.
Cieszę się, że tak uważasz.
Bo Lanford z nami zamieszka. Tuż pod naszym oknem.
Świetnie.
Cześć, Red!
Miło, nie, Lanford?