เต้นให้หมดห่วง
เก็บไว้กังวลวันหลัง
ให้เพลงบรรเลงเป็นทํานอง
ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก
ทํางานให้หมดห่วง
เก็บไว้เต้นวันหลัง
ปล่อยพวกแฟรกเกิลเล่นไป
- พวกเรามีโกโบ - โมกี้
- เวมบลีย์ - บูเบอร์
เร้ด
จูเนียร์
ว่าไงจ๊ะ
หัวแรดิชของฉัน
เต้นให้หมดห่วง
เก็บไว้กังวลวันหลัง
ให้เพลงบรรเลงเป็นทํานอง
ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก
อรุณสวัสดิ์เพื่อนๆ
เมื่อคืนมีใครนอนไม่ค่อยหลับบ้าง
บูเบอร์ นายเงียบจัง
โมกี้
เราอยู่ทางนี้
แปลกแฮะ หวัดดี รอนด้า
- เจอกัน รอนด้า - บาย
โมกี้ เธอโอเคไหมเนี่ย
สุดๆ โอเคมาก
ก็แค่พักนี้ฉันนอนหลับไม่ค่อยสนิท
โมกี้ เธอว่าคลื่นลมที่ยังตกค้างอยู่ มันรบกวนเธอไหม
ไม่นี่ ฉันปกติดี
ว่าไง ทุกคนเป็นไงกันบ้าง
ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น
รู้ไหมอะไรทําให้ฉันรู้สึกเป็นตัวเองมากขึ้น
ตะโกนว่า "อิกเกิ้ล วิกเกิ้ล บิกเกิ้ล พิกเกิ้ล" แล้วฟาดหางสามทีใช่ไหม
แน่นอน
แต่ฉันคิดว่า เราควรกลับไปทํากิจวัตรประจําวันเหมือนเดิม
ที่ทํางาน 30 นาทีต่อสัปดาห์
ใช่ ไม่มีอะไรเทียบได้กับงานน่าเบื่อ ที่ช่วยชโลมจิตใจ
มันคงทําให้เรากระปรี้กระเปร่าได้
โอเค งั้นก็ลุยกันเลย
เย่ เอาเลย ไปเร็ว
ตื่นขึ้นมาเวลาเช้า
ไปทํางานเริ่มวัน
แฟรกเกิลไม่ทําเล่นเอาฮา
แฟรกเกิลเราจริงจัง
มีหน้าที่รอให้จัดการ
และหน้าที่รอให้ทํา
มีเกมปิงปองที่เราต้องเล่น
มีเพลงที่ต้องร้องกัน
ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน
เรื่องราวที่อยากให้ฟังที เรื่องงานที่ฉันชอบทํา
เรื่องราวทุ่มเทในการเก็บเกี่ยว เรื่องแรดิชเป็นต้น
และขอไม่ลืมงานเด่นของฉัน
ทั้งเดียวดายและสุดยาก
ฉันดําและดิ่งและกรี๊ดและกร๊าด
เพื่อทําให้น้ําสะอาด
ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน
ตอนฉันยังเป็นแค่เบบี๋ คุณพ่อก็เดินทาง
แม่ชอบพูดว่า "พ่อหนุ่มน้อย งานเจ้าไม่ใช่ที่บ้าน"
จงเดินทางไปแสนไกล บ้านอยู่ไหนเธอรู้
แค่ก้าวออกไป สํารวจทั่วไกล กินไอติมสีชมพู
- และนั่นคือทํางาน - ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน
ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน
ฉันชอบงานน่าเบื่อนะ น่าเบื่อถึงหัวใจ
ของานที่ทําแล้วมันยืดเยื้อ ให้ทําและทําเรื่อยไป
ส่วนงานที่ฉันจะคิดทํา หรืองานที่จะไม่ทํา
คืออาจจะเป็นงานที่เธอกําลังทํา หรืองานที่เธอไม่ทํา
แล้วเธอก็ ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน
ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน
ทํางาน
- ดูสิคะ - ดูอะไร
ฉันว่าจะบอกคุณพอดี
เราสร้างกระดิ่งลม จากแท่งของดูเซอร์ได้สําเร็จแล้ว
เป่าเลย
ทําได้ดีมาก คอตเทอร์พิน
ถ้ามีกระดิ่งพวกนี้ เราก็จะติดตามคลื่นลมได้
จะได้รู้ว่าควรเอากังหันไปวางไว้ไหน เพื่อสร้างพลังงานให้เดอะร็อก
ทําต่อไปเลย
เริ่มโปรเจ็กต์กระดิ่งลมทันที
โทษที พวกนายหยุดเป่าได้แล้ว
- โอ๊ะโอ - ฉันน่าจะเป่าต่อ
ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน
รู้ไหม ฉันรู้สึกดีขึ้น
ดีจังที่ได้ทํางานและซึมซับความเงียบสงบของถ้ํานี้
เสียงอะไรน่ะ
หวัดดี เป็นอะไรรึเปล่า
อะไรน่ะ อะไร...
โธ่ ไม่นะ น่าสงสารจัง
ลมแรงๆ คงพัดนายจนร่วงลงมา
ไม่ต้องห่วงนะ
โมกี้จะดูแลนายเอง ใช่แล้ว
นายอยากมาอยู่กับฉันและเร้ดเพื่อนฉันไหม
เราจะต้องสนุกกันมากแน่ๆ
นายชอบโยคะไหม
พนันว่านายต้องทําท่าต้นไม้ได้เก่งแน่นอน
กระดิ่งจากแท่งของดูเซอร์อันที่ 78 เสร็จแล้ว
กําลังกลับไปที่ฐาน
ทํางาน ทํางาน ทํางาน...
สลัดเพลงนี้ออกจากหัวไม่ได้เลย
ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน
อีกจุดนึงตรงนี้
ดีใจนะที่แกคิดว่ามันตลก สปร็อก
แต่ฉันต้องทําโมเดลนี้ให้เสร็จ เพื่องานนําเสนอเรื่องพลังงานลมชายฝั่ง
หลักสูตรปริญญาเอกของฉันต้องการ
อาสาสมัครไปสอนที่โรงเรียนมอปลาย ฉันตอบตกลง
อันที่จริงฉันตะโกนว่า "ฉันค่ะ ฉันๆ"
แบบฉบับของคนเรียนดี
แต่ฉันประหม่าจัง
การสร้างแรงบันดาลใจให้ดอกเตอร์รุ่นใหม่... มันกดดันมากนะ
ยังไงก็เถอะ มาทดสอบกังหันนี้กัน
ไม่จริงน่า
เอาละ ฉันต้องมีสมาธิ
เฮ้ เสียงอะไรน่ะ
โทรศัพท์ฉันเหรอ
หรือโทรศัพท์แก
คุณนายชิมเมลเฟนนีย์ เอากระดิ่งลมมาติดไว้เหรอ
เปล่า
ว้าว กําแพงมันบางจริงๆ
โอเค กลับมาทํางานต่อ
แต่ขอรู้ให้ได้ก่อนว่าเสียงนั่นมาจากไหน
ทุกคน
ฉันมีคนพิเศษอยากให้พวกเธอรู้จัก
โมกี้ ตัวอะไรกันเนี่ย
ดูจากรูปลักษณ์แล้ว มันคือต้นเดธวอร์ตใบเหลืองออกดอกยามราตรี
ยังไม่รู้ความสามารถในการเป็นพาหะเชื้อโรค
อือ ฉันก็รู้จักพืชพรรณอยู่บ้าง
อะไร แฟรกเกิลมีงานอดิเรกอื่น นอกจากซักผ้าและทําอาหารไม่ได้รึไง
ฉันเจอเขาอารมณ์เสียอยู่ตัวคนเดียว โดนลมพัดแรงจนถอนรากถอนโคน
เขาน่ารักที่สุดเลยเนอะ
ขึ้นอยู่กับว่าน่ารักหมายถึงอะไร
ถอยไปนะ ถอยไป
ว่าแต่เขาชื่ออะไร
ไม่รู้สิ
ฉันชอบตั้งชื่อ
เชิ้ต
เอางี้ ฉันขอถามถ้ําก่อน
แลนฟอร์ด
นี่แหละ ฉันนึกออกแบบ "ปิ๊ง!" ขึ้นมาเลย
ว้าว จักรวาลนี่สุดยอดจังเนอะ
ชอบไหม แลนฟอร์ด
โอเค พานายไปลงกระถางก่อนดีกว่า
- นี่ - อะไรน่ะ
- นี่เธอจะ... - เร็วเข้า รีบหน่อย
หม้อซุปของฉัน อะไรกัน...
ในนี้นะ
หม้อนั่นมันปนเปื้อนแล้ว นายเก็บไว้ตลอดกาลเลยละกัน
เร็วเข้า แลนฟอร์ด ไปดูบ้านใหม่ของนายกัน
การได้เห็นโมกี้ดูแลสิ่งมีชีวิตอื่นมันก็ดีอยู่หรอก
แต่เธอก็รู้จักโมกี้ดี
หวังว่าเขาคงไม่ทําอะไรเกินไป
โมกี้ ทําอะไรของเธอ
แลนฟอร์ดนอนไม่หลับน่ะ
ฉันเลยลองใช้วิธีทําสมาธิจากคลื่นของฆ้อง
มันเสียงดังแต่ได้ผลดี
อาฮะ ตราบใดที่มันช่วยให้แลนฟอร์ดหลับสบายละก็
น่ารักเวอร์
ฉันขอให้โพกี้เล่นดนตรีกล่อมแลนฟอร์ด สักสองสามชั่วโมง
ทํางาน ทํางาน ทํางาน ทํางาน
กลิ่นที่แสนสุกงอมของวันใหม่
เดี๋ยวนะ นั่นมันกลิ่นตัวฉันเอง
หลีกทางให้ราชาหน่อย
พ่อต้องซ้อมสู้รบกับผู้บุกรุก ที่จ้องจะขโมยอาณาจักรของพ่อ
ผู้บุกรุกอะไรครับ
พวกแฟรกเกิลหนึ่งละ
ไหนจะพวกอื่นๆ อีก
แต่พ่อของพ่อสอนมาว่า พวกมันมีฝีมือเทียบไม่ได้กับราชา
ที่มีฝีมือขั้นสุดยอดแบบพ่อ
- โอเค - พ่อจงใจทําแบบนั้นเอง
อรุณสวัสดิ์ เจ้าแรดิชน้อยของฉัน
โดยเฉพาะแก เจอรัลดีนน้อย
- ไอ้ตัวปัญหา เสร็จฉันแน่ - เฮ้ เดี๋ยวก่อนนะ
- นี่มันอะไรกัน - ฉันจะทําท่านี้ด้วย ฉันจะทําให้ดู...
- ป๊า มาดูนี่เร็ว - โดนท่านี้กับท่านี้ไปเลย
- ป๊าครับ ป๊า - พอฉันเห็นแก แกจะต้องเผ่นแน่บ...
- ป๊าครับ ป๊าๆ - ไอ้ตัวปัญหาและไอ้ขี้ขโมย
โมกี้ โมกี้ โมกี้
- ใช่จ้ะ ใช่ - โมกี้ โมกี้
โมกี้
ได้ยินไหม เธอคือคนที่ชวนเรามาวาดรูปนะ
นั่นสิ
โทษทีๆ
ฉันแค่กังวลว่ากระถางของแลนฟอร์ดมันเอียง
ฉันว่าเขาก็ดูสมดุลดีนี่
เว้นแต่ว่าฉันตัวเอียงเอง
ไม่นะ
นายปกติดี
แลนฟอร์ดก็ปกติดี
มาวาดรูปกันซะที
น่ารักเวอร์
เอาละ ขอโทษด้วย
โอเคทุกคน ทําตามที่ฉันทํานะ
ได้
ไม่นะ
ได้ๆ โอเค
- ไม่นะ - ไม่นะ
เยี่ยม ดีจริงๆ ที่ฉันมา
โทษที แต่แลนฟอร์ดดูเสียสมดุลจริงๆ
ฉันว่าเขาต้องการหินอีกก้อนนึง ไหนดูซิ...
- แฟรกเกิลมานี่หน่อย - ได้
ขอบอกเลยนะ ตั้งแต่ต้นไม้นั่นมาอยู่ที่นี่...
- อือ - มันคือสิ่งเดียวที่โมกี้คิดถึง
เธอก็รู้จักโมกี้
- ถ้าเขาทําอะไร เขาจะทําสุดตัว - ใช่
จําตอนที่เขาสนใจท่าหกสูงได้ไหม
โมกี้
ดีใจนะที่เธอสนุก แต่นี่ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว
เธอขวางการจราจรไปหมด
แต่คราวนี้มีอะไรบางอย่างที่ต่างออกไป ว่าไหม
เฮ้ ชาวแก๊ง
ฉันคิดถูก แลนฟอร์ดเสียสมดุลจริงๆ
ในทางอารมณ์น่ะ
ฉันว่าเขารู้สึกถูกทิ้งจริงๆ
งั้นเรามาถ่ายเซลฟี่กันเถอะ
ใช่ๆ ใช่ๆ และ...
ดูดีมาก ใช่เลย
เก่งมาก แลนฟอร์ด
โอเค ดีมาก ใช่ โอเคเลย
แขวนกระดิ่งอันที่ 831 แล้ว
กําลังสร้างกระดิ่งอันที่ 832 อยู่
นายจะลงมาจากตรงนั้นได้ไง
ฉันว่าเสียงกระดิ่งนั่นดังมาจากข้างล่าง
ใช่ ฉันมีหูฟังของหมอ
ชื่อเล่นฉันคือด็อก แปลว่าฉันมีได้
เดี๋ยวนะ อะไรกัน ไม่จริง
มันมาจากในรูนั่นเหรอ
ข้างในนั้นมีอะไรอยู่แน่ๆ
ฉันต้องเข้าไปข้างใน เดี๋ยวนี้เลย
แก้ไขข้างหลังหน่อย
- โมกี้ๆ ขอยืมตัวแป๊บนึงสิ - ว่าไง
ได้สิ แต่ฉันขอพาแลนฟอร์ดไปงีบก่อนนะ
เยี่ยม ได้เวลางีบแล้ว แลนฟอร์ด
โมกี้ ฉันว่าดีแล้วที่เธอคอยดูแลแลนฟอร์ด
- อาฮะ - ตามองทางนี้ด้วย
ตามองทางนี้ มีสมาธิหน่อย
ฉันพูดจริงนะ ฉันเป็นห่วงเธอ
เป็นห่วงฉันเหรอ ทําไม
ดูเหมือนว่าตั้งแต่แลนฟอร์ดมาอยู่ที่นี่
เธอก็สนใจแต่เขามากเกินไป
ทําไมพูดแบบนั้นล่ะ
ก็นะ...
เธอก็อยู่ในกระถางเหรอ ทําอะไรเนี่ย
ฉันอยากเข้าใจว่าแลนฟอร์ดรู้สึกยังไง
ฉันเลยลองเปิดรับความสุขของการอยู่ในดินดูบ้าง
โมกี้
เราอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
นี่มันเรื่องอะไรกัน
เธอหมกมุ่นกับต้นไม้ต้นนั้นมากไปแล้วนะ
เขาชื่อแลนฟอร์ด
และมันคือการทําให้เขารู้สึกปลอดภัย
ถ้าเธอไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป
งั้นก็ไม่ต้องทํา
แลนฟอร์ดกับฉันจะไปอยู่ที่อื่นเอง
มาเถอะ แลนฟอร์ด
โมกี้ เธอไม่เห็นต้อง...
แขวนกระดิ่งอันที่ 924 อันสุดท้ายแล้ว
โอเค แขวนกระดิ่งครบทุกอันแล้ว มาติดตามลมกันเลย
ขอบอกเลยว่ามันไปได้สวยมาก
ค่อยยังชั่ว ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว
เดี๋ยว ทําไมนายมากินของพวกนี้ล่ะ
ไปกินตึกโน่น
อะไร ตึกอะไร
โธ่ จะบ้าตาย
แจ้งเตือนขั้นสูงสุดน่าตกใจ แจ้งเตือนขั้นสูงสุดน่าตกใจ
คอตเทอร์พิน ทําไมพวกเขาถึงมากินกระดิ่ง
คืองี้นะคะ เพราะฉันมัวแต่สนใจโปรเจ็กต์กระดิ่งลม
จนลืมสร้างตึกไปด้วย
โธ่ คอตเทอร์พิน
มันคือเรื่องปกติที่จะสนใจสิ่งใหม่ๆ ที่น่าตื่นเต้น
แต่ไม่ใช่เอาทุกอย่างไปแลกแบบนี้
วอล์กกี้-ทอล์กกี้อันนั้นสวยจัง
สวยหรูแถมมีปุ่มแบบใหม่ด้วย
แต่... เมื่อกี๊เราคุยเรื่องอะไรนะ
ถ้าเราไม่เป็นที่ต้องการในถ้ําของฉัน งั้นเราจะออกมาอยู่ข้างนอกกัน
แลนฟอร์ด มีแค่เราสองคนแล้ว
ก็ไม่รู้ว่ามันอาจเป็นที่ใบ
หรือว่าฟันที่แหลมคมโดนใจ
แต่ที่ฉันรู้คือเธอเป็นเพื่อนข้างกาย
แค่นั้นก็พอจะเป็นเหตุผลแน่ใจ
และปัญหาข้อเดียวตอนนี้ คือเราซี้สนิทเกินไป
เราเติมเต็มให้กัน...
เพราะเธอกับฉัน แค่เพียงเท่านี้
พวกเรานั้นประสานกลมเกลียวกันดี
เธอคือเพื่อนแท้ ตราบนานเท่านั้น
แค่มีเธอและฉัน
และเธอกับฉัน อย่างเช่นที่เคย
มีกันเป็นคู่หู เหมือนว่ามีกาวมาทาเลย
เธอคือเพื่อนแท้ ตราบนานเท่านั้น
แค่มีเธอและฉัน
รู้ไหม แลนฟอร์ด ฉันก็รู้สึกเหมือนกันเลย
ใช่ อาฮะ ใช่เลย ใช่ๆ
นั่นแหละ จบสวยๆ เลย
เพราะเธอกับฉัน แค่เพียงเท่านี้
พวกเรานั้นประสานกลมเกลียวกันดี
เธอคือเพื่อนแท้ ตราบนานเท่านั้น
แค่มีเธอและฉัน
นายพูดได้กินใจกว่าฉันเยอะเลย
เราผูกพันกัน
แค่เธอและฉัน
เดี๋ยวนะ โมกี้จากไปเฉยๆ เลยเหรอ
ใช่
- เขาได้พกขนมไปบ้างไหม - ไม่
ไม่นะ
ทุกคน ฉันเป็นห่วงจัง เขาเป็นอะไรไป
ลมอาจจะรบกวนจิตใจเขาจริงๆ ก็ได้
แปลว่าเขาสนใจแลนฟอร์ด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องสนใจลม
แปลว่าแทนที่จะสนใจลม เขาหันไปสนใจแลนฟอร์ดแทน
อือ เราเข้าใจแล้วน่า
- แต่ดีใจที่นายเข้าใจตรงกัน - อือ
แล้วเราจะดึงเขากลับมาเป็นปกติยังไง
ก็...
เฮ้ อาจมีความคิดดีๆ ในโปสการ์ดใบล่าสุดของลุงแมตต์
คราวนี้ฉันยกเว้นให้ละกัน เพราะฉันต้องการความช่วยเหลือจริงๆ
- ครั้งเดียวนะ - ได้
"โกโบหลานรัก..."
ไม่นานมานี้ลุงบังเอิญเจอถ้ําที่น่าสนใจที่สุด
สถาบันนักสํารวจของตัวประหลาดติงต๊อง
ห้องเรียนของพวกเขามีอุปกรณ์ชั้นยอดทั้งหมด
แต่พวกติงต๊องที่น่าสงสารไม่รู้วิธีใช้งานมัน
หาคนมาช่วยก็ดีนะ
นักสํารวจช่างฝันคนนึง ง่วนอยู่กับแบบจําลองดินดูด
เขาโชคดีแล้ว เพราะลุงแสดงวิธีใช้ให้เขาดู
ไม่ๆ ดูและเรียนรู้ซะ
เห็นไหม ง่ายจะตาย
ลุงใช้เวลาที่เหลือทั้งวัน แบ่งปันความรู้ที่ลุงได้มาอย่างยากลําบาก
วิธีทําให้งูที่แสนอันตรายเชื่อง...
จะออกไปยังไงเนี่ย
การถูกยกตัวโดยผู้ที่ชื่นชมเรา...
ขอบคุณนะ ขอบคุณ
และวิธีออกจากสถานการณ์ยากลําบากได้ อย่างใจเย็นและมีเหตุผล
ฉันอยู่ไหนเนี่ย ถ้ํานี้เหม็นจัง
เฮ้
ทําได้ดีมาก คุณสอบผ่าน
ประสบการณ์ของลุงมีค่ามาก สําหรับนักสํารวจรุ่นเยาว์
และ โอ้โฮ พวกเขาเคารพลุงด้วย
คืองี้นะ บางทีวิธีเดียวที่จะช่วยคนอื่นได้
คือแสดงให้พวกเขาเห็นว่าเราก็เคยผ่านมาแล้ว
หวัดดี
"เพราะงั้นลุงเลยแนบสิ่งประดิษฐ์ ที่จะช่วยพัฒนาเดอะร็อกมาให้
วิธีที่จะดึงนักสํารวจออกมา จากสถานการณ์ยากลําบาก นี่คือถุงยืดยาว
รัก จากลุงแมตต์นักเดินทาง"
ดูเหมือนถุงเท้ายักษ์เลย
"ปล. ถ้าเจ้าหมวกพูดว่ามันดูเหมือนถุงเท้ายักษ์
บอกเขาด้วยว่ามันเป็นมากกว่านั้น"
แหวะ
โชคดีที่ฉันมีหินฆ่าเชื้อแบบพกพา
โอเค ลุงนายส่งถุงเท้ามาให้
ฉันผิดเองที่คิดว่าเขาคงช่วยได้
ไม่ เร้ด เธอไม่เห็นเหรอ
เขาบอกเราว่าคนที่เคยเจอกับเรื่องราว
เหมือนอย่างที่โมกี้เจอ ต้องเป็นคนไปคุยกับเขา
คนที่รู้ว่าการหมกมุ่นกับอะไรสักอย่าง ช่วยผ่อนคลายความวิตกกังวลได้ยังไง
เรารู้จักคนแบบนั้นไหม
อะไร
นั่นคือตอนที่ฉันรู้ตัวว่าสามารถรับรสของสีได้
ใช่ไหมล่ะ
หวัดดี บูเบอร์
ถ้าเร้ดส่งนายมาพาฉันกลับไป ก็ลืมมันไปได้เลย
ตอนนี้ฉันสนใจแต่แลนฟอร์ด
- ฉันเข้าใจดี - และไม่ว่านาย...
เดี๋ยว นายเข้าใจจริงเหรอ
มันง่ายกว่ามากที่จะสนใจในสิ่งที่เราควบคุมได้
จําตอนที่เกิดถ้ําไหวได้ไหม และพอแรงสั่นสะเทือนสงบลง
ฉันเอาแต่ซักผ้าไม่หยุด
ฉันขยี้ผ้าแล้ว ขยี้ผ้าอีก
และขัดๆ และขยี้ๆ และขัดๆ และขยี้ๆ และ...
อือ ฉันเข้าใจแล้ว นายขยี้ผ้าเยอะมาก
ใช่ ฉันขยี้ผ้าเยอะจนถ้ําฉันมีแต่ฟองสบู่เต็มไปหมด
ฉันติดแหง็กอยู่อย่างนั้น
เธอจําได้ไหมว่าใครช่วยให้ฉันหลุดพ้น โมกี้
- ใครเหรอ - เธอไง
และฉันต้องการมันจริงๆ
ไม่เป็นไรเลยที่เราจะยอมรับว่าเราไม่โอเค
นั่นคือจุดเริ่มต้นที่เราจะเริ่มรู้สึกโอเค
โธ่ บูเบอร์ ฉันไม่โอเค
ลมนั่นทําให้ฉันกลัวมาก
ฉันหันมาสนใจแลนฟอร์ดเพื่อให้ลืมมันไป
และตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกําลังจม
ดีแล้วที่เธอรู้ตัว
- เพราะเธอกําลังจมจริงๆ - ใช่ไหมล่ะ
เหมือนฉันกําลังจมจริงๆ แบบพูดเปรียบเปรยให้ฟังน่ะ
ไม่ๆ ของจริงเลยแหละ เธอยืนอยู่ตรงดินดูด
เร็วเข้า จับถุงยืดยาวนี่ไว้
- ถุงอะไรนะ - จับถุงเท้าไว้สิ
- นี่ - โอเค
โอเคๆ
ไม่นะ ฉันลื่น
- ไม่ต้องห่วง โมกี้ - เรามาช่วยแล้ว
ใช่ ทุกคนจับแน่นๆ นะ ดึงเลย
เร็วเข้า
ใกล้ทําได้แล้ว
ขอบใจมากนะ น่ากลัวจัง
- น่ากลัวจริงๆ - ใช่
ฉันต้องหาอะไรทําเพื่อผ่อนคลายอารมณ์
ดูซิว่าใครสกปรก
- ขยี้ ขยี้ ขยี้ - โถ บูเบอร์
- โดนซะ ไอ้ตัวปัญหา ไอ้คนบุกรุก - ป๊าครับ ป๊า
- ป๊า ป๊า - อย่าแหยมเข้ามาในจักรวาลของฉันอีก
- นี่คือ... - ราชาที่รักของฉัน
ว่าไงที่รัก
ลูกชายคุณ พยายามเรียกร้องความสนใจจากคุณทั้งวัน
ลูกควรกล้าพูดออกมาสิ
ป๊า ดูสิว่าผมเจออะไร
สตรอว์เบอร์รี
ว่าแล้วว่ามีผู้บุกรุกแอบเข้ามา
ลูกตาเป็นเม็ดๆ กับแก้มสีแดง และหมวกนิรภัยสีเขียว
เก่งมากลูกพ่อ
สตรอว์เบอร์รีบุกรุกเข้ามาในสวนของเรา
- มากําจัดพวกมันกันเถอะ - ครับ
หนุ่มๆ ของฉันกําลังสานสัมพันธ์กัน
สบายใจแล้ว ฉันจะไปทําไอติมรสบลูชีส
อาฮะ อาฮะ อาฮะ
ฉันไม่เห็นอะไรเลย
ไม่ได้ยินอะไรด้วย
ฉันยังทําโมเดลกังหันไม่เสร็จ
และตอนนี้ตัวฉันติดอยู่ตรงนี้
จ้า ตลกมาก ช่วยหน่อยสิ
สปร็อกกี้ ฉันประหม่ามากกับการต้องสอนเด็กๆ พวกนั้น
จนฉันเบี่ยงเบนความสนใจตัวเอง ไปกับอะไรในนั้นก็ไม่รู้
แต่แกรู้อะไรไหม
ฉันมีเหตุผลที่เป็นอาสาสมัครในโรงเรียน
ฉันอยากสร้างการเปลี่ยนแปลง
และฉันทําแบบนั้นไม่ได้ถ้าติดอยู่ในกําแพง
ขอบใจที่ดึงฉันออกมานะ สปร็อก กลับไปดูกังหันต่อดีกว่า
อย่างกับว่าในรูนั่นมีอะไรน่าสนใจงั้นแหละ
มีแผนการอะไรไหม
ข้างใต้นี้
นี่คือแผนการล่าสุด
โธ่ เร้ด ฉันเอาแต่คิดว่า "ถ้าลมนั่นพัดฉันหายไปล่ะ"
งั้นฉันก็จะไปกับเธอด้วย
และนี่ เราไปเยี่ยมแลนฟอร์ดได้ทุกเมื่อ ที่เธอต้องการ
จริงๆ เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก
ดีใจจังที่เธอรู้สึกแบบนั้น
เพราะแลนฟอร์ดจะอยู่กับเราต่อไป
นอกหน้าต่างเรานี่เอง
เยี่ยม
ไงเร้ด
บรรยากาศดีเนอะ แลนฟอร์ด
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี