Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Gdy ci w życiu źle
Z nami się do pracy bierz
Kto nas poznać chce
- Tu Gobo. - Mokey.
- Wembley. - Boober.
Red!
- Junior! - Hop, hop!
Moja rzodkiewka.
Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Fraglesy powracają!
Na Fraglesy czas.
W której książce były te dane?
O, w tej.
Łatwizna. To jest jej tytuł.
Mylący, bo to trudna lektura.
Co ty tam takiego masz?
To ja na konkursie w pierwszej klasie? Ciocia Edna to wrzuciła?
Za co, ciociu? Za co?
Zaraz znajdą to koledzy. Jestem teraz naukowcem,
a nie „piosnkarką”. Znaczy piosenkarką.
Język mi się plącze z nerwów.
Hej, tylko nie włączaj.
Zostaw.
Dzięki, że pomagasz mu wybrać kapelusz.
Dzięki!
Nie ma za co.
Gobo też zawsze pomagam.
To całkiem łatwe, bo wszystkie są świetne!
Dobra, Lanford, który? Taki czy taki?
Dobry wybór.
Mokey, patrz!
Moja stara tunika. Co za wspomnienia.
O tak, lubiłem tę tunikę.
Dlaczego ją zmieniłaś?
Trudno to wyjaśnić.
Po prostu coś powiedziało: czas na zmianę.
Nowe ubranie, pasta do włosów. Pomyślałam, że mi pasuje.
To część wyrażania siebie. Z naciskiem na „siebie”.
Wyraża siebie.
Cokolwiek robicie, robicie nie to, co powinniście,
ponieważ za chwilę robimy Fragliramidę!
- Co? - Będziemy bili rekord. Chodźcie!
Fragliramidę?
Chodź, będziesz mi kibicował.
Mokey!
Zaraz będę!
Coś mi przyszło do głowy.
Cześć, Red. Jestem Pogey!
Dobra, Pogey. Musisz stać nieruchomo.
Jak runiemy, nie będzie rekordu!
Mierzysz czas, Gawędziarko?
Chwila, tylko włożę klepsydrowe okulary.
Nie, piasek wszystko przysłania.
Wiecie co? Po prostu policzę. Raz Mergles płynie, dwa Mergles płynie...
Cześć wam!
Nieźle idzie!
Wembley! Czy to ty?
- Tak! - Nie, stój prosto!
Było ekstra! Cześć, Red!
Tak niewiele brakowało do rekordu!
No nie wiem.
Wembley, czemu to zrobiłeś?
Ja nie wiem. To był błąd.
Stajemy od nowa.
Tym razem do nas dołączysz, Wemb?
Co ja sobie myślałem?
Właśnie! Co sobie myślałeś?
Chciałem spróbować czegoś nowego.
I widzisz, co z tego wyszło?
Zepsułeś wszystkim Fragliramidę.
Jest tylko jeden sposób bycia Wembleyem – i to nie jest to.
Tak.
Ojej, była Fragliramida? Odbierałem przesyłkę od wujka.
Kartka od Matta.
Jego słowa to poezja, a jego wąsy to piosenka.
Czytaj.
- Stawiamy drugą Fragliramidę. - Czytaj.
Dobrze.
„Drogi siostrzeńcze Gobo...”
Jestem Fraglesem spokojnie mierzącym się z wyzwaniami.
Mam dziurawy but. Co mam robić?
Jako wytrawny odkrywca, zawsze wiem, jak sobie poradzić.
Bardzo przepraszam. Gdzie znajdę buty?
Ale są miejsca, gdzie i ja czuję się zagubiony.
Szpiczaste i ruchome, różowe i falbaniaste?
Jak w tym bałaganie znaleźć to, czego się szuka?
Musiałem zaprowadzić porządek w tym chaosie.
A ty tu. Tam, dobrze. A ty tam.
Teraz wszystko jest porządnie ułożone.
Wtedy od razu znalazłem to, czego szukałem.
Potrzymaj. To będzie mój rozmiar.
Już.
Czasami to odkrywcy muszą pomóc głuptaskom być mniejszymi głuptaskami.
„Tak więc posyłam ci stare buty.
Niech cię inspirują do odkrywania szlaków, choćby zdawały się zawiłe”.
Tak.
Przestańcie, nie jest tak źle.
To może ja je zaniosę gdzieś bardzo daleko stąd?
Do Groty Bardzo Daleko.
To na pewno dość daleko?
- Nie zdążycie się stęsknić. - Cześć, Gobo!
- Tęsknicie? - Nie.
To był żart. Teraz już idę.
Hej, słuchajcie.
Gobo długo nie będzie, więc urządzimy mu przyjęcie powitalne!
Słyszałem! Cudownie.
To miała być niespodzianka,
- ale mogę udawać... - Weź już te cuchnące buty.
Jasne!
Jeszcze je czuć.
No już. Hej!
Przestańcie być kucykiem! Odkucykujcie się!
Hej, świetna wiadomość.
Urządzamy Gobo przyjęcie powitalne.
Świetnie.
Proszę, a ty dalej masz kucyk.
No właśnie.
Użyłem twojej pasty do włosów i on się tak trzyma!
To jest klej do doniczki Lanforda, wyjątkowo silny.
Mokey!
To czym ja mam to zmyć?
Ja wiem tylko o wodzie ze Słodkiego Potoku.
Słodki Potok? Tak, dobrze.
Muszę iść nad Słodki Potok przed przyjęciem.
Miałeś rację, Lanford.
Pasta do włosów i klej są podobne. Muszę coś z tym zrobić.
Już jadłeś.
To wyjątkowy dzień Juniora.
Pięćsetne urodziny mojej słodkiej Gorgonzolki.
Synu, w pięćsetne urodziny Gorga
urządza mu się dawną ceremonię przejścia, zwaną Pudłowaniem.
Opowiedz tę historię.
- Proszę! - Z chęcią.
Wiele Gorgów temu nasi pragorgowie natknęli się w lesie na pudło.
Jeden powiedział: „Nie zmieścisz się”.
A drugi na to: „Na pewno wejdę”.
I wszedł.
Ale wtedy drugi Gorg też chciał wejść,
więc znalazł inne pudło i wszedł,
a wszyscy krzyknęli: „Jej!”.
Od tamtego dnia
na pięćsetne urodziny Gorga odgrywamy ten święty rytuał.
Wybierasz to pudło czy tamto?
- Ale skąd mam to wiedzieć? - To się wie, synu.
Im szybciej wybierzesz, tym szybciej zjemy babeczki.
Ale ani chwili wcześniej.
Nie dostaniesz babeczek przed zakończeniem ceremonii.
Dobra, czyli z dwóch pudeł
muszę wybrać to jedno, które pokaże światu, kim jestem.
Na zawsze?
Tak.
Fraglesy zabawowe,
pora powitać „Wielkie powitanie Gobo”.
Boober, jak tam ciastka rzodkiewkowe?
Świetnie. Tylko że niektórzy z nas ciągle wolą truskawki.
Nic nie poradzę.
Więc robię też truskawkowe.
Ciastko z owocem. Bez sensu.
Dobra, przećwiczmy okrzyk.
Połowa krzyczy „Go”, druga połowa krzyczy „Bo”.
Łatwe. No, niech każdy wybierze stronę.
- Jestem Pogey. - Tak.
Ale czy jesteś „Go”, czy też „Bo”? Musisz wybrać jedno lub drugie.
Przyniosę ozdoby na przyjęcie.
Tej opcji nie podawałam, no ale dobrze.
Cześć, Red!
Muszę do Słodkiego Potoku!
Tak, pośpiesz się. Zacznij wyglądać jak prawdziwy Wembley.
Ale jak on wygląda?
Pewien problem puka do mych drzwi
Ze wszystkim kombinuję Ale skończyć chcę z tym stylem
Nie wiem już, wszystko myli się mi
No i w końcu nie pamiętam sam Kim byłem lub nie byłem
Czy stałem się tak inny niż
Ten Wemb, którego każdy zna
Każdy go tu zna
Rozdarty jestem nie od dziś I sam nie wiem już
- Kto to ja - Kim, kim jest, kim jest on
- Kim jestem? - Kim
- Kim jest on - Nie wiem.
Marzyło mi się kilka większych zmian
Lecz wszystko pomieszałem Coraz większy mętlik mam
W tunice miałem poczuć się jak as
A czuję, że zrobiłem Z siebie głupca jeszcze raz
Czy stałem się tak inny niż ten Wemb Którego każdy zna
Każdy go tu zna
Rozdarty jestem nie od dziś I sam nie wiem już
- Kto to ja - Kim, kim jest, kim jest on
Kim jestem? Nie mam pojęcia.
Sam nie wiem!
No kim?
Zmywaj się.
I koniec.
Jestem tym, kim powinienem.
Powinieneś być tym, kim chcesz być.
Mnie to się podobało.
Pogey! Skąd się tu wziąłeś?
Stamtąd.
No tak, ale po co tu przyszedłeś?
Red kazała wybrać, czy jestem „Go” czy „Bo”.
Nie jestem żadnym z nich. Jestem pomiędzy. Ale chciałem też iść po ozdoby.
Wemblowałeś.
Mnie też się zdarza wemblować.
Jak imię wskazuje.
Ale ja nie jestem wemblarz. Jestem Pogey!
Hej, chcesz iść po ozdoby do Wielkiego Brokatiniego?
Do kogo takiego?
Brokatiniego. Jest ekstra. I ma najfajniejszy brokat.
- Zobaczysz. - Dobra!
A gdzie brokat?
To zwykła, szara skała.
Może przyjrzyj się jej z bliska, słonko?
Jeszcze.
Bardzo przepraszam, moja wina. Nie ostrzegłem, że to się obraca.
Witajcie! Oto i Wielki Brokatini! Mówcie mi Brokcio.
Witam! Jesteście głodni? Coś wam skołować?
Nie, nie trzeba. Ale...
Jak na to, że jesteś Wielkim Brokatinim,
wyglądasz świetnie,
ale jakoś tak masz mało brokatu?
Wyjaśnię ci coś. Jedni wyglądają dokładnie tak, jak byś tego oczekiwał.
Inni nie.
Niektórzy nawet nie chcą, ale coś wam powiem.
Jesteście, kim mówicie, że jesteście. Nie kim widzą was inni.
A ja jestem Wielkim Brokatinim!
A teraz chodźcie do Brokatowej Bańki!
O ja cię! Niewiarygodne.
A ja nigdy...
Ojej!
Tak, jest świetnie. Bardzo magicznie.
- Zdejmij buty, bo nanosisz kurz. - Tak.
Nie noszę butów.
No dobra. Które z tych dwóch pudeł będzie dobre?
No, może to. Tak.
Z tym coś jest nie tak.
Nie że podglądam, ale sprawdź to drugie, to lepsze pudło.
W tym też coś mi nie pasuje.
Ale są tylko dwa,
więc będę musiał coś wymyślić.
Bez pośpiechu! Mamy czas.
Ja nie potrzebuję czasu.
Tylko w żadnym z tych pudeł nie czuję się dobrze.
To jeszcze raz, dobrze?
- Bo! - Go!
Udało się!
Nie!
Przychodzi Gobo, wtedy ja gwiżdżę,
wy krzyczycie „Go”, a wy „Bo”.
Duzersi strzelają konfetti z armaty
i tak przywitamy go!
- Bo! - Nie.
Zadanie wykonane!
Wybacz, że wcześniej tego nie dostrzegłem.
- Jesteś ekstra! - Jasne, że tak.
No i widzisz.
Jestem ekstra niezależnie od tego, czy ktokolwiek to dostrzega, czy nie.
Popatrz na Pogey'ego i zobacz, jak oni wyrażają siebie.
To jest świetne!
Tak.
To jest świetne!
- To jest superowe. - W Brokatowej Bańce
możesz wyrażać siebie, jak zechcesz.
To wszystko jest piękne.
Na pewno nie chciałbyś dołączyć?
Może być niezwykle brokatowo.
Nie, próbowałem dziś innego stylu i wyszło głupio.
Ale ty wyglądasz świetnie. Szczęśliwie.
Jak to zrobię, dalej będę sobą?
Tylko ty możesz to stwierdzić.
Dobra.
Witaj, Wembley!
Jej!
Dobre!
O tak.
- Hej! - Ty decydujesz.
Czuję się świetnie!
- Właśnie. - Czuję się jak ja!
Doskonale.
Wembley!
Wembley, wybieraj.
Co?
Bądź dawnym Wembleyem.
Co powie Gobo?
A jak przyjaciołom się to nie spodoba? I nie będą się ze mną przyjaźnić?
Wtedy będę sam!
Nie dam rady!
Wembley, musisz się uspokoić.
Wywołałeś brokatonado!
Najwspanialszą ze wszystkich katastrof naturalnych!
Ale nie dam rady!
Ciociu, bardzo cię proszę. Zdejmij ten filmik z koncertu.
Nie będę śpiewać na zamówienie.
To było do Sprocketa. Na twoje zamówienie też nie.
Jeszcze zadzwonię! Kocham cię, a twoja życzliwość jest inspiracją!
Stary.
Słuchaj. Chcesz, żebym zaśpiewała. ale mówiłam ci, że już tego nie robię.
Pod prysznicem może tak. Jak każdy.
I w samochodzie. Nie!
Nie przekonasz mnie magią reflektorów.
Nie śpiewam. To idiotyczne.
Jak mam to zatrzymać?
Będzie dobrze, naprawdę,
ale zatrzymasz to, jeśli przestaniesz sam siebie wypierać.
- Co? - A zaczniesz być sobą!
To nie takie proste.
Wszyscy mnie widzą tak samo, ale czasami czuję się inny.
Wybranie jednego jest takie na stałe.
Czuję się samotny.
Jestem Pogey!
Wiem o tym, Pogey. Wszyscy to wiedzą.
- Co chwilę to powtarzasz. - Ty jesteś Wembley.
Jakbyś nie wyglądał dzisiaj albo jutro, zawsze będziesz Wembleyem.
Lubię powtarzać swoje imię, bo bardzo długo go szukałem.
Ale przede wszystkim, nawet jak się zmienię wiele razy,
będę sobą.
Bo jestem Pogey!
Tak! Jesteś Pogey.
- A ja Wembley. - No właśnie.
Jak bym nie wyglądał, jakich nie przeszedłbym zmian,
zawsze będę Wembleyem.
Co?
No i wreszcie skumałeś brokat.
Z twego serca droga się wysoko pnie
To część ciebie nieodłączna Twoje serce latać chce
Dlaczego miałbyś siedzieć w domu sam Zamiast lecieć tam
Skąd słychać głośno twoich marzeń pieśń
Sercu swemu daj się wznieść
Milion skrzydeł śpiewem chce ci dodać sił
Śmiało baw się z wiatrem Nieba dłońmi dotknij, jeśli chcesz
Oddech weź, by zaraz poczuć w sercu
Dokąd wiedzie droga ta
Bo ziemia jest jak sen pod niebem gdzieś
Sercu swemu daj się wznieść
Tak!
Pozwól mu skrzydła mieć Krzyknij: serce w górę leć
Daj się wznieść i tam znajdź nową treść
Sercu daj lecieć znów Powiedz: serce, skrzydła w ruch
Daj się wznieść i tam znajdź nową treść
Sercu swemu daj się wznieść
Pozwól mu skrzydła mieć Krzyknij: serce w górę leć!
Daj się wznieść i tam znajdź nową treść
Sercu daj lecieć znów Powiedz: serce, skrzydła w ruch
Daj się wznieść i tam znajdź nową treść
Sercu swemu daj się wznieść
Tak!
Krzyknij: leć, leć!
Krzyknij: skrzydła możesz mieć
Daj się wznieść i tam znajdź nową treść
Pozwól mu lecieć znów
Powiedz: serce, skrzydła w ruch
Daj się wznieść i tam znajdź nową treść
Sercu daj się wznieść
Sercu swemu daj
Się wznieść
Wiesz, co dopełni twojego wyglądu?
- Co? - Coś takiego.
Dzięki, Pogey. Co to będzie, jak powiem Gobo.
- O nie, Gobo! Pogey, trzeba wracać! - A co z ozdobami?
Racja.
Brokatini? Czy może moglibyśmy pożyczyć troszkę brokatu?
Przecież brokat spada tu z sufitu.
- No tak! - No jasne!
Bierzcie, ile chcecie.
Dziękujemy za wszystko, Brokatini.
- Drobiazg. - Muszę lecieć!
Pa, pa!
To młode pokolenie.
Tak się cieszę, że dobrokowatowałem, by móc to zobaczyć.
Brokatujcie, dzieciaki!
Beznadzieja. Okrzyk nie wychodzi i skończyło nam się konfetti.
Co jeszcze pójdzie źle?
Na mnie nie patrzcie. Truskawki bardzo łatwo się piecze.
Ciekawe, że właściwie wyjście ze strefy komfortu
prowadzi do pysznych efektów.
Zgadza się!
Posłuchajcie. Jestem Wembley!
Jej, Wembley!
Wyglądasz zjawiskowo!
Jestem Pogey!
Cześć, Pogey.
A może wy dwaj pomożecie nam dopracować okrzyk powitalny?
Tak, no właśnie.
Pogey nie jest „Go” ani „Bo”.
Może oni też nie? Albo i to, i to. Albo pomiędzy.
Możliwości jest tyle, co okruchów brokatu.
Zaraz, właśnie.
Czy ty się czujesz dziś na „Hura”?
Hura! Znaczy tak.
No to jazda!
Słychać kroki.
Gobo już wraca. Gdyby ktoś planował przyjęcie...
Wszyscy na miejsca.
Cześć.
Co?
Go!
- Bo! - Hura!
Witaj!
Gobo! To przyjęcie na twoje powitanie.
Dzięki.
Wembley.
Twój strój jest szałowy. A co ważniejsze, ty jesteś szczęśliwy.
To będzie twój nowy styl?
Jeszcze nie wiem. Może czasami?
Im więcej o tobie wiem, tym jeszcze bardziej cię kocham.
O, Gobo!
Nim dojdzie do katastrofy, kto chce ciacha?
Jest rzodkiewka i truskawka!
Ja chcę!
Które pudło wybierasz?
Nie mogę wybrać.
Nie ma dobrego wyboru. Oba są nie takie.
To ceremonialne pudła! I tradycja!
No i babeczki!
Ale w żadnym się dobrze nie czuję.
W żadnym!
To jest dość fajne.
Jej! No proszę.
Nie pasujesz do żadnego z pudeł, ale tańczysz i jesteś szczęśliwy.
Ja już nie rozumiem, co on robi.
Ale ty go wcale nie musisz rozumieć. Musisz go tylko w tym wspierać.
- Niby tak. Czy to znaczy... - A niech ci już będzie.
- Tak! Możesz iść i jeść te babeczki. - Mnie to pasuje.
Moje dziecko.
Cześć ciociu. Zostaw ten film.
Cześć, Marshall.
Z uczelni.
Widziałeś nagranie? Jest ekstra? Pewnie.
Chętnie się przejdę ze znajomymi na karaoke.
No jasne!
Sercu swemu daj się wznieść
Tak!
Krzyknij: leć, leć! Krzyknij: skrzydła możesz mieć
Mój dorosły Gorguś-Ciorguś.
Nie daj się wsadzić w żadne pudło.
Daj się wznieść i tam znajdź nową treść
- Szczęśliwego Pudłowania! - Dzięki, tato!
Sercu daj się wznieść
To jest świetne!
Się wznieść