เต้นให้หมดห่ว
เก็บไว้กังวลวันหลัง
ให้เพลงบรรเลงเป็นทำนอง
ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก
ทำงานให้หมดห่วง
เก็บไว้เต้นวันหลัง
ปล่อยพวกแฟรกเกิลเล่นไป
- พวกเรามีโกโบ - โมกี้
- เวมบลีย์ - บูเบอร์
เร้ด
จูเนียร์
ว่าไงจ๊ะ
หัวแรดิชของฉัน
เต้นให้หมดห่วง
เก็บไว้กังวลวันหลัง
ให้เพลงบรรเลงเป็นทำนอง
ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก
- ใช่ นี่คือหมวกใบใหม่ - เก๋มาก
เยี่ยม เจ้าคลื่นลมทำให้ถุงเท้าฉันแห้ง
สมน้ำหน้าแล้วที่ฉลอง
เจ้าคลื่นลมพวกนี้กลับมาอีกแล้ว น่ารำคาญชะมัด
แต่อยู่เฉยๆ จะดำน้ำได้ไงล่ะเนอะ
อะไรกัน…
ก็นะ ฉันว่าวันนี้พอก่อนดีกว่า
ขอบคุณทุกคนที่มาประชุมด่วนครั้งนี้
อย่างที่ทุกคนรู้ มีดูเซอร์คนนึงที่เราจะไม่บอกว่าใคร
ได้บังเอิญปล่อยลม
ที่เราเก็บไว้เพื่อใช้สร้างพลังงาน
- ฉันเอง ฝีมือฉันเอง - ใช่ และฉันเป็นคนช่วย
ให้ตายสิ ยังไงก็เถอะ
ตอนนี้เรามีปัญหาที่หนักกว่า
แต่ฉันบอกไปแล้วอย่าเพิ่งตื่นตูมนะ
- เราสัญญา - บอกมาได้เลย
สตรอว์เบอร์รีเข้ามายึดครองพื้นที่แล้ว และเราหาแรดิชไม่ได้อีกเลย
- ซวยแล้ว - ทำไมคุณถึงบอกเราแบบนี้
ทุกคนใจเย็นๆ
นี่คือโอกาสให้เราได้แก้ปัญหา
ก่อนที่พวกแฟรกเกิลจะรู้เรื่อง และทำให้ซับซ้อนไปกว่านี้
คุณคะ เรารู้ว่าเราก่อสร้างด้วยสตรอว์เบอร์รีไม่ได้
แต่ตอนที่ฉันขึ้นไปบนสวน ฉันเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ
ผลักแรงขึ้นอีก
แรงกว่าอะไรอีกล่ะ
พวกแฟรกเกิลมีปัญหา ในการขนเบอร์รีลงมาจากสวน
ถ้าเราทำให้พวกเขาล่ะ
งั้นเราต้องสร้างระบบขนส่งทั้งหมด
ที่ต้องลงแรงกันอย่างหนัก
แจ๋วเลย เย่!
ฉันชอบทำงานที่สุด
ฉันแค่ต้องเมินเจ้าคลื่นลมก็ได้ละมั้ง
ฉันเมินแกแล้วย่ะ
น่าสนุก สลับเตียงกัน
สลับเตียงกัน
เราควรสลับบุคลิกด้วยไหม
- ฉันชอบเอาชนะ - ไม่
เจ้าคลื่นลมลูกนึงพัดมาและทำทุกอย่างพัง
ครั้งที่แล้วมันยังหายไปได้ ฉันมั่นใจว่าครั้งนี้เดี๋ยวมันก็หายไป
ฉันรอไม่ไหวหรอก
ฉันต้องหยุดไม่ให้เจ้าคลื่นลม สร้างความรำคาญเดี๋ยวนี้
โถ เร้ด
ฉันแต่งกลอนถึงความดื้อรั้นของเธอได้เลย
ไม่ใช่ตอนนี้ ฉันยุ่งอยู่ ไว้ค่อยทำทีหลัง
แต่เธอจะหยุดเจ้าคลื่นลมได้ไง
ใช่ว่าเธอปิดทุกซอกทุกมุมของโถงใหญ่ได้ซะที่ไหน
ความคิดดีมาก โมกี้ ฉันจะทำแบบนั้นแหละ
- เร็วเข้าทุกคน มาปิดมันกันเลย - ปิดมันกันเลย
มีลมพัดแรงวุ่นวายไปทั่วเร็วไว แค่จะยืนก็ยังไม่อยู่
ไม่อยู่
ทนแค่เพียงสักวันก็คงไม่ไหว ดูเหมือนทุกคนยอมแพ้ถอดใจไม่สู้
ใจเรายังสู้
อย่าเพิ่งรีบท้อ มัวรีรอให้มันเปลี่ยน
เอาแต่รอมันก็เพียงเท่านั้น
มีทางเดียว ถ้าเราต้องการจะเปลี่ยน คือการร่วมใจและลงมือทำ
ปิดมันกันเลย
ใช่ นั่นแหละทุกคน ปิดไม่ให้เจ้าคลื่นลมพวกนั้นเข้ามาได้
ปิดมันกันเลย
ลองใช้มอส และก็ลองใช้หิน ปิดมันไว้ จนกว่างานจะเสร็จ
มาร่วมใจกันให้งานมันเสร็จ
และเพียงแค่นั้น ก็ไม่มีลมกวนใจ เราได้เล่น สนุกต่อไป
ปิดมันกันเลย
อย่าเพิ่งรีบท้อ มัวรีรอให้มันเปลี่ยน
เอาแต่รอมันก็เพียงเท่านั้น ไม่เลย
มีทางเดียวถ้าเราต้องการจะเปลี่ยน คือการร่วมใจและลงมือทำ
ปิดมันกันเลย
ปิดไปเลย
ปิดมันกันเลย
เราทำอะไรกัน
ปิดมันกันเลย
ไปได้สวยสุดๆ
เราร่วมมือกันปิดโถงใหญ่จนได้
ไม่มีเจ้าคลื่นลมพัดมาแถวนี้แล้ว
ฉันจัดการสำเร็จ และไม่มีข้อเสียสักอย่าง
- เจอกันนะทุกคน - ฉันคิดไปเองคนเดียว
หรือว่าในนี้มันเริ่มรู้สึกอุ่นๆ
มันรู้สึกอุ่นนิดๆ จริงด้วย
อือ ฉันว่า "อุ่นเกิน" มากกว่า
ใช่ ในฐานะเชฟ ฉันยืนยันได้ว่ามัน "อุ่นเกิน"
แทบจะร้อง "อูย" แล้ว
ให้ตาย ขนาดเหงื่อฉันยังเหงื่อออกเลย
เพราะพวกเธอปิดห้องโถงไงล่ะ
อากาศไม่ไหลเวียนเลย
จูเนียร์
กอร์ก-อะ-แม็กซ์นี่สะดวกดีจัง
มันทำให้เราปลูกเบอร์รีลูกโต และกำจัดอย่างอื่นทั้งหมดได้
แม้แต่พวกแรดิชที่น่ารำคาญก็ด้วย
ตอนนี้พ่อเป็นราชาแห่งเบอร์รีแล้ว
โธ่ถัง พ่อหยิบไม่ถึง
พ่อลองยืนดูรึยังครับ
อะไร ไม่นะ
เบอร์รีมันต้องมาหาพ่อสิ
จะให้มันโดดออกจากสวน
มาเข้าปากพ่อเองเหรอ
- ก็ใช่ไง - หา
เราต้องมีระบบที่เอาเบอร์รีมาให้พ่อ
- ขณะที่พ่อนั่งได้ทั้งวัน - ครับ
อย่ามัวนั่งเฉยๆ
เป็นกอร์กซื่อบื้อสิ
- ลูกกับแม่มีงานต้องทำ - โอเคครับป๊า ได้ครับ
เฮ้ ม้าครับ
มันจะต้องออกมาแซ่บเวอร์
ยังเก่งเหมือนเดิมเลยนะเรา แซ่บเวอร์
ว้าว พัสดุถึง "โกโบ แฟรกเกิล"
มันเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
เดี๋ยวนะ นี่ของสปร็อกเกตเหรอ
แกแอบใช้แล็ปท็อปฉันซื้อของเหรอ
มันจะง่ายเกินไปละ
"ขอบคุณที่อุดหนุน 'โฮ่งๆ ง่ำ:
ขนมหมาแสนอร่อยส่งถึงที่'"
"ขนมชิ้นแรกของคุณที่มาจากฝรั่งเศส"
ใครห่อพัสดุเนี่ย ตัวตลกเหรอ
เดี๋ยว ห่อตั้งเยอะเพื่อชิ้นนั้นชิ้นเดียวเนี่ยนะ
ไชโย ไม่ได้มีแค่กล่องเดียว
เฮ้ เร้ด
ฉันรู้ว่าคลื่นลมทำให้เธอไม่สบายใจ
แต่ตอนนี้เราทุกคนไม่สบายตัวเลย
ฉันชอบอุณหภูมิแบบนี้จัง
ยกเว้นกริซซาร์ดคนนึง
เราเปิดช่องนี้หน่อยได้ไหม
ไม่นะ
ไม่ ผมแกละของฉัน
- เดี๋ยว… - ฟังนะ ฉันทนเจ้าคลื่นลมพวกนี้ไม่ไหว
- ก็ใช่ แต่เร้ด เรามี… - ฉันจะหาทางอื่น
- เพื่อทำให้ในนี้เย็นลง ฉันสัญญา - แต่…
บูเบอร์
นายเพิ่งคลายผ้าพันคอออกเหรอ
นี่คือช่วงเวลาที่ไม่มีใครคาดคิดนี่นา โมกี้
- ร้อนมาก - ร้อนจังเลย
ต้องจัดการกับความร้อนยังไงเนี่ย
ถ้าเราทุกคนเข้าแถวเรียงกัน
แล้วเป่าคอให้แฟรกเกิลที่ยืนอยู่หน้าเราล่ะ
ใช่แล้ว
อ๊ะ ไม่สิ แฟรกเกิลท้ายแถวจะร้อนอยู่ดี
ในนี้เย็นดีแฮะ
ถ้ำของใครกัน
ว้าว
ไอซี่ โจ
รอเดี๋ยว
ฉันกำลังใช้พลังจิตขยับไม้เท้า
ฉันกำลังฝึกอยู่น่ะ
ทำไมในนี้หนาวจัง
เพราะหินเย็นเจี๊ยบของฉันตรงนั้นไง
มันคือหินที่ทำให้อากาศรอบๆ เย็นลง
ฉันเรียนรู้เรื่องพวกมัน ตอนที่ฉันถูกแช่แข็งอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง
นานหลายร้อยปี
รู้ไหมว่าฉันรู้สึกตัวตลอดเวลา
มันทำให้แฟรกเกิลเปลี่ยนไป
วิเศษเลย ฉันขอสักก้อนสิ
โห เดี๋ยวสิ เบอร์กันดี
เธอต้องระวังถ้าจะขยับมันไปไหน
เธอต้องเคารพ… มันเรียกว่าอะไรนะ
ที่ทุกอย่างในสภาพแวดล้อม
- มันเป็นหนึ่ง เชื่อมโยงกัน - อาฮะ
- รู้ไหม ไอซี่ตามด้วยโจ - อาฮะ
มันต้องมีคำเรียกสิ
ฉันจะเก็บไปคิดดู
ระบบนิเวศ นึกออกแล้ว คำนี้แหละที่…
ยินดีที่ได้คุยกันนะ
เอาซุปไป เอาซุปร้อนๆ ไหม
เฮ้ มีใครอยากกินซุปไหม
มันคือซุปกาซปาโช แต่พอฉันมาถึงที่นี่
มันก็กลายเป็นซุปมะเขือเทศร้อนๆ
ฉันขอไปผ่อนคลายก่อนนะ
ฉันจะกลับไปถ้ำฉันเพื่อทำสมาธิน้ำแข็ง
สิ่งที่ฉันอยากให้เป็นจริงเหลือเกิน
หนาวจัง
เฮ้ ฉันแก้ปัญหาได้แล้ว
เจ๋งใช่ไหมล่ะ
นี่คือวิธีที่ยอดเยี่ยม ในการเอาสตรอว์เบอร์รีมาจากสวน
พ่อนี่อัจฉริยะชัดๆ เร็วเข้า พ่อหิวแล้ว
หมุนต่อไปครับแม่
มาแล้ว
สตรอว์เบอร์รีกำลังมา
เหนื่อยชะมัดเลย
หวัดดี เจ้าสตรอว์บาเบอร์รีเพื่อนตัวจิ๋วของฉัน
ฉันจะกินแกละนะ
ดูเป็นวิธีที่ซับซ้อนและสูญเปล่าในการกินเบอร์รี
ใช่ไหมล่ะ เยี่ยมเลยเนอะ
เล็งเป้าพลาด
เราต้องแก้ไข
พ่อจะทำทุกอย่างที่ทำได้โดยไม่ลุกจากเก้าอี้
ทั้งสองคนจัดการที่เหลือด้วย
เอาละครับแม่ ได้เวลาปรับเปลี่ยนอะไรนิดหน่อย
โอเคจ้ะ
เอามาได้สำเร็จ ส่งไปแปรรูป
ส่งไปแปรรูป
กำลังแปรรูป
แปรรูปแล้ว ส่งลูกบาศก์ไปบรรจุ
กำลังบรรจุ
บรรจุหญ้ามอสเสร็จแล้ว
ส่งไปแจกจ่าย
กำลังแจกจ่ายลูกบาศก์สตรอว์เบอร์รี
อาร์คิเทคเรียกคอตเทอร์พิน ระบบใหม่ทำงานได้ไร้ที่ติ เปลี่ยน
ค่ะ รู้แล้ว ฉันอยู่ตรงนี้เองค่ะ
ช่วยพูดผ่านวอล์กกี้-ทอล์กกี้ด้วย เปลี่ยน
ตอนฉันเห็นหินเย็นเจี๊ยบของไอซี่ โจ
ฉันคิดเลยว่า "ความคิดแจ๋วมาแล้ว"
เจ้าคลื่นลมอยู่ข้างนอก ส่วนเราก็อยู่เย็นๆ ได้
ไม่มีข้อเสีย
โอเค ต้องยอมรับเลย
ในนี้มันเย็นสบายจริงๆ
ขนาดแลนฟอร์ดยังชอบ
ในที่สุดแลนฟอร์ดน้อยกับฉัน
ก็เห็นตรงกันได้ซะที
แต่เร้ด แล้วคนอื่นๆ ล่ะ
โถงใหญ่ยังร้อนอยู่เลย
คนที่ร้อนก็เข้ามาในนี้ได้
แค่นี้ก็หมดปัญหาแล้ว
- โกโบ พู่ปลายหางนาย… - ว่าไง โทษที
- เรียบร้อย - มันเข้าปากฉันแล้ว
โอเค ปัญหาอาจจะไม่ได้หายไป 100%
ใช่
หน้าฉันติดกันแล้ว
เร้ด ฉันว่าเราควรเปิดโถงใหญ่
ฟังฉันก่อนนะ หรือไม่ก็…
ทำอย่างอื่น
ฉันมีโปสต์การ์ดจากลุงแมตต์นักเดินทาง
มันอาจจะเกี่ยวข้องนะ ฮะ
ฉันพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ไม่ได้อยู่แล้ว เพราะงั้นก็อ่านเถอะ
"โกโบหลานรัก…
ลุงได้ไปอยู่ในดินแดนที่ร้อนและแห้งแล้ง หวังว่าจะเจอที่ที่เย็นสบาย"
แต่โชคดีหน่อย ในฐานะนักสำรวจ
ลุงไม่ต้องหวังเจอสภาพแวดล้อมใหม่ๆ
ลุงแค่ออกสำรวจมันก็พอ
จู่ๆ ลุงก็เจอแดนสวรรค์ธรรมชาติ ที่เต็มไปด้วยหญ้าสีเขียว ทะเลสาบ และชายหาด
ทุกอย่างงดงามอย่างกับหนวดบนหน้าลุง
มันไร้ที่ติมาก ยกเว้นอย่างนึง
มันมีขยะที่เป็นหินสีขาวลูกเล็กๆ
ที่มาขัดขวางทิวทัศน์ธรรมชาติที่ไร้ที่ตินี้
ลุงดูออกว่าหินพวกนี้ ทำให้ตัวประหลาดติงต๊องรำคาญ
เพราะพวกเขาใช้ไม้ตีหินที่แวววับคอยตีมัน
และนั่งรถดูเซอร์ไล่ตามพวกมันไป
ลุงเลยต้องเข้าไปช่วย
ลุงหาที่ที่สบายอยู่ได้แล้ว
ถึงเวลาที่ลุงต้องมอบของขวัญแบบเดียวกัน
- ให้ตัวประหลาดติงต๊อง - ไม่เอาน่า
ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเอง
ด้วยความยินดี
และแน่นอน
ตัวประหลาดติงต๊องอยากขอบคุณลุงมาก
ไม่มีปัญหา
ยินดีเสมอ ไปก่อนนะ
หยุดเขาไว้
"ลุงส่งไม้ตีหินกลับมาให้
เผื่อสภาพแวดล้อมที่หลานอยู่ ต้องการปรับเปลี่ยนเหมือนของลุง
จำไว้นะ การทำให้ตัวเองอยู่สบายมันไม่เพียงพอ
หลานต้องช่วยคนอื่นๆ ด้วย รัก จากลุงแมตต์นักเดินทาง"
- นั่นสินะ - ว้าว
ไม่รู้ว่าฉันพูดแบบนี้เพราะอากาศเย็นรึเปล่านะ
แต่ฉันว่าลุงของนายอาจจะพูดถูก
ฉันต้องทำให้แฟรกเกิลร็อกอยู่สบาย
สำหรับแฟรกเกิลทุกคน
แปลว่าเธอจะเปิดโถงใหญ่ใช่ไหม
โธ่ โมกี้ โมกี้ โมกี้
ไม่ใช่ แต่ดีกว่านั้นอีก
สถานีต่อไป ความสบายเพื่อทุกคน
ขอทางให้หินเย็นเจี๊ยบหน่อย
โอเค ในเมื่อมีแต่กล่องพัสดุใส่ขนมชิ้นเดียวมาส่ง
ฉันว่าถึงเวลาได้บทเรียนแล้ว
ใช่ ฉันเตรียมแผนที่ไว้
ฉลากระบุว่าข้าวสาลีปลูกในออสเตรเลีย
น้ำซุปมาจากเอเชียใต้
และถั่วลิสงมาจากฟาร์มในอเมริกาเหนือ
ทุกอย่างถูกส่งไปยุโรปเพื่อบรรจุและรวบรวม
แล้วค่อยส่งมาให้เราอีกที
นับๆ ดูแล้ว บินตั้งสี่เที่ยวเลยนะ
แล้วพวกมันก็ถูกขนลงเรือ
ขึ้นรถไฟ ขึ้นรถบรรทุก
กว่าจะมาถึงบ้านเรา
ลองคิดถึงน้ำมันที่ใช้ คาร์บอนที่ถูกปล่อยออกมาสิ
นี่ยังไม่นับเรื่องวัสดุอีก
มันเปลืองมาก
โถเพื่อนยาก
ฉันแค่อยากให้ความรู้แก ไม่ใช่ทำให้แกรู้สึกผิด
เฮ้ เพื่อนๆ ทุกคน
- หวังว่าคงชอบวิธีแก้ปัญหานี้นะ - ว้าว
ฉันขนหินเย็นเจี๊ยบกองโตมาที่นี่ แล้ววางไว้ทุกจุดเลย
ตอนนี้เราสบายแล้ว
- ใช่ - นั่นสิ ในนี้เย็นสบายแล้ว
แต่เราอยู่ในถ้ำปิด กับบึงน้ำร้อนและอากาศเย็นแบบใหม่
และเราทุกคนรู้ดีว่าจะเกิดอะไร
เมื่ออากาศเย็นเจอกับอากาศร้อนที่อยู่เหนือน้ำ
อะไรเหรอ
อะ… บูเบอร์ นายรู้เหรอว่ามันจะเป็นแบบนี้
ใช่สิ ฉันพอรู้เรื่องอุณหพลศาสตร์บ้าง
อะไร แฟรกเกิลสนใจอย่างอื่น นอกจากทำอาหารและซักผ้าไม่ได้รึไง
ไม่ต้องห่วงนะทุกคน ฉันจะหาทางให้
แต่ก่อนอื่น พวกเธออยู่ไหน
อะไร… เร้ด อะ… เร้ด
โกโบ นั่นนายใช่ไหม อะ…
เวมบลีย์ล่ะ เวมบลีย์ ฉันอยู่ทางนี้
ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ตรงไหน โมกี้
เวมบลีย์
โพกี้
ฉันอยู่ไหนเนี่ย
ฉันทำทุกอย่างพังจริงๆ
- พูดอีกก็ถูกอีก - ไอซี่ โจเหรอ
ก่อนที่เธอจะพูดอะไร ถ้าเธอดูให้ดี
เธอจะเห็นว่าไม้เท้าฉันขยับได้นิดนึงจริงๆ
โธ่ ไอซี่ ฉันแค่พยายามทำให้ทุกคนสบาย
ด้วยการเอาหินเย็นเจี๊ยบไปวางรอบๆ
นั่นคือสิ่งที่คุณทำไม่ใช่เหรอ
- ไม่ใช่ - ฮะ
หินเย็นเจี๊ยบนั่นอยู่ตรงนี้มาตลอด
ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันเลือกถ้ำ
ที่อยู่ไกลถึงบนนี้ล่ะ
จะได้อยู่ห่างจากพวกแฟรกเกิลที่ทำให้คุณรำคาญ
เปล่า นั่นมันก็แค่ข้อดีเพิ่มเติม
เร้ดท็อป เธอจะเปลี่ยนสิ่งแวดล้อม
เพื่อความสบายของตัวเอง
แล้วลืมสมดุลที่เปราะบางของระบบนิเวศไปไม่ได้
ฉันต้องแก้ไขสิ่งที่ฉันก่อ
และฉันต้องให้เพื่อนๆ ช่วยด้วย
ขอบคุณนะ ไอซี่
ยังไม่ค่อยชินกับการกอดเลย พอได้ไหม
ขอบคุณนะ ไอซี่ โจ
เอาละ กลับมาทำงานต่อ
ฉันรู้ว่าอะไรจะทำให้แกขยับได้
ขอร้องละนะ
ฉันทำให้ไม้เท้าเดินได้
สำเร็จแล้ว ฉันทำได้ด้วยตัวเอง
ด้วยพลังจิตของฉัน
เวมบลีย์ เวมบลีย์ นั่นนายใช่ไหม
ฉันว่าใช่มั้ง
เวมบลีย์ ใช่มะ ใช่สิ นี่ฉันเอง
เฮ้ ทุกคน ตามเสียงไซเรนของเวมบลีย์มาเลย
เออใช่
เฮ้
เฮ้ ฉันอยากให้ทุกคนช่วยแก้ปัญหานี้
บูเบอร์ ส่องแสงที่ปลายหางหน่อย เราจะได้สะสางเรื่องนี้กัน
เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย
เยี่ยม เพราะว่า…
เพราะฉันทำทุกอย่างพังจริงๆ เพื่อนจ๋า
ฉันขัดขวางการไหลเวียนของธรรมชาติ ที่เดอะร็อก
เพียงเพราะฉันรู้สึกไม่สบายตัว
ฉันไม่รู้ว่ามันจะส่งผลเสีย แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว
ฉันว่าบางทีเราก็ไม่รู้ว่าเรามีสิ่งดีๆ อยู่
จนกระทั่งเราเสียมันไป
ไม่มีทางรู้รสชาติ ถ้าไม่ได้ชิม
ไม่มีทางจะได้ยิ้ม ถ้าไม่ร้องไห้
ไม่รู้ว่าเคยไปไหนจนเธอได้เดินกลับบ้าน
และไม่รู้ว่าสูญเสียไปจนเธอได้เจอ
ว้าว ไม่ยักรู้ว่าฉันก็ทำได้
เคยคิดไปว่าโลกนี้มันง่ายดี
เคยหลงคิดว่าทุกๆ อย่างได้ฟรี
ไม่รู้ว่ามันมีราคาต้องจ่าย
จนเพิ่งรู้ได้รับกลับมามากมาย
โอ้ ไม่มีทางรู้รสชาติ ถ้าไม่ได้ชิม
ไม่มีทางจะได้ยิ้ม ถ้าไม่ร้องไห้
ไม่รู้ว่าเคยไปไหนจนเธอได้เดินกลับบ้าน
และไม่รู้ว่าสูญเสียไปจนเธอได้เจอ
ชีวิตที่ได้ใช้ จึงได้เรียนรู้
เล่ามาเลย
ที่ได้พบสักวันก็ต้องร่ำลา
ใช่เลยเพื่อนสาว
แต่โชคชะตาพลิกผันกันได้เสมอ
สิ่งใดที่รักสูญหาย วันนึงต้องเจอ
โอ้ ไม่มีทางรู้รสชาติ ถ้าไม่ได้ชิม
จริงที่สุด
ไม่มีทางจะได้ยิ้ม ถ้าไม่ร้องไห้
ไม่มีทางเลย
ไม่รู้ว่าเคยไปไหนจนเธอได้เดินกลับบ้าน
และไม่รู้ว่าสูญเสียไปจนเธอได้เจอ
อีกรอบนึง
ไม่มีทางรู้รสชาติ ถ้าไม่ได้ชิม
ใช่ ร้องเพลง แฟรกเกิล
ไม่มีทางจะได้ยิ้ม ถ้าไม่ร้องไห้
รักพวกเธอจัง
ไม่รู้ว่าเคยไปไหนจนเธอได้เดินกลับบ้าน
และไม่รู้ว่าสูญเสียไปจนเธอได้เจอ
ร้องโยเดลสิ
เธอจะโอเคกับแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม เร้ด
เฮ้ ฉันอาจจะรู้สึกไม่สบายตัวนิดหน่อย
แต่ฉันรับไหว เพื่อสิ่งที่ดีที่สุดน่ะ
แล้วเอาไงต่อดี
เราแก้ไขทุกอย่างกันจนเหนื่อย
เราไปโดดบึงเย็นๆ กันดีไหม
นี่แหละทางออกที่เยี่ยมเลย
- นั่นสิ ไปเร็ว - เย่!
กริซซาร์ด อยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว
บอกตามตรง ฉันไม่รู้
ตัวฉันเหี่ยวไปเหรอ
ใช่
เอาละ มาลองวิธีใหม่ที่ดีกว่าเดิมกัน
- โอเคครับ - ลุยเลย
ลุยเลยครับม้า
- แจ๋ว - มาหาปะป๋ามา
- ลูกนั้นพลาดไป - ครับ
ช่วยด้วย…
จมูกราชาของพ่อ
ไม่เอาอีกแล้ว
- ไม่เอาอีก - อะไรนะ เอาอีกเหรอ เอางั้นก็ได้
ถอยก่อน นี่ไม่ใช่วิธีกินเบอร์รีที่สะดวกสักนิด
แต่มันสนุกมาก
รับได้สวย… ผมเก่งด้านนี้แฮะ
เฮ้ สปร็อกกี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้นายรู้สึกแย่
มันดีมากที่มีสิ่งที่ทำให้นายมีความสุข
ฉันแค่คิดว่ามันจะดีขึ้น ถ้าเราใส่ความพยายามลงไปอีกนิด
เพื่อให้แน่ใจว่ามันไม่ทำร้ายโลก
ไปเดินเล่นที่ตลาดชาวสวนกันไหม
มีร้านค้า
ที่ขายขนมสุนัขทำเองที่ใช้วัตถุดิบท้องถิ่น
แบบนี้แกจะได้ทั้งกินขนมและเดินเล่นด้วย
และฉันอาจจะซื้อทาร์ตสตรอว์เบอร์รี จากร้านเบเกอรีวีแกนระหว่างทาง
เฮ้ ฉันก็ควรได้ขนมบ้าง
โอ้ ไม่มีทางรู้รสชาติ
ถ้าไม่ได้ชิม
ไม่มีทางจะได้ยิ้ม ถ้าไม่ร้องไห้
ไม่รู้ว่าเคยไปไหนจนเธอได้เดินกลับบ้าน
และไม่รู้ว่าสูญเสียไปจนเธอได้เจอ
ชีวิตที่ได้ใช้จึงได้เรียนรู้
เล่ามาเลย
ที่ได้พบสักวันก็ต้องร่ำลา
ใช่เลยเพื่อนสาว
แต่โชคชะตาพลิกผันกันได้เสมอ
สิ่งใดที่รักสูญหาย วันนึงต้องเจอ
โอ้ ไม่มีทางรู้รสชาติ
ถ้าไม่ได้ชิม
ไม่มีทางจะได้ยิ้ม ถ้าไม่ร้องไห้
ไม่รู้ว่าเคยไปไหนจนเธอได้เดินกลับบ้าน
และไม่รู้ว่าสูญเสียไปจนเธอได้เจอ
อีกรอบนึง
ไม่มีทางรู้รสชาติ
ถ้าไม่ได้ชิม
ไม่มีทางจะได้ยิ้ม ถ้าไม่ร้องไห้
ไม่รู้ว่าเคยไปไหนจนเธอได้เดินกลับบ้าน
และไม่รู้ว่าสูญเสียไปจนเธอได้เจอ
เอาเลย
สนุกจัง ร้องโยเดลเก่งมากเพื่อนๆ
แจ๋วเลย
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี