Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Gdy ci w życiu źle
Z nami się do pracy bierz
Kto nas poznać chce
- Tu Gobo. - Mokey.
- Wembley. - Boober.
Red!
- Junior! - Hop, hop!
Moja rzodkiewka.
Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Fraglesy powracają!
Na Fraglesy czas.
Gotów na komplementy na Rzodkiewkowym Balu?
Bo całą noc będziesz słyszał: „Hej, masz super kokardę”.
Tak! Ty za to: „Nowy styl, Gobo”.
Tak.
Boober, świetnie wyglądasz.
Rzodkiewkowy Bal jest raz do roku.
Chcę, żeby to był wieczór jak żaden.
Miło patrzeć, jak jesteś szczęśliwy.
Cieszę ci, że ci miło, bo ja czuję się niekomfortowo.
Wiecie, groty w każdej chwili mogą się na nas zawalić.
No i już. Równowaga osiągnięta.
To ja idę jeszcze wykończyć tort w kształcie rzodkiewki.
Co jest tak oczywiste, że aż zaskakujące.
- Tak! - Cześć, Boober!
- Fajnie, jak jest taki ożywiony. - A podoba ci się...
peleryna?
Tak! Jest idealna!
- Nieźle się kręci, co nie? - Nieźle.
To moje ulubione.
W zamku z poduszek jest świetnie.
Trochę jak na wczasach. Takich pod „poduszą”.
Nie jestem gotowa na jutro.
Zajęcia na uczelni,
wolontariat w liceum i zmiana w restauracji.
Chciałabym tu zostać na zawsze.
Albo może „na zamcze”.
Bo to zamek.
Nie, racja. Słaby żart.
No nic, trzeba posprzątać.
Sugerujesz, żebyśmy go rozbudowali i nie kończyli zabawy?
Nasz zamek stanie się pałacem!
Uwaga na dole!
Doskonale to wygląda, Mokey.
Wdycham pochwały, a część z nich wydycham z powrotem.
Świetne wejście, Red.
Dzięki. Jestem taka przejęta balem!
Mokey, mogę jedną rzodkiewkę?
Źle policzyłem. Brakuje mi jednej na dokończenie dekoracji.
Tej ozdoby, która ma być na samej górze.
Jak kiedyś odmówię podzielenia się, to znaczy, że ktoś się pode mnie podszył.
I będziesz musiał szukać prawdziwej Mokey.
Czyli... tak?
- Tak. - Dziękuję.
- To teraz jednej ci brakuje. - Tak.
Ale nie pójdę do ogrodu Gorgów. Nie skończyłam jeszcze tutaj.
Ja pójdę po rzodkiewki. Załatwię to.
To miło, ale żeby ci nie przepadła zabawa.
Nie ma sprawy. Beznadziejnie tańczę.
- Nie sądzę. - No.
- Jej. - Bardzo to ciekawe.
Zaraz ci ich narwę.
Tylko najpierw przebiorę się ze stroju wieczorowego w strój zbieraczki.
Dobrze. No to idę.
Oby coś znalazła.
Ostatnio nie wyglądało to dobrze.
- Junior! - Co? Tak, tato?
Tyle razy ci mówiłem, że te truskawaki trzeba podlewać.
Podlewałem truskawaki.
- Że co? - Patrz.
Woda nie działa i nic nowego nie wyrasta.
Myślisz, że od GorgoMaxu?
Co? Nie, synu! GorgoMaxu Gorgi używają od pokoleń.
Jednego mnie nauczyło moje wspaniałe życie. Tego:
rób cały czas to samo, ciągle powtarzaj, żadnych zmian, podwój ilość!
- Podwoić, tak? - O tak.
Więc użyj dwa razy więcej GorgoMaxu, synu.
Dobrze. Jesteś taki mądry, tato. Najmądrzejszy.
Masz absolutną rację.
To chyba znaczy, że ty też jesteś mądry.
No tak. Do pracy. Podwójnie.
- Podwójnie! - Podwój-dwójnie.
Ekstrakcja udana. Do przetworzenia.
Jest trochę szara.
- I dziwnie pachnie. - Przetworzyć.
- Przetworzona. - Do pakowania.
Tęsknię za budowaniem.
Jesteśmy Duzersami i najważniejsza jest dla nas praca.
Ale nie uważa pan, że ta praca jest monotonna?
Powiem ci coś prosto z mostu.
I nie chodzi o to, że mamy iść na jakiś most.
Prosto z mostu, czyli szczerze. Musisz iść z duchem czasu.
Rzodkiewki znikają.
Zostało nam tylko dostarczanie truskawek.
A gdybyśmy tak się postarali, żeby rzodkiewki odrosły?
Ja nawet zaczęłam eksperyment.
Eksperyment? Nie. Wracaj do pracy.
Wyglądam poważniej. Większe wąsy. To jest mój nowy eksperyment.
To zabawne. To był żart.
Boober, tort jest niesamowity.
Wspaniały.
- Cześć, tu Jaguś Jagodny. - A tutaj Doris Dorodna.
To dla nas zaszczyt, że jako pierwsi witamy wam na Rzodkiewkowym Balu!
Nie wiadomo, czy pierwsi.
Może ktoś ich już powitał, kiedy tutaj wchodzili.
Cieszę się, że tu jesteś.
Z wielką radością zapraszam do nas...
Tak się składa, że ja zapraszam z jeszcze większą radością...
...Jamdolina i jego Trubadurów!
Pozdrawiam, moi wspaniale włochaci fani.
Pozdrawiam was wszystkich i każdego z osobna.
Czas na wielkie szaleństwo.
Zaczynamy Rzodkiewkowy Bal!
Chodźcie tu, Fraglesy, chodźcie w mig Powiem, o co dzisiaj taki krzyk
Gdy był jeszcze ze mnie mały smark
Słabo się bawiłem, to nie żart
Ale dziś tak brzmi dewiza ma
Niech zabawa trwa
W życiu mym są bardzo różne dni
Ale tak się dobrze żyje mi
Gdy zakryją niebo kłęby chmur
Ja maluję na nich jasny wzór
- Baw się ze mną, gdy się bawię ja - Niech zabawa trwa
Razem!
Baw się, śmiało, każdy tu zabawy różne zna
Każdy zna zabawy.
Baw się, ciągle To zabawne, że zabawa trwa
Bawią się Fraglesy z różnych stron
To natura ich nadaje ton
Nikt nie będzie żył naturze wbrew
Kiedy mocno tak jej czuje zew
Głośno musi zabrzmieć prawda ta
Niech zabawa trwa
Razem!
Baw się, śmiało Każdy tu zabawy różne zna
Wembley!
Baw się, ciągle
To zabawne, że zabawa trwa
Niech zabawa trwa
Nieźle tańczysz.
Jejku, jejku. Zwykle nie powtarzam trzy razy, ale jejku, jejku.
To już cztery. Taki to był świetny bal.
Mogłam tańczyć z większą werwą.
Ale nie wierzę w uczucie żalu.
Zawsze jest następny rok.
Nakieruj na to balubiusa.
Póki będą rzodkiewki, zawsze będzie Rzodkiewkowy Bal.
Tak
Zniknęły! Rzodkiewki zniknęły!
Co?
Patrzę wyżej. Patrzę niżej. Patrzę dalej i wierzcie, że patrzę też bliżej.
W ogrodzie Gorgów nie ma ani jednej rzodkiewki.
- Ani nigdzie indziej! - Co?
Co teraz?
Za dobrze bawiłem. Za to ta kara.
O nie, jest za wielka. Tak nie może być.
Nie, Boober. Nie, to nie...
Robimy tu poważne, poduszkowe postępy.
Zobacz.
Poduszkowa prezydentka.
Nie pytaj, co poduszki zrobią na ciebie, ale co ty zrobisz dla poduszek.
Po dniu prezydentowania
chętnie się zanurzę w poduszkowym basenie. Wskakuj tu!
Obejrzymy sobie film? W poduszkowym kinie, które zbudujemy?
I to jest życie, Sprockie. Czy ten dzień musi się kończyć?
Ktoś musiał schować kilka rzodkiewek gdzieś...
Stopa.
- Hej, Boober. - Boober!
Zaraz coś wymyślę.
Co to jest?
Jedna z tych rur, które znaleźliśmy z Wembleyem.
Wskakujesz i siup! Przenosi cię w inne miejsce.
Może przeniesie mnie w miejsce z rzodkiewkami.
Co? Nie!
- Gobo! - Red!
Nie, Mokey!
Teraz ja!
- To to samo miejsce. - Co to było?
Ja nie wiem, ale z całą pewnością nie rzodkiewki.
- Cześć, tu Jaguś Jagodny. - A tutaj Doris Dorodna.
To dla nas zaszczyt, że jako pierwsi witamy was na Rzodkiewkowym Balu!
Co się tutaj dzieje?
Jakby rura przeniosła nas na sam początek wieczoru.
Cieszę się, że tu jesteś.
To byliśmy w rurze, lecieliśmy w czasie i teraz jesteśmy jakoś wcześniej?
Ja się faktycznie czuję młodszy.
Przy każdym przejściu przez rurę możemy zacząć wieczór od nowa?
Sprawdźmy to.
To działa.
- Cześć, tu Jaguś Jagodny. - A tutaj Doris Dorodna.
To dla nich zaszczyt, że pierwsi witają nas na Balu Rzodkiewkowym!
- Co? - Spoko, powtórzysz to.
Boober, co my robimy?
Co nam się podoba. Nie widzicie? Ten wieczór nie musi się kończyć.
A co ważniejsze, nie trzeba się mierzyć z bezrzodkiewkowym jutrem.
Więc bawmy się jak jeszcze nigdy!
Gobo, chodź tu do mnie.
Szkoda, że nie mam gitary.
Rura! Uwielbiam to!
Hej, Gobo. Chodź tu do mnie.
- Jazda. - Tak.
Zniknęły!
Rzodkiewki zniknęły!
- Patrzę wyżej, patrzę niżej... - Wiesz co?
Nie zajmujemy się tym dziś.
Rura!
- Tort rzodkiewkowy? - Dzięki.
Tortu?
O nie!
Momencik. Rura!
Proszę.
Smacznego.
- Zniknęły! Rzodkiewki zniknęły! - Rura.
Uwielbiam to!
Magiczna sztuczka. Pomyśl liczbę, jaką chcesz. Co pomyślałeś?
Dwadzieścia gigalionów.
Rura!
Pomyśl liczbę, jaką chcesz. Czy to dwadzieścia gigalionów?
Rura!
Pomyśl liczbę, jaką chcesz. Czy to dwadzieścia gigalionów?
Przeznaczenie. Wszechświat, co?
Rura!
Rura.
Wyszło!
Czekaj. Zanim cokolwiek powiesz, proszę cię, zatańcz.
Baw się, ciągle
To zabawne, że zabawa trwa
Niech zabawa trwa
Dobra, to jeszcze raz!
Rura!
Nie! Więcej nie.
Jesteśmy zmęczeni.
Chodźmy już spać i niech nadejdzie jutro.
Tak i wtedy zastanowimy się, o co chodzi z rzodkiewkami.
Jeszcze raz?
Nie.
- A pół razu? - Nie!
Nie chcę, żeby było jutro.
Jak tu zostaniemy, to nie będzie problemu z rzodkiewkami.
Nie widzicie, że moja propozycja jest dobrym i jedynym wyjściem?
Boober, wiem, że się boisz. Jak my wszyscy.
- Wiecie, co może pomóc? - No i się zaczyna.
Ostatnia kartka od wujka.
Obiecajcie, że tej części nie będziemy powtarzali, dobrze?
„Drogi siostrzeńcze Gobo,
dostałem ostatnio zadanie poskromienia dzikiej bestii”.
Choć inni odkrywcy też próbowali okiełznać bestie,
nikt nie robił tego z moją gracją i godnością.
Ratunku!
Ja też mam kciuki. Ale moje są zajęte.
Poskramianie bestii tak świetnie mi szło,
że głuptaska chciała, bym został na zawsze.
Ale musiałem ruszać w drogę.
Nie!
Pomóż, Łatko.
Bo czasem najodważniej jest z gracją ruszyć dalej.
Gdy to zrobisz, nagroda jest oczywista.
„Tak jak ta pętla wieczności,
którą posyłam ci, byś pamiętał, żeby zawsze iść do przodu.
Ściskam, twój Wujek... O nie! Bestia idzie prosto na mnie!
Łatko, nie! Nie, to tylko cień. Wszystko w porządeczku.
Zawsze idź do przodu. Twój Wujek Matt”.
Masz rację, Gobo.
Już zrozumiałem. Najwyższy czas ruszyć dalej.
O to chodzi. Zasłońmy tę rurę i chodźmy spać.
- Tak. - No właśnie.
- Może tym głazem? - Świetnie.
Jak chwycimy razem...
Zróbcie mi miejsce.
Trzy, dwa, jeden!
Słuchajcie, gdzie jest Boober?
Co?
- On chyba jest tam! - Trzeba go wyciągnąć! Szybko!
Idziemy, stary!
Z powrotem.
Wybaczcie, ale nie byłem gotów na jutro.
Hej, gdzie są wszyscy?
I gdzie jest rura?
Ani drgnie.
- Przecież mówię. - I ja też!
To jak Boober ma wyjść?
Nie wiem jak!
Dobra, powtarzam po was. Przyznaję się.
- Cześć, tu Jaguś Jagodny. - A tutaj Doris Dorodna.
A tu zaginiony podróżnik w czasie.
Co?
Trochę trudno to wyjaśnić.
Jako jedyny wskoczyłem do rury, a oni ją zatkali,
więc się rozdzieliliśmy. Utknąłem w dzisiaj. Może na zawsze.
Co?
A miałem dziś przeżywać idealny dzień
Taki, w którym wstaję, by bawić się
W którym są rzodkiewki Brzmi to świetnie, nie?
Dzień, który jeszcze raz Jeszcze raz, jeszcze raz chcę
Teraz to się ma powtarzać raz po raz
I bez przyjaciół tutaj będę cały czas
Szkoda, że nie posłuchałem w porę was
Dnia tego nie chcę już Nie chcę już, nie chcę już, nie
Utknąłem w pętli czasu
Zniknęły!
Kto mi powie, jak mam wyrwać się z niej?
Tych dni przeżyłem z sześć! Już nie mogę tego znieść!
I znów to samo!
Miałem dziś przeżywać idealny dzień
Taki, w którym wstaję, by bawić się
- Co? - W którym są rzodkiewki
Brzmi to świetnie, nie? Dzień, który jeszcze raz chcę
A teraz to się ma powtarzać raz po raz
- Bez przyjaciół tutaj będę cały czas - Co?
Szkoda, że nie posłuchałem w porę was
Dnia tego nie chcę już, nie chcę już, nie
Utknąłem w pętli czasu
Zniknęły!
Kto mi powie, jak mam wyrwać się z niej?
Tych dni przeżyłem z sześć! Już nie mogę tego znieść!
Nie! Ja nie chcę!
A miałem dziś przeżywać idealny dzień Taki, w którym wstaję, by bawić się
- Co? - W którym są rzodkiewki
Brzmi to świetnie, nie? Dzień, który jeszcze raz chcę
Teraz to się ma powtarzać raz po raz
Bez przyjaciół tutaj będę cały czas
Szkoda, że nie posłuchałem w porę was
Bo tego nie chcę już, nie chcę już, nie
Tego nie chcę już Nie chcę już, nie chcę już, nie
Dalej, rzodkiewki.
- Rosnąć! - Rzodkiewki?
Zawleczko?
Ty tu hodujesz rzodkiewki? Takie nowe?
Próbuję. To się nazywa uprawa hydroponiczna. Pokazać ci?
- Nie, to nieciekawe. - Dobra.
Żartowałem! To jest bardzo ciekawe.
Duzersi znają sarkazm?
Nie, wcale.
Słuchaj.
W ziemi w ogrodzie Gorgów rzodkiewki nie chcą już rosnąć.
Ale to sposób, by hodować rośliny w wodzie, bez ziemi.
No już, rzodkieweczko.
Jesteś silniejsza, niż byłaś wczoraj.
No a jutro kto wie, co z ciebie wyrośnie?
Jutro?
To jutro nie nadejdzie, jeśli będę powtarzał dziś. Ze strachu.
Dzięki, Zawleczko.
Za co?
No proszę.
Gdzie ta rura?
Jak ja teraz wrócę do przyjaciół?
O rany.
Użycie pętli to świetny pomysł,
- ale to nie starczy. - Racja.
Potrzebny nam ktoś o nadfraglesowej sile.
Ktoś o archaicznie mocnej budowie ciała.
Zniknęły! Rzodkiewki zniknęły!
Patrzę wyżej, patrzę niżej...
Boober potrzebuje pomocy. W tej chwili. Pomóż!
Idź tam szybko. Ty będziesz pchać.
Chcę stąd wyjść.
Jestem gotów na jutro z przyjaciółmi.
Gobo!
Boober!
To wy!
Bierzemy cię do jutra.
Czyli naszego dzisiaj.
To ciągle ten sam dzień, tylko później!
No, chwyć się!
Z całych sił, Mroźna Joe!
Wyciągnęliście mnie. Przepraszam, że tam wskoczyłem.
Bałem się, jak to będzie w Skale bez rzodkiewek.
I wolałem nie oglądać jutra.
Ale jest nadzieja dla jutra.
I tam właśnie chcę iść.
Stawię czoło temu, co szykuje przyszłość.
- Tak! - W towarzystwie przyjaciół.
Tak!
Jak ty bardzo dojrzałeś w tej rurze.
Przeżywając w kółko to samo, ma się dużo czasu na przemyślenia.
Ale jest to też wyczerpujące.
- Możemy iść spać? - Tak!
Myślałam, że już nie spytasz.
- Wszyscy razem? - Tak!
Ale fajnie!
Czy ktoś wyjaśni Mroźnej Joe, co się tu dzieje?
Halo?
To już jest jutro?
Jej, ale ładny dzień.
Zaraz, idę dzisiaj na uczelnię. Kocham to. I wolontariat w szkole też.
Jest super. I jeszcze zmianę w restauracji.
Może w przerwie zjem naleśniki?
To będzie świetny dzień. Dzięki, Sprockie.
Tak się martwiłam jutrem, ale jak nadeszło, jest niesamowite.
I zrobiłeś mi kawę?
Nie wiem, co to jest, ale na pewno nie kawa.
- Cześć, tu Jaguś Jagodny. - A tutaj Doris Dorodna.
O nie, tylko nie to!
To dla nas zaszczyt, że jako pierwsi witamy was na rzodkiewkowym...
sprzątaniu po balu!
Przed sprzątaniem po balu zrobiłeś taką pauzę, co?
Jako rasowy prezenter słowami buduję napięcie.
No, to nie kawa.