เต้นให้หมดห่วง
เก็บไว้กังวลวันหลัง
ให้เพลงบรรเลงเป็นทํานอง
ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก
ทํางานให้หมดห่วง
เก็บไว้เต้นวันหลัง
ปล่อยพวกแฟรกเกิลเล่นไป
- พวกเรามีโกโบ - โมกี้
- เวมบลีย์ - บูเบอร์
- เร้ด วู้! - วู้ปี้!
วู้ฮู้!
จูเนียร์
ว่าไงจ๊ะ
หัวแรดิชของฉัน
เต้นให้หมดห่วง
เก็บไว้กังวลวันหลัง
ให้เพลงบรรเลงเป็นทํานอง
ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก
เฮ้ สปร็อกเกต
ดีใจจังที่ได้เจอแก
แกนี่ฮาเกิน
เฮ้ ฟังนะ ลืมบอกเลย
วันนี้คุณนายชิมเมลเฟนนีย์ต้องไปทําหน้าที่ลูกขุน ซึ่งเราสนับสนุนเต็มที่
งานพลเมือง แกเข้าใจนะ
แต่เธอถามว่าจะฝากเราดูฟลัฟฟิเนลลา แมวของเธอได้ไหม ฉันตอบตกลงไป
ฉันรู้ว่าบางทีฟลัฟฟิเนลลาก็ร้าย
แต่แกไปหลบอยู่ในห้องใต้หลังคาได้ปลอดภัย
แกจะได้ไม่ต้องเจอเขาและไม่ต้องกลัวด้วย
รู้สึกกลัวได้ไม่เป็นไรหรอก แค่บอกมา ฉันช่วยแกได้
ถามจริง กระดูกยกน้ําหนักเนี่ยนะ
โอเคจ้า พ่อหนุ่มจอมอึด ไม่ต้องเก็บความรู้สึกก็ได้
ห้องใต้หลังคาเปิดไว้ให้แกแล้ว และฉันอยู่ข้างๆ แก ถ้าแกต้องการอะไรละก็
ไงคะ คุณนายชิมเมลเฟนนีย์ เราจะดูแล...
ไปซะแล้ว ว้าว พูดไม่ค่อยเก่งสินะ
ยินดีต้อนรับ ฟลัฟฟิเนลลา
ทําตัวตามสบาย
ฉันว่าที่นี่ไม่มีหนูหรอก แต่ถ้าแกหาเจอก็เอาไปได้เลย
แกจําสปร็อก...
สปร็อกเกต
โอเคทุกคน งานประชุมนี้จริงจังมาก
เพราะงี้ฉันถึงใส่เสื้อกั๊กสุดจริงจัง
คล้ายกับเสื้อกั๊กตัวอื่นของฉันมาก แต่คนตาดีต้องดูออกแน่ๆ
- ฉันดูออก - แวบแรกก็รู้เลย
เพื่อนๆ ตอนนี้เราไม่เหลือแรดิชแล้ว
- อาฮะ - และถ้าเราไม่แก้ปัญหา
วิถีชีวิตเราที่แฟรกเกิลร็อก อาจเปลี่ยนไปตลอดกาล
ตลอดกาลเลยเหรอ
- ใช่ - ไม่นะ
ขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้ แต่นี่คือเรื่องใหญ่แบบเบิ้มๆ เลย
- โกโบ - รู้แล้วๆ
แต่เรามีทางออก
บูเบอร์จะแนะนําแขกพิเศษ ที่แบ่งปันไอเดียน่าตื่นเต้นให้เราได้
รอแป๊บ แขกคนต่อไปต้องให้ช่วยยกขึ้นมา
คอตเทอร์พิน
เป็นไงบ้างจ๊ะสาว
ฮะ
- อะไร เราสนิทกันนี่นา - ใช่เหรอ
ก็ควรใช่อยู่นะ ว่าไหม
- งั้นมั้ง - บรรยากาศมาคุ
โอเค คือฉันทําสวนด้วยวิธีไฮโดรโปนิกส์
วิธีปลูกพืชโดยไม่ใช้ดินน่ะ
- อ้อ - ตอนนี้สวนของกอร์กแห้งแล้ง
นี่อาจช่วยให้มีแรดิชได้อีกครั้ง
- วิเศษเลย - นี่สิเพื่อนสาวของฉัน
ว้าว ดูเราสิ พวกแฟรกเกิลกับพวกดูเซอร์ร่วมมือกัน
สมัยของฉันน่ะ เรากินพวกเขาเรียบ
ว่าไงนะ
ขอถอน
ยังไงก็เถอะ เราน่าจะมีแรดิชชุดแรกที่เก็บเกี่ยวได้
ภายใน 45 ถึง 50 เดือนตามปฏิทินหมวกนิรภัย
- ประมาณนั้น - ว่าไงนะ
หลายเดือนเลยเหรอ โธ่ นานจัง
เฮ้ ฉันบอกว่าเขาลงมือทําอยู่
แต่ไม่ได้บอกว่าฉันรู้ระยะเวลา
แล้วมีแผนการไหน
ที่จะทําให้แรดิชกลับมาตอนนี้เลยได้ไหม
นั่นสิ นายมีแผนอะไร โกโบ เรารออยู่
ใช่ นายเป็นผู้นําไม่ใช่เหรอ
คือว่า... ทุกอย่างจะต้องโอเค
ฉันจะหาทางออกเพื่อทําให้มีแรดิชอีกครั้ง
ก็ฉันเป็นหลานชายของแฟรกเกิลที่ค้นพบแรดิชนี่นา
ให้ตายสิ เรื่องเล่ามาอีกแล้ว
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ลุงแมตต์ของฉันประสบความสําเร็จ
ในการค้นพบแรดิชในสวนของกอร์ก แล้วนํามันกลับมายังโถงใหญ่แห่งนี้
ทันทีที่เขาเป่าแตรแฟรกเกิล ก็ถือเป็นจุดเริ่มต้นของยุคใหม่
ว้าว ขนลุกเลย
เฮ้ โปสต์การ์ดใบล่าสุดจากลุง ต้องมีคําแนะนําที่มีค่าแน่นอน
ฉันว่าไม่มั้ง เว้นแต่ว่าเขาจะส่งแรดิชของจริงกลับมาให้
"โกโบหลานรัก..."
เมื่อวันก่อน
ลุงค้นพบพื้นที่แนวภูเขาที่มีน้ําท่วมเต็มไปหมด
ลุงสังเกตเห็นว่าตัวประหลาดติงต๊อง หวาดกลัวกันสุดขีด
แต่ลุงไม่มีความกลัวในตัวเลยสักกะนิด
ทําอะไรของคุณ
ตอนลุงเห็นตัวประหลาดติงต๊องกลุ่มนึง ติดอยู่บนภูเขา
ลุงรู้ว่าลุงต้องทําอะไรสักอย่าง
ขอทางหน่อยจ้า ขอทางหน่อย แฟรกเกิลมาช่วยแล้ว
ถึงคนอื่นจะหวาดกลัวในสถานการณ์นี้ แต่ลุงกล้าหาญสุดๆ
สูงกว่าที่คิดแฮะ
หลานรัก ผู้นําที่แข็งแกร่งต้องหักห้ามความรู้สึกลังเล
ลุงจึงนําทางด้วยความกล้า
ไม่นะ ไม่ๆ
แม่จ๋า แม่
ถูกใจลุงที่สุด
มันทําให้ตัวประหลาดติงต๊องที่หวาดกลัว รู้สึกสบายใจที่ตามลุงมาจนปลอดภัย
พวกเขาเอาผ้าคลุมมาให้ลุง บ่งบอกว่าลุงคือฮีโร่
- แต่ซูเปอร์มากกว่า ซูเปอร์ฮีโร่น่ะ - หนาวจัง
ว้าว ลุงเพิ่งคิดคํานี้เอง
ขอย้ําอีกทีว่าคนอื่นต้องการเราเป็นผู้นํา ดังนั้นเราต้อง...
"หักห้ามความรู้สึก อย่าแสดงความอ่อนแอ แล้วกล้าหาญให้สมเป็นแฟรกเกิล"
โดนใจมาก เพราะงี้ฉันถึงต้องเป็นผู้นํา
เย่!
สวมผ้าขนหนูเนี่ยนะ
โกโบ ถ้านายเป็นซูเปอร์ฮีโร่
ฉันเป็นมือขวาของฮีโร่ได้ไหม คนที่ยืนเคียงข้างฮีโร่น่ะ
อยู่ในระยะที่เตะถึง แบบ... แบบคู่ขาไง
- ฮะ ได้เหรอ เยส! - แจ๋วเลย โอเค
ได้เวลากล้าหาญและวางแผนกัน
ขั้นแรก ไปหาแทรชฮีปกัน
เขาคือผู้รอบรู้
เขาต้องช่วยได้แน่
ไม่ต้องประชุมแล้ว
- แค่ลงมือทําก็พอ - ลงมือทํา
ลงมือทํา
บาย
สวนนี้มีอะไรผิดปกติแน่ๆ
- ครับ - คือว่า...
ไม่ใช่เพราะกอร์ก-อะ-แม็กซ์ที่เราใช้ แค่อย่างเดียวหรอก
นั่นมันของเด็ดเหมือนพวกเราชาวกอร์ก
แต่มันเกิดอะไรขึ้นสักอย่าง
พวกแฟรกเกิลอาจช่วยเราได้
โกโบเคยบอกผมว่าเมื่อไรที่เราต้องการเพื่อน
ให้ผมใช้มือตบอันนี้ แล้วเขาจะรีบมาหาเลย
เห็นด้วยกับจูเนียร์ลูกรัก ตอนนี้มีคนช่วยก็ดีเหมือนกัน
เย่!
ไม่
- ฮะ - เราจะไม่ข้องเกี่ยว
กับพวกแฟรกเกิลในเรื่องนี้ บรรพบุรุษเราไม่เห็นชอบแน่ๆ
โธ่ จูเนียร์ พ่อไม่ได้จะใจร้ายหรอกนะ
พ่อแค่คิดว่าสวนของกอร์กก็เป็นปัญหาของกอร์ก
- ฮะ - เราต้องเป็นคนแก้
ลูกกับพ่อ ราชากับลูกชาย
มือตบเดียวที่ลูกต้องการอยู่นี่แล้ว
ตบมือพวกนี้เลยลูกพ่อ ใช่แล้ว
- แจ๋ว พูดถูกเลยป๊า - นั่นมันจมูก
ใครต้องการของพวกนี้กัน พวกแฟรกเกิลด้วย
- ต้องงี้สิลูกพ่อ - ต้องงี้สิผม
โธ่ โกโบ
ฉันรู้ว่ามันมีความหมายที่เอาไอ้นั่นไปให้จูเนียร์
- นายโอเคไหม - ก็...
สบายมาก มาเร็วคู่ขา เรามีงานต้องทํา
กล้าหาญให้สมเป็นแฟรกเกิล
วันก่อนตอนที่หัวฉันติดอยู่ในรองเท้าเก่านั่น
ฉันรู้สึกกลัวมาก
ดีแล้วที่แสดงความรู้สึกออกมา ฟิโล
กันจ์ จะเสริมอะไรไหม
ไม้แสดงความรู้สึกเป็นของนายแล้ว
ก็นะ
- ตอนฟิโลติดอยู่ ฉันเศร้ามาก - อาฮะ
- เหรอ - เพราะฉันไม่อยากเสียนายไป
ดูหนุ่มๆ ของฉันสิ ฉันภูมิใจในตัวพวกเธอจัง ระบายมันออกมาเลย
เชิญจ้า ยินดีต้อนรับ
พวกเธอมาทันเวลาผลัดกันแสดงความรู้สึกพอดี
- ดีต่อสุขภาพ - ดีต่อใจ
ไม่มีเวลาระบายความรู้สึกครับ มาดามฮีป
แฟรกเกิลร็อกมีเหตุแรดิชฉุกเฉิน และเราต้องให้คุณช่วย
เขาบอกว่า "ไม่มีเวลาระบายความรู้สึก" เหรอ
- เขาพูดว่างั้น - คํานั้นเป๊ะๆ
ทุกคนทั่วเดอะร็อกฝากความหวังไว้ที่ผม ผมไม่ต้องการความรู้สึก ผมต้องการการลงมือทํา
คุณรู้ไหมว่าเราจะเอาแรดิชกลับมาได้ยังไง
ฉันรู้ว่านายต้องทําอะไร
- เหรอครับ - กลับไปที่จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
มองให้ลึกลงไป
และนําสิ่งที่อยู่ลึกๆ นั้นออกมาเปิดเผย
ฮะ
- แทรชฮีปได้เอ่ยวาจาแล้ว - แทรชฮีปได้เอ่ยวาจาแล้ว
- เย่ - เย่
มองให้ลึกลงไป
ลึกจากตรงไหนล่ะ
- ฉันเข้าใจแล้ว - เขาเข้าใจแล้ว
โรคติดต่อรึไงเนี่ย
แตรแฟรกเกิล ที่ลุงฉันใช้ประกาศเป็นครั้งแรกว่าเขาค้นพบแรดิช
จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
ฉันยังอยากตรวจสอบข้อมูลนั้นอยู่ดี
เราแค่ต้องขุดให้ลึกลงไป
เพราะข้างล่างต้องมีอะไรถูกฝังไว้
ที่เราสามารถเอาขึ้นมาข้างบน แล้วแก้ปัญหาแรดิชได้
รูที่ว่ามีขนาดตามข้อกําหนดไหม
เพราะถ้าไม่ ฉันต้องเอาเทปเตือนมาขึงรอบพื้นที่ทั้งหมด
แฟรกเกิลทั้งหลาย ดูเหมือนว่าเรามี...
- งานขุดต้องทํา - เพลงต้องร้อง งานขุดต้องทํา
งานขุดต้องทํา เราเข้าใจตรงกันแล้ว
สปร็อกเกต ใส่ชุดอะไรของแก
ฉันปวดหัวกับแกจัง
นี่เพื่อนยาก ถ้ากลัวก็ยอมรับมาเถอะไม่เป็นไร
ห้องใต้หลังคาอยู่ตรงนี้เอง
ฉันจะเอาขยะรีไซเคิลไปทิ้ง
แกต้องอยู่บ้านกับฟลัฟฟิเนลลาแป๊บนึง
แกแน่ใจนะว่าอยู่ไหว
โอเค พ่อหนุ่มจอมอึด เดี๋ยวฉันมา
ฮะ
สปร็อกเกต
เห็นไหม นี่ไงปัญหา
ฉันจะบังคับแกให้ไปอยู่ห้องใต้ดินละ
โดนเวลานอกไปเลย
ฟลัฟฟิเนลลา แกโอเคไหม
เชื่อไหมว่าวิถีชีวิตทั้งหมดของเรา
อยู่บนเส้นด้ายระหว่างที่เราทําภารกิจนี้
ฉันขอทบทวนตัวเองหน่อย
สรุปคือฉันรู้สึกอารมณ์ท่วมท้นนิดๆ
เฮ้ เราจะไม่เสียสมาธิกันตอนนี้
เราจะกล้าหาญให้สมเป็นแฟรกเกิล ได้เวลาขุด ไม่ใช่รู้สึก
แต่การรู้สึกคือสิ่งที่แฟรกเกิลทําได้ดีที่สุด
มันถึงมีตัว ร.เรือไง ถ้าไม่มี เราจะเป็นได้แค่แฟกเกิล
- จริง - ไม่ แทรชฮีปพูดชัดแล้ว
ไม่มีอะไรที่เราทําไม่ได้
ถ้าเราห้ามความรู้สึก และกล้าหาญให้สมเป็นแฟรกเกิล
โอเค งั้นเราไป...
- ขุดกัน - เต้นกัน ขุดกัน
อีกที เห็นด้วยกับนายสุดๆ
กดใจไว้ อกยกขึ้นมา
มองที่เป้าหมาย มุ่งไปข้างหน้า
เหนื่อยฉันก็รู้ แต่มันได้อีกน่า
ถกแขนเสื้อให้มั่น ตามฉันให้ทัน เดี๋ยวได้เห็นกัน
ตอนที่เธอ กดใจไว้ อกยกขึ้นมา
กด... กดความรู้สึกไว้เหรอ
เชื่อฉัน อย่าเชื่อตัวเอง
ฉันเชื่อโกโบนะ
ปักพลั่วลงไป อาจจะยากสักหน่อย
ฉันลองดูก็ได้
- เธอจะได้รู้เมื่อทําสําเร็จ - นั่นสิ
เฮ้!
หัวผักกาดที่เราเฝ้าฝันใฝ่ มากพอเรากินเธอกับฉัน
ให้ทุกๆ คนนั้นทําตามฉันนี่ พวกเรามีงานที่ต้องเร่งมือทํา
เมื่อหัวใจเธอไม่มีสองมือให้หยิบพลั่ว ขุดหลุมหรอกนะ
เมื่อเราต้องทําลงมือทํางานที่ยิ่งใหญ่ เราจะต้องคอยควบคุมใจ
และแปลว่า...
เดี๋ยวนะ มันแปลว่าอะไร
หรือบางทีฉันไม่ฟังเสียงที่ดังข้างใน
จนต้องฝืนทนรับภาระที่เราแบกไว้
หรือบางทีฉันไม่เปิดทางให้ใจได้รู้สึก
จนมันพัวพัน จนฉันคิดไปเอง ว่ามันมีการต่อสู้ในใจ
ไม่ละ ฉันสบายมาก
กดใจไว้ อกยกขึ้นมา
มองที่เป้าหมาย มุ่งไปข้างหน้า
หากเธอเปิดหัวใจ เธออาจหมดไฟ
เธออาจหมดไฟ
เราจะได้รู้ ถ้าเราฝืนทน
- เย่ๆ เย่! - ไชโย!
หัวผักกาดที่เราเฝ้าฝันใฝ่ มากพอเรากินเธอกับฉัน
ให้ทุกๆ คนนั้นทําตามฉันนี่ พวกเรามีงานที่ต้องเร่งมือทํา
ต้องเร่งมือทํา...
เมื่อหัวใจเธอไม่มีสองมือให้หยิบ พลั่วขุดหลุมหรอกนะ
ขุดหลุมหรอกนะ
เมื่อเราต้องทําลงมือทํางานที่ยิ่งใหญ่ เราจะต้องคอยควบคุมใจ
และแปลว่า...
กดใจไว้ อกยกขึ้นมา
คืบหน้าเยอะเลยทุกคน
มีปัญหานิดหน่อย คือเราขุดมาผิดทิศ
- และเราต้องเริ่มขุดใหม่ - ว่าไงนะ
ล้อเล่น
ไม่มีเวลามารู้สึก
- แต่มุกในที่ทํางานก็ใช้ได้ - ฮะ
โอเค ขุดกันต่อเถอะ
นึกออกแล้ว จูเนียร์
เราต้องทําให้สวนนี้สดชื่น
ด้วยวิธีที่พ่อทําให้ขนหลังของพ่อสดชื่น ด้วยคราดนี่ไง
ป๊าฉลาดเป็นกรดเลย
- ใช่เหรอ - ฮะ
ป๊าจําได้ไหม
ตอนที่คุณทําแป้งหัวหอมใหญ่หกไปทั่วห้องครัว
ตอนฉันทําเค้กขยะให้คุณในวันเกิด
ผมเต้นอยู่นี่นา
บางทีมันก็เกิดขึ้นได้ คุณจะพูดอะไร
คุณใช้คราดโกยแป้งขึ้นมา แล้วมันก็กลายเป็นเมฆแป้งก้อนโต
ปราสาทขมุกขมัวไปหลายวันเลย
ถ้าคุณใช้คราดกวาดสวน มันจะแย่กว่านั้นสิบเท่า
อย่าทําเชียว
เราจะไม่...
- ค่อยยังชั่ว - ฟังคุณหรอก
แผนการนี้สมบูรณ์แบบ ผมจะจัดการเอง
เพราะครั้งล่าสุดที่รู้มา ผมยังเป็นราชาอยู่
ฮะ ม้าเขาทําอะไรน่ะป๊า
พ่อ... พ่อไม่รู้
ฉันจะไปเดินเล่น
- เดินเล่นเหรอ เดินเล่นคืออะไร - ฮะ
เดิน... เดินเล่นคืออะไร
ม้าโอเคไหมป๊า ม้าจะไปไหนน่ะ
ไม่มีเวลามามัวกังวลแล้วลูก
เราต้องใช้คราดกวาดดินกัน
โอเคครับ
เราขุดกันมาหลายชั่วโมงแล้ว
และยังไม่เจออะไรเลย
- เฮ้ ซูเปอร์โกโบ - ฮะ
ไม่ใช่ว่าฉันรู้สึกลังเลใจกับภารกิจนี้นะ
เพราะคู่ขาไม่รู้สึกกันอยู่แล้ว
แต่คนอื่นอาจจะรู้สึก รวม...
รวมทั้งฉันด้วย
- หลุดปากจนได้ - ฉันไม่เชื่อในการเสียเวลา
ทุกช่วงเวลาคือของขวัญ
พอพูดงั้นแล้ว
นี่รู้สึกเหมือนเราเสียเวลาเปล่าจริงๆ
ไม่ๆ หักห้ามความรู้สึกพวกนั้นไว้ก่อน เราต้องจําภารกิจให้ขึ้นใจ
มองให้ลึกลงไป
และนําสิ่งที่อยู่ลึกๆ นั้นออกมาเปิดเผย
เฮ้ นั่นไง ฉันว่าฉันเห็นอะไรแน่ะ
- เฮ้ ดูเหมือนแผ่นจารึกโบราณเลย - ฮะ
มันต้องมีข้อมูลเกี่ยวกับการรักษาแรดิชไว้
แน่ใจนะว่ามันคือแผ่นจารึก ฉันว่าดูเหมือนก้อนดินมากกว่า
ในฐานะผู้เชี่ยวชาญเรื่องดิน ฉันเห็นด้วย
ฉันรักดิน
ไม่มีอะไรจะดีกว่าการได้อาบโคลน แต่ก็นะ ฉันว่ามันเป็นแค่ดิน
ไม่นะ ไม่ๆ แผ่น... แผ่นจารึกนี้คือหลักฐาน
กล้าหาญสมเป็นแฟรกเกิลคือแนวคิดที่ถูก
ฉันจะปัดดินออก เราจะได้เห็นชัดๆ
โดนซะ ถอยไป ฉันคือราชา
- ตาฉัน - ม้าพูดถูก
มันกลายร่างเป็นพายุฝุ่น
- ม้า ช่วยเราด้วย - ไม่จําเป็นหรอกลูก
ทุกอย่างปกติดี ไม่เห็นเหรอ
ไม่ ผมไม่เห็นอะไรสักอย่าง
นี่คือส่วนหนึ่งของกระบวนการ
แม่จ๋า
อะไรน่ะ
แปลว่า... แปลว่า...
ว่ามันก็แค่ดิน
ไม่ได้เซ็งสุดๆ แบบนี้มาพักใหญ่แล้ว
มีพายุฝุ่นยักษ์ลงมาจากสวนของกอร์ก
มันเต็มโถงใหญ่ไปหมด เราติดอยู่ข้างล่างแล้ว
- ฉันชื่อโพกี้ - ไม่นะ
ไม่ได้เซ็งสุดๆ แบบนี้มาพักใหญ่แล้ว
เร็วเข้า โกโบ ถ้าเป็นลุงแมตต์จะทํายังไง
เขา... เขาจะกล้าหาญให้สมเป็นแฟรกเกิล ได้เวลาใช้แผนสํารอง
แจ๋ว แผนสํารอง ดีกว่าแผนสําแรกซะอีก
โอเค ว่าแต่คืออะไรเหรอ
อย่าเร่งเขาสิ
ก็นะ...
บายค่ะ คุณนายชิมเมลเฟนนีย์
ฟลัฟฟิเนลลาเป็นแมวที่น่ารักจริงๆ
โอเคคุณผู้ชาย เราต้องคุยกัน
แมวตัวนั้นทําให้แกรู้สึกกลัว
และการเป็นหนุ่มอึด ไม่ได้แปลว่าต้องกดความกลัวไว้
การซื่อสัตย์กับฉันและตัวแกเอง มันเข้มแข็งกว่ากันเยอะ
ระบายออกมาได้เลย เขากลับไปแล้ว
แกแน่ใจนะว่าแกไม่รู้สึกอะไร
เพราะฉันหัวใจจะวาย
รู้สึกว่ากําลังจะมีแผนแล้ว
ก่อนระดมสมองสําเร็จ ต้องเงียบกริบก่อน
ชอบเลย
ใช้เวลาตามสบายนะ ไม่ต้องรีบ
หรือในอีกแง่นึงคือเราติดอยู่ใต้ดินแล้ว
เร่งมือได้ก็ดี
ใช่ แผนคืออะไร โกโบ เราต้องทําไงต่อ
นั่นสิ
- อย่างแรกที่นายคิดออก - นายหาคําตอบได้เสมอ
- ฉันรู้ว่านายแก้ปัญหาได้ - แก้ไขที
ฉันรู้ว่านายทําได้
ฉันไม่รู้ว่าต้องทํายังไง
ฉันแค่พยายามกล้าหาญให้สมเป็นแฟรกเกิล และเป็นผู้นําที่เข้มแข็ง แต่ฉันกลัว
และฉันเศร้าเรื่องแรดิช
ที่ขุดกันก็ไม่ได้ผล แถมข้างบนยังมีพายุฝุ่นอีก
และเราติดอยู่ข้างล่างนี้โดยไม่มีทางเลือก
ทุกอย่างมัน... มัน...
โห นั่นแหละ
ระบายมันออกมา ไม่เป็นไรเลยที่แกจะกลัวฟลัฟฟิเนลลา
ฉันแค่... ฉันแค่อยากเข้มแข็งเหมือนลุงของฉัน
แต่เดอะร็อกเปลี่ยนไปเรื่อย
และเราไม่รู้จะเอาแรดิชกลับมายังไง
จูเนียร์ก็ขว้างมือตบของฉันทิ้งอีก
ใครจะไปรู้ว่าเราจะได้เป็นเพื่อนกันอีกไหม
ฉันไม่เคยร้องไห้ แต่สิ่งต่างๆ มันยากเหลือเกิน
และตอนนี้โกโบก็มาร้องไห้อีก ฉันเลยอยากร้องไห้ให้หนักขึ้น
ทําไมฉันชอบแข่งกับคนอื่นแบบนี้นะ
ฉันอยากเอาแรดิชมาทําอาหารอีก
ฉันได้แต่ทําเบอร์เกอร์มอส แล้วมันน่าแขยงมาก
มันน่าแขยงมาก
ฉันมักร้องไห้ระบายอารมณ์เสมอ นี่เลยไม่ใช่เรื่องใหม่สําหรับฉัน
แต่การร้องไห้เป็นกลุ่มครั้งแรก...
มันทําให้ฉันท่วมท้นไปด้วยอารมณ์แบบใหม่
นี่ฉันร้องไห้เรื่องแรดิช หรือ... หรือเรื่องพายุฝุ่นกันนะ
หรือเพราะเพื่อนฉันทุกคนกําลังร้องไห้
หรือถูกทุกข้อเลย
เราหาระบบใหม่ได้เสมอ แต่ระบบแท่งของดูเซอร์เป็นสิ่งที่สมบูรณ์แบบแล้ว
คิดถึงจะแย่
อะไรกัน...
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองทําแบบนี้ได้
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันเคยรู้สึกมาก่อน
โกโบ ขอบคุณที่เป็นผู้นํา ให้เราทุกคนได้ระบายออกมา
ใช่
นี่อาจเป็นสิ่งที่มาร์จอรีต้องการ ตอนที่เขาบอกให้เราลงมาลึกๆ
ความรู้สึกลึกๆ ไง เพราะทุกอย่างมันเริ่มต้นจากตรงนี้ ถูกไหม
มองโลกใบนี้ จะทําอย่างไร
เมื่อมันทําเราเศร้า ทําเราเสียใจ
เหมือนว่าดังหัวใจ แทบพังทลาย
ตอนเราเอ่ยคําลา
เพราะเรามีน้ําตา
แต่ฉันมีฝัน ได้เวลาต้องเริ่มทํา
และพวกเราทุกคน...
เราคือผองเพื่อนรอบๆ ตัว เราคือพี่น้อง คือครอบครัว
เราเป็นหนึ่งเดียวกัน
เข้าเส้นชัยด้วยกัน
พี่น้องรอบๆ ตัว เป็นเพื่อนและเป็นครอบครัว
ทําเราเศร้าบางที เพราะความรักและความหวังดี
คือชีวิตที่มี ที่เราวางเดิมพัน
ช่วยให้เธอได้สร้างโลกใหม่อีกครั้ง
พี่น้องรอบๆ ตัว เป็นเพื่อนและเป็นครอบครัว
ทําเราเศร้าบางที เพราะความรักและความหวังดี
คือชีวิตที่มี ที่เราวางเดิมพัน
ช่วยให้เธอได้สร้างโลกใหม่อีกครั้ง
พี่น้องรอบๆ ตัว เป็นเพื่อนและเป็นครอบครัว
ทําเราเศร้าบางที เพราะความรักและความหวังดี
คือชีวิตที่มี ที่เราวางเดิมพัน
ช่วยให้เธอได้สร้างโลกใหม่อีกครั้ง
เราคือผองเพื่อนรอบๆ ตัว เราคือพี่น้อง คือครอบครัว
เราเป็นหนึ่งเดียวกัน
เข้าเส้นชัยด้วยกัน
รู้ไหม ต่อให้เราไม่ได้ข้อมูลใหม่ๆ เกี่ยวกับแรดิช
แต่ฉันก็พูดได้เต็มปากว่าตอนนี้รู้สึกดีขึ้นเยอะ
จริงด้วย
ถ้าเราเชื่อมโยงกับความรู้สึกของเราไว้
เราจะหาทางออกได้เสมอ
เฮ้ นั่นอะไร
ดูสิ
- เห็นแล้ว - มาเร็ว
- ดูนั่นสิ - มันคืออะไร
ว้าว เจ๋งจัง
นั่นสิ
อะไรกันเนี่ย...
ฉันอุตส่าห์เตือนตาแก่งี่เง่านั่นแล้ว ว่าอย่าใช้คราดกวาดดิน
เขามักทําเหมือนฉันไม่มีตัวตน
แหงละ เขาเป็นราชา แต่ราชาจะมีประโยชน์อะไรถ้าไร้...
- ราชินีเหรอ - ฮะ
ไม่มีประโยชน์น่ะสิ
ราชินีมักมองพวกเดียวกันออกเสมอ
เหลือเชื่อเลย
- เราอยู่ไหน - โว้ว เอ่อ...
ไม่รู้สิ แต่ถ้าทุกอย่างนี้ ทําให้เราเจอวิธีแก้ปัญหาแรดิชได้ล่ะ
ว้าว ดูรูปปั้นพวกนี้สิ
วิเศษไปเลยเนอะ
แต่ใครเป็นคนสร้างล่ะ
พวกเขายังมีชีวิตอยู่ไหม
ว้าว
(โปรดติดตามตอนต่อไป...)
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี