Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Gdy ci w życiu źle
Z nami się do pracy bierz
Kto nas poznać chce
- Tu Gobo. - Mokey.
- Wembley. - Boober.
Red!
- Junior! - Hop, hop!
Moja rzodkiewka.
Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Fraglesy powracają!
Na Fraglesy czas.
Jesteś coraz lepszy w aportowaniu.
Jeśli będziemy więcej ćwiczyć, mógłbyś zostać zawodo... Nie.
Nie będę mamuśką, która przerzuca swoją ambicję na psy.
Rozwieszają te plakaty wszędzie.
„Jesteście gotowi na pieską zabawę?
Machnijcie łapką na swe plany i dołączcie do nas na obozie”.
Kogo interesuje pieski obóz?
Fantazjujesz o obozie?
Nie żartuj. Zabawa ze mną jest lepsza niż obóz.
Dzisiaj miałam w planach rozplątywanie kabli.
Wgryźć się w nie na całego.
Pieski obóz nie przebije tego.
Tylko nie maślany wzrok. Nie rób mi tego, mały.
Dobrze. Jestem bezsilna.
Możesz jechać.
Zbiórka w sali!
Sala posprzątana po burzy piaskowej. Teraz pilniejsze tematy.
Tak. Dzięki, Gobo.
Musimy omówić fakt, że Lanford wyrasta z doniczki.
Też nie mogę w to uwierzyć.
Wciąż pytam „jak?”. Uroki czasu.
Gobo miał chyba na myśli tę całą sprawę z rzodkiewkami.
- Tak. - Tak, wiadomo.
Sporo się ostatnio wydarzyło. Zacznijmy od tego waszego.
To największe wyzwanie, z jakim musi się zmierzyć Skała.
Ale mamy plan. Dobrze mówię, Zawleczko?
Zawleczko?
Tutaj jestem!
Wybacz. Kiedy zamiatam, to zamiatam.
Zagubione nauczyły nas, jak stworzyć kompost.
Zrobimy to, tylko że szybciej, i przy użyciu technologii.
Tak jest. Duzersi wyciągną organiczne materiały ze śmieciowiska
i przyśpieszą rozkład przy użyciu systemu cieplno-saturacyjnego,
napędzanego turbiną wielkości Gorgów, którą zbudujecie z mojego projektu.
To przygotuje ziemię na hydroponiczne kiełki rzodkiewek, a potem...
Wrócimy do gry!
Co za plan! Zawleczka!
On naprawdę lubi plany.
No, lubię.
Porozmawiam z Gorgami. To ich ogród, przyda się pomoc.
A może Gorgi mają coś, co posłuży za większą donicę?
Na przykład filiżankę. Dla nich jest mała...
Dokładnie. A dla nas duża.
Dzisiaj mamy myślowy synchron. Chodźmy, przejdziemy się.
Skoro już tu jesteś, mogę cię do czegoś wykorzystać?
- Jasne. - Świetnie!
Dzięki.
Znalazłem tę książkę.
Cudownie, skarbie.
Stoję tuż obok ciebie, ale i tak dziękuję.
Książka? Już mamy jedną książkę.
Księgę Króla Gorgów.
Tak. A to jest Księga Królowej Gorgów.
I od dzisiaj będziemy czytać ją, zamiast twojej.
Popełniłem błąd i zniszczyłem ogród przez tę księgę,
ale nie musimy z niej rezygnować.
Junior, strzel ze mną focha.
- Dobrze, tatko. - Pozwól mu się dąsać.
Tymczasem pobiegnij po letnią solankę serową do picia.
Solankę? Pycha!
Hej, Junior!
Między mną a Juniorem ostatnio bywa niezręcznie.
Chyba nie chce mnie już widzieć.
Cześć, Fraglesy. Witajcie!
Wasza Wysokość, właśnie cię szukamy.
Ma królowa coś, co mogę użyć jako nowej donicy dla syneczka?
Jest już coraz...
Zacznijmy od innej sprawy.
Dzięki.
Królowo, wiemy, jak uzdrowić ogród, ale potrzebna nam pomoc.
Cóż, co tylko zechcecie.
Właśnie wertowałam moją królewską księgę
i znalazłam w niej cudowną roślinę, która pomaga odżywić ziemię.
Roślina.
- To by pomogło. - Tak!
A co to za wspaniała roślina, która uzdrawia?
Gdzie to było? Zobaczmy.
„Jak zapuścić włosy w nosie?”
Tutaj jest. „Uzdrawianie ogrodu”.
Musimy w nim posadzić to.
Lanford jest taką rośliną! Już nie potrzebujesz nowej donicy.
Lanford wprowadzi się tutaj.
Tak...
To z pewnością sporo do strawienia.
Roślina!
Okej.
Czas zbudować wirnik do turbiny i niech to cacko się buja!
Instrukcja obsługi jest wielkości Duzersów,
ale kto ma tu lepszy wzrok niż ja?
Przegrzmoćmy już coś wreszcie!
Hola, hola.
Najpierw trzeba ułożyć elementy,
policzyć je, zeszlifować krawędzie,
zdezynfekować, znowu policzyć...
Ale wciąż zapominasz o najważniejszym.
Jaką piosenkę zaśpiewamy?
Ja mam w głowie tylko jedną melodię.
Czy zdezynfekowałaś ten młotek?
Ja tylko udaję. To nie jest prawdziwy młotek.
Te są najbrudniejsze.
Witajcie! Mam dobre wieści.
Posadzimy Lanforda w ogrodzie, żeby ustabilizować glebę.
To wspaniale!
Tak! To znaczy, o nie!
Lanford, nie odchodź.
To bardzo ekscytujące wieści.
Jest tylko jeden haczyk.
Nic takiego, tylko malusieńka zmiana planów.
Lanford absolutnie się na to nie godzi i nie zamierza opuszczać mego boku!
Chodźmy!
Pójdę pogadać z Mokey.
O, bracie. Zdaje się, że tej Fraglesce ciężko przychodzi godzenie się ze stratą.
Wiem, jak to jest.
W jakim sensie?
Rozumiem, że nasz truskawkowy biznes się nie kręci,
ale ciężko jest mi się rozstać z moją truskawkową czapką.
Jest taka urocza. Chciałbym ją nosić na zawsze.
Ale co by pomyślał szef?
To pan jest szefem.
Słuchajcie wszyscy! Szef nie widzi w tym nic złego. To ja!
Czapka-truskawka.
Mokey?
Wszystko w porządku?
Lanford zdawał się skory do pomocy i miałby tam sporo miejsca.
Ty o tym. Lanford nie jest gotów na taką wielką zmianę.
To wciąż maluszek.
- Mokey... - Gobo?
Szanuję cię i twoją kamizelkę, ale nie dopuszczę do tego.
Musi być inna roślina, która go zastąpi. Mam pomysł. Chodź ze mną.
Ale ja...
Znalazłam idealny blok skalny na podstawę turbiny.
Już go przywożę.
Tak jest.
Idealnie.
Posadzimy ten kwiat zamiast Lanforda.
I po kłopocie.
- Mokey. - Tak?
Trudno mi to powiedzieć...
To Pogey siedzący w wiadrze z ziemią!
Serio? Nie wydaje mi się.
Jestem Pogey!
- Cześć, Gobo. - Cześć.
Hej, Mokey.
Uważam, że to by przeszło.
Nie mam zamiaru rozdzielać się z Lanfo...
- Lanford? - Co?
Podstawa turbiny prawie gotowa.
Sprawdźmy instrukcję.
Okej, mamy duże elementy i olbrzymie elementy.
Jak mamy to podnieść?
Red, co ty wyprawiasz?
- Zaczynam od razu, by nadrobić. - Nie wiesz, co trzeba przybić.
Ale wybija świetny rytm do piosenki.
Dlatego robię pranie sam.
Może przekąski?
- Częstujcie się, przyjaciele. - Dzięki.
Wszyscy byliście spragnieni serwatki serowej.
Hejo, budowniczy. Jak wam idzie?
Świetnie.
Dobrze, bo musimy przyśpieszyć tempo.
Wszyscy się zrozumieliśmy?
Pewnie, że się zrozumieliśmy.
Czy się rozumiemy? To jasne!
Pracujemy razem! Tak właśnie
I nic nas nie zatrzyma, działamy
Gdy w drużynie grasz Naprzód sprawy pchasz
Na co mam czekać Kiedy młotek mam już?
Niepotrzebny mi jest plan, gdy robota tuż
Bo ja wiem, czego chcę Koniec szybki znam
A gdy skończy to wnet Ubaw będzie tam
I tak, wiem doskonale, zgodzisz się
Po mojemu zrób to, a zadziwię cię
Łap za młotek czy pobijak I rób bach, bach, bach!
No i gotowe o tak, tak, tak!
To jeden ze sposobów, jak myślę.
Czy się rozumiemy? To jasne!
Pracujemy razem! Tak właśnie
I nic nas nie zatrzyma, działamy
Gdy w drużynie grasz Naprzód sprawy pchasz
Hej! Weź dobry plan i zorganizuj się
Wszystko wyjdzie lepiej Gdy posłuchasz mnie
Po kroku krok i raz, dwa, trzy
I tak pranie zawsze wychodzi mi
Na luzie tak
Inny sposób zły, fuszerki to znak
Więc dołącz do mnie, naśladuj mnie
Co z planem robisz, to łatwe staje się
Z tej perspektywy wcale na to nie wygląda.
Czy się rozumiemy? To jasne!
Pracujemy razem! Tak właśnie
I nic nas nie zatrzyma, działamy
Gdy w drużynie grasz Naprzód sprawy pchasz
Ja tam wolę śpiewać i chcę tańczyć też
Czy naprawdę coś zrobimy Nie obchodzi mnie, wiesz?
Bo z przyjaciółmi spędzam czas Chcemy śmiać razem się
A jeśli przy tym coś zdziałamy To ucieszy mnie
Leci z muzą tą, a może
Ma też niezły flow Mlask i chlup w smaku zup
Więc zaśpiewaj razem ze mną I do rytmu tup
Dobra. Moim zdaniem w ogóle...
Czy się rozumiemy? To jasne!
Pracujemy razem! Tak właśnie
I nic nas nie zatrzyma, działamy
Gdy w drużynie grasz Naprzód sprawy pchasz
Czy się rozumiemy? To jasne!
Pracujemy razem! Tak właśnie
I nic nas nie zatrzyma, działamy
Gdy w drużynie grasz Naprzód sprawy pchasz
To rozumie się
Okej. Zdaje się, że sobie poradzicie.
Nie poradzą sobie.
- Będziecie musieli im pomóc. - Się robi.
Lanford! Gdzie jesteś?
Podążaj za mym głosem!
Nie martw się! Załatwiłam większą doniczkę.
Gdziekolwiek jest, nic mu nie jest.
Najwyższy czas dać mu odejść.
Nie jestem gotowa, Gobo. Okej?
Lanford też nie jest i na pewno jest smutny i przerażony.
To pewnie jego ślady.
Hej, Mokey! Hej, Gobo!
Nie chciałem nabrudzić w sali głównej.
Pa, Mokey.
Pa, Gobo.
- Siemasz, Mały Rago. - Jak leci?
- O której to się wraca? - A co cię to...
Może jednak poszedł tędy? Lanford!
O nie! Mokey!
- Nic mi nie jest. - Użyj dwóch rąk.
Jeśli złapię doniczkę obiema, to spadnę.
Nie! Złap się gałęzi i upuść doniczkę.
Nie przetrwa takiego upadku. Nigdy jej nie puszczę.
I... tak. Sprocket na obozie,
a ja wkręciłam się w ogrodnictwo.
Cześć, roślinko.
Będziesz Sprocketem, dopóki oryginał nie wróci.
À propos. Ciekawe, jak on sobie radzi.
Dzień dobry. Mówi mama Sprocketa.
Tak, znowu. Chcę się upewnić, że wszystko w porządku.
Mogę go odebrać jakby co. Wygrał kolejny konkurs?
I dostanie w nagrodę lizaka?
Bawi się tam jak nigdy dotąd?
Dobrze, dobrze. Świetnie. Oddzwonię za dwie minuty.
Musisz puścić doniczkę, żebym mógł cię wciągnąć.
Ale tylko to mi po nim zostało.
Nie możesz wisieć tu bez końca.
Czemu nie? To fajna gałąź.
Nie żebym była w niebezpieczeństwie.
Zostaw mnie.
Jesteśmy w opałach.
Prawdziwych tarapatach.
Co zrobiłby teraz Wujek Matt?
A może pocztówki od Wujka Matta pomogą?
Okej, cóż...
jestem mimowolną słuchaczką, więc śmiało.
„Drogi siostrzeńcze Gobo...”
Znalazłem się w doskonale znanym miejscu.
Już po mnie. Nie mam pojęcia, gdzie jestem.
O tak! Tutaj jestem. Kryształowa Jaskinia.
Nawet odkrywca odnajduje komfort w znanych miejscach.
Zawsze czuję się dobrze w jaskiniach.
Dlaczego ta jaskinia się rusza? Wcale nie czuję się dobrze.
Zatrzymać ją! Trzymajcie się.
Zmiana jest częścią życia.
Nie możesz z nią walczyć. Dlatego warto nauczyć się odpuszczać.
A gdy to zrobisz, czeka cię nagroda w postaci afirmujących życie doświadczeń.
Spójrzcie, co odkryłem.
To niesamowity widok.
A uprawiałem w życiu trochę wspinaczki tu i ówdzie.
W parku Yosemite, Andach...
„Nie jest łatwo odpuszczać, lecz gdy to zrobisz,
otworzy się przed tobą cały świat możliwości.
Twój kochający Wujek Matt z podróży.
PS. Artefakt, który ci wysyłam, to brak artefaktu, bo dałem mu odejść.
Wyzwalające, prawda?”.
Co o tym sądzisz, Mokey?
Dasz radę odpuścić i iść naprzód?
Mogłabym spróbować.
Złap się tego.
- Dobrze, mam cię. - Trzymam, prawie.
Hej.
Miałeś rację, Gobo. Nie potrzebuję starej donicy.
Dobrze to słyszeć.
Kiedy znajdę Lanforda, wykorzystam mój talent
i zrobię mu nowiusieńką!
- Co? - Chodźmy!
Poszukajmy go w ogrodzie Gorgów!
- Sprawdźmy, czy tam jest! - O, bracie.
Turbina już niemal gotowa. Brakuje tylko ostatniego śmigła.
Hej, mali przyjaciele.
Przyda wam się pomocna dłoń?
To ja, Junior Gorg was pyta.
Nie żebym się martwił czy żeby Zawleczka się martwiła.
Pomożesz mi z tym młotkiem?
Najpierw zdezynfekuj instrukcję.
Wcześniej powiedz, która melodia wpada ci w ucho.
Czy...
Naprawdę działają inaczej.
Mówiąc o działaniu inaczej...
Łap za szmatkę.
- Młotek. - Podaj mi miskę...
To nie ma prawa się udać, dopóki nie odpuścicie swoich metod
i nie zaczniecie współpracować.
Wporzo. Brzmi nie najgorzej.
Z ust tego olbrzyma to naprawdę wbija się do głowy.
Czyste przesłanie. To lubię.
Dziękuję.
Lanford!
Lanford! Słyszę cię! Już biegnę!
Lanford, spójrz na siebie.
Jesteś taki szczęśliwy.
Nie wierzę, że jesteś już dorosły.
I potrafisz dokonać wyboru.
A jeśli chcesz zostać tu i pomóc w ocaleniu ogrodu,
to nie będę ci stała na drodze.
I mimo że cię potrzebuję, świat potrzebuje cię bardziej.
Szczytów gór widok wciąż ci się marzy
Błękit wciąż ci się śni
Serce swe zostaw tam, gdzie polecieć chce
Wtedy lżej będzie ci
Szukaj gdzieś na błękitnych szlakach
Prawdę tę dobrze znam
Pozwól mu odejść gdzieś Gdzie ciemności są
Serce swe znajdziesz tam
Chciałam raz unieść się w górę szybko tak
I polecieć jak ptak
Serce me może znów kiedyś zacznie bić
Znajdzie w jaskini swój szlak
Szukaj gdzieś na błękitnych szlakach
Prawdę tę dobrze znam
Pozwól mu odejść gdzieś Gdzie ciemności są
Serce swe znajdziesz tam
Będę cię odwiedzać codziennie.
Wróciłeś!
Zrobiłeś mi bransoletkę?
Przepiękna!
Świetnie się bawiłeś, co?
Wiesz, tęskniłam.
Ale cieszę się, że cię puściłam, żebyś mógł nabierać doświadczeń.
A twój powrót sprawia mi jeszcze więcej frajdy.
Co? Wybacz. Zapomniałam.
Roślinko Sprocket, poznaj Sprocketa.
Marnie aportuje.
Pierwszy kiełek rzodkiewki posadzony. Teraz pozostaje nam jedno.
To pewnie nie to, ale i tak chcę spróbować.
Czy chodzi o taniec?
- Nie. - Pewnie, że nie.
Musimy połączyć trzon z wirnikiem,
aby wiatr zasilił system saturacji i użyźniania.
Tak, teraz to nabiera sensu.
Ale wciąż mogę zatańczyć?
Nawet nie kończ!
Te śmigła, które zrobiliśmy razem, wyglądają profeska!
Teraz tylko Junior musi je zamontować.
To się wcale nie trzyma!
Ale dwa Gorgi nie dają im rady, a nie mogą ich wiecznie trzymać.
Potrzebujemy czegoś, co je utrzyma.
Ponucę głośniej gwoli inspiracji, choć wiem, że to nic nie da.
Czuję jakiś atak autorefleksji!
Księga Króla Gorgów nadaje się tylko do jednego.
Zrobiłeś to!
Takiego króla poślubiłam.
Lanford, bądź grzeczny dla ziemi.
Ziemio, bądź dobra dla niego.
Zaczynam czuć, że to odpuszczanie może rodzić naprawdę wielkie rzeczy.
Tak się cieszę.
No dobra. Kawał dobrej roboty!
Kiedy turbina poczuje pierwszy powiew, w maszynerii zadzieje się magia!
Wyjdziemy na prostą do uzdrowienia ogrodu! To się stanie lada chwila.
- Zacznijmy odliczanie. - Do dzieła!
Trzy, dwa, jeden...
Troszkę? Trochę mniej niż troszkę?
Ociupinkę?
Co jest mniejsze od ociupinki?
Jeśli turbina będzie w bezruchu, system nie zadziała.
Nie ma wiatru, który zdoła zasilić turbinę.
System ocalający glebę jest w tarapatach.
Tak naprawdę cała Skała Fraglesów jest w tarapatach.
Serio wy tutaj?
- Tylko podajemy wiadomości. - Nie wymyślamy ich sami.