Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Gdy ci w życiu źle
Z nami się do pracy bierz
Kto nas poznać chce
- Tu Gobo. - Mokey.
- Wembley. - Boober.
Red!
- Junior! - Hop, hop!
Moja rzodkiewka.
Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas
Fraglesy powracają!
Na Fraglesy czas.
Gdzie ten wiatr?
Jak niby mam uruchomić te turbiny i ocalić ogród Gorgów?
Myśl.
To jest to!
Muszę wszystkich powiadomić!
Zmierz dwa razy, zanim utniesz.
Jesteś urocza pod każdym kątem.
Pogey. Dmuchnij w róg Fraglesów.
Dobrze. Się robi, Red.
O nie! On jest zepsuty!
Dmuchnij w drugi koniec.
Skoro tak twierdzisz.
Dzieńdoberek, Skało Fraglesów!
Cudowny początek dnia.
Przestań, Red.
Jesteśmy zmęczeni. Całą noc próbowaliśmy uruchomić turbinę.
Nie czuję ogona!
- Co? - Zniknął!
Tylko na nim spałeś. Wciąż tam jest, przyjacielu.
Myślałem, że po tobie.
Musiałam was obudzić, bo coś mnie olśniło.
Nawet po najmroczniejszych nocach słońce nadal wschodzi.
Jedyne, czego nam trzeba, by uruchomić turbinę, to...
jesteście gotowi?
Tak.
Nadzieja!
Co? Nadzieja?
- To dlatego nas obudziłaś? - Tak!
To ja się jeszcze zdrzemnę.
No nie. Poczujcie tę pogodną energię.
A teraz wymieńmy się pomysłami.
Musimy dostarczyć turbinie wiatr,
żeby zasilić system kompostowania Zawleczki.
Jakieś pomysły, gdzie możemy znaleźć wiatr?
- Ja mam jeden pomysł! Zefirki! - Tak!
Może zostały jakieś w Gwiżdżącej Grocie.
Użyjemy wysysacza Duzersów, żeby je złapać.
A potem przez jakąś rurę moglibyśmy wprowadzić je do ogrodu!
A połączymy je wtórnie przetworzonymi materiałami budowlanymi.
Tak, ale zaraz po drzemce.
Albo teraz. Teraz pasuje.
Połączmy siły i schwytajmy wiatr!
Uratujmy ten ogród i przywróćmy rzodkiewki!
Jeszcze pięć minut, pięć minutek.
Wymyślam projekt turbiny przybrzeżnej w ramach zaliczenia, ale coś mi nie gra.
Daj mi lepszy pomysł.
Dzięki, ale to już próbowaliśmy. I nie zadziałało.
Bo zjadłeś mi pół modelu.
To ma utrzymać się na wodzie i generować sporo energii.
Tylko problem w tym, że jeśli będzie za duże lub wysokie...
Straci stabilność.
Muszę przewietrzyć głowę w ogrodzie. Sprawdźmy, co u Sprocketa.
Roślinki. Ty jesteś pies. Tak to jest, gdy starasz się być urocza.
Idę się przebrać.
Status zefirkowych pomp: podłączone.
Mój status: podekscytowany.
Dobra robota wszyscy.
Ja mówię „Ju”, a wy „Hu”!
- Ju! - Hu!
Mroźna Joe teraz coś ci powie.
- Red jest naszą Kapitanką Nadzieją. - Tak!
Wszystko gra, wzdychaczu?
Tak, tylko...
Nie rozmawiałem z Juniorem, odkąd dałem mu klaszczące dłonie.
To trochę mnie przygnębia i martwi, trochę wścieka
i nie jest mi z tym dobrze. Kumasz?
Moim zdaniem powinieneś z nim o tym porozmawiać.
Ale boję się.
Cały nasz plan dzieje się w ogrodzie.
Jeśli Junior się obrazi, wszystko legnie w gruzach.
Hej, pasiasty kubraczku! Trochę pozytywnego gdybania.
Na przykład: co, jeżeli Wujek Matt ma dla ciebie wskazówkę?
Przeczytajmy jakąś pocztówkę.
Zgadza się. Mam nadzieję, że jego ostatni list cię zainspiruje.
Co więcej, ja go przeczytam!
„Drogi siostrzeńcze Gobo”.
- Chyba mnie poniosło. - Tak.
Znalazłem się dzisiaj w bardzo ciekawej sytuacji.
Kto wyłączył światło?
Aż tu znienacka znalazłem się na olbrzymim placu budowy głuptasków.
A ekipa budowlana używała drabiny w bardzo głupawy sposób.
Wy głupcy, drabina stoi pionowo.
Potrzebni wam Duzersi. Oni się znają.
Poczułem tęsknotę. Przypomnieli mi się Duzersi i wy wszyscy.
Zdałem sobie sprawę, od jak dawna nie było mnie w Skale.
Lecz nawet w takim stanie wciąż byłem gotów na nowe przygody.
Oto ona: nieznana i nieodkryta trupa śpiewo-pląsek.
Głuptaski są jednak wspaniałe!
Cześć wam.
Musieli wyczuć, że trzeba mi pocieszenia,
bo te śpiewo-pląski odstawiły wspaniały pokaz specjalnie dla mnie.
Poprosiły, bym się przyłączył.
Ja? Nigdy bym nie śmiał. Lecę!
I w taki sposób wytańczyłem wszystkie swoje troski.
Ta grupa pieśnio-pląsek dała mi cenny dar.
Nadzieję. I wpadłem na pomysł:
może artefakt, który miałby udoskonalić Skałę,
to będzie symbol nadziei?
Nadzieja zakręciła mi w głowie.
A artefakt, który wysyłam do Skały?
Pewnie nieszybko do was dotrze, lecz zaufaj mi, spodoba ci się.
„Twój kochający Wujek Matt z podróży”.
To było całkiem sensowne.
To jest to, o czym mówiłaś. Nadzieja.
A jeśli pogodzę się z Juniorem
i on pomoże nam wdmuchnąć wiatr do turbiny?
- Tak, porozmawiaj z nim. - Porozmawiam.
- No to biegnij. - Biegnę!
Rura do wiatrołapu Fraglesów gotowa.
Jak ci się podoba, moja królowo wszechświata?
Jest piękna, mój kwiecie czosnku.
- Dziękuję, że pytasz. - Kizi-mizi.
O, bracie.
Dasz sobie radę.
Junior, myślałem...
Nie chcę na to patrzeć.
Chyba mnie nie słyszał.
Do dzieła!
Mniejsza o to.
No dobra, kochani!
Niech ta turbina się trzęsie! Uwolnić te wiatry!
W Gwiżdżącej Grocie, słyszę cię głośno i wyraźnie.
No dobrze, pora uwolnić wiatry.
Ty wciśniesz przycisk, a ja powiem coś czadowego.
Zrozumiałam! Wciskam przycisk na trzy, dwa, jeden...
Już widać główkę!
Wybaczcie. Możemy to powtórzyć?
Wsysacz powiewów włączony.
Są w drodze do ogrodu.
Ale powiało!
Uwaga, powiewy wlatują do rury.
Zaraz trafią do ogrodu.
Oto one. Zaraz wprawią turbinę w ruch
i uruchomią system kompostowania, który ocali ogród!
Hej, te powiewy...
nie są tak silne, by dotrzeć do turbiny.
A teraz zniknęły na zawsze.
No to już po nas.
- Okej, to tylko... - Totalna klapa.
- Włóżmy tam więcej powiewów. - Nie ma więcej powiewów.
Użyliśmy wszystkich. Koniec!
Tak. Świetlisty łuk tęczy ma swój koniec w mroku.
Świetnie, pomocne uwagi.
Red, co powiesz na ćwiczenia oddechowe,
- by pomóc twym emocjom... - Nie.
Jesteś Kapitanką Nadzieją.
To teraz jestem Kapitanką Na Nie!
- Nie, nie, nie... - Ale Red!
Siemanko wszystkim. Jak się macie?
Fajny kapelusz.
Z ulubionego sklepu? Mojej szafy?
Nie gniewam się, jest słodki.
Hej! Spójrz tylko na Sprockette.
To dla ułatwienia.
No i lubię myśl, że jest Francuzką.
Chyba trochę urosłaś. A może to rozmaryn tak ci pomógł?
A wiesz, że nie żartuję? Rośliny mają podziemny system komunikacji.
Wymieniają informacje o suszach, szkodnikach, chorobach. To fascynujące.
Może wszystko inne jest niepewne, ale jedno wiem na pewno.
To pranie samo się nie zrobi.
- Proszę bardzo. - Dzięki.
Red?
- Co ty tutaj robisz? - Czuję się buro i ponuro.
- Co? - A twoja jaskinia to idealne miejsce.
To co nędznego dzisiaj razem porobimy?
Pogotujemy? Posprzątamy?
Właśnie miałem robić pranie.
Świetnie. Koszmarna sprawa.
Przyniosę kamienie mydlane.
Nasza Red chce robić ze mną pranie?
Wiesz co, Red? Kiedy piorę, nie czuję się nędznie, tylko...
Dobrze mi w niej. Miło i ciemno.
Tak. O tak.
To co dzisiaj pierzemy?
Lubię zaczynać od skarpetek.
A po co pierzesz skarpetki? Przecież nikt tutaj ich nie nosi.
Wiem, ale może kiedyś ktoś zacznie.
A wtedy będą jeszcze brudniejsze.
I będę znów musiał je prać. To jak mydlane koło.
Co? To jak skazanie i zagłada!
Jasne, coś zawsze może pójść źle. Ale ja nie tracę nadziei.
Nawet teraz.
Boober!
Przyszłam tu po burość i ponurość, a ty mi tu gadasz o nadziei?
Wynoszę się stąd.
Nie, czekaj! Jesteś Red. Kapitanką Nadzieją.
Wszyscy mi to powtarzają.
No to byłam. Ale nie jestem.
Jaką to robi różnicę?
Nie, nie, nie...
Jak widać – ogromną!
Nie, nie...
Nie. Po co w ogóle robić cokolwiek?
Red ma rację. Nie.
Wibracje są tu znacznie za niskie. Nie.
Nie, jestem na dnie.
Nie, dnie. To jest bez sensu. Wszystko bez sensu.
Nie, nie, nie...
- Pogey, a co tu się dzieje? - Nie.
Nie było „Hej, Red”? Nie jest dobrze. Co mamy robić?
Zwykle nie jestem dobrym motywatorem,
ale dokładnie wiem, co musimy zrobić.
Co mamy robić?
Chwila, właśnie coś omawiamy.
Chłopcy, nie możecie wkładać aluminiowych puszek do kompostownika.
Tylko organiczne materiały.
- Wciąż się tego uczymy. - W swoim tempie.
To wy wciąż zbieracie odpady na kompost?
Maszyna nie działa, więc po co to?
Po co to?
Posłuchaj mnie, Fraglesko.
Czy coś się zmieni, jeśli nie zrobimy nic, absolutnie nic?
A to nie wchodzi w grę.
Dlatego robimy cokolwiek.
Nie można tracić nadziei nawet wtedy, gdy nie wiesz, jaki będzie efekt.
Nadzieja jest zaraźliwa.
Ale burość i ponurość też. Pamiętaj o tym.
Ale zrobiliśmy cokolwiek i nie zadziałało. Po co robić to znowu?
No to przegraliście rundę.
- Ale gra się toczy. - Tak.
Jesteś w 23. rundzie hokeja i przegrywasz ośmioma punktami.
- Masz zamiar się poddać? Nie. - Nie.
Robisz mały krok w nieznane i wracasz do tej gry!
Tak!
Krok w nieznane!
- Wróciła. - W wielkim stylu.
Dzięki, madame Wiedźmo!
Tak, dziękujemy.
To było słodkie.
Już miałeś wychodzić, ale najpierw podziękowałeś.
- Bardzo grzeczny. - Dobrze wychowany.
Chodźmy!
- Chłopaki, wynieście kompost. - Świeżo to tu nie pachnie.
Gaz do dechy i jedziemy!
- Szybciej! - Gdzie my idziemy?
- O tak! - Red, co ty wyprawiasz?
Słyszałeś Wiedźmę Ple-Ple. Robię mój krok w nieznane!
Nie.
Nie, nie.
No co tak stoicie? Do roboty!
Myślałam, że cała jesteś na nie.
Nie, wróciła jej nadzieja. I mnie nawet też.
Chociaż nie miałem zamiaru wskakiwać do stawu i łamać ogona.
Ale wciąż nie mamy wiatru!
Wiem, ale nie siedźmy bezczynnie.
Może wiatr się pojawi?
A jeśli tak, musimy wiedzieć, jak skierować go do turbiny.
Róg Fraglesów.
Jeśli przymocujemy go do końca rury,
mógłby skupić cały wiatr na turbinie!
Świetny pomysł, Red!
- Cześć, Red! - Cześć, Pogey!
Nie chcę psuć entuzjazmu, ale mam praktyczne pytanko.
Jak przeniesiemy róg do ogrodu? Sto Fraglesów nie da rady go podnieść.
Masz rację. Ale znam kogoś, kto da radę.
Muszę tylko z nim porozmawiać.
Tak!
Juniorze Gorgu! Musimy pogadać.
Nie, muszę to z siebie wyrzucić albo nigdy tego nie zrobię.
Dałem ci coś, co było dla mnie ważne, a ty to wyrzuciłeś, co mnie boli.
Ale wciąż chcę się przyjaźnić i potrzebuję pomocy i... to chyba wszystko.
Gobo, ja nie chciałem cię zranić.
Tata nie chce, byśmy się przyjaźnili, bo Gorgowie nigdy tego nie robili.
Masz rację, synu.
Ale, cóż, może teraz Gorgowie będą tak robić.
Co?
Jesteś samodzielnym Gorgiem, a ja...
jestem z ciebie dumny.
Proszę. To chyba twoje.
Tato!
- Fraglesie! - Gobo.
Gobo.
Dziękuję, że jesteś przyjacielem dla mojego syna.
Tak cię przepraszam.
Za mocno. Trochę za mocno.
Teraz ja chcę cię mocno uściskać.
O, mamo!
Mógłbyś zrobić dla nas przysługę?
Co tylko chcesz, bracie.
Tak technicznie to Wembley jest moim bra... Nie psujmy tej chwili.
No to do dzieła.
Z tej okazji potrzeba nam pasujących kostiumów.
Tak.
A może coś ze skarpetkami?
Tak!
Gotowe!
Gdy się podzielimy, to trudniej będzie tu
Lecz gdy jesteśmy razem Zmienimy coś w tym dniu
I zawsze trudniej bywa Gdy walczysz całkiem sam
Lecz nasz wspólny cel Dziś drogę wskaże nam
Razem tak, razem tak
Właśnie tak
Silni tak, silni tak
Więc uwierzyć chciej
Że gdy wspólny ten cel nas połączy
Uda się
Odnaleźć znów nadzieję
Nikt nie wie, co nas czeka
- Więc porzuć lęki swe - Porzuć lęki swe
Choć droga to daleka Przeciera wreszcie się
I zawsze trudniej bywa Gdy walczysz całkiem sam
Ale wspólny cel dziś drogę wskaże nam
Razem tak, razem tak
- Razem tak - Właśnie tak
- Silni tak, silni tak - Silni tak
Więc uwierzyć chciej
Wspólny ten cel
- Nas połączy - Wspólny cel nas połączy
Uda się
Odnaleźć znów nadzieję
Odnaleźć znów
Nadzieję
Nie mogę się doczekać! To samo do mnie przyszło.
Dwa trzyśmigłowe wirniki na jednej podstawie.
Przetestujmy go, Sprock.
Potrzebuję większego wiatraka.
Jak dobrze być w domu.
Chwila, w której zrozumieją, że ja, Fragles Matthew,
sam jestem artefaktem, który ulepszy naszą Skałę...
bezcenna!
Cześć, Kudłaty. Nie mam czasu. Czeka mnie wielkie wejście.
Ależ dzisiaj wietrzysko!
O nie! Pomocy!
Sprocket, to działa!
Cokolwiek się teraz wydarzy,
- zmierzymy się ze wszystkim wspólnie. - Tak.
W rurze jest chyba wiatr.
- Nie! - Czy to...
Mamusiu!
Turbina się kręci!
Udało się! Beczka z kompostem się obraca!
Patrzcie na to!
Nowa, zdrowa ziemia zasypuje ogród!
- To działa! - Udało nam się!
Pogey, od początku miałeś rację, jak powinno się dmuchać w róg Fraglesów.
Wiadomo.
Kiedy powietrze wlatuje dużym otworem, który się zwęża,
następuje sprężenie, przez co wylatuje z większą prędkością.
Hej, Red. Jestem Pogey!
Kto wyłączył światła?
Wujek Matt! Ocaliłeś ogród!
- No raczej, że ja. - Witamy w domu, wujku.
- Fantastyczna robota. - Naprawdę działa!
O tak!
Pomyśleć tylko, że to zasługa pomysłowego Duzera.
Zawleczko, nigdy nie byłem dumniejszy.
Poza chwilą, gdy wynalazłem coś znacznie lepszego niż jednoślad.
Tak zwany zeroślad. O tak!
Mój słodki Lanford też pomógł. Mamusia jest taka dumna.
Kiedy szczotkowałeś zęby?
- Pokaż no. Otwórz. - Nie.
Spójrzcie, ile skarpet mogę wyprać!
Widzisz, Sprock? Udało się.
Nowy projekt był prosty, stabilny, a wyniki przerosły oczekiwania.
Dziękuję, że we mnie wierzyłeś.
Co ty tam zakopałeś?
Skąd masz taki maleńki plecak?
Niebawem pojawią się tu nowe grządki rzodkiewek.
Tak! Wygraliśmy grę!
Cóż, tylko tę rundę.
- Świetnie. Pomocna uwaga. - Nie, Boober ma rację.
Nadzieja to gra, w którą musimy grać codziennie.
Więc tak naprawdę dopiero zaczynamy!
Uwaga wszyscy!
No, mamciu. Szczęśliwe zakończenie, co?
Z całą pewnością.
Ale też szczęśliwy początek początków.
Na kiego ci takie małe skarpety?
Bo na pewno nie dla mnie czy Juniora.
Są jak dla jakiegoś bobasa Gorga.
O rany!
To ja zostanę starszym bratem?
Nie wierzę.
Za nowe początki.
Za nadzieję!
Tak!
Gdy kłopoty masz
Rzuć je w kąt i z nami tańcz
Muza głośno gra
Na Fraglesy czas