NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI DOKTORA AHMEDA KHALEDA TAWFIKA
Nie zapomnę pierwszej wizyty w domu al-Khadrawy’ego.
Bądź grzeczny, Ibrahimie.
W końcu znalazłam pracę. Nie chcę, by mnie zwolnili.
AL-MANSURA, ROK 1910
Tędy.
Zdziwiło mnie, że pan Khadrawy osobiście nas oprowadził.
Tutaj mamy salon.
A tutaj jadalnię.
Tam jest pokój dla gości.
Tutaj będziecie spać.
Kuchnia.
Tu jest kominek.
Nie używam go.
To Hamdeya, zarządczyni domu.
Zna wszystkie zasady.
Nie wolno tu hałasować ani odzywać się bez potrzeby.
Mówiłam, że masz nie hałasować!
Przepraszam, mamo.
- Co to było? - Wracaj do swojego pokoju.
Znów przybywa!
To nic takiego. Nie mów nikomu, że coś słyszałeś.
Matko, Nargis nie skończyła jeść.
Już się najadłam.
Zostaw ten talerz!
Znowu to słyszę.
Cicho bądź! Idziemy.
Chodź.
Miałeś zostać na dole.
Kim jesteś? Mów w imię Allaha!
Jestem Shiraz. Pobawimy się?
Pan jest litościwy. Każdy inny kazałby ich zabić.
Zapomnij o tym. Bóg jest miłosierny.
Jak długo będzie ją tam trzymał?
Jeśli coś ją spotka, odpowie za to.
Będzie to wina ojca. To on uciekł.
I matki za dziecko z nieprawego łoża.
Co tu robisz, chłopcze?
Przepraszam. Myślałem, że jesteś demonem.
Matka mówi, że w podziemiach żyją tylko demony.
To ty tak pukałaś, prawda?
Tak, robię to, gdy czegoś potrzebuję.
Wiem, że to dziadek cię uwięził.
Nie mów nikomu, że mnie widziałeś. Inaczej dziadek by mnie zabił.
Poczęstujesz się?
- Morze przy Aleksandrii. - Co to jest morze?
To połacie wody, otoczone przez piasek.
Byłeś tam?
Nie.
Ale będę mógł, gdy dorosnę.
Zamknij się!
Cicho!
Nie płacz.
Chcę się stąd wydostać.
Pomożesz mi?
Zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Wszystko?
Zrobiłem, co kazałaś.
Zaraz ktoś przyjdzie cię wypuścić.
Shiraz!
Shiraz, nie!
Shiraz!
Ibrahim!
Nie zostawiaj mnie!
Ibrahim!
Ibrahim…
- Uwolnijcie ją! - Ibrahim!
Nie zostawiaj mnie!
Shiraz!
Mamo, uwolnij ją!
Szybko! Uciekamy!
Muszę wrócić po córkę!
Nie mogę cię zostawić!
Uwolnij ją!
Nie zostawiaj mnie!
Ibrahim, błagam cię!
Ibrahim!
Ibrahim, błagam cię!
Shiraz!
Shiraz…
Nie ma nikogo takiego w tym domu!
Ibrahim! Pomóż mi!
Pomóż mi!
Przez całe życie oszczędzałem, by kupić ten dom…
i ją pochować.
Może wtedy by mi wybaczyła.
Ale gdy kupiłem dom,
nie było pod nim żadnej piwnicy.
Gdy usłyszałem, że ją pan zobaczył,
zacząłem się zastanawiać, dlaczego nigdy mnie nie odwiedziła.
I zrozumiałem, że nie chce tego, bo nadal sądzi, że ją porzuciłem.
Musiałem więc umrzeć tak jak ona.
Może wtedy by mi wybaczyła.
Może pan zdoła ją odnaleźć i zrobić to…
co mi się nie udało.
JAK POZBYĆ SIĘ SHIRAZ?
JAK URATOWAĆ SHIRAZ?
Mawiał, że chciałby umrzeć młodo, by oszczędzić mi problemów.
A ja mawiałam, że przeżyje nas wszystkich.
Mój ukochany.
Niech spoczywa w pokoju.
Krzyczałam na niego, bo się o niego bałam.
Bywał jak dziecko. Jak taki Taha.
Ale bez niego to ja się czuję jak dziecko.
Tęsknię za nim i go potrzebuję!
Talaat!
To koniec.
Nie mogliśmy odnaleźć Refaata.
Niczego nie widziałem!
Pięćdziesiąte piąte prawo Refaata.
„Wszystko wydaje się w porządku, dopóki Refaat Ismail tego nie tknie”.
Byłem już w tym pokoju.
Gdzie on się podział? Oby nic mu się nie stało.
Spokojnie. Pewnie jest z tą swoją kobietą.
Tahat, co się stało? Dlaczego krzyczałeś?
Nic.
Jak to nic?
„Drogi Refaacie. Mam nadzieję, że tarot się mylił.
I że nie straciłeś nikogo bliskiego.
Załączam ostatnią kartę, której nie miałem czasu zgłębić.
Bez obaw. Symbolizuje ona dom.
Może oznacza to, że powrócisz do domu,
co pewnie już zrobiłeś, ale daj mi znać, co u ciebie.
Pozdrawiam, Louis”.
- Tak. - Zastałam doktora Refaata?
Howaida?
Nie ma go w biurze.
Myślałam, że może być z tobą. Nie wiesz, gdzie jest?
- Nie możemy go znaleźć. - Nie wiem.
Daj znać, jeśli czegoś się dowiesz. Jesteśmy u Raeefy.
1
2
3
4
9
Wszystko w porządku, Taha?
Raeefa!
Zastałam go, gdy je rysował.
Co to oznacza, Taha?
Znów ją widziałeś?
- Odpowiedz! - O czym ty mówisz?
To dom al-Khadrawy’ego.
Przestań bredzić. Stracił ojca, więc ma urojenia.
Powtarzałaś to w kółko i w końcu uwierzył. Tak jak ze skokiem z dachu.
Nawet jeśli w to uwierzył, to skąd wzięły się te rysunki?
Nigdy tam nie był.
Też ją zobaczyłam, gdy trafiłam do szpitala.
Co?
Czego ona od nas chce?
Reda kazał nam obiecać, że do niej nie wrócimy.
A Talaat zapewne…
Czyli Shiraz chodzi o tych, którzy się z nią bawili.
Chce nas po kolei zabijać?
Zostaliśmy tylko my. Na kogo teraz padnie?
Pewnie Refaat tam pojechał.
Elham, możesz się zamknąć i dać nam pomyśleć?
Musimy uratować Refaata.
Zwariowałaś? Mamy do niej jechać?
Przecież może nas dopaść tutaj. Jeśli się boisz, zostań z dziećmi.
Zamknij się już. Nie boję się.
Boisz!
Udajesz odważnego, a zawsze uciekasz pierwszy.
Doprawdy? Niech Bóg ci wybaczy te słowa.
Jedziemy po Refaata.
Obyśmy zdołali wrócić.
Szybko.
Sześćdziesiąte piąte prawo Refaata.
„Zniknięcie potwora jest straszniejsze niż sam potwór”.
Już?
Jeszcze nie!
Już?
Jeszcze nie!
Schowaj się lepiej, ptaszku!
Mam cię, Refaat!
Wychodźcie! Jak zwykle Refaat nie potrafi się bawić.
Refaat szuka!
Już?
Gdybym wiedział, że ta zabawa okaże się dla mnie kluczowa,
skupiłbym się na tym bardziej niż na medycynie.
Idealny los dla bohatera z greckich mitów.
Na przykład dla Syzyfa.
Gdy docierał na szczyt, głaz się staczał na sam dół.
Żadne rozwiązanie się nie sprawdza.
Ale Syzyf oszukał boga śmierci.
Refaacie…
coś uczynił?
Pozostała tylko fontanna.
Przez ten cały czas chciałaś, żebym cię uratował.
Ależ byłem głupi!
Nie rozumiałem.
Refaat!
Co tu robicie?
Nie mogliśmy zostawić cię tu samego.
- Zabije nas? - Widziałeś ją, Refaat?
Bez obaw, ona już nie wróci. Chodźcie ze mną!
Raeefa!
Elham!
Raeefa!
Refaat!
Pomóż mi!
Co tam robisz?
Pomóż mi albo umrę!
Nie ruszaj się, bo lina pęknie!
Poczekaj.
Pośpiesz się!
Szybko!
Pośpiesz się!
Refaat!
Co mam robić? Pomóż mi!
Elham…
Nie ruszaj się. Ruch je prowokuje.
Boję się!
Zrób coś!
Nie ruszaj się.
Elham!
Refaat! Pomóż mi!
Raeefa!
- Proszę! - Nie bój się.
Pomogę ci.
Raeefa?
Raeefa.
Raeefa!
Chodź, Refaat.
Zostaw mnie, Maggie. Muszę umrzeć tak samo jak oni.
Raeefa, Elham i Medhat.
Nie żyją.
- Nikogo tu nie ma. - Nie żyją.
Miałeś halucynacje.
Wykopałem ciało Shiraz.
Ale jej dusza wciąż cierpi.
Nie rozumiem!
Chyba wariuję. Ktoś chce, abym oszalał, Maggie.
Uspokój się.
Skoro odnalazłeś ciało, to dlaczego się to dzieje?
Złapał mnie!
Widział koszyk!
Próbowałam ci pomóc, głuptasie!
Shiraz! Zaczekaj!
Shiraz…
próbowała mi od początku pomóc.
Shiraz!
Robiłam, co w mojej mocy, ale nie chciał mnie zostawić.
Uczynił ze mnie dziwadło.
Nie mogłeś zabrać ciała do niewłaściwego miejsca.
Trafiłeś do jaskini.
To przez ciebie Taha ryzykował życiem?
Nie zginąłby. Czekałam, aż za nim pójdziesz.
Ale ty nie chciałeś mnie zobaczyć. Próbowałam cię ostrzec.
Stąd napis „śmierć”.
ŚMIERĆ
Ostrzegałam Howaidę. I uwolniłam Redę, aby cię uratował.
Powoli trafiasz do labiryntu.
Nie zastanawiało cię, jak się wybudzasz?
Refaat!
Labiryntem jest twój umysł. Nigdy z niego nie rezygnuj.
Twój umysł jest ważniejszy, niż sądzisz.
Dlaczego mnie nie ostrzegłaś?
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Nie mogłam tego zrobić, gdy byłam uwięziona w piwnicy.
Wiedziałem, że to byłaś ty.
Kto w takim razie stoi za tym wszystkim?
Lucyfer.
Lucyfer?
Szatan?
Żegnaj, Refaacie!
Shiraz…
Zaczekaj.
Nie mogę. Ceną za rozmowę z tobą…
jest odejście na zawsze.
Nie możemy być razem.
Ale zawsze będę cię kochać.
Maggie.
Jest pan krewnym właściciela? Wszyscy mówią, że to nawiedzone miejsce.
SHIRAZ AL-KHADRAWY
Przez lata ludzie odrzucali jej istnienie.
W tym ja.
Przynajmniej tak mogę się jej odpłacić.
Proszę pozwolić mi wnieść pańskie rzeczy. Serdecznie witamy.
Doktor Refaat?
Nie.
Kiedy on wróci?
Mój dom jest nawiedzony.
A podobno jest ekspertem.
Dam mu znać.
To kim pan jest?
Jest pan do niego podobny.
Jestem duchem.
Może jednak odwiozę cię na lotnisko?
Wiesz, że nie cierpię pożegnań.
Niedługo się zobaczymy.
Nadal tego chcesz?
Udało ci się przeżyć, ale kto wie, jak będzie następnym razem?
Poproś, by została.
Wyznaj jej miłość.
Miłego lotu.
O co chodzi?
Nadal uważasz, że nie mówię tego, o czym myślę?
Inaczej nie byłbyś sobą.
Ale mam dość zgadywania.
W razie czego mów, co myślisz.
A gdy już będziesz potrafił, to Szkocja czeka.
Refaat Ismail. Profesor i morfolog.
I wielki dupek.
Nigdy nie przestanę cię kochać.
Będę cię kochać, dopóki nie zgaśnie blask gwiazd.
Howaida. Nie wiem, co powiedzieć.
Przepraszam.
Za co?
Za wszystko.
Za to, że przysporzyłem ci cierpień, i za moje zachowanie.
Pewnie to drugie było gorsze.
Nie musisz przepraszać.
Nie mogłeś mnie pokochać. Nie szkodzi.
Gdybyśmy panowali nad sercem, każdy byłby szczęśliwy.
Odwiedziła mnie Maggie.
Dała mi ten pierścionek.
Nie pasował na nią.
Na mnie też nie pasuje.
Był zbyt ciasny.
Wstydziłam się powiedzieć.
Ale już się nie wstydzę.
Dbaj o siebie, Refaat.
Lucyfer!
Po co mu mój umysł?
Powinienem być dumny!
Widać potrzeba mojego umysłu, by rządzić światem.
Szkoda, że nie mogę go tak wykorzystać.
To największy dowód na to, że nie ma większego pechowca ode mnie.
Nie wierzę.
Nie wierzę!
Zawsze otwierasz drzwi w żółwim tempie.
Co słychać?
Spokój!
Mogę ci zdradzić tajemnicę, wujku? Ale nikomu nie mów.
Dobrze.
Dziewczynka w białej sukience już mnie nie odwiedza.
Ma na imię Shiraz.
Shiraz al-Khadrawy.
Już?
Jeszcze nie!
Już?
Jeszcze nie!
Już?
Jeszcze nie!
Już?
Jeszcze nie!
Już?
„Drogi Refaacie. Jeśli to czytasz, to nadal żyjesz,
co bardzo mnie raduje.
Wysyłam ci drobny prezent.
To już koniec gier.
Może spełnisz się w innych”.
Labiryntem jest twój umysł.
Nie rezygnuj z niego.
Louis to Lucyfer?
Pierwsze prawo Refaata po poprawce.
„Rzeczy nadprzyrodzone…
istnieją”.
Już?
Jeszcze nie!
Już?
Jeszcze nie!
Już?
Jeszcze nie!
Już?
Jeszcze nie!
Napisy: Krzysiek Igielski