NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Don Víctorze, przyniosłam śniadanie.
NUMER NIEZNANY
- Przyłóż lód i uspokój się. - Kim ty, kurwa, jesteś?
Jeśli ty albo twoja dziewczyna pójdziecie na policję, zabijemy was.
Was, twoją ciotkę Clarę i rodzinę Alby, łącznie z jej bratankiem.
- Jeśli to żart, to mało zabawny! - To nie żart.
Jest jedno wyjście. Wracajcie do Madrytu i zapomnijcie o wszystkim.
- Słuchaj, dupku… - Zabierz dziewczynę i wynoście się stąd.
Tirso.
- Co z Toniem? - Wciąż jest na OIOM-ie.
A jak ty się czujesz?
Widziałem bar. Mogę to wyczyścić.
- Byłabym wdzięczna. - Tak, dzięki.
Idę zapalić.
Tylko kutas zrobiłby coś takiego.
- Nie chcę o tym rozmawiać. - Jasne.
Dzięki, że przyszedłeś.
- Toño bardzo cię lubi. - A ja jego.
Przepraszam za to, co powiedziałem. Jestem dupkiem.
Zachowałem się jak pieprzony egoista.
Przepraszam cię.
Nie chcę cię stracić, choćby jako przyjaciółki.
Poza tym Bruno nie jest taki zły.
Choć dużo mu do mnie brakuje.
Mówię serio.
Chcę dla ciebie jak najlepiej.
Nie martw się, Toño z tego wyjdzie.
Co jak co, ale jest uparty.
- Bardzo. - Tak.
W takim razie pójdę po farbę.
Tirso.
Dziękuję… za wszystko.
A nie mówiłem, że zabawimy się w Alicante?
Tak, ale w trzech miastach nic nie zaliczyliśmy.
- Cholera. - Może spróbujemy w Murcji?
- Nie, jestem zmęczony. Chcę wracać. - Mogę poprowadzić, jeśli chcesz.
- Właśnie, poprowadzi. - Droga jest do dupy.
A nie mówiłem, że Alicante jest zajebiste?
- Nie słyszał o bezpiecznej odległości? - Co on robi? Odbiło mu?
- Gazu! Siedzi nam na dupie! - Kurwa!
- Ten fiut nas zabije! - Szybciej, stary!
Skurwysyn!
- Mamy wyniki badań. - Pani porucznik.
Lokalna policja znalazła telefon na miejscu napaści.
Dobrze. Kazali czekać…
- Zasnął? - Tak, uspokoił się.
- Pani porucznik. - Bruno.
- Jakieś wieści? - Nie.
- Dzwoniłam do ciebie wczoraj. - Tak, przepraszam…
Zasnąłem. Chciałem wrócić, ale…
Porucznik chce nam coś przekazać.
Otrzymaliśmy wyniki badań DNA.
Mamy też próbki nasienia czterech mężczyzn.
Co?
- Czterech? - W miejscu napaści znaleźliśmy telefon.
Należy do chłopaka, który zaczepiał cię w pubie.
Całą noc cię nagrywali. Mieli obsesję na twoim punkcie.
Czyli to oni?
W grupie na WhatsAppie jasno określili swoje zamiary.
Rozdzielili się i pisali do siebie.
Chcę obejrzeć filmik.
- Nie ma potrzeby. To dowód. - Proszę.
To dowód. Nie możesz go zobaczyć.
To oni namazali graffiti na barze?
Skąd wiedzieli, że Toño to mój brat? Nie rozumiem.
- Kiedy ich aresztujecie? - Na razie staramy się ich namierzyć.
Będziemy was informować.
Ojciec składa kondolencje. Nie mógł przyjść, ale będzie na pogrzebie.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
- Eloy… - Chwila.
Jak mam się nie martwić?
Miałeś ich tylko nastraszyć.
Zajmij się tym.
Jacobo, Rubén, pozwólcie na chwilę.
- Na pewno nic ci nie jest? - Tak.
Pięknie wyglądasz w tej sukience.
- Nie możesz się powstrzymać? - Nie dotykaj mnie, debilu.
Pieprzona suka.
Tutaj.
Podoba ci się, co?
Kochanie, co się stało?
- Notariusz powinien zostać. - Po co? Wykonał swoją pracę.
Nie rozumiem.
Nie dziwi cię, że zmienił testament w ostatniej chwili, Mariano?
Tata był uparty.
Nie zmieniał testamentu przez 40 lat aż do teraz.
- Czy to nie dziwne? - Spokojnie.
Mimo że Mercedes odziedziczyła udziały, nic nie musi się zmieniać.
Jak to?
Tata o ciebie dbał, ale to nie znaczy, że nie będziemy już prowadzić firmy.
- Nie denerwuj się, Iván. - Nie ma co do tego wątpliwości.
Od czasu do czasu otrzymasz przysługujące ci zyski.
Może porozmawiamy o tym na kolejnym zebraniu zarządu?
Wydaje ci się, że jesteś sprytna?
Ciocia Mercedes ma rację.
Ludzie przyszli okazać szacunek i złożyć kondolencje.
- Będzie czas na refleksje. - Po co?
Tato!
Czy nie wygląda wam to na jeden z żartów dziadka?
Udawajmy zżytą rodzinę.
Zaczekaj, Mercedes.
To część jego testamentu.
Víctor nie lubił tego obrazu.
Ale nie pozbył się go.
Tylko Víctor wie…
wiedział, co jest w środku. I ja.
A teraz i ty.
Pamiętasz, jak mi dokuczali w szkole?
Zawsze byłeś przy mnie.
Zawsze stawałeś w mojej obronie.
A do tego znosiłeś bury od mamy
za wracanie z brudnymi ciuchami i sińcami.
Znów to zrobiłeś.
To graffiti nie było do ciebie.
Nie było.
Czemu rozmawiasz z nim, jakby cię słyszał?
Powinnaś zmądrzeć i wracać do Madrytu.
Jeśli kochasz brata, tak będzie najlepiej.
Dla nas wszystkich.
Najlepszy tatar, jakiego jadłem.
- Nasza umowa… - Spokojnie, Andrésie.
Dojdziemy do tego. Żonie podobało się auto?
Oszalała na jego punkcie. Dziękuję, Víctorze.
Co do Emilia Solany…
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Na pewno?
Nic ci nie jest?
- Nie powinnam wyjeżdżać. - Alba.
Toño z tego wyjdzie.
Słyszałaś lekarzy. Miriam się nim zajmie.
- Tak, ale jeśli zostanę… - Nie możemy zostać!
Musisz stąd wyjechać. Tak będzie dla ciebie najlepiej.
Zostając tu, będziesz cierpieć.
Musimy wyjechać.
Bruno. Wysłuchaj mnie, proszę!
- Lepiej nie. - Kurwa.
- Zwijasz się? - Tego chcecie.
- Jak to? - Nie wkurwiaj mnie.
Wszystko jasne. Nie mam ci nic do powiedzenia.
- Spójrz na siebie. - Jak mam wyglądać?
Po prostu mnie wysłuchaj, do cholery. To ja!
Przeprosiłem. Co jeszcze mam powiedzieć?
Powiedz, że jej nie zgwałciłem.
Nie chcesz prawdy.
Chcesz usłyszeć, że nie brałeś w tym udziału, ale nie tak było.
Kłamiesz.
Też się zdziwiłem, gdy przyszedłeś i chciałeś do nas dołączyć.
To nie była twoja wina, rozumiesz? Byłeś narąbany.
Było ciemno. Nawet nie rozpoznałeś Alby.
- Nie! - Pogódź się z tym!
- Nie jestem gwałcicielem! - Myślisz, że ja gwałcę kobiety?
- Tak! Zgwałciliście ją! - Nie, Bruno!
Zrozum to, kurwa. Zrobiła to dobrowolnie.
Alba też była nawalona i postanowiliśmy wszyscy razem się zabawić.
Bo chcieliśmy zaszaleć, do cholery.
Taka jest jebana prawda.
Jesteś dla mnie jak brat.
Nie chcę cię takiego oglądać. Nie wiem, jak to, kurwa, naprawić.
Wynoś się.
- Wysłuchaj mnie. - Wynocha.
- Wypad! - Bruno.
- Wynoś się! - Bruno!
Daj mi plecak.
Jasne.
Zostawię was same. Cześć.
Podobno twój brat ma się lepiej.
Tak, jest lepiej.
Dochodzi do siebie, ale najgorsze za nim.
Jesteś spokojna o wyjazd?
Powiedziałaś wszystko policji?
Tak, pozwolili mi wyjechać, byle blisko.
A co ze śledztwem?
Szukają tych gości.
Przykro mi.
Przepraszam.
Nie powinnam była cię zostawiać.
Bego.
- Wybacz, mam wyrzuty sumienia… - Posłuchaj mnie.
Nie mam czego ci wybaczać.
Słyszysz?
Jasne?
Chodź tu.
Obiecaj, że codziennie będziesz dzwonić.
Obiecuję.
Pamiętaj, że potrafię być upierdliwa.
Nie jesteś sama.
Nie zostawię cię.
- Pa. - Na razie.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
- Zaczynamy? - Dawaj.
Śmiało.
Wal.
Dawaj.
Tutaj.
Dość. Wystarczy, Alba.
Nic ci nie jest?
- Puszczaj. - Co jest?
Poniosło mnie. Daj mi spokój.
Idź pod prysznic.
To nie twój dzień.
- Wszystko mnie boli, nawet rzęsy. - Znam to.
Alba.
- Pytałem, jak tam twoja rutyna. - Dobrze.
- Trzymasz się planu? - Tak.
Jak treningi boksu?
Rano miałam atak paniki.
Byłam sama…
Musiałam wyjść, przyszły dwie dziewczyny. Nie mogłam wrócić.
To normalne.
Ciało wyczuwa zagrożenie.
Tworzysz sieć połączeń neuronowych
mających związek z tamtą nocą, ale wszystko się ułoży.
A jak sprawy z Brunem?
Dobrze.
Rozmawiacie?
Oczywiście.
A rozmawiacie o tamtej nocy?
- Nie. - Dlaczego?
Nie wiem…
Jemu było z tym trudniej niż mnie.
W jakim sensie?
Chyba ma wyrzuty sumienia…
Sama nie wiem.
Bo cię nie ochronił?
W takich sytuacjach partner ofiary może przeżywać własną traumę.
Oprócz Bruna
masz brata, przyjaciółkę Bego.
Możesz na nich polegać.
Ich tu nie ma.
A gdybyś wróciła do domu?
WSTĘP WZBRONIONY
Przepraszam.
Nie mogę.
Odbierz.
Słucham.
Patrzcie, kogo tu mamy.
Dziękuję.
Kto to był?
O co chodzi? Kto dzwonił?
Co się stało?
Co jest?
- Alba. - Oni…
Znaleźli
ciała w aucie na dnie morza.
To oni mogli mnie zgwałcić. Mam ich zidentyfikować.
Nie mogę wrócić. Nie mogę.
Nie dam rady.
Alba.
Nie martw się.
Pojedziemy tam, zrobimy, co trzeba, i wrócimy.
Obiecuję.
Potrzebujemy więcej mięs na drugie danie.
I kilku deserów. Pogrąży nas to menu.
Ile mamy na dziś rezerwacji?
Żadnej.
A na jutro?
Jedną.
Zainwestowaliśmy w kurort majątek, więc nie rozumiem,
czemu nie zmienili klasyfikacji.
Bez obaw. Rozmawiałem z Emiliem Solaną o urbanistyce
i potwierdził wydanie zgody na kolejnej sesji.
Już to słyszeliśmy.
Wiem, że się przyjaźnicie, ale on mydli nam oczy.
Toni, wiesz, że tak bywa.
- Gdyby powiedział ojcu… - Jacobo.
Toni ma rację. Coś musiało się stać.
Emilio współpracuje z nami nie pierwszy raz.
Ale tak czy inaczej, nie ma powodów do obaw.
Jeśli pozwolicie, porozmawiam z nim.
- To moja działka. - Właśnie.
Chciałabym spróbować.
Rubén jest zaręczony z jego córką.
Ale jeśli się nie zgadzacie…
Oczywiście. Nie mam nic przeciwko.
Jeśli wszyscy się zgadzają…
Kończymy zebranie.
Zjemy lunch?
- Jasne. - Chodźmy do Arturo.
Zadzwonię do nich.
Zapisałaś się na zajęcia z manipulacji czy to wrodzone zdolności?
- Niech cię nie zmyli mój spokój. - A ciebie mój.
Jacobo.
Czemu Rubén nie dotarł na zebranie?
Nie mam pojęcia.
- Co się stało? - Nic.
Jasne, nic ci nie jest.
Dwa miesiące w Libanie i jesteś jak posąg.
- Zabawmy się. - No nie wiem. Kręci mi się w głowie.
- Dawno nie pływałem. - Nie bądź mięczakiem.
Napij się, rozerwij. Spójrz tylko.
Nie pochoruj się!
Co to? Ostrzeżenie?
Podoba ci się?
Podoba ci się, fiucie?
Podoba ci się, dupku?
Podoba ci się, sukinsynu?
Co z tobą?
Cholera, Miriam musiała wziąć dużą pożyczkę na otwarcie tej restauracji.
Chodź.
Jak się masz, malutka?
Dobrze.
- Nie mogłam się doczekać. - Ja też. Pięknie ci w tej sukience.
- Jesteś pewien, że to był wypadek? - Daję słowo.
Zdenerwowali się
i musieli stracić panowanie.
Okropność.
Chcieliśmy ich wrobić, podrzucić im fałszywe dowody.
Ale nasz człowiek musiał się dostosować.
Gdy spychał auto z klifu, już nie żyli.
- To nie czyni tego mniej okropnym. - Wiem.
Wyniki DNA ich wykluczą. Policja będzie kontynuować śledztwo.
- Po co to wszystko? - Nie myśl o tym.
Twój teść wszystkiego dopilnował.
O to chodziło.
Gdy mówił, że wszystkim się zajmie…
Miał na myśli ciebie.
- Jesteś zaskoczona? - Nie.
Ale odtąd to ja będę podejmować decyzje.
Władzy się nie dziedziczy.
Zapracuj na nią.
Eloy,
mam twoje nagrania, za które możesz pójść siedzieć.
I vice versa.
Oddychaj.
Tak jest. Oddychaj.
Oddychaj!
Puszczaj!
Jak długo zamierzacie zostać?
- Chcemy szybko wrócić do Madrytu. - Jak najszybciej.
Nic nie powiecie o mojej restauracji?
Jest super.
- Bardzo ładna. - Elegancka.
Bardzo poważna.
W pozytywnym sensie.
Prawda? Ja wolę bar.
Tutaj trzeba się stroić. Tam zna się każdego, można pogadać.
- Musimy go sprzedać. Pogódź się z tym. - Znowu zaczyna.
Alba, Luisito mówił, że pomożesz mu przygotować kostium.
- Coś przygotuję. - Na pewno wyjdzie świetnie.
SMAKUJE? OBSERWUJEMY CIĘ.
Byle to nie był owad. W zeszłym roku przebrał się za osę, a koleżanka…
spryskała go środkiem na owady.
- Coś się stało? - Co?
Nie, nic. Kolega z grupy…
- Nie możesz mu go odebrać. - Co takiego?
Bar należał do naszych rodziców. Dorastaliśmy w nim.
Całe miasto dorastało w tym barze.
Dzieci bawiły się w chowanego, pamiętasz?
Bruno był mądralą. Chował się za barem.
- Toño, pamiętasz tę noc? - Zasnął, a ja zamknąłem go w środku.
- Całą noc… - Nie możesz mu go odebrać.
To nie jest właściwy moment.
PO WIZYCIE NA POLICJI WRACAJCIE DO MADRYTU. SMACZNEGO.
Co to jest, Miriam?
Kuskus, Toño.
Alba.
Nic ci nie jest? Alba.
Jak poszło?
Nie wiem, Bruno. To mogli być oni, ale…
Nie widziałam tatuaży, a ich ciała są bezkształtne, spuchnięte…
Już dobrze. To koniec.
Musimy porównać DNA czterech ciał z próbkami znalezionymi na twoim ciele.
Na razie odpocznij trochę.
Potem obejrzysz ich ubrania, rzeczy osobiste i może coś skojarzysz.
Zadzwonimy za parę dni.
- Dzięki, że przyjechałeś. - Nie ma sprawy.
Podziękuj pani porucznik.
Jesteś bardzo silna.
Nie dam rady, Bruno. Nie zniosę tego.
Kurwa.
Już idę!
Idę.
Cześć, tato.
- Czemu się zamykasz? - Bo ustaliliśmy, że to moje miejsce.
Co to za zwolnienie z powodu stresu?
Myślałeś, że się nie dowiem?
- Po prostu… - Jesteś żołnierzem!
Roigiem!
My nie odstawiamy takich numerów.
- Tato… - Posprzątaj ten chlew.
Z samego rana złożysz prośbę o przywrócenie na stanowisko.
I nie zamykaj się więcej.
Uważaj, co mówisz do zarządu.
Nie chcesz narobić sobie wrogów.
Jakich wrogów?
Ale podoba mi się to twoje nowe oblicze.
Jest bardzo seksowne.
Nie dotykaj mnie.
Przestań, tu nie musisz udawać.
- Kazałam ci zabrać łapy! - Lubisz to. Mnie nie oszukasz.
Skąd wiesz, że to lubię?
Nigdy nie raczyłeś spytać.
Co z tobą?
Będę zachowywać pozory poza tym pokojem.
Ale odtąd masz trzymać się z dala ode mnie.
Nie wiem, co się z tobą dzieje,
ale lepiej mnie nie wkurwiaj.
- Co z tobą? - Nic.
Nie jesteś sobą, odkąd wróciłeś.
O co chodzi? Mnie możesz powiedzieć wszystko.
To ja…
byłem jednym z nich.
Tej nocy, gdy zgwałcono Albę.
Nic nie pamiętam, ale powiedzieli, że tam byłem.
Nie wiem, jak mogłem.
Wolałbym umrzeć, niż pozwolić, by coś się stało Albie.
Na myśl o tym,
że tam byłem…
Mam ochotę się zabić!
Spokojnie. Uspokój się.
To był sen. Co się stało?
- Już dobrze. - To nic.
Dobrze się czujesz?
- Cześć. - Dzień dobry.
- Masz dobry humor. - Robię, co mogę.
- Gdzie tata? - Wyszedł na śniadanie.
Dobrze się wczoraj bawiłeś?
- Wczoraj? - Nie przyszedłeś na zebranie zarządu.
Musiałeś mieć dobry powód.
Zebranie. Zapomniałem.
- Twój kuzyn Jacobo nie zapomniał. - No tak.
Wiele się wydarzy w nadchodzących tygodniach.
Pomóż mi, musisz przy mnie być.
Oczywiście, mamo.
- Musisz zyskać zaufanie zarządu. - Dlaczego, co cholery?
Chcę, żebyś poprowadził firmę. Albo zrobi to twój kuzyn.
- Jacobo jest idiotą. - Który przychodzi na zebrania.
Dobra, założę krawat i będę przychodzić na zebrania.
Co u Sandry?
U Sandry? Co z nią?
Szaleje za mną.
Jak te dziewczyny wczoraj.
Kto?
Nie rób ze mnie idiotki. Zadbaj o nią.
Jak tam w Madrycie?
Źle.
Przytłaczają mnie drobnostki.
Ciężko mi się na czymkolwiek skupić.
Ciągle myślę o tamtej nocy.
- Gdybym nie pozwoliła ci wyjść… - Bego.
Zapomnij o tym.
Dziś dowiem się, kim byli.
- Mercedes? - Emilio.
Rubén zaprosił Sandrę na kolację.
Nie dlatego dzwonisz.
Chcę się z tobą spotkać. Sam na sam.
Bez urazy, ale spotykam się tylko z twoim szwagrem Ivánem.
Emilio?
Najlepszy tatar, jakiego jadłem.
- Nasza umowa… - Spokojnie, Andrésie.
Dojdziemy do tego. Żonie podobało się auto?
Oszalała na jego punkcie. Dziękuję, Víctorze. Co do Emilia Solany…
- Dzień dobry. - Tak?
Przyjedź na komisariat. Musimy porozmawiać o próbkach DNA.
- Chodzi o badania? - Tak.
- Są wyniki? - Zapraszam.
I co? Proszę mówić.
Nie mogliśmy porównać wyników.
- Co? - Powinniśmy je mieć.
Nie wiem, co się stało. Doszło do pomyłki.
Pomyłki.
- Jak to… - Próbujemy to rozwiązać.
- Pracuję nad tym. - Tak?
Alba. Nie mogą nic więcej zrobić.
- Czy to się kiedyś skończy? - Alba…
- Zostaw mnie. - Nie w tym stanie.
- Na mnie dziś nie licz. - Nagle zainteresowałeś się swoją laską?
Nie mogę. Będę z Sandrą, bo inaczej matka urwie mi jaja.
Ja jebię.
To ja mam przejebane. Wy pójdziecie się zabawić.
Nie dzisiaj.
- Jak to? - Nie jestem w nastroju.
Chwila. Co to znaczy „nie jestem w nastroju”?
- Nie mam ochoty wychodzić. Tyle. - Czemu nie?
Gdy wyślą cię do Libanu, przypomnisz sobie kumpli…
Mówiłem, że pasuję.
Dobra, dziś Hugo dowodzi.
- On wybierze dziewczynę… - Ja pierdolę! Powiedziałem nie!
Co tu się, kurwa, dzieje?
Tylko mi jest z tym źle?
- Co masz na myśli? - Szlag.
To, co zrobiliśmy dziewczynie Bruna, było złe.
- Zajebiście się bawiłeś. - Nie.
- Była napalona… - Nic nie powiedziała!
- Co? - Nie powiedziała ani słowa.
Była skupiona na czym innym…
- Bo wsypałeś jej dragi! - Nie sam!
Ale z ciebie cipa.
- O co ci, kurwa, chodzi? - Hugo! Przestań!
- Co będzie, jak ją spotkamy? - Nie wie, kto to zrobił. Nie pamięta…
- A jak sobie przypomni? - Różnie bywa.
- Bywa? - Tak.
Facet pieprzący trzy laski jest mistrzem.
- Czemu nie na odwrót? - O czym my mówimy?
Ten filmik za każdym razem mnie jara.
Mieliśmy go usunąć.
- Chcę go mieć. Po co go kasować? - Bo tak powiedziałem.
Koniec kropka.
- Hugo. - Dokąd idziesz?
Kurwa, nie przeżywaj tak. Wyluzuj!
- Niektóre laski to kręci. - Nie bądź mięczakiem!
Musimy mieć go na oku.
Myślisz, że puści parę? Nie, ma ojca wojskowego.
Na wszelki wypadek.
- Dzięki, że przyszłaś. - Gdzie ona jest?
W środku.
Co się stało?
Próbki DNA zniknęły. Nie mogli porównać ich z ciałami.
- Jak to „zniknęły”? - Nie wiem.
Nic nie rozumiem.
I nie widziałam tatuażu. To naprawdę dziwne.
Opowiedz mi o wszystkim.
Nie rozpoznałam ciał.
Musiałam zobaczyć ten pieprzony tatuaż.
Żeby upewnić się, że go sobie nie uroiłam.
Próbki zniknęły.
Muszę tu teraz zostać.
Duszę się.
To normalne, że jesteś zdezorientowana.
Zupełnie normalne.
A jeśli nic sobie nie przypomnę?
Jeśli nie dowiem się, co zaszło?
Od tego jest policja.
Musisz teraz spróbować odzyskać swoje życie.
Ruszyć naprzód. Robić to, co daje ci radość.
Wyskoczmy gdzieś. Pieprz się z Brunem.
Wyobrażam sobie, że to trudne, ale musisz spróbować.
Musisz spróbować.
Gdzie byłaś? Dzwoniłem…
- Rżnij ją! Zrób to, kurwa! - Hugo, trzymaj ją.
Podoba ci się, co? Tak.
Moja kolej.
Podoba ci się, suko?
NIE OCZEKUJĘ PRZEBACZENIA I NIE ZASŁUGUJĘ NA NIE.
MOŻE PRAWDA CI POMOŻE.
WYSŁANO WIADOMOŚĆ
- Bruno tu jest. - Jak to?
- Napisał do mnie. - Co mówił?
Mamy dać im spokój.
- Musimy zadzwonić do Eloya. - Nie przejmuj się Brunem.
- To Hugiem się martw. - Mam się nie przejmować Brunem.
Chyba że wróci mu pamięć.
Przypomni sobie, że rżnęliśmy jego dziewczynę,
a gdy się pojawił, padł jak kłoda.
Zrozumie, że skłamaliśmy, że ją przeleciał.
Powód do zmartwień będziemy mieć, jak zechce na nas donieść.
- Skończyłeś? - Nie!
Zapomnij o Brunie.
Był najebany.
Daliśmy mu to samo gówno, co Albie do drinka, żeby się go pozbyć.
Nie pamiętasz?
Nic sobie nie przypomni.
Ani dziś, ani jutro, ani za miesiąc czy sto lat.
Wyluzuj.
- I zajmij się Hugiem. - Jasne.
Bardzo tego potrzebowaliśmy.
Tak.
- Wezmę prysznic. - Dobrze.
Bruno.
Bruno!
Tak?
Może przygotujesz jedno ze swoich dań?
Ten pyszny makaron z pesto.
Dobrze.
BEGO: WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE, ZOBACZYSZ.
PRZEPRASZAM NIE OCZEKUJĘ PRZEBACZENIA.
- Rżnij ją. Zrób to! - Podoba ci się?
Wiesz, że możesz na mnie liczyć?
- Naprawdę? - Jasne.
Gdybyś wiedział, kim byli sprawcy, co byś zrobił?
Co ty wyprawiasz? Podaj ten jebany stojak!
Zanim nadrobię zaległości, Iván wymyśli, jak się mnie pozbyć.
- Czemu miałbym ci pomóc? - Jesteś bystry.
Czy można podważyć testament?
Oczywiście. Na wiele sposobów.
Rubén…
Nie przyjmujesz odmowy?
Co robisz?
Powiedziałam nie.
To niemożliwe! Nie zrobiłem tego! Nie mógłbym…
Widziałam cię na filmie! Na pieprzonym nagraniu!
Na pomoc! Ratunku!
Czy ten palant coś ci zrobił?
Zastanów się.
Graffiti, śmierć tych chłopaków, zaginione próbki DNA.
Obserwują nas.
Zapomnij o tym! Nic na to nie poradzisz.
Jeśli ktoś za to zapłaci, to tylko my dwaj.
Napisy: Agnieszka Komorowska
Jeśli coś pamiętasz, możesz mi powiedzieć.