NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Daj rękę, suko.
- Otwieraj. - Hugo, chwyć ją.
- Teraz ja. - Dobra.
Skurwysyn.
Pieprz się, suko.
Podoba ci się?
Rżnij ją.
- Dawaj, kurwa. - Trzymaj ją.
- Pomacaj jej cycki. - Tak jest.
Podoba ci się?
Podoba ci się, suko?
Podoba ci się? Jebana suka.
Patrzcie, kogo tu mamy.
Cholera. Gdzie ty byłeś, stary?
Bruno…
Alba.
Chyba nie ma pesto. Chcesz coś innego?
Alba.
Alba?
Co się stało?
- Co… - Zostaw mnie.
Alba!
Co się stało?
O co chodzi?
Nie dotykaj mnie.
- Masz atak paniki. - Nie dotykaj mnie.
To atak paniki. Pamiętaj, co mówił psycholog.
- Oddychaj głęboko. Ze mną. - Pomocy.
Na pomoc.
- Powiedz mi, co się dzieje. - Ratunku.
Proszę, powiedz mi, o co chodzi.
Byłeś tam
z nimi.
Byłeś z nimi.
Zgwałciliście mnie, Bruno.
Zgwałciliście mnie.
To oni.
Powiedzieli mi to samo, ale…
To niemożliwe! Nie zrobiłem tego! Nie mógłbym…
Widziałam cię na filmie! Na pieprzonym nagraniu!
Na filmie?
Pokaż mi go.
- Daj mi go obejrzeć… - Odsuń się.
- To niemożliwe. - Odejdź ode mnie!
- Posłuchaj, proszę. - Nie zbliżaj się, sukinsynu.
Porozmawiajmy o tym…
- Nie dotykaj mnie! - Nie wierzę w to!
Nie wierzę. Muszę to zobaczyć, proszę.
- Zostaw mnie. - Alba, spójrz na mnie.
Spójrz na mnie.
Nie rozumiem. Serio, nic nie rozumiem.
Nie możesz iść na policję.
Chciałem to zrobić, gdy się dowiedziałem, ale ktoś mnie zaatakował.
- Co? - Trudno w to uwierzyć.
Ktoś mi przyłożył i groził, że nas zabije.
Ciebie, mnie, nasze rodziny. Wszystkich.
- Kłamiesz. - Pomyśl.
Zastanów się nad tym, co się stało.
Graffiti, śmierć tych chłopaków, zaginione próbki DNA.
- Obserwują nas. - Kłamiesz.
Nie. Widziałaś, do czego są zdolni.
Pomyśl o rodzinie. O Toñiu, Luisicie i Clarze.
- Nie są bezpieczni. - Dość!
POSTERUNEK POLICJI
Przepraszam za opóźnienie. Musisz podpisać papiery.
Nic nie szkodzi.
Wygodny fotel.
Włoska skóra.
Víctor ściągnął ją specjalnie z Włoch.
Masz problem z tym, że to ja teraz rządzę?
Tego chciał Víctor.
Mój szwagier na pewno robi, co może, by unieważnić zapis testamentu.
Myślał, że to on poprowadzi firmę.
A twój mąż?
Oboje wiemy, że on nic nie znaczy.
Nigdy nie byłaś ze mną tak szczera.
Bo nie musiałam.
Zanim nadrobię zaległości, Iván wymyśli, jak się mnie pozbyć.
Czemu miałbym ci pomóc?
Bo jesteś bardzo bystry.
Zawsze byłeś lojalny wobec tej firmy.
I Víctora.
To nasz człowiek.
Wszystko pod kontrolą.
- Co robisz? - Przenoszę się do brata.
Jeśli cię z tym zobaczą, domyślą się, czemu zerwaliśmy.
Jak możesz być takim gnojem?
Jestem gnojem. Ale chcę cię chronić. Proszę cię.
Nie poszłam na komisariat,
bo nie wybaczyłabym sobie, gdyby skrzywdzili moją rodzinę.
- Nie zostanę z tobą. - Alba, spójrz.
Obserwują nas.
Widziałaś gościa w kominiarce.
Cholera.
Czemu nic nie powiedziałeś?
Byliśmy ze sobą.
Byliśmy, prawda?
Byliśmy ze sobą, a ty kłamałeś mi prosto w twarz!
Każdego dnia, dzień po dniu!
Czemu mi nie powiedziałeś?
Dlaczego, Bruno?
Radziłaś sobie coraz lepiej.
- Myślałem… - Co? Że o tym zapomnę?
Zgwałciła mnie banda bydlaków, do której należałeś.
Myślisz, że mogłabym zapomnieć?
Nie wiem…
Nie wiem, ile to potrwa, ale…
nie chcę, żebyś na mnie patrzył,
odzywał się do mnie,
a tym bardziej mnie dotykał.
Wszystko w porządku?
Alba.
Tak. W porządku.
Na pewno?
Jasne. Jestem w mieście, gdzie mnie zgwałcono.
Ćwiczysz oddychanie, gdy czujesz niepokój?
Tak.
Czego chcesz?
Wyjechać stąd.
Ale chyba muszę tu zostać.
Czemu?
Mój brat źle się czuje.
Nie chcę zostawiać go samego.
Jak tam sprawy z Brunem?
Ostatnio mówiłaś, że robicie postępy.
Tak. Bez zmian.
Musisz zaufać ludziom.
Tobie przecież zaufałam.
Mimo że to dla ciebie trudne.
Pomyśl o sobie.
Niczego w sobie nie duś.
Co ty wyprawiasz? Podaj ten jebany stojak.
Przysuń go!
Bruno! Przystaw go, kurwa!
Ktoś wysłał Albie nagranie.
Filmik z tamtej nocy.
- Byłem na nim. - O czym ty mówisz?
Tylko ty mogłeś jej to wysłać.
Ty to zrobiłeś?
Hugo, odpowiedz.
Zrobiłeś to czy nie?
Wiesz, że nie.
Ale masz go. Pokaż, chcę go obejrzeć.
Usunęliśmy go. Słowo.
Powiedz, że nic nie zrobiłem. Byłem tam, ale nie zrobiłem tego. Nie tknąłem jej.
Hugo!
Nic nie pamiętasz?
Hugo…
Nie skrzywdziłbym Alby.
To niemożliwe.
- Oni tak. - Zapomnij o tym!
Nic na to nie poradzisz. Byli strasznie naćpani.
Nie mogę…
Skoro już wie, co z nami będzie?
GWAŁT
DOPÓKI ŚMIERĆ NAS NIE ROZDZIELI
WSTĘP WZBRONIONY
Alba…
Dzięki, że przyszłaś.
To zajmie tylko chwilę. Siadaj, proszę.
Wiem, że chcesz wracać do Madrytu, i wierz mi, rozumiem to.
Ale musisz jeszcze trochę zostać w mieście.
Wciąż mamy sporo do wyjaśnienia.
Sprawę twojego gwałtu
i śmierci podejrzanych.
- To nie był wypadek? - Nie wiem.
Rozważamy wszystkie możliwości.
Proszę tylko o więcej czasu,
aż do zakończenia śledztw.
Zaczekaj.
Co robiliście wczoraj z Brunem przed komisariatem?
Spacerowaliśmy.
Wszystko w porządku?
Jeśli coś pamiętasz, możesz mi powiedzieć.
Każdy szczegół, choćby nieistotny, może być dla nas bardzo ważny.
Oczywiście.
Do widzenia.
Nic ci nie jest?
Wszystko gra.
Muszę iść.
Wiesz, że możesz na mnie liczyć? Jesteśmy przyjaciółmi.
Przyjaciółmi?
Najlepszymi.
- Naprawdę? - Jasne.
Tirso…
Gdybyś wiedział, kim byli sprawcy, co byś zrobił?
Przecież wiemy, kim byli.
Racja.
Zapomnij. Pójdę już.
- Może odprowadzę cię do domu… - Nie, dzięki.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
- Tam, gdzie fale. - Dokładnie.
Próbki DNA…
Nie będą stanowić problemu.
A wizyta Alby i Bruna na policji?
Wyglądało na to, że tam idą, ale Alba była na komisariacie dzisiaj.
Sama.
- Co? - Wezwała ją porucznik Giner.
Ale podobno nie rozmawiały o niczym istotnym.
Na razie.
W porządku.
Jeśli ostrzeżenia nie zadziałały,
musimy wysłać jaśniejszy i bardziej przekonujący sygnał.
Jak przekonujący?
Na tyle, by dostrzegli zagrożenie.
Nie. Ostrzeżenie to jedno. Nie posunę się dalej.
Nie przekroczę tej granicy.
Płacę ci tyle, że mogę stawiać granice, gdzie zechcę.
- Więc znajdź kogoś innego. - Teraz masz wyrzuty sumienia?
César…
Zginęło czterech młodych chłopaków.
Nie. To był wypadek.
Porucznik Giner może mieć inne zdanie.
- Grozisz mi? - Nie.
Nie muszę.
Obaj wiemy, że potrzebujesz pieniędzy, by opłacić kosztowne leczenie córki.
A teraz przepraszam…
- Pomogę ci. - Nie trzeba. Dziękuję.
Nie masz co robić?
Tutaj.
Patrzcie, kogo tu mamy.
Alba.
Dzień dobry.
- Hej. - Aż tryskasz radością na mój widok.
Mam iść do sklepu czy po warzywa?
Do sklepu. Mam parę zamówień.
Nie…
Przyniosłam świeże bułeczki.
Przepraszam, jeśli cię obudziłam. Nie chciałam.
Nie przejmuj się.
- Napijesz się kawy? - Jasne.
To, co robisz, wymaga dużej odwagi.
Odwagi?
Tak.
Wychodzisz, idziesz naprzód, nie spuszczasz wzroku.
Spuszczam. Ludzie się na mnie gapią.
Dostarczam powodu do plotek.
Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzisz.
Ale…
musisz spojrzeć w przyszłość.
- Mam zapomnieć? - Nie. Masz przed sobą całe życie.
Nie możesz żyć w poczuciu wstydu.
Jak mam to zrobić?
Cóż…
Żyjąc bez strachu,
okazując swoje cierpienie.
I wiedząc, że masz mnie. Możesz na mnie liczyć.
W każdej sytuacji.
Zostanę tu na jakiś czas. Dla Toñia.
Świetnie.
Skończyłem. Dokąd mam je zabrać?
Bruno, nie należy mieszać się w cudze związki…
Zgadzam się.
- Adres? - Bruno, proszę, to ja.
Widziałam, jak jest.
Posłuchaj…
Musisz być cierpliwy.
Niektóre rany długo się goją.
Wiem.
Czy…
Czy twoje uczucia się zmieniły?
To dobrze, bo po czymś takim
bardzo trudno jest nawiązać relację.
Wystarczy, że przy niej będziesz.
A jeśli ona tego nie chce?
Jeśli to ja stanowię problem?
Czemu?
Myślisz, że mogłeś ją uratować albo temu zapobiec? Nie.
Ty…
Bruno, musisz przy niej być.
Jeśli się pogrążysz, pociągniesz ją za sobą.
Ona cię potrzebuje,
silnego.
Masz rację.
Dzięki, ciociu.
Cieszę się, że postanowiliście zostać.
- Zostać? - Tak.
Alba powiedziała, że zostajecie.
Ustaliliśmy, że tak będzie lepiej.
Bruno, adres.
Dzień dobry.
César.
Jak on się czuje?
Nie za dobrze.
Gdybym mógł coś zrobić…
- Zapchał mi się zlew. - Nie. Miałem na myśli…
Wiem.
Dobra.
Spokojnie.
Do zobaczenia.
Rubén nie dotrze na czas. Jest z Sandrą.
Dziękuję, Begoñio.
Zaczynamy?
Czy można podważyć testament?
Oczywiście. Na wiele sposobów.
- Czy to leży w naszym interesie? - Oczywiście.
Ojciec był niespełna rozumu, zostawiając te udziały Mercedes.
To twoja strategia?
Mówienie, że oszalał?
Owszem. W czym problem?
Eloy uważa, że nie powinniśmy twierdzić,
że człowiek, który kierował firmą, był wariatem.
Akcje by spadły.
I moglibyśmy zapomnieć o kurorcie.
- Byłby wart mniej niż ta makieta. - Ćwiczyliście to?
Co robimy? Nie rozumiem. Jakbym nie znał ojca.
Ani swojej żony.
Czemu tak mówisz?
Bo Víctor miał nosa do interesów.
Przez te wszystkie lata ufałem instynktowi waszego ojca.
I po jego śmierci nie sprzeciwię się jego woli.
Mogę zacząć dzisiaj.
- Muszę czymś się zająć… - Naprawdę? Świetny pomysł!
To nie jest dobry moment.
Otwieramy restaurację i musimy skupić się na klientach,
dostawcach i Simónie, nieco szalonym szefie kuchni.
Chodziło mi o bar.
Przydałaby mi się pomoc i nie ma od niej nikogo lepszego.
Mam ci przypomnieć, że czas baru dobiega końca?
W takim razie spędzimy go razem.
A co z twoim cudownym życiem w Madrycie? Nie byłaś tam szczęśliwa?
- Dlatego chyba wyjechałaś? - Ale teraz jest tutaj.
To twój dom. Jesteśmy twoją rodziną.
- Toño. - Tak jest.
A nie? Pamiętasz, jak zrobić sos pericana?
- Jak mogłabym zapomnieć? - Słuchaj.
Pokażę ci, jakie papryczki kupiliśmy…
- Świetnie. Ile jestem ci winna? - Od kiedy to się rozliczamy?
Chcesz truskawek?
- Jasne. - Są pyszne.
Świetnie.
Poczekaj. Daj mi ją.
Bardzo dobre. Są pyszne.
- Zapakuję ci je. - Poproszę.
Wiesz co?
- Wolałbym być hydraulikiem. - Zamiast policjantem?
Koniec końców to gówniane roboty. Jak coś się spieprzy,
to nic się nie stanie.
- Jak tam Bruno? - Jest jakiś dziwny.
To normalne.
- Tak. - Całkiem normalne.
Zauważyłaś w nim
jakąś zmianę?
Coś zwróciło twoją uwagę, gdy z nim rozmawiałaś?
Przesłuchujesz mnie?
Nie, skąd.
Poza tym nie jestem…
Nie jestem na służbie.
Muszę iść…
- Do zobaczenia. - Leć. Uważaj na melony.
Mała, trzymaj.
Zanieś mu rachunek. Pójdę po makrele do tostów.
- Dziękuję bardzo. - To ja dziękuję.
Reszty nie trzeba, Alba.
Współczuję ci.
Po mieście kręci się zbyt wielu gnojów.
Ustaliliśmy, że to moje miejsce. Czemu tego nie uszanujesz?
- Chodź tu. - Możemy pogadać później?
- Głowa mnie boli. - Kazałem ci tu podejść.
Co to jest?
Wyniki twoich corocznych badań krwi.
To poufne informacje.
Chcesz coś powiedzieć?
Możemy pominąć przesłuchanie?
„We krwi wykryto alkohol i narkotyki”.
Na szczęście zdobyłem to pierwszy.
Wiesz, co by było, gdyby dostali to przełożeni?
- To mój problem. - Mylisz się!
Na szali jest moje dobre imię.
Muszę chronić reputację rodziny, którą chcesz zniszczyć!
Nie masz prawa tego czytać.
A ty masz tylko skończyć z tym gównem.
Podejdź do swojej pieprzonej kariery poważnie
albo rozwalę ci łeb.
Jasne?
Tak.
Co takiego?
Tak jest.
Możesz odejść.
Kurwa!
- Co za różnica, czy pojadę? - Znowu to samo? Ja pierdolę!
Chwila, to tylko dwa dni.
Dwa dni panieńskiego na Ibizie.
Wiele się tam dzieje, ale nic dobrego.
Czy ja komentuję twoje wypady z kumplami?
Pytam, co się dzieje na waszych imprezach?
Jesteśmy facetami. Nie da się tego porównać.
Oczywiście! My nie pieprzymy pierwszego napotkanego gościa.
Może drugiego.
Co jest? Stawiasz się przyszłemu mężowi?
Pobieramy się. Dobrze się bawimy, a seks jest udany.
Ale nie mów, jak twój ojciec.
Co robisz?
- A jeśli ktoś nas zobaczy? - Nie obchodzi mnie to.
Nie…
Powiedziałam, że nie tutaj.
Co jest? Nie przyjmujesz odmowy?
Nie.
Alba.
Alba!
- Chodź. - Nie.
- Woda jest ciepła. - Nie.
- Nie przestanę.
Dobra. Wystarczy.
- Szedłem do ciebie do baru. - Po co?
Potrzebuję twojej pomocy w lekcjach windsurfingu.
- Mojej? - Tak.
Ludzie lubią kitesurfing, a ja nie mogę robić wszystkiego.
Mam problem ze znalezieniem dobrego instruktora.
- Wszyscy pracują w hotelach. - Ale ja pomagam w barze.
Uczyłabyś, gdy nie będziesz tam potrzebna. Będziemy się dobrze bawić.
Zgódź się.
Zrób to.
Czemu jesteś w domu, a nie w biurze?
Dobry dajesz synkowi przykład.
- Wzięłam wolne, żeby spędzić z tobą czas. - Kiepski wybrałaś dzień.
Miałem długą noc. Sama rozumiesz.
- Musimy porozmawiać. - O czym? O Sandrze?
Nigdy nie było tak dobrze.
Chcę porozmawiać nie o Sandrze,
a o dziewczynie, którą zgwałciliście.
- Co takiego? - Nie powtórzę tych okropieństw.
- Twierdzisz, że my… - Ty, Jacobo, Hugo i Bruno.
Zwariowałaś? Co z tobą?
- To jakiś żart? - Nie rób ze mnie idiotki.
Nie wiem, co słyszałaś, ale nikogo nie zgwałciliśmy.
Było późno, spotkaliśmy ją przed pubem…
Oszczędź mi szczegółów.
Po co poszedłeś do jej baru?
- Skąd o tym wiesz? - Nie będę się powtarzać.
- Po co poszedłeś do baru? - Daj mi spokój, do cholery!
Chciałem sprawdzić, czy coś pamięta.
Po co? Mówisz, że jej nie zgwałciliście…
Jak to? Powiedziała policji, że została zgwałcona!
Jeśli coś sobie przypomni, wszyscy uznają nas za gwałcicieli.
Raczej nie przyzna, że pieprzyła się z czterema facetami, bo taką miała chęć.
Nie przyszło ci do głowy,
że na twój widok może przypomnieć sobie, co zaszło?
Nie rób tego więcej. Jasne? Nie zbliżaj się do niej.
Ona tego chciała.
Musisz mi uwierzyć.
Spodoba ci się kolejny uczeń.
Co tu robisz?
Nie wiedziałam, że neopren tak podkreśla figurę.
Spójrz tylko.
- Co? - Wyglądam bosko.
Nigdy tego nie lubiłaś.
Wiem, ale chcę zobaczyć, co się dzieje, gdy pochłania cię fala.
- Co jest po drugiej stronie. - Od kiedy?
Nie wiem, jak mogłaś go wypuścić. Choć Bruno jest bardziej w twoim typie.
- Zamykamy wcześniej. - Czemu?
Znajomy otwiera pub i obiecałem, że przyjdę.
- Jesteśmy zaproszone? - Jasne. Chodźcie.
No dalej. Chodźcie!
Nie, idź sama. Nie mam ochoty.
Weź Bruna i stworzymy dwie pary.
Nie. Bruno ma dużo pracy z Madrytu. Nie może iść.
Daj spokój. Nie bądź nudziarą.
Na pewno będziemy się dobrze bawić. Wolisz siedzieć w domu?
Wiem, że to dobra oferta, ale nie mogę jej przyjąć.
Cholera, co ja powiem dziekanowi?
- Powiedz, że to „sprawy osobiste”. - Ja pieprzę! Na pewno?
Tak, przykro mi.
- Jak chcesz, stary. - Cześć.
Myślisz, że damy sobie radę?
Poradzimy sobie ze wszystkim.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
- Co jest? - Mam do niego uderzać? Na pewno?
Czuję się niezręcznie.
- Bego… - Trochę.
Nie wierzę, że to mówisz. Ty nigdy nie czujesz się zakłopotana.
- Idź. - Napijmy się jeszcze.
Nie wygłupiaj się. Pokaż jaja.
- Na pewno? - Tak.
- Tak? - Tak.
- Śmiało. - Dobra.
- Nie o to chodzi. - Co?
- To nie tak, jak myślisz. - A jak?
Nikogo tu nie znam.
Nie mogłem się powstrzymać. Bije od ciebie wyjątkowy blask.
- Jasne. - Uraziłem cię?
- Przepraszam. - Nic ci nie jest?
- Tam jest. - Alba!
- Czy ten palant coś ci zrobił? - Nie.
Spokojnie.
Mam kolejny atak paniki.
Ale już mi lepiej.
- Pójdę po rzeczy. Dobrze? - Tak.
Zimno ci?
Trochę.
Zajmę się tobą.
- Pamiętasz kulę Kennedy'ego? - Niemożliwa trajektoria?
Równie nieprawdopodobna, co droga tego auta.
Chcę wiedzieć, kto zabrał próbki do laboratorium.
To pamiętam. César.
Mogli przekupić porucznik Giner.
Skąd wiesz, że to nie ona? Nikomu nie możemy ufać.
Co powiedziałeś?
Jeśli coś pójdzie nie tak, my pierwsi pójdziemy na dno.
Co ty wyprawiasz, pieprzony lalusiu?
Nie chcę cię kontrolować, tylko chronić.
Tirso widział cię w klubie. Mówi, że świetnie się z nimi bawiłeś.
Ty dupku.
Ty gnoju! Sukinsynu!
Trzymaj się naszej wersji. To był pomysł Rubéna.
Ekstremalne sytuacje pokazują, kim jesteśmy.
Nie pozwoliłbym cię skrzywdzić. Jesteś dla mnie jak brat.
Wierzyłem w to.
Bruno.
Powiedz kolegom, że wykorzystamy nagranie przeciw nim.
Każ Eloyowi dać nam spokój.
Dwóch smarkaczy nie zniweczy mojej pracy.
Nikt się nie dowie, co zaszło.
Zadbaj o wszystko.
Clara? Clara!
Uważaj na tę butlę.
Jeśli ktoś jej użyje, pójdzie na dno.
Czy coś z nią nie tak?
Nie.
Napisy: Agnieszka Komorowska