NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pamiętasz kulę, od której zginął Kennedy?
Niemożliwa trajektoria?
Równie nieprawdopodobna, co droga tego auta do morza.
Czym nas uraczysz? Makaronem z tuńczykiem, z pomidorami
czy swoim popisowym makaronem z jednym i drugim?
Dziś same pomidory.
- Zaskoczę cię innym razem. - Zaczekamy na Albę?
- Raczej nie przyjdzie. - Raczej czy na pewno?
Jedzmy. César musi być głodny.
Jesteś zły, że go zaprosiłam?
Czemu miałbym być zły?
- Jesteście chyba przyjaciółmi? - Tak. A kim by innym?
- Wina? - Tak. Poproszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Nie wiem, jak oni to robią.
- Co? - Idą naprzód.
- To chyba miłość. - Miłość wszystko zwycięża.
- Oboje zrobiliby dla siebie wszystko. - Właśnie.
Ważne, że sprawcy nikogo już nie skrzywdzą.
- Czyli sprawa jest zamknięta? - Byłaby, gdyby nie Giner.
Alba napisała. Zatrzymali ją turyści.
Świetnie. Trzeba wykorzystać sezon, zanim się skończy.
Bez niej to nie to samo…
- Nie, bo straszny z ciebie nudziarz. - Dzięki.
To bardzo proste.
Czy widziałaś kogoś jeszcze w drodze do domu Bruna?
Kogoś jeszcze?
Poza chłopakami z wieczoru kawalerskiego.
Wezwała mnie pani, żeby spytać o coś, o czym już mówiłam.
Pamięć może wracać stopniowo.
Nic?
Nic.
W porządku.
- To wszystko? - Jeśli nie masz nic do dodania.
Alba…
Za kilka dni muszę zamknąć sprawę.
Wiesz, co to oznacza?
Chcę odzyskać swoje życie.
Mogłaś mnie uprzedzić.
Zapomniałam.
Ciocia była trochę zaskoczona.
Na pewno miałeś zajebistą wymówkę. Jesteś w tym świetny.
Mam gdzieś Tirsa, ale jeśli nie będziemy wyglądać jak normalna para,
może nam coś grozić.
Normalna para?
Co to dla ciebie oznacza?
Kontrolowanie mnie?
Wspólne mieszkanie, choć nie mogę cię znieść?
Nie chcę cię kontrolować, tylko chronić.
Ty dupku.
Ty gnoju! Sukinsynu!
Posłuchaj…
Jeśli naprawdę chcesz mnie chronić…
powiedz kolegom, że wykorzystamy nagranie przeciw nim.
- Nie możemy ich szantażować. - Oni nas szantażują.
Proszę cię.
- Myślałem, że dłużej to potrwa. - Przyspieszyłem sprawę.
Czyli zmieniono klasyfikację ziemi?
Będziecie mogli rozpocząć budowę kurortu zgodnie z planem.
- To chyba dobre wieści? - Tak, Emilio.
Ale chciałbym, żeby tata mógł to usłyszeć.
Gdziekolwiek jest, na pewno ma ubaw.
Zaczyna się popieprzona część.
Wiedział, że firma jest w dobrych rękach,
że teraźniejszość jest zabezpieczona.
Oby i przyszłość była.
Wątpisz w to?
Przy takich operacjach niespodzianki są niewskazane.
Eloy ich nienawidzi.
Ja także.
Fantastycznie.
Za nasze dzieci?
Umowa najmu kończy się za dwa miesiące. Nie ma sensu jej przedłużać.
Mówiłam, że mi to nie przeszkadza.
A nasze rzeczy? Musimy po nie pojechać.
Nie zostawiłam niczego ważnego.
Świetnie.
Przepraszam.
- Dziękuję, Rosario. - Nie ma za co.
Nie mówię, że spróbuję, ale lepiej zachować ostrożność.
Brat nie będzie z tobą walczył o firmę.
NASZ CZŁOWIEK JEDZIE
Nie dla siebie, ale dla Jacobo.
Chce, żeby syn spełnił jego ambicje, chce go kontrolować. Klasyka.
Od kiedy myślisz o takich sprawach?
Odkąd ojciec zostawił ci swoje udziały.
Jeśli dobrze to rozegramy, spełnimy jego życzenie.
Możemy wykupić udziały mojego brata
i mieć całość.
Jego życzenie?
Wiedział, że tworzymy drużynę.
Czemu miałby zostawiać ci wszystkie swoje udziały?
Nigdy się nie dowiemy, prawda?
Zajmij się tym.
ZARAZ BĘDZIEMY
Skurwysyn!
Bruno Costa?
- Odwróć ją. - Dobrze.
- Odwróć. - Robię to…
- No chodź. - Możemy zrobić przerwę?
Jeszcze jedno piętro.
Mówiłaś tak dwa piętra temu. Zróbmy przerwę.
Idziemy.
Ostrożnie…
Zaczekaj.
Następnym razem zgarnijmy z ulicy kanapę, która zmieści się w windzie.
Gdybyśmy czekali do jutra, ktoś by ją zabrał.
Nie podoba ci się? Musimy ją wyczyścić i naprawić…
Kochanie, oboje pracujemy. Stać nas na nową.
Nienawidzę wyrzucania całkiem dobrych rzeczy.
- Tak działa system. Kup, zużyj i wyrzuć. - Więc jestem antysystemowa.
- Chwila. - Co?
Kocham cię.
Właśnie mi powiedziałeś, że mnie kochasz.
Zapomnij.
Ja też cię kocham.
Co to ma być?
Nasza kanapa.
Ale czemu jest tutaj?
Właściciel jej nie chciał, kazałem ją przewieźć.
Myślałem, że Jacobo przyjdzie.
Spędza całe dnie w biurze, żeby być pierwszym we wszystkim.
Jak sobie radzi?
Kto to wie? Znasz go.
Nie jestem tego taki pewien.
Czemu? Co masz na myśli?
Porucznik z mojej jednostki uważał się za odważnego.
Pierwszego dnia nas ostrzelano,
a on się poszczał.
Sam nie wiem.
Ekstremalne sytuacje pokazują, kim jesteśmy.
O kurwa.
Nic ci nie jest? Obejrzę to.
Nie dotykaj.
Trochę krwawi. Nie dotykaj.
Spokojnie, pokaż mi to. Boli?
Hugo…
Gdybyś miał wybierać między Jacobo a mną…
- Po co? - Gdyby tylko jeden miał zostać.
- Nie rozumiem. - Odpowiedz, do cholery.
Ty.
Widzisz? To nie było trudne.
Nic ci nie jest.
- Nie zostawiłbyś mnie, co? - Co takiego?
Nie tak pierdolicie w wojsku?
- Weź arbuza. Są pyszne. - Robię zakupy dla Miriam.
- Jak tam restauracja? - Kiepsko, szczerze mówiąc.
Wielka szkoda.
Minęłaś się z Brunem. Właśnie wyszedł.
Czemu nie przyszłaś na obiad?
Byłam zajęta.
Przepraszam. Wybacz…
Nie musisz mi nic wyjaśniać. Jesteśmy prawie rodziną.
- Jeśli coś cię… - Dzień dobry.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Co u ciebie? - W porządku.
To dobrze.
- Znalazłem części do naprawy zlewu. - Myślałam, że skończyłeś.
Zaciski zardzewiały i chciałem je wymienić.
Świetnie. Jasne.
Jak twoja córka?
Lepiej.
Czeka ją jeszcze chemia, ale się trzyma.
- Ucałuj ją mocno. - Ucałuję.
Dziękuję, że pytasz.
Wracam do pracy.
- Dziękuję. - Ile ci jestem winna?
- Nic. Doliczę do rachunku Miriam. - Dobrze.
- Pa. - Do zobaczenia.
Mówiłam, że niczego nie chcę.
Tak.
To idiotyczne.
A co z tym?
Na co liczyłeś?
- Myślałem, że chcesz swoje rzeczy. - Chcę tylko wyjechać z tej dziury.
- Gdy zamkną sprawę. - A jeśli tego nie zrobią?
A jeśli to potrwa rok?
- Powiedz swoim kumplom… - Nie naciskaj.
Co może nam się stać?
Zabiją nas wszystkich? Dłużej nie zniosę tej farsy.
- Gdyby to była farsa, mieliby dowody. - Porucznik Giner…
Mogli ją przekupić. Skąd wiesz, że to nie ona?
Nikomu nie możemy ufać.
Nie.
- Pani porucznik. - Tak?
- Laboratorium. - O co chodzi?
O próbki DNA podejrzanych. Chcą z panią rozmawiać.
Słucham.
Nie wierzę.
Alba.
Spałam tu?
Na to wygląda.
Tak nie może dłużej być. Musisz coś zrobić.
Co mam zrobić?
Cokolwiek.
- Jest piękna. - Tak.
- Na pewno chciałbyś ją zobaczyć. - Tak, ale nie mam pieniędzy.
- Wszystko idzie na leczenie. - No tak.
Podobno Houston jest piękne.
Tak? Nigdy nie byłam poza Hiszpanią.
- Naprawdę? Czemu? - Nie miałam z kim jechać…
Lubię podróżować, ale to coś, co powinno się z kimś dzielić,
a może po prostu nie miałam ochoty.
Musimy chyba temu zaradzić.
Czemu?
Podróżowaniu czy samotności?
- Clara. - Tak, Ángeles.
Masz rozmienić dziesięć euro?
- Jasne. - Nigdy nie mam drobnych.
Idę na mszę i wstyd mi wrzucać drobnicę.
Twoje drobne.
Steve Jobs mówił, że ludziom trzeba dać to, czego nie potrzebują.
Rzeczy, które zmienią ich życie, choć nie będą o tym wiedzieć.
Panie i panowie, na tym polega sukces.
A teraz bawcie się dobrze, palanci.
Co jest? Nie za wcześnie na wciąganie tego gówna?
Pomyśl, że gdzieś na świecie jest już dziesiąta wieczorem…
Żołnierzu! Spocznij.
Czemu jesteś sam? Znajdźmy ci jakąś dupę.
- Nie, dzięki. - Świnia z ciebie.
Ignoruj go. Są rzeczy ważniejsze niż seks.
Próbuję go rozweselić.
- Czeka go pół roku walenia konia… - Zamknij się.
Proszę, Hugo.
Napij się, palancie.
- I rozchmurz się. - Ty.
Co on tu robi?
Mówię, że tam są moi przyjaciele.
Kto go zaprosił?
Co tam, Bruno?
- Widzisz? - W porządku. Zapomniałem uprzedzić.
Co u ciebie?
Chcieliśmy popływać jachtem, ale przyjaciółka Sandry ma chorobę morską.
Dlatego urządziliśmy imprezę.
- Co myślisz? - Zajebiście, jak gdyby nigdy nic.
Bruno…
Otaczają mnie sami debile.
- Dobrze, że jesteś… - Nie wkurwiaj mnie.
- Zrobisz scenę? - Chcę pogadać.
Więc pogadajmy.
- Ale najpierw piwo. - Chcę pogadać teraz.
Jedno piwo, Bruno.
Chodź.
Zimne prosto z nalewaka, specjalnie dla ciebie.
Pij.
Chodź.
Ma własne życie.
- Może robić, co chce. - Ale imprezowanie z tymi fiutami…
- Nie jestem kapusiem… - A ty co tam robiłeś?
Przejeżdżałem motocyklem.
Vicent, dzwoniłem ze 20 razy.
Nie możesz sprzedawać butli ze złą mieszanką tlenu i azotu.
Nie pieprz. Dobra, na razie.
Pani porucznik.
Do zobaczenia?
Znaleźliśmy próbki DNA.
I co?
Ponieważ łańcuch dowodowy został przerwany, są nieważne.
Zostały zanieczyszczone.
Jak to zanieczyszczone?
Nie porównamy ich z DNA tych chłopaków.
Alba.
- I co? - Nie mam pojęcia.
Ale wiele rzeczy się tu nie zgadza.
Żaden z podejrzanych nie miał tatuażu.
Upadek auta do morza jest mało prawdopodobny.
Jak to?
Prawdę mówiąc, myślę, że to nie oni.
Będę cię informować.
Dwanaście, trzynaście, czternaście…
Rubén, odłóż ten telefon, palancie.
Nie nagrywaj mnie.
- Odłóż to! - Wyluzuj.
- Więcej tego nie rób. - Nie rozkazuj mi.
Co ona musi przechodzić? Biedaczka.
Gdyby to mnie spotkało… Sama nie wiem.
- Zastrzeliłabym się. - Zastrzeliła?
- Co? - Nic, nieważne.
Przynajmniej sprawcy zginęli. Nie życzę nikomu śmierci…
- Niektórzy… - Przepraszam na chwilę.
Jacobo, nie przyszedłem słuchać Sandry.
- Możemy pogadać? - Właśnie teraz?
- Myślisz, że to dobry moment? - Idealny.
Dacie mi dwie minuty?
Daliśmy dupy.
Nie wiesz, jak mi przykro.
Dałbym wszystko, żeby cofnąć czas.
Zrobię cokolwiek zechcesz.
Każ Eloyowi dać nam spokój.
- Eloyowi? - Czy nie niańczy cię od małego?
Posłuchaj…
Alba chce odzyskać swoje życie. Nie doniosę na was.
W czym problem?
Towar od Tirsa jest chujowy, więcej go nie kupię.
- Nie skończył z tym? - Nie. Przez ten jego interes na plaży?
- Głupi jesteś. - Zrób coś dla mnie.
- Czego chcesz? - Spadaj stąd.
Nic o tym nie wiem. Słowo.
Ktoś groził, że wszystkich nas zabije.
- Wszystkich… - Tak.
Albę, jej rodzinę, moją ciotkę i mnie.
Sprawa z tymi chłopakami
to nie był wypadek, prawda?
Traktuję cię poważnie, ale ponosi cię wyobraźnia.
To nie Sycylia.
- Chodź. Zabawmy się. - Nie.
Nie.
Nie pozwoliłbym cię skrzywdzić.
Jesteś dla mnie jak brat.
Kiedyś w to wierzyłem.
Nic się nie zmieniło.
Wszystko się zmieniło.
Bruno.
Bruno!
Bruno?
POMOŻESZ MI?
- Alba. - Tirso.
- Przyjdź. - Dobrze.
Świetnie. Już idę.
Rubén.
Kurwa.
Co jest? Nie umiesz pukać?
Rubén…
- Musimy porozmawiać. To ważne. - Tak? Myślisz, że to ważne?
Chodzi o Bruna.
Rubén!
Myślisz, że to dobry moment na rozmowę?
Gada z Jacobo. Coś jest nie tak.
Chcesz zostać?
Nie słuchasz mnie.
- Posłuchaj… - Zostajesz czy nie?
Uważaj na tę butlę. Jeśli ktoś jej użyje, pójdzie na dno.
Nie powinno się oceniać zmarłych.
Przepraszam.
Chodźmy do wody.
- Tirso. - No chodź.
Posłuchaj mnie. Chodźmy do wody.
Moja piękna istota.
Nie spieszyłeś się. Co z twoimi włosami?
Bruno jest zdenerwowany.
Trzymaj się naszej wersji. To był pomysł Rubéna.
Co takiego?
My dwaj mamy przed sobą przyszłość. Nie zapominaj.
Pieprzona para roku.
- Bruno. - Cześć, Toño.
- Jest Alba? - Nie. Miała jakąś sprawę z Tirsem.
Jak to? Nie pomaga ci?
Pomaga, ale dobrze, że chodzi nad morze. To ją uspokaja.
- Bardzo. Wszyscy o tym mówią. - Kto i o czym?
- Ogólnie ludzie. - Nie rozumiem. Co mówią?
Wyglądają z Tirsem na odprężonych, jak gdyby nigdy nic.
- Co? - Może nic się wcale nie stało.
Co ty wyprawiasz, pieprzony lalusiu?
- Puść go! - To dziwka!
Toño!
Jeszcze raz wspomnisz o mojej siostrze, a wybiję ci zęby!
- Won! - Wynocha z baru!
Toño!
- Toño. - Jesteś cały?
- Nic ci nie jest? - A tobie?
Spokojnie. Uspokój się.
Twoja wersja ma sens.
Zabierają klientów do piwnicy i ich odurzają?
Nie rozumiem. Serio, to nie ma sensu.
Pamiętasz weekend przed twoim wyjazdem do Madrytu trzy lata temu?
Chciałam spędzić dzień w zatoczkach, a ty mnie wystawiłeś.
- Byłem na ciebie wściekły. - Nie! Poważnie?
Wyjeżdżałaś. Czego się spodziewałaś?
Myślałaś kiedyś,
co by z nami było…
Zajebiście się przy mnie zachowujesz.
- Nie spieprz tego. - Jasne. Zrozumiałem.
Nie odpowiedziałaś.
Nie odpowiem na to, co już minęło.
- Co? - Nie brzmisz zbyt pewnie.
Głupi jesteś?
Latam jak superbohater.
Superbohater łapie zbira,
wyrzuca go w powietrze i ładuje do śmietnika.
- Nie tak było. - Fajnie mieć wujka bohatera.
- Superbohater Luisito! - Toño.
Ma lekcje do odrobienia.
Jasne.
Uwaga, mamusiu. Z drogi.
Chcesz wiedzieć, co naprawdę się stało?
- Twój tata mnie uratował. - Jak?
Słowami, bez użycia przemocy.
Taki jest twój tata.
Naprawdę, tato?
Najpierw odrobimy lekcje, a potem ci powiem.
Na co tak zareagowałeś?
Poszedłem pogadać z Entrerríosami.
O czym?
Dobrze ich chyba znasz.
Cóż…
Na tyle, by im nie ufać.
Gotowe.
Dzięki.
Bruno…
Lepiej mieć w nich przyjaciół niż wrogów.
Wiem z doświadczenia.
Jasne.
- Nie mów Albie, co się stało… - Będę milczeć jak grób.
Dzięki.
Kurwa, przestraszyłeś mnie.
Czy w tym domu nie ma prywatności?
Jak impreza?
Nakręcacie się nawzajem z Rubénem.
Co mam ci powiedzieć?
Jesteśmy
młodzi, bogaci…
I jesteście spadkobiercami firmy.
Powinniście zacząć się tak zachowywać.
Czemu mi to mówisz?
- Czemu nie Rubénowi? - Bo nie dorównuje ci bystrością.
A i tak będzie miał dwa razy więcej udziałów w firmie.
Cóż…
Rubén to mój kuzyn.
Wszystko zostaje w rodzinie.
O co ci właściwie chodzi?
Dwóch smarkaczy nie zniweczy mojej pracy.
Nikt się nie dowie, co zaszło.
Zadbaj o wszystko.
Przyszłość twojej rodziny wisi na włosku.
Bruno.
Jest twoja ciocia?
Wyszła.
Czego ty chcesz?
Mam cię przytulić, płakać
czy podziękować, że broniłeś mojego honoru?
- Niczego nie chcę. - Nie?
Nie próbowałeś udowodnić, jaki jesteś zajebisty?
Niby po co?
Rozmawiałem z Jacobo.
- Mówi, że nie wiedział o groźbach. - Uwierzyłeś mu?
Nadal jesz mu z ręki. Niewiarygodne…
Nieprawda. Ale myślę, że tym razem mówił prawdę.
Tirso widział cię w klubie.
Mówi, że świetnie się z nimi bawiłeś.
Tak powiedział?
- Jest bardziej wiarygodny od ciebie. - Nie jest tak zajebisty, jak myślisz.
PSYCHOLOG: WSZYSTKO GRA? DZWONIŁEM RANO NA SKYPIE
- Pani porucznik? - Wybacz tak późną porę.
Musimy zapomnieć o próbkach.
Co takiego?
Podczas depozytu dowodów pomieszano je z innymi próbkami.
Jak to możliwe?
Mogło dojść do zaniedbania albo…
czegoś gorszego.
Bardzo mi przykro.
Bardzo…
- Dzięki za pomoc. - Już dziękowałaś.
Nie mamy na nią miejsca.
Szkoda, bo oboje uwielbialiście tę sofę.
Muszę odpocząć.
Coś nie tak? Chce nam pani pomóc?
Nic mnie nie łączy z Tirsem.
- Dzięki. - Mówię poważnie.
Wiesz, jak na ciebie patrzy?
- To nie moja wina, że jest skołowany. - Nie, moja. Wal się.
Tirso ma na twoim punkcie obsesję, a ty się nim bawisz.
- Co do cholery ma myśleć? - Bawię się nim? Nieprawda.
- Lubię jego towarzystwo. Przyjaźnimy się. - Mieszasz mu w głowie.
- Mylisz się. - Czyżby?
Ja się mylę?
A co z Brunem? Co ze mną?
Masz jego i mnie, ale chcesz mieć też Tirsa.
- Jasne. - Wiesz co?
W życiu nie można mieć wszystkiego.
A ty jesteś pieprzoną egoistką.
Egoistką? Ja? Mówisz mi to, tylko dlatego…
Powiedz mi, co mam robić.
Daj mu spokój.
Cholera.
Co ty tu robisz?
Wybacz. Chciało mi się pić.
Ale co tu robisz?
Chcę, żebyś dołączył do firmy.
Tak.
Jak mówiliśmy. Będziemy razem pracować, rozwijać nasze pomysły.
Mowa o wielkich pieniądzach.
Zapewniłbyś przyszłość sobie…
ciotce,
Albie, jej rodzinie, wszystkim.
Czemu miałbym tego chcieć?
Żeby pójść naprzód, dać nam szansę.
Zwłaszcza wam.
Jeden błąd nie może zrujnować nam życia.
Nie ogarniam tego. To nie fair wobec nas, ciebie…
Zgwałciliście ją!
To nie był błąd!
Pamiętaj, że ty też tam byłeś.
Wszyscy to zrobiliśmy.
Mieliśmy plan…
ty i ja.
Plan na przyszłość, do którego Alba nie pasuje.
Wiesz czemu?
Bo nie jest jak my. I nie oszukuj się, nigdy nie będzie.
Coś ci powiem… nic nie dzieje się przez przypadek.
Może…
Może masz rację.
Oczywiście, że mam.
Zacznijmy od nowa.
Zacznijmy od zera, zapomnijmy o tym szajsie.
- Łeb mi od tego pęka. - Dobra.
Ale obiecaj, że porozmawiasz z Eloyem.
Daję słowo.
W porządku?
Tak.
Nie będę przeszkadzać.
Zadzwonię później, dobra?
Pani porucznik.
Puerta, kto przyjechał pierwszy na miejsce wypadku?
- Lokalna policja. - Ale który funkcjonariusz?
Dowiem się.
Chcę też wiedzieć, kto zabrał próbki do laboratorium.
- To pamiętam. - Kto?
César.
To niemożliwe. Nie mogę w to uwierzyć.
- To niemożliwe. - Wiem. To szaleństwo.
- Przecież oni są parą. - Dlatego nie rozumiem.
- Muszę to zgłosić. - Nie możesz. Poszedłby siedzieć.
Nieważne. Musi zapłacić. Nie możemy tego tak zostawić.
- Posłuchaj… - To moja wina.
To ja go wychowałam. Nic nie rozumiem.
Alba, biedna dziewczyna. Nie wiem, co robić.
- Już dobrze. - Co mam robić?
Co robić?
Posłuchaj.
Musisz dobrze się zastanowić.
- Bruno i Alba są parą. - Tak.
Czy to gwałt?
Chodzi mi o to, że nie wiemy, co się stało.
Może Entrerríosowie i ten żołnierz… Sam nie wiem. Może chcieli tylko…
Może nie chcieli…
O co chodzi?
- Co się stało? - Nie wspominałam o żołnierzu.
Dobry Boże.
Wiedziałeś.
- Nie. - Wiedziałeś i nic nie powiedziałeś.
- Odsuń się! - Posłuchaj.
- Nie dotykaj mnie! - Nie możesz.
- Odejdź! - Nie możesz.
Nie, Clara!
Clara.
Nic ci nie jest?
Wszystko w porządku? Clara.
Nie.
Maite! Wezwij karetkę do sklepu Clary.
Nie wiem. Szybko! Pospiesz się!
KARTA POKŁADOWA MADRYT DO HOUSTON, USA
Clara.
O Boże.
Cześć, Alba.
Co tu robicie?
- Tirso nie wspominał, że przyjdziemy? - Nie.
Jedziemy nurkować. Ale jakiś geniusz zapomniał napełnić butle.
A dziś przyszła akurat jej kolej, co?
Nie martw się. Uważa, że ciągle rządzi.
Mistrzu, zrób coś dla mnie i weź butle.
Tirso mówił, że wszystko przygotował, ale musi chyba być w wodzie z turystami.
Chcesz iść z nami? Płyniemy do Wietrznej Zatoki.
To te, prawda?
- Tak. - Weź też dla mnie.
Ta jest dobra?
Czy coś z nią nie tak?
- Nie. - Świetnie.
Na razie.
- Pa. - Cześć.
Pa.
Kurwa, ale ciężkie.
Ja pierdolę!
Pospiesz się. Co z tobą?
Kurwa, jaki niecierpliwy.
Zabrali butle?
- Gdzie ta oznaczona? - Nie wiem.
Kurwa mać!
Czekajcie!
Chwila!
- Poczekajcie! - Co jest?
Tę muszę zabrać. Jest zarezerwowana.
- Nie pierdol. - Wybaczcie.
Zostaw go.
- Pieprzony hipis. - Ruszajmy.
Nie zauważyłaś, że to ta zła?
Wszystko gra?
To przypadek, że mi grozili, a wczoraj ciocia miała wypadek?
Myślisz, że to oni?
Bruno.
Coś się stało?
Jak było z Entrerríosami? Zabawne, że dalej zadajesz się z tymi fiutami.
Zabawne, że to mówisz, skoro dalej sprzedajesz im gówno.
Posłuchaj, Tirso.
Co by się nie działo, pamiętaj, że byłeś naszym wspólnikiem.
O co ci chodzi?
- Panie sędzio. - Mercedes, co ty tu robisz?
- A jeśli sprawy się skomplikują? - Pomogę na tyle, na ile mogę.
- Czyli ile? - Tyle, żebyś była mi winna przysługę.
Chcę, żebyś niedługo pokierował firmą.
- Dasz radę? - Jasne.
Nie. Ani trochę.
O tej porze? Kiedy ty…
Mam już matkę. Nie musisz tak do mnie mówić.
Przykro mi, że twoja cię porzuciła.
To ty dostarczałeś próbki nasienia, prawda?
Te, które zaginęły.
Po tym, co spotkało Albę, ktoś mnie zaatakował.
- Jak to? - Ty mi powiedz.
Wszystko minie.
Musisz być silniejszy niż dotąd.
Nie mogliśmy odtworzyć kilku filmów z telefonu.
- Zanieś to na policję. - Mówisz poważnie?
Graffiti, wypadek Clary. Nie mogę ryzykować.
To nie ma znaczenia. Pokaż im to nagranie.
Giner pytała, czy pamiętam więcej z tamtej nocy.
Nie zamknęła sprawy.
Tym lepiej.
Mogą nas wszystkich zamknąć.
To był pierwszy raz czy były inne dziewczyny?
Jak możesz tak myśleć? Jestem twoim synem.
Znaleźliśmy coś.
Porucznik Giner chce z wami porozmawiać.
Napisy: Agnieszka Komorowska