NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie rozumiem, jak mogłaś się przewrócić.
Straszna ze mnie niezdara.
- A César? - Co z nim?
Nie pomógł ci?
- Nie pamiętam. - Nie było go z tobą?
Poszłam na zaplecze po wino…
Możesz przestać drążyć?
Czyli nikt nie wszedł do sklepu? Zupełnie nikt?
Przyprawiasz mnie o ból głowy. Skończ już.
Jesteśmy.
- Zostaniesz tu na noc. - Nic mi nie jest. Mogę spać u siebie.
Lekarz cię wypuścił pod warunkiem, że się tobą zajmę.
- A gdzie wy będziecie spać? - Nie martw się o nas. Poradzimy sobie.
Ciociu…
Nic ci nie jest?
A tobie?
Czemu pytasz?
Bez powodu.
Mniejsza z tym.
Pójdę zamknąć sklep. Połóż się wygodnie.
Nie, nic mi nie jest.
- Dobrze. - Świetnie.
Do zobaczenia niedługo.
Boże.
- Kurwa mać! - Pomogę ci.
Wszystko gra?
- Tak. - To przez tę butlę?
To moja wina. Powinienem był postawić ją gdzie indziej.
Nie. Ostrzegałeś mnie. Nawet ją oznaczyłeś.
Nie ma o czym mówić.
Co zamówili?
Dwie małe kawy i dwa likiery.
Tak sobie myślałam.
Poradzisz sobie z lekcjami sam?
Lato dobiega końca. Jest już mało ludzi.
Toño mnie potrzebuje. Chcę z nim być.
Jasne. Rodzina jest najważniejsza.
Super.
César.
Co z nią? Jak ona się czuje?
- Dobrze? - Już lepiej.
Co się stało?
Nie wiem. Byłem…
Wszedłem, a ona leżała na podłodze.
- Na pewno nic jej nie jest? - Tak.
- To dobrze. - Ale nic nie pamięta.
- Nic nie pamięta. - Nic.
- Nie widziałeś nikogo w sklepie? - Może wyszli, zanim wszedłem.
O co chodzi?
Po tym, co spotkało Albę…
Tak?
Zaatakowano mnie.
Co? Jak to?
Grozili, że skrzywdzą nas i nasze rodziny.
Zrobią nam coś, jeśli powiemy prawdę.
Jaką prawdę?
Obiecaj, że to zostanie między nami.
Daję słowo.
Pomidory…
seler, marchewki. Homar z samego rana?
- Tak, proszę pani. - Dziękuję.
Cześć.
Zgubiłeś koszulę w drodze do domu?
Jest gorąco.
Co cię martwi?
Jutro jemy lunch z Sandrą i jej ojcem.
- Muszę wiedzieć, czy nadal… - Tak.
Jesteśmy idealną parą.
- Proszę tylko, żebyś o nią dbał. - Wiem, że ten ślub jest dla ciebie ważny.
Kocham ją.
- Tak mi się wydaje. - Rubén?
Tamtej nocy…
Jak mogliście to zrobić?
Rozmawialiśmy o tym.
Przecież wiesz. Byliśmy na haju. Ona tego chciała, my też. I tyle.
To był pierwszy raz czy były inne dziewczyny?
Jak możesz tak myśleć?
Przecież…
O co chodzi?
Chcę, żebyś niedługo pokierował firmą.
Oczywiście Iván chce, żeby zrobił to Jacobo.
No tak.
Dasz radę?
- Pewnie, że dam. - Nie.
Wcale nie.
- Jestem twoim synem. - Ucieszę się, jeśli nie nawalisz.
- Zajmę się Jacobo. - Serio? Ty się nim zajmiesz?
Tamta noc to był jego pomysł.
Ale będzie wyglądać na twój.
Nie rozumiesz? Jacobo jest wzorowym studentem.
Przychodzi na spotkania, przejmuje się firmą, a ty…
Jesteś idiotą.
Wszystkich was nabrał.
Nie wiesz, kim on jest.
To ty zawsze będziesz winny.
Mogłabyś mieć więcej wiary w syna.
Kto o tym wie?
- Tylko Alba. - Dobrze.
Wiem, że to, co spotkało Clarę, to ich sprawka.
- Entrerríosów? Czemu tak myślisz? - Kazali nam wyjechać do Madrytu.
Będą chronić Jacobo i Rubéna za wszelką cenę.
Pomóż nam.
- Proszę. - Oczywiście, że wam pomogę.
Mam to ściągnąć?
- Jeszcze nie. - Pani porucznik.
Zacznę od początku.
Jak pani chce.
Proszę.
- Puerta. - César.
Co u ciebie?
Dobrze. Wzywała mnie pani?
Byłeś na miejscu jako jeden z pierwszych.
- Chodzi pani… - O wypadek.
Tak. Byłem w pobliżu.
To dziwne.
- Co takiego? - Że spadli w tamtym miejscu.
Ci kolesie byli pod wpływem, a zakręt jest zdradliwy.
Tak, ale ślady hamowania nie pasują do trajektorii.
- Nie wiem. Nie ja pisałem raport. - No tak.
Posłuchaj…
Czy ktoś mógł przesunąć auto? Zepchnąć je z klifu?
Po co?
Racja. To bez sensu.
- Dziękuję za pomoc. - Nie ma za co.
- César. - Tak?
To ty dostarczałeś próbki nasienia, prawda?
Te, które zaginęły.
Nie pamiętam.
No tak.
To nieistotne. Nie przejmuj się.
Mercedes, co ty tu robisz?
Nadal podają tu najlepszy ryż, szpinak i anchois?
Pani Josefa nie zawodzi. Jesteś w samą porę.
Ángel, jeszcze jedno nakrycie.
- Proszę, panie sędzio. - Dziękuję.
- Kopę lat. - Tak.
- Smacznego. - Dziękujemy.
Przyszłam najszybciej, jak mogłam. Co z nią?
Dobrze. Odpoczywa.
Myślisz, że to oni?
Ciocia nie jest tak niezdarna.
Giner nie zamknęła sprawy.
Co?
Tym lepiej.
Niech nas wszystkich zamkną w pierdlu.
Prosiła, żebym powiedziała, czy pamiętam więcej z tamtej nocy.
Może powinnaś to zrobić.
Powiedz cioci, że byłam.
Dobrze.
Kiepsko wyglądasz. Z córką wszystko dobrze?
Policja bada sprawę wypadku.
Wiedzą też, że to ja przewoziłem dowody.
Giner.
Nie powinna była się dowiedzieć. Nie zostawiłem śladów. Słowo…
Na szczęście zrzuciłeś ich do morza.
- Byli martwi. - Uspokój się. Wierzę.
- Nie zabiłem ich. - Musisz się uspokoić.
Coś jeszcze?
Dziś rano Clara powiedziała, że podsłuchała rozmowę Jacobo i Bruna.
- Kurwa mać. - Ona wie.
Co zrobiłeś?
Cóż…
Zdenerwowałem się. Chciałem porozmawiać, ale upadła.
Nic jej nie jest.
- Czego możemy się po niej spodziewać? - Nie odwróci się od siostrzeńca.
- Pilnuj jej. - Tak.
Sprawa ucichnie.
Ale musisz być silny, César.
Silniejszy niż dotąd.
Mogę na ciebie liczyć?
Tak czy nie?
Tak.
To dobrze.
Nie pozmywałeś naczyń.
Odmaczają się. Zrobię to później.
Jakieś wieści z jednostki?
Właśnie przyszły. Mam stawić się za pięć dni.
Przeprowadzą badania i dowiedzą się, że imprezujesz.
Dbam o siebie. Codziennie trenuję.
Jeśli jeszcze raz wywiniesz numer,
założą ci kartotekę.
- Nie dojdzie do tego. - Oby.
Dla twojego dobra.
Słyszałem o twojej cioci.
Jak się czuje?
- Lepiej, dzięki. - Jak się bawiłeś z Entrerríosami?
Tak samo jak ty.
Zabawne, że dalej zadajesz się z tymi fiutami.
Zabawne, że to mówisz, skoro dalej sprzedajesz im gówno.
- Tamtej nocy też im je sprzedałeś? - Której?
Nie pierdol. Dobrze wiesz.
O co ci, kurwa, chodzi?
Gdyby była ze mną, nie doszłoby do tego.
Woli mnie od jebanego dilera.
Ten diler ochroniłby ją przed tymi fiutami.
Myślałem, że nie przyjdziesz.
Co jest? Wszystko gra?
Kończę z tym na jakiś czas.
- Dlaczego? - Sytuacja jest napięta.
Bardzo napięta.
Dlatego nie mogę szukać teraz innego dostawcy.
Wybacz, ale skupiam się na interesie.
Interesie?
Chodzi ci o odkupienie, skupienie się na sobie?
To wasza sprawka?
- Nasza? - Alba!
Ciszej.
Twoja pracownica?
- O to chodzi… - Daj spokój.
Skończ.
Posłuchaj, Tirso. Co by się nie działo…
byłeś naszym wspólnikiem.
O co ci chodzi?
Dobrze wiesz.
Uważaj na siebie.
- Spasuję. Jest wcześnie. - Dlaczego, kurwa?
- Bo nie. Idziemy na lunch. - Tym bardziej.
Jak mam znosić na trzeźwo ojca Sandry?
Jeszcze jedna działka.
Co to za spojrzenie?
- Jakie? - Nie wiem. Dziwne.
To twój przyszły teść. Musisz z nim wytrzymać.
Tak, ale tak się składa, że jestem czarną owcą.
Muszę ożenić się dla dobra rodziny.
Żyjemy w pieprzonym średniowieczu?
- Myślałem, że lubisz Sandrę. - Tak, lubię ją.
Ale mam 25 lat i chcę odkrywać nieznane lądy, rozumiesz?
Słuchajcie. Dzwonił Eloy…
- O tej porze? - Kurwa, kolejny.
Kiedy ty, do chuja, dorośniesz?
A ty nie możesz go kontrolować?
- Wyglądam na jego niańkę? - Chwila…
Nie, masz się zachowywać.
- Zachowuj się! - Mam już matkę.
Nie musisz tak do mnie mówić. Przykro mi, że twoja cię porzuciła.
Nic mi nie jest.
Eloy dzwonił.
- Nie zamknęli sprawy. - Co?
- Jak to? - Spokojnie.
Wszystko idzie zgodnie z planem. Musimy zachowywać się jak dotąd.
Jasne?
Jeśli nie potrafisz zapanować nad tym gównem, nie bierz go.
Dzień dobry, Marío. Tu porucznik Giner. Dziękuję za rozmowę.
Przykro mi z powodu śmierci twojego narzeczonego Manuela.
Dziękuję.
Pracuję nad sprawą Alby Llorens, domniemanej ofiary gwałtu.
- Nie chcę o tym rozmawiać. - Zaczekaj.
- Prasa już uznała ich za winnych. - Tak, ale nie ja.
Długo byliśmy parą.
Dobrze go znałam.
Nie był zdolny do czegoś takiego.
Nie był.
Pozostali też. Byli…
normalnymi chłopakami.
Wszyscy, którzy ich znali, tak mówią.
Ale tylko Manuel miał dziewczynę…
Muszę to usłyszeć od ciebie.
Nie ma żadnych obciążających dowodów.
To dlaczego upubliczniono ich nazwiska?
Nie powinno było do tego dojść.
Mieliśmy się pobrać.
Co nam umyka?
Co do cholery przegapiliśmy?
Puść nagranie.
Zatrzymaj.
Puść.
Nie. Nieważne.
Oni nie szukali ofiary.
Byli w innych miastach, nikogo nie zaczepiali.
Tak. Dziękuję.
- Pani porucznik. - O co chodzi?
Nie mogliśmy odtworzyć kilku filmów z telefonu.
- Prosiła pani o informatyków. - I co?
Znaleźli coś.
- Do widzenia. - Dziękuję.
Pasuje ci.
- Co? - Kelnerowanie.
Mam to we krwi.
Jak tam Toño?
Dobrze, chyba.
Spokojnie, wyjdzie z tego.
Mam nadzieję.
- Nie chciałam… - Nic się nie stało.
Wysłuchaj mnie.
Nie powinnam ci mówić, co czujesz.
Byłam skołowana.
Musisz być ze mną szczera.
Nie mamy przed sobą tajemnic.
Muszę ci coś powiedzieć.
- O Tirsie? - Nie.
Ostatnio ktoś…
przysłał mi ten filmik.
Pani porucznik. Wysłali je. Powinny być na pani mailu.
Dziękuję.
Podoba ci się?
- Trzymaj ją. - Pomacaj jej cycki! Kurwa.
Tak jest.
Podoba ci się? Podoba ci się, suko?
Kończ już.
Patrzcie, kogo tu mamy.
- Alba… - Ty suko.
Zanieś to na policję. Natychmiast.
- Nie mogę. - Musisz…
- Grożą nam. - Kto?
Entrerríosowie. Nie widzisz, co się dzieje?
Graffiti, wypadek Clary. Nie mogę ryzykować.
Giner cię ochroni. To jej praca.
- Nie mogę. - Ze względu na Bruna?
- Bruna? - Gdy obejrzą film, aresztują go.
- To nie dowód. Mówi, że tego nie zrobił. - A jeśli zrobił?
Kochasz go?
Nie.
Nieważne, co czuję. Nie chcę zrujnować mu życia.
Posłuchaj mnie.
Doniesiesz na całą czwórkę, w tym być może niewinnego,
albo trzej gwałciciele będą chodzić wolno.
Rozumiesz?
- Posłuchaj. - Co tam?
Zjeżdżaj. Dałeś dupy.
Co jest?
To jej wina. Nic nie zrobiłem.
Ty też. I ty. Wynocha.
Nic nie zrobiliśmy.
Pub dla prostaków.
Nie możesz chyba narzekać?
Nie, byłeś dobrym dzieckiem, dobrze wychowanym, ze stypendium,
a teraz skończyłeś studia.
Tak.
Byliby bardzo dumni.
- Masz jakieś plany na lato? - Nie jestem pewien.
- Chcę odpocząć, więc nie nadwyrężaj mnie. - Życie jest ciężkie.
Nie wiem, czy ci to mówiłem…
ale bez ciebie byłoby trudniejsze.
Chcesz, żebym się rozpłakała?
Dobrze wiem, że to dla mnie tu zostałaś.
Zrezygnowałaś ze swojego życia.
Z czego zrezygnowałam? Mam wspaniałe życie.
Idź już.
- Leć. - Dobra.
Baw się dobrze. Idź.
- Będę spał u siebie. - Jak chcesz.
Emilio, Montse, jak mawiają, nasz dom jest waszym domem.
Teraz tym bardziej.
- Dziękujemy, Mercedes. - Za wspólną, obiecującą przyszłość.
A ta jest chyba dla ciebie?
Entrerríosowie zawsze byli przykładem dla tego regionu.
Przedsiębiorców, wojowników.
- Macie… - Bruno, co tu robisz?
Coś się stało?
Ty mi powiedz.
- Nie rozumiem. - Nie słyszałeś o mojej ciotce?
- Nie. - Czyżby?
- Więc chcę rozmawiać z don Ivánem. - Przestań.
Spokojnie, tato. Zajmę się tym.
Pogadaj ze mną.
Wybaczcie.
- Spokojnie. - Nic z tego, fiucie!
Bruno, proszę cię. O co chodzi?
Zapytaj jego albo syna.
O co?
Grozili mi. Nie sądziłem, że są do tego zdolni.
To przypadek, że ciocia miała wczoraj wypadek?
Twoja ciotka Clara? Dobrze się czuje?
Tak.
To dobrze.
Mam nadzieję, że to nie ma z nami związku.
Ta rodzina ma wielu wrogów.
A ty jesteś jej częścią.
Bruno…
wszyscy jedziemy na jednym wózku.
Nie zapominaj o tym.
Proszę.
PRZYPADKOWA ŚMIERĆ?
- Bez kofeiny i cukru? - Odwrotnie.
Ale nieważne, wezmę ją. Dziękuję.
Nie jesteś na służbie?
Wyjeżdżam na kilka dni. Ale jestem do dyspozycji.
- W razie czego proszę dzwonić. - Nie ma potrzeby. Już kończę.
Co takiego?
Szefowie prosili, żebym zamknęła sprawę, i nie mam powodu odmawiać.
Rozumiem.
Wierzysz w triumf sprawiedliwości?
Nie.
Może ci chłopcy byli winni i dlatego zginęli.
To możliwe.
Albo i nie.
Musisz mi pomóc w identyfikacji trzech osób.
Ciężko ich rozpoznać.
Jesteś pewien?
- Znasz wszystkich w mieście. - Ale zdjęcie jest rozmazane.
A tutaj?
To jest lepsze.
To Jacobo i Rubén Entrerríosowie.
A ten trzeci wygląda jak Hugo Roig.
Syn pułkownika.
Tak.
Coś nie tak?
Chcę z nimi porozmawiać.
Czego ona znowu chce?
To nie ma znaczenia. Pokaż jej to nagranie.
- O co chodzi? - Co ty tu robisz?
Dzień dobry. Chodź ze mną.
- O co chodzi? - Mam nowe materiały.
- Nowe? - Z telefonu z miejsca wypadku.
Niektóre były uszkodzone, ale udało nam się je odzyskać.
- Dziękuję. - Pani porucznik.
Poznajesz ich?
Pub dla prostaków.
Nie.
Jesteś pewna?
Alba, naprawdę ich nie widziałaś?
Nie rozmawiałaś z nimi?
Znasz ich?
To się nigdy nie skończy, prawda?
Wszyscy ciągle mnie wypytujecie.
Czemu nie chcesz poznać prawdy?
- Czy to coś zmieni? - Tak, wszystko.
Nie.
Nie pamiętam nic więcej. Powiem, jeśli to się zmieni. Mogę już iść?
Podobała mi się twoja mowa. Dziękuję.
I nawzajem.
Byłem rozczarowany, że uciekłaś się do szantażu.
Sądziłem, że masz więcej klasy.
Jesteś bardzo ambitny.
Czego chciał chłopak Clary? Wyglądał na zdenerwowanego.
Sprawy rodzinne.
Oczywiście.
Dobry wieczór.
- Chciałbym porozmawiać. - Ja nie chcę.
Chcę wiedzieć, czy Bruno jest w to zamieszany.
- Nie wiem. - Jeśli nie wiesz, wyjdź.
- Idź. - Daj mi coś powiedzieć.
Pracuję dla Entrerríosów,
ale to nic ważnego ani zmieniającego świat.
Clara.
Uratuję córkę.
Muszę ją uratować.
I zrobię, co tylko trzeba.
Oni opłacają jej leczenie?
Oni to robią. Oczywiście.
A chłopcy, których znaleziono?
Wiem tyle, co ty. Policja powiedziała, że to był wypadek.
Nic więcej.
- Kiedy zobaczyłem, że kupiłaś bilety… - Bilety.
Uznałeś mnie za idiotkę pomagającą skorumpowanemu glinie.
- Nie mów tak. - Jesteś nim.
Po prostu anuluję część grzywien.
Jasne.
Chciałem ci powiedzieć, że gdy zobaczyłem te bilety…
zrozumiałem, co do ciebie czuję…
i jak nisko upadłam.
Przykro mi. Przepraszam, nie chciałem…
Naprawdę mi przykro.
Żałuję, że się w tobie zakochałem.
- Żegnaj. - Co? César.
César!
- Giner chce z wami porozmawiać. - Co?
O czym?
Chce was spytać o wieczór w pubie.
Nie miałeś nad wszystkim panować?
- Panuję. - Więc o co chodzi?
Pojawiło się wasze nagranie z pubu.
Zada kilka pytań, jak wszystkim innym.
- To ma sens. - Ale możemy odmówić przyjścia?
Oczywiście. Jeśli chcesz stać się podejrzanym.
Musisz współpracować.
Powiem wam, co macie mówić. Będą świadkowie, którzy to potwierdzą.
- Przekupisz ich. - Dość.
Powiem tej policyjnej lesbie, że Alba zajebiście…
Powiedziałam dość.
Nie martw się, ciociu. Zrobi co trzeba.
- Będziesz tam z nami? - Lepiej, żebyście poszli sami.
Nie macie nic do ukrycia.
Świetnie.
Pogadaj z Hugiem. Żadnego improwizowania.
Cześć.
Możemy spotkać się w moim biurze?
Tak. Teraz.
Świetnie, będę czekać. Dziękuję.
Znasz Albę Llorens?
Oczywiście. Wszyscy w mieście się znają.
- Gdzie byłeś w nocy 10 czerwca? - Bawiłem się z kolegami.
Kto tam był?
Hugo, mój kuzyn Jacobo, ja i inni znajomi.
Byliście w Pubie u Kevina?
- Byliście w Pubie u Kevina? - Tak.
- Widzieliście Albę Llorens? - Tak.
Byliście z nią?
- Co ma pani na myśli? - Rozmawialiście z nią?
- Nie. - Nie.
A na zewnątrz?
Też nie.
Nie.
Na pewno?
- Niewiele pamiętam z tamtej nocy. - Czemu?
Bo wziąłem parę rzeczy.
Jakich rzeczy?
- Kto sprzedał ci narkotyki? - Ktoś znalazł je w kieszeni.
Takie rzeczy zdarzają się nocą.
Jasne.
Znasz ich?
AKTA – ARESZTOWANY
Nie znam ich.
Widzieliście Albę Llorens po drugiej nad ranem?
- Nie pamiętam niczego po 23.30. - Nic nie pamiętam.
Nic?
Przegięliśmy. Przesadziliśmy z niektórymi substancjami.
Nie ma chyba w tym nic złego?
A może pani nie była młoda?
Dziwne, że żaden z was trzech nic nie pamięta.
Wzięliście coś tak mocnego?
Musieliście być naprawdę naćpani.
- Ktoś was widział? - Nie.
Nie wiem.
Gdzie poszliście po wyjściu z pubu?
- Nie pamiętam. - Ktoś do was dołączył?
Nie pamiętam.
Nie pamiętasz.
Jesteś żołnierzem?
Oficerem, proszę pani.
Wiesz, co ci grozi za fałszywe zeznania?
Tak, proszę pani.
- Jak poszło? - Zajebiście.
Ma się za bystrą, ale gówno zarabia.
A tobie, Hugo?
Co się stało?
Spokojnie.
Chodź ze mną. Idziemy.
- Napijesz się? - Poproszę.
Dziękuję, że zadzwoniłeś do znajomego komendanta.
Nie ma za co. To żadna przysługa.
Porucznik nic nie ma. Widocznie lubi plażę.
A jeśli sprawy się skomplikują?
Pomogę na tyle, na ile mogę.
Czyli ile?
Tyle, żebyś była mi winna przysługę.
Alba.
Cześć.
- Co tu robisz? - Co z twoją ciocią?
Dobrze. Czy coś się stało?
Chciałam cię zobaczyć.
Alba…
- Muszę iść. Przepraszam. - Zaczekaj. Tak nie może być.
Gdzieś w środku wiem, że cię wtedy nie tknąłem.
Ale byłem tam. A to wystarczy.
Daj im nagranie.
Chcę wziąć za to odpowiedzialność.
Każdy, kto tam był, zasługuje na osądzenie.
Ty też?
Ja też.
Skąd wiesz, że nie spełnią gróźb?
Nie wiem.
Musimy w to wierzyć.
Alba.
Cokolwiek się stanie…
moje uczucia do ciebie się nie zmienią.
- Trzymaj ją. - Pomacaj jej cycki! Kurwa.
Tak jest.
Podoba ci się? Podoba ci się, suko?
Od razu chciałam na nich donieść, ale nam grozili.
Patrzcie, kogo tu mamy.
Kto?
Rodzina Entrerríosów.
Masz jakiś dowód?
Bruno jest pewien.
Mówi, że nic nie pamięta…
Nie wie, co tam robił.
Wierzysz mu?
Chcę mu wierzyć.
Znaleźli ślady spermy czterech mężczyzn.
Tego ranka Bruno i ja…
Rozumiem.
Możemy namierzyć maila. Dowiemy się, kto to wysłał.
- Zajmę się tym. - Co będzie z Brunem?
Pozew musi dotyczyć grupy. Zostaną osądzeni zgodnie z prawem.
Powiedzieliśmy wszystko.
- Zadała wam te same pytania? - Tak. Sprawdziliśmy.
- Odpowiedzieliście jednakowo? - Powiedzieliśmy, że nic nie pamiętamy.
A Hugo?
Nie wiem, ile wytrzyma.
Wiesz co?
Zawsze się zastanawiałem, czemu wybrałaś Mariano.
- To było dawno temu. - I tak chciałbym wiedzieć.
Nie pamiętam.
Ja pamiętam.
Uczyłem się na sędziego i nie miałem ani grosza.
Tymczasem Mariano Entrerríos jeździł sportowym autem.
Moja rodzina była okropna. Na wszystko brakowało pieniędzy.
Musiałam się stamtąd wyrwać.
Miałaś jasne priorytety.
A jeśli powiem, że to był błąd?
Trzydzieści lat później?
Nie ma określonego wieku na każdą rzecz, ale jest moment na wszystko.
To Mariano.
Powiedz, że jesteś zajęta.
Mariano, wypadło mi nagłe spotkanie.
Co?
Ale…
Już jadę.
Nic nie mówcie.
- Dobry wieczór. - O co chodzi?
Posłuchajcie. Nie wiecie, co robicie.
Jacobo i Rubén Entrerríosowie,
jesteście aresztowani pod zarzutem zgwałcenia Alby Llorens.
Wszystko, co powiecie, może zostać użyte przeciwko wam.
Czy kajdanki są konieczne?
Synu. Przyszła policja.
Co się stało?
Ubieraj się. Musisz pójść z nimi.
To był kiepski dzień. Nie było żadnych klientów.
Widać, że sezon się skończył.
Ciociu.
Muszę ci coś powiedzieć. Chcę, żebyś wiedziała…
Słyszałam twoją rozmowę z Jacobo.
Policja!
Odmawiam odpowiedzi.
Ci chłopcy się nie boją. Są niewinni. To pomyłka.
- Boicie się więzienia? - Kto dał nagranie policji?
- Kto to wie. - Usunęliśmy je?
Nadal nie rozumiem.
Spójrz mi w oczy.
- Mogę ci zaufać? - Splamiłeś honor.
Po przesłuchaniu wstępnym sędzia zdecyduje, czy ustanowić kaucję.
Snobi, dziewczyna z prowincji i świetny prawnik.
Dobry materiał na telenowelę. Prasa oszaleje.
- Wybacz mi. - Jak mam ci wybaczyć?
Nie zgwałciłem jej, kurwa!
Sandra jest narzeczoną Rubéna. Bez jej wsparcia wygląda na winnego.
Alba.
Jej słowo przeciw naszym.
Dlatego musimy ją zdyskredytować. Wygrzebać brudy na jej temat.
PODOBAŁO CI SIĘ
KŁAMCZUCHA
DZIWKA
ZERŻNĘ CIĘ, FEMINAZISTKO
Zatrudniłem firmę do prześwietlenia przeszłości Alby. Opłaciło się.
Wiesz, że bym tego nie zrobił.
To ja.
Gdzie jest ten chłopak? Powinien już tu być.
Może się wycofał.
Przyjdzie. Wie, że sam nie ma szans.
Ty świnio!
- Wracaj do środka. - Tchórz!
W sprawie złożonej przez Albę Llorens
przeciw Rubénowi Entrerríosowi, Jacobo Entrerríosowi, Hugowi Roigowi
i Brunowi Coście zdecydowałem…
Napisy: Agnieszka Komorowska
Wznieśmy toast. Za przyjaciół.
Dla nas, panowie.
- Tak jest! - Zdrówko.