NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry. Nadajemy na żywo sprzed sądu w Alicante,
oczekując na jeden z najgłośniejszych procesów roku.
Po przyjęciu pozwu przeciw czterem oskarżonym
rozpocznie się postępowanie przygotowawcze.
W jego toku obie strony przedstawią swoje stanowiska.
To niewątpliwie jeden z najciekawszych procesów tego roku.
- Manuel. - Mówiłam, że nie wolno wchodzić.
Dla Mercedes drzwi stoją otworem. Zaproponowałaś kawę?
Niczego nie chcę, sukinsynu.
Niezdarny ze mnie sukinsyn.
Wybacz.
Co za zbieg okoliczności.
Co to jest?
Śledztwo w sprawie twojego teścia i jego interesów.
Nie rozumiem.
Víctor Entrerríos był kolosem na glinianych nogach.
Jego władza była wprost proporcjonalna do jego umiejętności korupcyjnych.
Zwlekam z tym od pewnego czasu.
Niektórzy koledzy już wyobrażają sobie czemu.
Niektórzy koledzy? Wszyscy wiedzą, że się przyjaźnimy.
Ludzie mają bujną wyobraźnię.
Musiałem wybierać między przyjęciem pozwu i zezwoleniem na audyt waszych rachunków.
Są nieskazitelne.
Zastanawiałaś się, czemu teść wybrał ciebie zamiast własnego syna?
Myślisz, że to zasługa tylko twojego talentu?
Nie doszło do przedawnienia.
Zależy mi na synu, męża mam gdzieś.
Nie wątpię.
Zapomnij o tym i pomóż synowi.
W jaki sposób?
Zawierając ugodę z sędzią i prokuraturą.
Jaką ugodę?
Uznanie zarzutów i uchylenie dowodów.
Proces sprowadzałby się do podpisania ugody.
Wiedziałeś o tym.
A mimo to się mną bawiłeś.
Nie zamierzałeś mi pomóc.
Pomagam ci.
- Jak powiesz „ciocia”? - Aunt.
Świetnie.
Największą zagadką tej interesującej sprawy
pozostaje zaskakujący zwrot akcji w tego typu zbrodni.
Jednym z oskarżonych był chłopak ofiary.
Czemu miałby brać udział w takim okropieństwie?
Spróbujemy odpowiedzieć na to pytanie.
Według źródeł zbliżonych do prokuratury proces może rozpocząć się wcześniej,
niż planowano.
W mieście, w którym miało dojść do gwałtu…
- Ugoda? - Tak mi powiedział.
Facet, który cię przeleciał, nie dając w zamian nic?
- Zwracaj się do mnie z szacunkiem. - Mam dziękować, że przyprawiasz mi rogi?
Eloy mówi, że powinniśmy to rozważyć. Co myślisz?
Nie przyjęlibyśmy wyroku skazującego. Ugoda jest nawet gorsza.
- Nie możemy wyglądać na słabych. - Nawet jeśli jesteśmy.
Sprawdzą wszystkie dowody.
Obrona będzie szukać świadków, wszędzie.
Przekupi ich, jeśli będzie trzeba.
Jak już udowodnili, zrobią wszystko, by wygrać.
Nie będą mieć skrupułów.
Powiedzą, że tego chciałaś, sprowokowałaś ich.
I inne niestworzone rzeczy.
Złe wieści są takie,
że będą w tym świetni.
A są jakieś dobre wieści?
Nie znają mnie wkurzonej.
Musimy być silne.
Liczy się tylko to,
żeby sąd ci uwierzył.
I żeby winni dostali to, na co zasługują.
Winni.
Tak. Na chwilę obecną wszyscy są winni.
Muszę odetchnąć.
Oczywiście.
Spokojnie. Nie ma pośpiechu.
Nie śpiesz się.
Co będziemy robić do tego czasu?
- Co masz na myśli? - Do rozpoczęcia procesu.
Będziemy pracować.
Musimy się przygotować. Nie możemy popełnić błędu.
Możemy wygrać?
Znasz historię Dawida i Goliata?
Oby nasza skończyła się tak samo.
Musimy w to wierzyć.
Jestem.
Mówcie i znikam. Więcej nie wrócę do tego domu.
Będziesz wracać tyle razy, ile to będzie konieczne.
To nie jest impreza.
Nie jesteśmy tu dla zabawy.
W obliczu tego, co nas czeka, musimy polegać na sobie nawzajem.
Upadek jednego pociągnie za sobą całą resztę.
Nie możemy do tego dopuścić.
Prawda, Bruno?
Widziałam Bruna.
I co?
Był z Clarą.
Nie przywitałam się.
Gdy tu szłam, myślałam o tym, jakie to musi być dla ciebie trudne.
Bruno.
Widziałam was razem,
odkąd się spiknęliście, aż wszystko się spieprzyło.
- Naprawdę nie warto walczyć? - Łatwo ci mówić.
Co do niego czujesz?
- To skomplikowane. - Nie, to proste.
Musisz oddzielić Bruna od tego, co się stało.
Jak mam to zrobić?
No jak?
Nie umiem pomóc Albie.
Chcę przy niej być, ale może powinienem dać jej spokój.
Nie wiem, jak z tobą rozmawiać.
- Nie chcę patrzeć ci w oczy. - Bruno, spójrz na mnie.
Popatrz na mnie.
Nie zapominaj, że wiem, kim jesteś.
Będę cię wspierać całe życie.
Zawsze i wszędzie.
Co by się nie działo, możesz na mnie liczyć.
Myślisz, że to zrobił?
Jeśli chcę iść naprzód, muszę zapomnieć o tamtej nocy.
Żeby to zrobić, muszę zapomnieć o nim.
Oszaleję.
Nie ma dobrego wyjścia.
Nadal nie chcesz adwokata?
Zastawię sklep, żeby zdobyć pieniądze.
Zrobię wszystko, ale potrzebujesz własnego adwokata.
Wolę być z nimi…
Żeby wiedzieć, co knują.
W ten sposób mogę pomóc Albie.
Działając na swoją szkodę.
Zasługuję na to.
Przepraszam, chciałabym to zwrócić.
- Ja tylko… - Z całym szacunkiem…
Ale miałaś minę.
- Co ty tu robisz? - A jak myślisz?
- Ty bezczelna małpo. - Tęskniłaś?
PÓŁ ROKU WCZEŚNIEJ
Dzięki, Dani.
Dani, fajna koszulka. Z drogi, nadciąga oddział ratunkowy!
Co za blady człowiek. Musimy go ewakuować.
- Rubén… - Ratuję cię.
- Przed kim? - Przed tobą samym.
Co tam? Przynieś jakieś…
Stary!
Mama pyta, czy nakręciłaś jakąś reklamę.
Jak mój bratanek. Nawet nie skończyłam studiów.
- I nie wiem, czy je skończę. - Czemu?
- Nie lubisz reklam? - Nie lubię manipulować ludźmi.
Od kiedy przejmujesz się etyką?
Madryt cię zmienia.
Co robisz wieczorem?
- Idziemy do Note? - Zaczekajcie.
Mam już dość Note, Rally, Sumo i reszty tego gówna.
- Spróbujmy czegoś nowego. - Czego?
Darcia łacha z Bruna.
- To nic nowego. - To co możemy porobić?
- Może pójdziemy na imprezę? - Zgadnij, co dzisiaj jest.
Impreza sztuk pięknych. Czemu mam się zamknąć?
- Pieprzyć to. Nie będę… - To podobno…
- Fantazja. - Właśnie!
Nie. W poniedziałek mam egzamin.
Sztuki piękne? Serio?
Nie przyjechałam do ciebie.
Chcę się zabawić, zanim wrócę do szarej rzeczywistości.
Szarej rzeczywistości? Uwielbiasz tam mieszkać.
Tak, ale poza sezonem to koszmar.
Najgorsze, że nie ma facetów.
Zobaczmy.
Ten gość wrócił właśnie z Somalii. Musimy to oblać.
Jacobo już jedzie.
Zlituj się nade mną.
Fantazja. Idziemy!
- Nie wierzę. - Zrobił to.
Co jest? To miejsce dla niepełnosprawnych.
Nie będę szukać miejsca po przejechaniu 450 kilometrów.
Na rozkaz, poruczniku.
- Spocznij. - Chodź tu.
- Dobrze cię widzieć. - Nawzajem.
- Jak było w Somalii? - Zabił dżihadystów, nie?
Zamknij się.
Dobrze umyłeś ręce? Nie chcę złapać wirusa.
Co u ciebie?
- Już lepiej. - Przyjechałem dla ciebie.
- A ja przyszedłem dla ciebie, stary. - Dzięki, chłopaki.
- Mają się za lepszych. - Bo jesteśmy lepsi.
Co to za dziura, do której mnie zabraliście?
Znajdziesz tu mieszankę kujonów i jaraczy.
- Same loszki. - Chodźmy na loszki.
Przedstaw mnie komuś.
- Jak ci się podoba? - Niezły.
- Z twojej grupy? - Nie. To Gael. Jest zajebisty.
Jest grafficiarzem, rzeźbiarzem, malarzem, fotografem…
Pozowałam na jego zajęciach. Za kasę, oczywiście.
Czemu mi nie powiedziałaś?
To nic wielkiego. Kogo to obchodzi?
Byłaś całkiem goła?
Nie, w zbroi. Posrało cię?
- Zaszalejemy dziś. - Zwariowałaś.
Mówię ci.
Bego, moi przyjaciele chcą cię poznać. A ty idź po kolejnego drinka.
- Na co się gapisz? - Co robisz?
- Nie wierzę. Zapatrzyłeś się na laskę. - Na nikogo nie patrzyłem.
- Całkiem odpłynąłeś. - Jaka była?
- Może mnie też się spodoba. Dołączę się. - Nic nie powiem.
Napijmy się browara.
Tego najbardziej mi brakowało.
Czego? Lasek?
Może Hugo tam…
Nie lubi ciapatych. Bzyka tylko białe.
- Trochę szacunku. - To żart.
Nie, to nie żart.
Jesteśmy uprzywilejowanymi rasistami. W czym problem?
Bruno.
Co robisz w męskim kiblu?
To samo, co ty, ale na siedząco. Masz z tym problem?
Nie widziałeś dziewczyny w męskim? Teraz masz co opowiadać.
Bruno.
Alba?
Cześć.
To ty mi się tam przyglądałeś?
Chyba tak.
- Twoja twarz wyglądała znajomo. - Twoja też.
Ale nie dlatego tak patrzyłem.
Nie?
Nie.
Hugo, nie mogę znieść Bruna. Widziałeś go?
Kiedyś rozpierdolę mu tę kanciastą gębę.
- Słuchasz mnie? - Zawsze cię słucham, Rubén.
- Kto to? - Sandra wysyła mi zdjęcia cycków.
- Niezły ubaw. - Czemu?
W niedziele grywa na gitarze u księdza.
Widziałeś tę gejszę? Ja pierdolę!
To moja współlokatorka.
Kto?
Gejsza.
- Nieźle. - No.
Co robisz na tej imprezie?
- Nie wiem. Nie chciałem przychodzić. - Ja też nie chciałam.
Ale tu jesteśmy.
Tak i…
nie rozumiem, czemu się tu chowamy.
Nie mam pojęcia.
Wychodzimy?
Kiedy mnie zobaczyłeś, nie wiedziałeś, że mnie znasz?
- To trudne pytanie. - Czemu?
Bo podświadomie mogłem to wiedzieć.
Ale zobaczyłeś mnie i coś poczułeś?
Tak.
I wtedy też nie wiedziałeś, że mnie znasz?
Nie wiem. Do czego zmierzasz?
- Ja? - Tak.
Do domu.
Na przełamanie lodów.
O co chodzi? Pospieszyłam się?
Nie.
To dobrze.
Świetnie.
- To już wszystko? - Tak.
A gdzie jest kanapa?
Kanapa była…
Tam stał chyba regał?
Tak.
Zajmę się tym.
- Cholera. To znowu Toño. - Powiedziałaś mu już?
Nie. A ty?
Twojemu bratu? Czemu miałbym mu mówić?
Twojej cioci, głupku.
Nie, jeszcze nie.
To coś poważnego, prawda?
Coś tak poważnego,
że po powrocie do domu wyjdę na balkon ratusza i to ogłoszę.
Świetnie.
- Muszę iść. - Nie.
Mam zajęcia.
Tutaj masz klucze. Rozgość się. Rób, co chcesz.
Miłego dnia.
Pa.
WITAJ
Albita, co jest?
- Mam przesrane. - Czemu?
Bo jestem szczęśliwa, Bego.
Bardzo szczęśliwa.
No proszę, wróciłeś.
Dowiem się, kto namazał graffiti.
Nie przejmuj się. W końcu się znudzą.
Mimo wszystko.
Pomogę ci.
Co z Olivią?
Najwyraźniej reaguje na leczenie.
Chciałbym zostać dłużej, ale jest w dobrych rękach.
- Jest z twoją żoną? - Z moją byłą żoną.
- Tak myślałam. - Tak.
Nasze relacje się poprawiają.
Jako rodziców.
Czy…
naprawiłeś swoje relacje z Entrerríosami?
- Oczywiście. - Na zawsze?
- Na zawsze. - I tylko anulowałeś im grzywny?
Opłacanie leczenia twojej córki w USA wydaje mi się nieproporcjonalne
do anulowania grzywien.
César, jest coś, co możesz dla mnie zrobić.
Możesz pomóc Brunowi…
robiąc, co w twojej mocy?
Muszę wracać do pracy.
Nie możemy sobie pozwolić na ponure miny, potyczki z prasą ani oświadczenia.
Musicie mieć nienaganne stroje.
Koniec z nocnymi eskapadami.
Musicie prowadzić życie rodzinne.
Co, kurwa? Życie rodzinne? Jeszcze bardziej niż dotąd?
- Co masz na myśli? - Koniec z imprezami.
Mamy nie zwracać na siebie uwagi.
- Kto mi zabroni imprezować? - Ja.
Posprzątaj ten burdel, Eloy.
Czy ty się w ogóle znasz na takich sprawach?
Mamy świetnie przygotowany zespół.
Oby.
Chodźmy, Hugo.
Rubén, oni mają rację.
Jeśli nie chcemy, żeby uważali nas za debili,
musimy pokazać, że nimi nie jesteśmy.
- Kto powiedział, że jesteśmy debilami? - Ryzykujesz przyszłość.
Co? Czyją przyszłość?
Twoją?
Przyszłość Jacobo?
Nie, dzięki.
Jacobo mnie wkurwia. Za kogo on się ma?
Nie ufam mu.
Ma tylko jeden jebany cel. Chce być najlepszy, jak dziadek.
Dostanie za swoje.
Matka myśli, że może mnie kontrolować?
Będę pracować w firmie i poślubię Sandrę, jeśli będę chciał.
- Mama chce dla ciebie jak najlepiej. - Chyba dla siebie.
Co za różnica?
Co ty, kurwa, robisz?
Rubén, posłuchaj.
- Oni mają rację. - Przestań.
Siedzimy w tym…
Siedzimy w tym razem.
Spójrz na mnie.
Mrugnij, jeśli rozumiesz.
Tak. Czasem mam wrażenie, że tylko ty mnie rozumiesz.
Ciągle się wydurniam, a ty zawsze mnie wspierasz.
Od tego są przyjaciele.
Jesteś kimś więcej.
Dzięki wielkie.
Co ty odpierdalasz?
- Nie… - Wynocha! Wypad!
Jebany pedał. Wynocha, skurwysynu!
Od kilku dni po sądzie okręgowym krąży plotka.
Możliwe, że obie strony zawrą ugodę.
To by oznaczało…
- Skąd mają te informacje? - Chyba się domyślam.
Nikt nie dzwonił w sprawie pieniędzy ani ugody?
Nie. Na razie postanowili przekazać to prasie.
Nie rozumiem, co będą z tego mieć.
Na razie, jak mówi dziennikarka, to tylko plotka.
Grają na czas. Sprawdzają, czy damy się podpuścić.
Gdyby zadzwonili, przyznaliby się do winy.
I wykazaliby się dobrą wolą.
Osiągnęliby swój główny cel, obyłoby się bez procesu.
Uniknęliby rozgłosu, a skandal nie wpłynąłby na ich interesy.
- Wszyscy wiedzieliby, że są winni. - Tak, ale uniknęliby więzienia.
Z czasem o wszystkim by zapomniano. Mieliby czyste konto.
- Tak? - Bruno Costa?
Kto mówi?
Mónica Robledo, dziennikarka. Nie rozłączaj się.
- Jesteś tam? - Tak.
Bardzo dziękuję. Chciałam zapytać o sprawę Alby…
César?
Jesteś pijany?
Wszystko w porządku?
Myślałem o tym, co powiedziałaś.
Żebym pomógł Brunowi.
Nie mogę.
Przykro mi.
Gdybym spróbował…
straciłbym córkę.
NIE ZNACZY NIE
GWAŁCICIELE!
CZEŚĆ, JAK LECI?
Czemu nie wspomniałaś o sędzim?
Myślałam, że się uda.
Sukinsyn.
Dostanie to, na co zasłużył.
Tak.
Czego się boisz?
- Porażki i straty. - Chodzi ci o proces?
Chodzi mi o syna.
Co z tą prawniczką?
Nie wie, w co się wpakowała.
Próbowaliśmy porozmawiać z prawniczką ofiary Martą Villar,
ale nie było to możliwe.
Marta Villar pracowała w różnych kancelariach,
z sukcesem broniąc znacznie mniej szlachetnych spraw.
Zastanawiamy się, co spowodowało tak radykalną zmianę kierunku.
To dziwne, że jest profesjonalistką z małym doświadczeniem…
- Tak? - Witaj, Marto. Dobry wieczór.
Pamiętasz mnie? Wiesz, kto mówi?
Oczywiście. Mam jeszcze twój numer.
Czekałam na ten telefon od wielu dni.
Nie zawrzemy ugody, Eloy.
Nagle zrobiłeś się wstydliwy?
- Hej. - Cześć.
Przyszedłem oddać narzędzia Toñiowi. Pożyczył mi je ostatnio.
Już śpi.
Mogę je zostawić tutaj, żeby nie wchodzić.
Od kiedy potrzebujesz wymówki, żeby mnie odwiedzić?
Chciałem sprawdzić, czy wszystko gra. I jak?
To dobrze…
- Pójdę już. - Zostań.
Jesteś pewna?
Wejdź.
Z tego, co wiemy,
mimo że oskarżeni byli gotowi przyznać się do winy,
oskarżenie prywatne reprezentowane przez Martę Villar,
prawniczkę Alby Llorens,
odrzuciło ugodę i będzie się procesować.
Przypominamy, że oskarżonym grozi do 20 lat więzienia.
Wszystko będzie dobrze.
- Cześć. Co się stało? - Wybacz, nie chciałam cię martwic.
Na pewno?
Jutro rozprawa i nie chciałam, żebyś był sam.
Nie przejmuj się.
Co ma być, to będzie.
Napijesz się czegoś?
- Już leżałem w łóżku. - Jak możesz być tak spokojny?
Staram się o tym za dużo nie myśleć.
Nie chcę zostawiać cię samego. A ta rodzina…
Czuję się bezużyteczna, bo nie mogę ci pomóc.
Oni zapewniają mi najlepszą obronę.
Jeśli chcesz mi pomóc, nie cierp przeze mnie.
Tylko ty mnie wspierasz.
To wystarczy.
Naprawdę.
- W takim razie zostanę na noc. - Co?
- Tak. - Nie musisz.
- Nie kładłeś się czasem? - Nie jestem dzieckiem.
Zostanę, obejrzę film, a kiedy zaśniesz, zatrzasnę drzwi i się wymknę.
Ciociu, nic mi nie jest.
Ty też musisz odpocząć.
Idź do domu i zobaczymy się jutro.
Dobrze.
Zaczekaj.
Zostań.
Idź do łóżka. Kładź się już.
Obejrzę film i się zrelaksuję.
No idź.
- Odpocznij sobie. - Ty też.
- Proszę. Wiem, że zawsze marzniesz. - Dobrze mnie znasz.
Dobranoc.
Dobrej nocy.
Wszystko minie.
I co wtedy?
Cóż…
Zaczniemy od nowa.
Razem, jeśli chcesz.
Tirso…
Nie jestem…
Kiedyś się kochaliśmy.
Możemy do tego wrócić.
- Nie chcę do niczego wracać. - Nie o to mi chodzi.
Mam na myśli
budowanie przyszłości.
Razem.
Dzień przed tym,
co mi zrobili…
poszliśmy z Brunem pobiegać.
Kobieta przed nami nie mogła złapać tchu.
Zatrzymał się, pomógł jej
i odprowadziliśmy ją do domu.
Tempo było ślimacze. Byłam wściekła.
Ale kiedy…
położyliśmy się w trawie,
zrozumiałam, że ten chłopak…
jest kimś wyjątkowym.
Nigdy by mnie nie zawiódł ani nie zostawił.
Ale chyba się pomyliłam.
Dzięki, że jesteś.
Zawsze będę o ciebie dbał.
Ze względu na niezawarcie ugody w toku postępowania przygotowawczego
dziś ruszy długo oczekiwany proces czterech mężczyzn
oskarżonych o zgwałcenie dziewczyny z ich miasta.
Krawat nie zmniejszy mojej winy.
- Co z Brunem? - Nie martw się o niego.
- Jak to? - To normalne, że ma wątpliwości.
- Przez cały ten bajzel… - Mógł jej nie rżnąć.
- Nie tknął jej! - Co ty wiesz, do chuja? Byłeś na haju.
- Nie drzyj się… - Łapy precz!
Co z wami? Przez ostatnie tygodnie byliście nie do zniesienia.
Nie obchodzi mnie…
Kretyn. Mam gdzieś, co zaszło, ale to naprawcie.
Wystarczy mi problemów.
- Przeprosiłem. Co mam zrobić? - Hugo, spadaj.
Jesteś pedałem i to ukrywałeś?
Zaakceptowałbyś to?
Widzisz?
Dziękuję.
- Cześć. - Dzień dobry.
Rozpoczynamy rozprawy ustne
odpowiadające sprawie numer 20/34 789,
roku 2020.
Zgodnie z wymaganiami
sekretarz sądowy odczyta oświadczenia oskarżenia i obrony.
- Chcesz się przejść? - Nie. Wolę zostać.
Czy jesteście panowie świadomi stawianych wam zarzutów?
Jak się do nich ustosunkujecie?
- Chciałem powiedzieć… - Nie słyszę.
- Chcę powiedzieć… - Proszę mówić trochę głośniej.
Jestem niewinny.
Gdybym wiedział, co się stanie…
nie zrobiłbym tego.
W dzisiejszych czasach trudno ustalić granice.
Wszystko jest subiektywne.
Perspektywy jednego zdarzenia mogą być zgoła odmienne i sprzeczne.
Choć z mojego punktu widzenia jestem niewinny,
przykro mi z powodu tego, co się stało, i przepraszam za to.
Chcę tylko sprawiedliwości, Wysoki Sądzie.
- Co się dzieje? - Wczoraj znalazłem pismo.
- To wszystko zmienia, Marta. - Nieprawda.
- Możemy wypuścić to do prasy. - Co nam to da? Manifestacje przed sądem?
To tak nie działa.
Prokuratura domaga się 20 lat więzienia
dla oskarżonych Jacobo Entrerríosa, Rubéna Entrerríosa i Huga Roiga.
W przypadku Bruna Costy musimy dodać dziesięć lat za przemoc na tle płciowym.
Przykro mi, ale to proces karny.
Nie mogę bronić ofiary i oskarżonego.
Jedno wygra, a drugie przegra.
Może się mylę, ale nie widziałam twojej córki w sądzie.
Obiecałem wspierać was do ogłoszenia wyroku,
ale musimy odwołać zaręczyny z Rubénem.
Nie ściskaj tak mocno, Rubén.
Puść mnie!
- Rubén? - Hugo.
- Czego pani chce? - Porozmawiać.
Twój przyjaciel Bruno nie uczestniczył w gwałcie.
I chcesz o tym opowiedzieć. Czemu choć raz nie powiesz prawdy?
Czy przysięga pan mówić prawdę?
Przysięgam.
Czy Bruno Costa odbył stosunek seksualny z powódką?
Pytanie jest proste, panie Roig.
Tak czy nie?
Po sprawie z Albą ktoś mnie zaatakował.
- Co? - Groził, że was skrzywdzi.
Ciebie i rodzinę Alby. Myślę, że to był ktoś…
César.
Napisy: Agnieszka Komorowska