NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tak?
- Porucznik Giner? - Kto mówi?
Ballester z wydziału ds. cyberprzestępczości.
Dzwonię w sprawie Alby Llorens.
Miałem śledzić serwery,
bo była pani pewna, że znajdziemy więcej filmów.
Trafiła pani w punkt.
Mamy tu rodzinę Entrerríosów, szanowaną społecznie i zawodowo,
znaną z oddania i hojności wobec całego regionu.
To nie dzieje się nagle, ale jest budowane dzień po dniu.
Oto przestępcy,
których prokurator okręgowy i oskarżenie bez żadnych dowodów
chcą pozbawić obiecujących karier,
jednym ruchem odbierając im młodość.
Ich osiągnięcia akademickie, postawa obywatelska,
przynależność do różnych organizacji humanitarnych
są sprzeczne…
Fajne trampki.
…z oskarżeniami.
Są też…
- Co powiedziałeś? - Toño, proszę.
…nienaganne akta wojskowe Huga Roiga.
Co powiedziałeś, oszuście? Mów!
Jesteś żałosny.
- Żałosny? - Toño…
A ty jesteś bezdusznym oszustem!
Toño! Siadaj.
Alba!
- Jak poszło? - Wyrzucili mnie.
To nie był dobry pomysł.
On zaczął. To nie moja wina. To niesprawiedliwe…
- Zaczekaj na mnie w domu. - Nie.
- Idź do domu. - Nie.
- Idź już! - Zaczyna się. Zawsze to samo.
Zanim przyjrzymy się w faktom, chciałbym zauważyć, jak już wspominałem,
że powódka była w związku z jednym z oskarżonych.
Zatem wątpliwe wydaje się, by był gotów zgwałcić własną dziewczynę.
Czy to miałoby sens?
Gdyby tak było,
czemu dalej mieszkaliby razem, jak gdyby nigdy nic?
Jaka kobieta byłaby gotowa mieszkać z gwałcicielem?
Odpowiedź jest prosta. Taka, która wszystko zaplanowała.
Chcąca zmienić noc rozkoszy
w okazję do uzyskania korzyści finansowych.
Sprzeciw! To spekulacje obrony.
- Proszę kontynuować. - Dziękuję.
Wysoki Sądzie, podczas procesu przedstawimy dowody
na prowokacyjne zachowanie powódki, nie tylko tamtej nocy, ale i wielu innych.
Na jej zamiłowanie do imprezowania, zabawy z narkotykami.
To kobieta, która wyjechała do Madrytu, porzucając swojego chłopaka.
- Tam pozowała nago… - Sprzeciw. To niedopuszczalne.
- Życie prywatne… - Proszę dać panu Duvallowi skończyć.
Krótko mówiąc, zachowanie powódki budzi wątpliwości.
A to stawia pod znakiem zapytania wszystkie jej zarzuty.
Dlatego wnoszę o uniewinnienie oskarżonych.
Dziękuję.
Dziękuję, panie Duvall.
Oddaję głos prokuratorowi.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Po pierwsze, jako przedstawiciel prokuratury
chcę otwarcie wyrazić swoją dezaprobatę
wobec sposobu przedstawienia faktów przez obronę,
a w szczególności z włączeniem do nich
oszczerstw dotyczących stylu życia ofiary.
Ofiary, która nigdy nie powinna stać się oskarżoną,
i nie dopuścimy, aby stała się nią w toku procesu.
Dlatego prokuratora domaga się 20 lat więzienia
dla oskarżonych Jacobo Entrerríosa, Rubéna Entrerríosa i Huga Roiga
oraz dziesięcioletniego dozoru sądowego i zakazu kontaktu z ofiarą.
W przypadku oskarżonego Bruna Costy
prokuratura domaga się także 20 lat więzienia,
dziesięcioletniego dozoru sądowego i zakazu kontaktu z ofiarą,
do których musimy dodać dziesięć lat
za przemoc na tle płciowym.
Dziękuję.
Panie Duvall!
Panie Duvall, przepraszam.
- Proszę. - Przepraszam…
Moi klienci nie wydadzą oświadczeń.
- Kurwa. - Boicie się wyroku skazującego?
- Wskakuj. - Pójdę z ciocią.
- Ma pan coś do dodania? - Ostatnie pytanie.
- Przepraszam, panie Duvall! - Ostatnie pytanie.
Jeszcze jedno pytanie.
- Co się stało? Gdzie Alba? - Twoje lekarstwo.
Alba, tak mi przykro, mała.
Przeproszę sędzię. Nie chcę…
Nie przejmuj się. Dobrze?
- Nie wrócisz do sądu. - Zaczyna się. Ale…
Posłuchaj mnie.
Nie musisz tam być, żebym wiedziała, że mnie wspierasz.
- Jasne? - Naprawdę?
- Tak. - Jak chcesz.
Może idź do pokoju i się połóż?
- Musisz odpocząć. - Dobrze.
Odkąd wniosła oskarżenie, liczba klientów spadła.
Jeszcze bardziej.
- Co takiego? - Skarbie, musisz być cierpliwa.
Zamiana baru na restaurację jest trudna, zwłaszcza…
Gdy co?
- Gdy nie wie się, co i jak. - Posłuchaj.
Ludzie nie przychodzą, bo nie chcą stawać po jej stronie przeciw Entrerríosom.
Walka z tą rodziną nie może wyjść na dobre,
zwłaszcza gdy ma się kolejną gębę do wykarmienia i mniej kasy.
- Proszę. Obudzisz ją. - Tylko to cię obchodzi?
- W tej chwili tak. - Świetnie.
- Tirso? - Wybacz, nie chciałem cię obudzić.
- Cholera. Która jest godzina? - Nie martw się. Mamy czas.
Alba, tak sobie myślałem…
o tym, co wydarzyło się przez ostatnie miesiące.
Chciałem, żebyś wiedziała…
że łączy nas
coś wyjątkowego.
I cieszy mnie to.
Tirso…
w ostatnich miesiącach okazałeś mi czułość i wsparcie, których potrzebowałam.
Bardzo to doceniam.
Ale moje uczucia do ciebie
różnią się chyba od tego, co ty czujesz do mnie.
Mogłam namieszać ci w głowie.
Wybacz.
To nie czas na taką rozmowę.
Chciałem, żebyś wiedziała, że tam będę.
Jestem przy tobie.
Ale bez presji.
Zaczekam przed drzwiami.
- Pa, Toño. - Cześć, Tirso.
- Odpoczęłaś? - Tak.
Słyszałam twoją kłótnię z Miriam.
- Wszystko w porządku? - Oczywiście, jak zwykle.
- Ważniejsze, jak ty się masz? - Toño.
Gdy to się skończy, mam wiele planów, które obejmują też ciebie.
Dlatego musisz być zdrowy.
- Cześć. - Pa.
„Umowa o zachowaniu poufności”.
Ponosimy ogromne straty.
Za dwa miesiące mamy rozpocząć budowę.
- Niektórzy inwestorzy się wahają. - Stracili do nas zaufanie?
A jak myślisz? Codziennie mówią o nas w wiadomościach.
Co możemy zrobić?
- Wygrać proces. - A do tego czasu?
Poprawić nasz wizerunek.
Możemy przeznaczać więcej funduszy na projekty społeczne
i zaangażować się w życie społeczności.
Tata tego nie cierpiał.
Jego wnukowie nie siedzieli na ławie oskarżonych.
Nie mamy nic do stracenia.
Wyjdziemy na idiotów próbujących przetrwać burzę.
Całą strategię rozwoju oparliśmy na tym projekcie. Kontynuujmy go.
Domknijmy umowy przed zapadnięciem wyroku.
To twój plan?
Przeć dalej? Ignorować rzeczywistość?
Przemyśl to.
A jeśli obaj macie rację? Idźmy naprzód, poprawmy nasz wizerunek.
Przekonajmy inwestorów, którzy się wahają.
Znajdźmy innych, którzy nie mają takich skrupułów
i nie przejmą się przegranym procesem.
A co z Emiliem? Dalej będzie nam zapewniał wsparcie ratusza?
Wpuść ją.
Porucznik Giner?
- To ja. - Chciała mnie pani widzieć?
Mamy dwa nowe nagrania z telefonów chłopaków.
- Z tamtej nocy? - Tak. Jacobo i Rubéna.
Zamiast je skasować, wrzucili je do chmury.
Próbowali je usunąć, ale serwer utworzył kopie zapasowe.
Po co tak ryzykowali, zachowując je?
Z czystego narcyzmu, jako trofeum. Kto to wie.
Ale gdy zrobiło się gorąco…
Przestraszyli się.
Skoro pani zadzwoniła, musieliście chyba znaleźć coś ciekawego?
To Bruno?
Przez większość nagrania wygląda na nieprzytomnego.
Nie mówię, że nie brał w tym udziału, ale w tym stanie to mało prawdopodobne.
I co?
- Nie stanowi to dowodu. - No tak.
Ale jeśli porozmawiacie z Hugiem Roigiem…
Tym żołnierzem? Po co?
Bo to Hugo Roig przysłał nagranie. A to sugeruje, że ma wyrzuty sumienia.
- Słucham. - Cześć, Hugo.
Tu Marta Villar, adwokatka Alby Llorens.
- Czego pani chce? - Porozmawiać.
- O czym? - Myślę, że dobrze wiesz.
- Cześć. - Ma pani podsłuch? Nagrywa pani to?
- Nie. - Czego pani chce?
Porozmawiać z tobą.
- Czy to legalne? - Oczywiście.
Tak samo jak zgwałcenie dziewczyny i wrobienie niewinnego człowieka.
W porządku.
Wysłałem Albie nagranie.
Żeby poznała prawdę. Nie mogłem znieść…
Czego, Hugo?
Wyrzutów sumienia?
Przestudiowałam każdą sekundę twojego nagrania
oraz filmików, które Rubén i Jacobo wrzucili do chmury.
Do chmury? Co ma pani na myśli?
Twój przyjaciel Bruno nie uczestniczył w gwałcie.
Myślę, że to wiesz I chcesz o tym opowiedzieć.
Czemu nie dokończysz tego, co zacząłeś?
Czemu choć raz nie powiesz sędzi cholernej prawdy?
- Wie pani, o co mnie prosi? - Oczywiście, że wiem.
O to, czego można oczekiwać od wojskowego.
Przepraszam.
Idź, Toño. Zajmę się tym.
- Jesteś pewna? - Tak.
Dziękuję, mała. Nie mogę…
Tylko nie siedź za długo. Wracaj jak najszybciej.
Pa.
- Co ty tu robisz? - Spokojnie. Nie chciałem cię wystraszyć.
Przepraszam.
Chciałem powiedzieć, że Bruno nic wtedy nie zrobił.
Co?
Był strasznie naćpany.
Odleciał.
Wmówiliśmy mu, że to zrobił.
Jest jeszcze czas.
Na co?
Na wyjście z tego szamba z twarzą.
Przepraszam.
Hugo! Proszę cię.
Niech ta stuknięta prawniczka da mi spokój, bo ją zgłoszę.
To César.
Odłóż to. Lepiej mi pomóż.
- Mogę iść. Porozmawiasz spokojnie… - Nie chcę rozmawiać z Césarem.
Przyznał, że wykonuje drobne zlecenia dla Entrerríosów.
Jakie zlecenia?
Anulowanie grzywien… jakieś drobnostki.
Drobnostki? To policjant.
Wiem, że jest policjantem.
Ale sama nie wiem. Mam wrażenie, że robił też inne rzeczy.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Bo nie chciałam w to wierzyć.
Lubił mnie. A ty wyjechałeś do Madrytu.
Przychodził, żeby dotrzymać mi towarzystwa.
Robiłam sobie nadzieję. Nie wiedziałam, że jest w to zamieszany.
Chciałam dać mu kolejną szansę…
- Spokojnie. Nie przejmuj się. - Przepraszam.
Nie. Nic się nie stało.
Rozumiem.
Ciociu…
Co takiego?
O czymś ci nie powiedziałem.
Po sprawie z Albą…
ktoś mnie zaatakował.
Co?
Groził, że was skrzywdzi. Ciebie i rodzinę Alby.
Dlatego nic nie mówiłeś?
Mój mały.
Tak mi przykro.
Ale teraz myślę…
że to był ktoś…
César.
Tak.
- Czemu mi nie powiedziałaś? - Chciałam przycisnąć Huga.
- To wszystko zmienia, Marta. - Nieprawda.
Zarzutów nie można zmienić w trakcie procesu.
Możemy wypuścić to do prasy. Ludzie by protestowali.
Co nam to da? Manifestacje przed sądem?
To tak nie działa. Nie chciałam, żeby Hugo do ciebie przyszedł.
Chciałam tylko, żeby przemyślał swoje zeznania.
- A jeśli oczyści Bruna z zarzutów? - Proces będzie toczył się dalej.
Sąd może wziąć to pod uwagę, ale proces będzie trwał.
Boże! Co ja narobiłam?
Podjęłaś decyzję. Nie możesz się o to obwiniać.
Mogę. Nie uwierzyłam mu.
Alba, musimy skupić się teraz na tobie
i trzymać się naszej strategii.
- No nie wiem. - Czego?
Posłuchaj mnie.
Przykro mi, ale to proces karny. Nie mogę bronić ofiary i oskarżonego.
Jedno wygra, a drugie przegra.
- Szybciej nie mogłem. - Cicho. Chodź.
- Co jest? - Nie zrobił tego.
- Czego? - Bruno.
- Przez cały czas był nieprzytomny. - Byli naćpani.
Bruno leżał nieprzytomny.
Skąd to wiecie?
- Hugo powiedział Albie. - Hugo?
- Co jeszcze ci powiedział? - To nie wystarczy?
Jest bezmózgim kutasem jak reszta. Skąd wiesz, że to prawda?
To było szczere. Mógł przecież milczeć.
Wiem, ale trzyma się z nimi. Mają tego samego prawnika.
Skąd wiesz, że to nie ich strategia? Powiedziałaś Marcie?
To Marta powiedziała mi.
Problem w tym, że jeśli Hugo nie powie tego w sądzie,
prawnie nie możemy nic zrobić.
Co on z tego będzie miał?
- I tak zostanie skazany. - Oczyści swój honor.
Jest przecież żołnierzem. Co miałby do stracenia?
Na przykład Rubéna.
- Rubéna? - Nie wiedziałyście?
Alba?
Wszystko w porządku?
Chciałam usłyszeć twój głos.
Dobranoc.
- Dzień dobry. - W lodówce jest sok.
Dzięki.
- Tak? - Pan Antonio Llorens?
- Tak, przy telefonie. - Miło mi.
Dzwonię z banku w sprawie trzymiesięcznych zaległości.
Chcieliśmy poinformować,
że ma pan dwa tygodnie na ich uregulowanie.
Oczywiście, rozumiem.
Nie ma sprawy. Zadzwonię jutro i wszystko wyjaśnimy.
Bardzo dziękuję.
Kto to był?
To tylko handlowiec.
Biedacy wykonują swoją pracę, ale są uciążliwi.
- Dobry sok? - Jestem gotowa.
Chyba jesteś zbyt elegancka jak na proces.
Chcę zrobić dobre wrażenie. A ty idziesz?
Dziś kolej Marty.
Wychodzę. Bego na mnie czeka.
Żałuję że nie mogę z tobą pojechać.
Spokojnie. Ja pójdę za ciebie.
- Nie ma potrzeby. - Wręcz przeciwnie.
Jesteśmy rodziną, prawda?
- Mercedes. - Idź.
Chciałem życzyć ci powodzenia. Przyda ci się.
Jasne.
Sędzia Salgado jest świetna. To będzie sprawiedliwy proces.
- Mógłbyś z nią porozmawiać? - Mercedes.
Zawsze taka nieugięta.
- Jesteś mi to winien. - Nic nie obiecywałem.
Co dostanę w zamian?
- Akcje firmy. - Stojącej na skraju bankructwa?
Pieniądze, nieruchomości, co tylko chcesz.
Manuel, porozmawiaj z sędzią Salgado.
Trudno jest wpłynąć na werdykt sędziego, to poważne przestępstwo.
Proszę.
Niedobrze mówić w akcie desperacji.
I nie jest to zbyt atrakcyjne.
Musimy pomówić.
Czyżby? O czym?
- Czego chciała? - Kto?
Niczego.
Dziś kolej oskarżenia.
Zobaczymy, czy Marta Villar, adwokatka ofiary, zdoła obalić argumenty obrony.
Jej brak doświadczenia w tego typu procesach
wzbudził kontrowersje w środowisku prawniczym,
zważywszy, że o pozyskanie tej sprawy starało się kilka znanych kancelarii.
Wysoki Sądzie,
obecna tu grupa przestępców seksualnych
jest niestety kolejną na liście, która w niezrozumiały sposób
z każdym dniem wciąż się wydłuża.
Chciałabym to podkreślić.
Po raz pierwszy, z tego, co nam wiadomo,
część członków takiej grupy mieszka w luksusowych domach
i jeździ drogimi autami.
Zastanawiam się więc,
ile napaści seksualnych musiało zostać wyciszonych,
ponieważ rodziny oskarżonych
mogły sobie pozwolić na zapłacenie ich ofiarom dużych sum pieniędzy.
Sprzeciw.
- Oddalam. Proszę kontynuować. - Dziękuję.
Ich spotkanie z Albą Llorens, ofiarą, nie było przypadkowe.
Czekali na nią.
Polowali.
To była zaplanowana, a nie niespodziewana zasadzka.
Obrona miała rację. Te działania były zaplanowane.
Ale nie przez ofiarę. To był plan obmyślony przez oskarżonych.
Świetnie przemyślany i idealnie zrealizowany plan.
Wysoki Sądzie, w toku procesu przedstawimy dowody na ich karygodne zachowanie
i sposób działania większości oskarżonych tamtej nocy.
Dlatego oskarżenie wnosi o maksymalny wymiar kary
dla Rubéna Entrerríosa, Jacobo Entrerríosa i Huga Roiga.
Wysoki Sądzie, chciałam zmienić wstępne wnioski dotyczące Bruna Costy,
ponieważ udowodniono,
że w noc wydarzeń miał poważnie ograniczoną świadomość
w wyniku dużego spożycia alkoholu i narkotyków.
W związku z tym
wnoszę o najniższy wymiar kary dla wspomnianego oskarżonego.
Dziękuję.
Chodźmy.
Co się stało?
Nie zniosę tego.
Co się dzieje?
Wczoraj znalazłem pismo…
zatytułowane „Umowa o zachowaniu poufności”.
Miriam obiecała nic nie mówić…
w zamian za pieniądze.
Nie mówić o czym?
Nie mam pojęcia.
Komu to podpisała?
Eloyowi.
Prawnikowi Entrerríosów?
Tak…
Ale nie martw się, maleńka.
Dowiem się, o co chodzi.
Chcę zobaczyć to pismo.
- Clara. Co u ciebie? - Cześć, César.
- Muszę cię o coś zapytać. - Oczywiście, śmiało.
Muszę to zrobić osobiście.
Nie ma sprawy, ale właśnie zaczynam zmianę.
Dobrze. Możesz wpaść później.
Oczywiście. Wpadnę wieczorem, po pracy.
Może się mylę…
ale nie widziałam twojej córki w sądzie.
Nie było jej tam.
To dla niej zbyt wiele.
Rozumiem.
Ale jeśli Sandra wesprze narzeczonego,
łatwiej będzie uwierzyć w jego niewinność.
Niewinność?
Tak. Chłopcy są niewinni.
Wiem, że zawsze byłaś mu oddana. Podziwiam cię za to.
Ja też jestem oddany Sandrze.
Nie chcę, by musiała znosić więcej, niż jest w stanie.
Rozumiesz?
Nasze dzieci byłyby dziś w podróży poślubnej.
Obiecałem wspierać was do ogłoszenia wyroku.
Dotrzymam słowa.
Dziękuję.
Ale musimy odwołać zaręczyny z Rubénem.
Nie możesz mieć wszystkiego.
Bruno, to ja.
Wiem, nie powinnam przychodzić.
W takim razie,
czemu przyszłaś?
Nic nie zrobiłeś.
Nie zrobiłeś tego.
- Co takiego? - Cały czas byłeś nieprzytomny.
Skąd to wiesz?
Hugo mi powiedział.
Hugo?
Policja znalazła więcej nagrań, na których jesteś nieprzytomny.
Wystarczy, że Hugo będzie zeznawać na twoją korzyść.
Nie zrobi tego.
Czemu?
Nie zrobiłby tego Rubénowi. Nie zdradzi go.
Nic nie zrobiłem?
Co teraz?
Czy jest za późno?
Jest dla nas za późno?
Nie.
- Dawno nie dzwoniłeś. - Miałem się dziś żenić.
Miałeś? Kto stchórzył, ty czy ona?
Ty byś za mnie wyszła?
To będzie cię więcej kosztować.
Nie.
Nie ściskaj tak mocno.
Zamknij się.
Pieprzona suka. To twoja wina.
Sprowokowałaś nas, dziwko!
Puść mnie!
Prawie mnie udusiłeś, gnoju!
Złożę na ciebie doniesienie.
Nie ty pierwsza.
Co ty tu robisz?
- Chcę z tobą porozmawiać. - O czym?
Dobrze wiesz.
Rozmawiałeś z policją?
Jak się dowiedziałeś?
Od kiedy się przyjaźnimy?
Chcę wiedzieć czemu.
Czemu mnie tam zostawiłeś? Czemu do tego dopuściłeś?
Nie miałem wyjścia.
Musiałem wybierać.
I pozwoliłeś mi wierzyć, że zgwałciłem swoją dziewczynę.
Ty wiesz najlepiej, jak to jest być zakochanym.
Czego chcesz? Po co przyszedłeś?
Chcesz mnie uderzyć? Przywal mi! Przyłóż mi i spieprzaj!
Hugo…
znam cię.
Wiem, że jesteś inny.
A teraz podczas procesu masz szansę to udowodnić,
wybrać ponownie.
Nie rób tego dla mnie
ani dla Rubéna.
Pomyśl o sobie.
Pomyśl, kim jesteś
i kim będziesz, jeśli skłamiesz.
Już myślałam, że nie przyjdziesz.
Obiecałem. To chyba coś ważnego.
Jakie szemrane zlecenia wykonujesz dla Entrerríosów?
Nie jestem z tego dumny i nie chcę o tym mówić.
Ale zrobiłbym to ponownie.
Czy to ty
zaatakowałeś Bruna w jego mieszkaniu?
- Co? - Ty to zrobiłeś?
Tak czy nie? Mów prawdę.
Nie.
To nie ja.
Musiałam to od ciebie usłyszeć.
O co chodzi? Co się dzieje?
Zależy ci na mnie?
Oczywiście, że tak.
- I to bardzo. Wiesz o tym. - Więc mi pomóż. Musisz pomóc Brunowi.
Co mam zrobić? Słucham.
Kiedy nadejdzie twoja kolej, zeznawaj na jego korzyść.
Powiedz, że nie jest taki jak pozostali.
Twoje zeznanie będzie dla sądu wiarygodne.
- Sam nie wiem. - Znasz go od dziecka.
Widziałeś, jak dorasta.
Wiesz, że nikogo by nie skrzywdził. Nie jest do tego zdolny.
Tym bardziej Alby.
Jedynymi winnymi są Entrerríosowie.
Clara.
Jestem zdesperowana. Proszę cię.
Proszę.
Boję się, że Bruno trafi do więzienia na Bóg wie ile lat.
- Musisz nam pomóc. - Dobrze.
- Proszę. - Spokojnie.
- Błagam. - Spokojnie.
- Proszę cię. - Posłuchaj.
Zrobię, co mogę.
- Naprawdę? - Tak.
Bardzo ci dziękuję.
Dziękuję.
Już dobrze.
Spokojnie.
Rubén?
Hugo…
Potrzebuję pomocy.
- Gdzie jesteś? - W pieprzonym hotelu.
Rubén!
Kurwa mać. Bez jaj.
Chodź tu.
No już, wstawaj.
Co się, kurwa, stało?
- Hugo? - Cholera.
- Hugo. - Nic ci nie jest?
Kurwa mać.
- Jedziemy do szpitala. - Tylko tego nam brakuje.
Nie teraz, Rubén.
Hugo,
miałeś rację.
Tylko tobie mogę ufać.
Chodźmy. Musimy być punktualni.
Nie lubię tu przychodzić. Nie znoszę tej twojej nory.
Tato, czy wątpiłeś kiedyś w słuszność swoich działań?
- Nie, nigdy. - Nie?
Nie.
A jeśli robiąc co należy, zrujnuję sobie karierę wojskową?
Jeśli wypełnię
swój obowiązek, sam skażę się na zwolnienie?
Nie, synu.
Każdy widzi życie z własnej strażnicy.
Najważniejsze, żeby wiedzieć, jak bronić swojego,
nie dając się sprowadzić na złą drogę
i wzbudzając powszechny szacunek.
Tak robi mężczyzna.
I niestety nie jestem pewien, czy ty nim jesteś.
Poczekam w aucie.
Wzywam na świadka Huga Roiga.
- Czy przysięga pan mówić prawdę? - Przysięgam.
- Oskarżenie może zaczynać. - Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Dzień dobry, panie Roig.
Przyjaźni się pan z Rubénem Entrerríosem, Jacobo Entrerríosem i Brunem Costą?
Tak.
- Od kiedy? - Od dziecka.
To pana najlepsi przyjaciele?
- Tak. - Robicie wszystko razem?
Co ma pani na myśli?
Świętowanie, imprezy, ciężkie chwile.
Tak.
Czy wie pan wszystko o swoich przyjaciołach?
Myślę, że tak.
Gdzie był pan w nocy 10 czerwca tego roku?
- Poszedłem z nimi na imprezę. - Dokąd?
Do Pubu u Kevina.
- Wypiliśmy też kilka drinków na ulicy. - Tylko piliście?
Nie.
Co jeszcze? Braliście narkotyki?
- Tak. - Może pan sprecyzować jakie?
Zażyliśmy kokainę i amfetaminę.
Był pan świadomy, co się wokół pana dzieje?
Tak.
Z kim wpadł pan na Albę Llorens?
Z Jacobo i Rubénem.
A Bruno?
Przyszedł potem.
Rozumiem.
Doprecyzujmy szczegóły.
Czy zmusił pan powódkę do odbycia stosunku seksualnego?
Nie.
- Czy któryś z kolegów ją do tego zmusił? - Nie.
Czy dokonał pan penetracji waginalnej?
- Tak. - Słucham?
Tak.
Tylko pan?
Nie.
Kto jeszcze?
Jacobo.
Rubén.
Mówił pan, że Bruno zjawił się później.
Czy uczestniczył w gwałcie?
Sprzeciw. Nie wolno używać tego terminu.
Podtrzymuję. Proszę przeformułować pytanie.
Czy Bruno Costa odbył stosunek seksualny z powódką?
Pytanie jest proste, panie Roig.
Tak czy nie?
Tak czy nie, panie Roig?
Tak, on też.
Co zaszło między wami latem 2015 roku?
Nie pomyślałaś, że wykorzystają to przeciwko tobie?
Tak, spotykałem się z Albą.
- Alba. - Wybacz mi, proszę.
Eloy po mnie przyjedzie. Nie może nas zobaczyć.
Czy uprawiał pan kiedyś seks grupowy?
- Nie, ja nie. - A kto?
Mój kuzyn, Rubén.
Rubén wynajął dziewczynę do towarzystwa.
Chcę przedstawić niespodziewany dowód.
Rubén zniechęcił do siebie całą salę. Widziałaś ich miny?
A to co? Miejskie kółko teatralne?
Nie znaczy nie!
- Zamieńmy problem w rozwiązanie. - Mireia Salarich, doktor psychiatrii.
Potwierdziłaś publicznie, że twój syn jest upośledzony.
Zwołałem nadzwyczajne posiedzenie zarządu,
żeby uniemożliwić komuś takiemu prowadzenie firmy.
Tacy ludzie są zwykle recydywistami.
Zwłaszcza gdy mają pieniądze, by zacierać ślady.
- Dwa zgłoszenia napaści seksualnych. - Obie pracowały dla Entrerríosów.
- Nie mogę pomóc. - Entrerríosowie są przerażający.
Wiem dokładnie, co czujesz.
Gdy Alba dowiedziała się o pana rzekomym udziale w tym zdarzeniu,
jaka była jej pierwsza reakcja?
- Chciała to zgłosić. - Był pan przeciwny.
- Czemu? - Pomyśl o córce, zanim coś powiesz.
- Musimy udowodnić, że ją odurzyli. - To niemożliwe.
Wystarczy, że znajdziemy dilera Jacobo i spółki.
Naprawdę nie wiesz, kto to był?
Napisy: Agnieszka Komorowska