NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zeznania Huga Roiga
wydają się potwierdzać udział Bruna Costy, chłopaka ofiary, w wydarzeniach…
Miałam nadzieję, że Hugo powie prawdę.
Za długo przebywa z tą rodziną.
Wyprali mu mózg. Czego się spodziewałaś po pieprzonym gwałcicielu?
Nie wiem już, jak pomóc Brunowi.
- Nie mam pojęcia. - Wiem.
Przykro mi.
- Nie teraz, dziękuję. - Musisz jeść, Bruno.
- Nie jestem głodny. - Proszę.
Ciociu, nie jestem głodny.
Choć przez chwilę łudziłeś się, że powie prawdę?
Hugo jest inny niż pozostali dwaj, ale wiedziałem, że skłamie.
Czemu?
Bo jest zakochany w Rubénie.
Jeśli miał komuś pomóc, to nie mnie.
Daj spokój. Musieliśmy wrobić Bruna. Inaczej mielibyśmy przejebane.
Nie możemy dostać 20 lat za pół godziny. To, kurwa, bez sensu.
Wszystko minie. Przysięgam.
Przepraszam za to, co mówiłem.
Nie lubię…
Nie lubię facetów, ale gdybym lubił, na pewno bym na ciebie poleciał.
Tak sobie myślałem. Kiedy uprawiasz seks z laską…
co wtedy czujesz?
Serio. Kiedy z nimi jesteś, zastanawiam się,
czy coś czujesz, czy po prostu płyniesz z prądem.
Właśnie wychodziłem.
Dobranoc, Rubén.
- Powiedziałem… - Zrobiłeś, co musiałeś, synu.
- Drzwi są zamknięte. - Rubén wynajął dziewczynę do towarzystwa.
Ale coś się musiało stać, bo przyjechał po niego Hugo.
Kto to nagrał?
Kolega, który pracuje tam jako parkingowy.
- Powiedział, że dziewczyna płakała. - Zna ją?
Nie, pracuje tam dorywczo. Nie wie nawet, jak ją znaleźć.
Jak się nazywa?
- Zgodzi się zeznawać? - Mój kolega?
Tak. Musiałby powiedzieć, co widział, i zasugerować, czego nie widział.
Jak tylko rozpoznał Rubéna, nagrał to, żeby pomóc.
- Ale nie chce się mieszać. - Mogę z nim porozmawiać?
Możesz spróbować.
Mój kolega miał problemy z glinami.
Nie zgodzi się.
Przycisnąłeś go wystarczająco?
- Dla Alby zrobiłbym wszystko. - Jasne.
- Mogę to pożyczyć? - Pewnie.
- Drzwi są zamknięte. - Cicho.
- Wszyscy śpią. - Chodźmy do domu.
Idziemy?
Idź. Dogonię cię.
Bruno!
Chodź!
Uprawialiśmy z nią seks.
Ale dobrowolny.
Czy ma pan na myśli, że powódka wyraziła na niego zgodę?
Tak.
Jej jęki jasno wyrażały… zadowolenie.
Od początku do końca.
Musi pan mieć doświadczenie w takich sytuacjach.
Nie rozumiem.
- Żeby móc tak twierdzić. - To było oczywiste. Takie rzeczy się wie.
Zapewniam, że w przeciwnym razie zostawilibyśmy ją w spokoju.
Czy uprawiał pan kiedyś seks grupowy?
- Nie, ja nie. - Nie pan.
A kto w takim razie?
Mój kuzyn.
Rubén.
Nie powiedziała „nie”, „dość” ani żebyśmy przestali.
Mogła odejść. Nic jej nie powstrzymywało.
Nic nie powiedziała.
A zanim zaczęliście, zapytaliście, czy tego chce?
Nie wiem, jak to działa w pani wieku, ale o takie rzeczy się nie pyta.
To się dzieje, gdy pożądanie jest obustronne. Nie ma o czym rozmawiać.
Sądzi pan, że została, bo uważała was za bardzo atrakcyjnych,
a seks pod mostem za niezwykle ekscytujący?
Dla mnie był ekscytujący.
Podniecało mnie to.
A może została raczej ze strachu,
który ją sparaliżował, gdy otoczyła ją grupa silniejszych od niej mężczyzn?
- To kłamstwo. Nie groziliśmy jej. - Tego nie powiedziałam.
- Sprzeciw. - To jakiś przekręt, żeby wyłudzić kasę?
Możemy mieć każdą. Nie musimy nikogo gwałcić.
Gwałcić? Wspomniał pan o gwałcie?
Wysoki Sądzie, to manipulowanie zeznaniami.
Oddalam. Proszę kontynuować.
Proszę mi coś powiedzieć. Czy uważa się pan za normalnego?
Oczywiście.
Czy uważa pan, że traktuje kobiety normalnie?
Wysoki Sądzie, chcę przedstawić niespodziewany dowód,
który rzuci światło na charakter oskarżonego i jego definicję normalności.
Nie powiadomiono nas.
- Zamknięte. - Cicho.
- Wszyscy śpią. - Zamknij się. Chodźmy do domu
Nie, chodźmy gdzieś. Napijemy się i zajebiście zabawimy.
- Nigdzie nie idziemy. - Czemu? I tak tu jesteś.
- Ty dupku. Jak zawsze mnie oszukałeś. - Chodźmy!
- Oni chcą się napić. Spójrz na nich. - Chodź. Idziemy.
Dobra…
Dobra.
Jak widać,
dwóch oskarżonych opuszcza hotel Los Álamos
znany w okolicy jako miejsce schadzek.
A konkretniej?
Powiedzmy, że to burdel działający pod przykrywką hotelu,
i tak się składa, że należy do rodziny Entrerríosów.
Sprzeciw.
To niedopuszczalne zniesławienie niemające związku z procesem.
Wysoki Sądzie, przedstawiam zainteresowania oskarżonego
i jego relacje z płcią żeńską.
Kontynuujmy.
Panie Entrerríos,
czy dwie noce temu miał pan z kimś kontakt w tym hotelu?
- Nie. - Zeznaje pan pod przysięgą.
To, jak mój klient spędza czas wolny i wydaje pieniądze,
nie ma związku z tą sprawą.
Przypominam, że nie ma pan teraz głosu. Kontynuujmy.
Dziękuję, Wysoki Sądzie. Panie Entrerríos,
dwie noce temu w hotelu zapłacił pan kobiecie za seks.
- Sprzeciw. - Zapłacił pan jej też za coś innego.
O czym pani mówi?
Wiemy, że w pokoju doszło do nadużyć i przemocy.
Sprzeciw.
Podobnie jak w przypadku powódki.
- Sprzeciw. - Może to pani udowodnić?
Niezupełnie, Wysoki Sądzie.
- Ale próbujemy… - Proszę podejść.
„Niezupełnie”, pani mecenas?
Mam nadzieję, że ma pani świadka, który to potwierdzi.
Świadek odmawia zeznań, a ofiara jest nieosiągalna.
Rozumiem.
Nie pozwolę pani zrobić z procesu przedstawienia.
Jeśli pani oskarżenia nie będą poparte dowodami
i będą miały wzbudzić wrogość wobec oskarżonych, podejmę działania.
Bardzo przepraszam.
Odraczam rozprawę do jutra.
Sprawa była prosta! Miał siedzieć spokojnie w domu.
Ale nie, musiał iść do hotelu, żeby zerżnąć dziwkę.
Dość. To nie dowodzi, że kogoś zgwałcił.
Racja. To dowodzi tylko, że wychowaliśmy głąba. Gratuluję ci.
Rubén zniechęcił do siebie całą salę. Widziałaś ich miny?
Ta adwokatka nie jest taka głupia.
- Zamieńmy problem w rozwiązanie. - Nie rozumiem.
Zadzwonimy do Salarich.
- Chyba żartujesz. - Zastanów się.
Jej zeznania mogą pomóc Rubénowi.
Albo nam zaszkodzić.
Nie chcę więcej niespodzianek.
- Jasne? - Zgoda.
Do zobaczenia jutro.
- Cześć. - Do jutra.
Czemu mi nie powiedziałeś?
- Ty byś powiedział o wypadzie na dziwki? - Mnie nie oskarżono o gwałt.
- Mówiłeś prawdę o Albie? - Daję słowo.
Świetnie. Nikomu nic nie mów.
- Kiedy… - Jutro.
Znał pan powódkę na długo przed tamtym dniem?
Tak, znam ją całkiem dobrze od trzech, może czterech lat.
- Ale nie rozpoznał jej pan wtedy? - Dawno jej nie widziałem.
Czy byliście kiedyś przyjaciółmi?
- Nie powiedziałbym tak. - Ale widywaliście się w mieście?
Tak, oboje jesteśmy stąd. Wszyscy się tu znają.
Co zaszło między wami latem 2015 roku?
Nie wiem. Minęło tyle czasu. Trudno powiedzieć.
Proszę spróbować.
W 2015…
Tak, spotykałem się z Albą.
Sprzeciw, Wysoki Sądzie. Jakie to ma znaczenie?
Nawet jeśli się spotykali, oskarżony ją wykorzystał.
To może lepiej ukazać motywy Alby, by oskarżyć moich klientów.
- Proszę kontynuować. - Dziękuję.
Jak zakończyła się ta relacja?
Musiałem z nią zerwać. Nie zaiskrzyło.
I jak to przyjęła?
Niezbyt dobrze.
Miała paranoję i obsesję na moim punkcie.
- Nękała mnie. - Groziła panu?
Mówiła, że jeśli nie wrócę do niej, poniosę konsekwencje.
Nie sądzi pan, że to oskarżenie może mieć związek z waszym rozstaniem?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie. To jawne naprowadzanie świadka.
Oddalam.
- Proszę kontynuować. - Dziękuję.
Nie pomyślałaś, że wykorzystają to przeciwko tobie?
Oczywiście, że nie.
Jak miałabym to pamiętać? To było wieki temu. Byliśmy dzieciakami.
- To kilka głupich całusów. Nic więcej. - Jesteś pewna?
- Nie ukrywaj żadnych szczegółów. - Bego, byłaś tam.
Gdyby doszło do czegoś więcej, wiedziałabyś pierwsza.
Ja też tego nie pamiętam, ale to prawda, że Rubén ją nękał.
- Jak to? - Był uciążliwy.
Chwileczkę. Jak to działa?
To szczegóły mojego życia są drobiazgowo oceniane?
Nikt nie mówi, że to sprawiedliwe, ale uprzedzałam, że będą bezlitośni.
Zaskoczyli mnie. Gdybym wiedziała, przygotowałabym się.
Poszukałabym wiadomości, zdjęć w sieci, świadków, czegokolwiek.
- Teraz ty wyglądasz na niezrównoważoną. - Co masz na myśli?
Z czterech oskarżonych dwóch było twoimi chłopakami.
Jakich dwóch? Rubén nigdy nie był moim chłopakiem!
- W oczach sądu był. - Chwileczkę.
Nikt normalny nie uwierzyłby, że ona kogoś nękała,
zwłaszcza tego psychola.
Masz całkowitą rację, Bego. Zgadzam się z tobą.
Ale sąd nie opiera się na opiniach, tylko na faktach.
Eloy wie, że to ci zaszkodzi.
Miał asa w rękawie i wyciągnął go przed twoimi zeznaniami.
Musimy się przygotować.
Alba.
Wybacz mi, proszę.
Wybacz mi. Nie wiem, jak mogłam ci nie wierzyć.
Alba.
Eloy po mnie przyjedzie. Nie może nas zobaczyć.
To bransoletka ode mnie?
Tak.
Po wznowieniu porannej pełnej napięć sesji
przyjdzie kolej na jednego z najbardziej oczekiwanych świadków.
Panie Costa, może pan odpowiedzieć?
Panie Costa.
Nie pamiętam nic z tej nocy. Mówię prawdę.
Nie wiem, jaka jest według pana prawda, ale fakty i dowody potwierdzają,
że brał pan udział w tym przestępstwie.
Jest pan na nagraniu z resztą oskarżonych.
Nie widziałem tego filmu,
ale to niemożliwe, żebym brał w tym udział.
Przyznaje pan, że tam był i nic nie zrobił?
Wiem tylko, że obudziłem się w domu
z okropnym bólem głowy, nie pamiętając poprzedniej nocy.
Jak wyjaśni pan czwartą próbkę nasienia, którą pobrano od ofiary?
Jest was czterech, a jedna należy do pana.
Kochałem się z Albą jeszcze w Madrycie, przed powrotem do domu.
W nocy mogło dojść do ponownej penetracji.
Mówiłem, że to mało prawdopodobne.
To nie znaczy, że pan tego nie zrobił.
Czy regularnie zażywa pan narkotyki?
- Regularnie nie. - Ale sporadycznie?
- Okazjonalnie. - A tamtej nocy brał pan narkotyki?
Tak.
Wie pan, do czego człowiek jest zdolny pod wpływem niektórych substancji?
Nikogo bym nie skrzywdził, nawet pod wpływem substancji, zapewniam.
Jeszcze jedna rzecz, której wciąż nie rozumiem.
Jeśli nie pamięta pan nic z tamtej nocy,
to kiedy dowiedział się pan o swoim rzekomym udziale w tych wydarzeniach?
Kiedy mi powiedzieli.
- Kogo ma pan na myśli? - Sprzeciw.
- Podtrzymuję. - Jak pan zareagował?
Wiedziałem, że to niemożliwe. Nie wierzyłem im.
- Nie mam więcej pytań. - Dziękuję, prokuratorze.
Oddaję głos oskarżeniu.
Za pozwoleniem, Wysoki Sądzie.
Panie Costa, powódka panu ufała.
Po tym incydencie mieszkaliście razem jeszcze przez kilka miesięcy.
Jak mógł pan ukrywać prawdę?
Trudno… to wyjaśnić.
Proszę spróbować.
Nie mogłem zaakceptować, że taka była prawda.
Ze względu na nią czy siebie?
Nas oboje.
Sam nie wiem. Myślałem, że wszystko powoli się ułoży.
Gdy Alba dowiedziała się o pana rzekomym udziale w tym zdarzeniu,
jaka była jej pierwsza reakcja?
- Chciała to zgłosić. - Był pan przeciwny.
Panie Costa?
Tak.
Dlaczego?
Czy ktoś z rodzin oskarżonych nie naciskał czasem na pana?
- Żeby pan milczał? - To sugerowanie odpowiedzi.
Czy to prawda, że panu grożono…
Pani adwokat ma obsesję na punkcie tej rodziny.
- Podtrzymuję sprzeciw. - Nie mam więcej pytań.
- Porozmawiamy w domu. - Z kim?
- A to co? Miejskie kółko teatralne? - Chodźmy.
Gwałciciele!
Wierzymy ci!
Nie rób nic głupiego.
Nie dam się obrażać pieprzonym feminazistkom.
- Nie widzisz, że cię prowokują? - Nie.
Nie daj się podpuścić.
Gwałciciele!
- Wierzymy ci! - Wsiadajcie.
Gwałciciele!
- Gwałciciele! - Nie znaczy nie!
Alba, jest coś…
co…
Gdy zobaczyłam nagranie z napaści, nabrałam podejrzeń,
ale po sytuacji z prostytutką nie mam wątpliwości.
Byłabym naprawdę zaskoczona,
gdyby zrobili to po raz pierwszy.
Tacy ludzie są zwykle recydywistami.
Zwłaszcza gdy mają pieniądze, by zacierać ślady.
Jacobo na pewno trudniej jest przyłapać…
Chwileczkę.
Jeśli to prawda, to czemu nikt nie złożył na nich doniesienia?
Ty to zrobiłaś.
I co zrobimy?
Poszukamy.
Poszukamy zgłoszeń gwałtów z ostatnich lat,
które wycofano lub zamknięto.
Mógłby się tym zająć detektyw, ale nie mamy czasu ani pieniędzy.
Detektyw albo ktoś z odpowiednimi dostępami.
…zeznania Bruna Costy,
oskarżonego i chłopaka domniemanej ofiary.
Oskarżony trzyma się swojej wersji, nie dostarczając nowych dowodów
mogących wyjaśnić, co stało się w noc…
Przez chwilę myślałam, że Bruno przyzna, że mu grożono.
To by było niewiarygodne.
Myślisz, że to zmyślił? Że okłamał Albę.
Ja zrobiłbym wszystko, żeby nie stracić Alby.
Nie wątpię.
Od kiedy wiedziałaś…
Że cię nie kocha?
Od zawsze.
Myślałem, że tym razem będzie inaczej.
Bo była zdruzgotana?
Uważasz, że wykorzystałem Albę?
Oszukujesz się, Tirso.
Skąd możesz wiedzieć?
Bo mam tak samo z tobą.
Toño, nalej mi kieliszek orujo.
Już się robi.
Niech będą dwa.
Z samego rana zabiorą cię do sądu.
Mam nadzieję, że pomogę.
Powiedz to tak, jak powiedziałaś mnie, a wszystko będzie dobrze.
Do widzenia.
To była Salarich. Jest już w hotelu.
Kto jeszcze wie?
Tylko my dwoje.
Reszta dowie się, gdy będzie zeznawać.
CLARA: ODWAGI, DO ZOBACZENIA PO WSZYSTKIM
Pomyśl o córce, zanim coś powiesz.
Panie Valdivieso, to pan przyjmował zeznania Alby w sprawie rzekomej napaści.
Tak. Ja pierwszy z nią rozmawiałem.
Przyjmował pan jej zeznania kilka razy.
Zgadza się.
Czy coś w jej zeznaniach zwróciło pańską uwagę?
Panie Valdivieso, mam powtórzyć pytanie?
Nie, nie ma takiej potrzeby.
Jedna rzecz zwróciła moją uwagę.
Za każdym razem, gdy Alba opowiadała, co się stało,
powtarzała to samo, używając dokładnie tych samych słów.
Proszę nam wyjaśnić, co to może oznaczać.
W sytuacjach stresowych zdenerwowane osoby nie powtarzają w kółko tego samego.
- Alba powtarzała wszystko słowo w słowo. - Jak wyćwiczoną przemowę?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie. Naprowadzanie świadka.
Oddalam.
Dziękuję za pańską cenną analizę.
Nie mam więcej pytań.
Wysoki Sądzie, jeśli mogę.
Panie Valdivieso,
co łączy pana z rodziną Entrerríosów?
Nic szczególnego.
A z reprezentującym ich mecenasem Eloyem Duvallem?
Nic.
Czy pracował pan dla niego?
- Co ma pani na myśli? - Specjalne świadczenia.
Prosi pana o coś, oferując w zamian coś innego.
Moim jedynym zajęciem jest praca w lokalnej policji.
Pańska córka leczy się w USA z powodu poważnej choroby, prawda?
Sprzeciw.
Czy to prawda, że leczenie opłaca rodzina Entrerríosów?
- Sprzeciw. - Co dostaje w zamian…
- Sprzeciw, Wysoki Sądzie. - Podtrzymuję.
Tak naprawdę nie dzwoniłam w sprawie kawy.
Słucham.
Jak mogę ci pomóc?
Marta jest przekonana,
że nie byłam pierwszą ofiarą gwałtu Jacobo i Rubéna.
Też tak myślę.
Nie ma jednak śladów żadnych zgłoszeń. Musiały zostać zatuszowane.
Najprawdopodobniej.
Można to sprawdzić? Skargi, które zostały wycofane.
Nic nie znalazłam. Entrerríosowie są bardzo potężni.
Potrzebujemy tylko jednej ofiary, która zechciałaby zeznawać.
Jestem na celowniku. Mam związane ręce.
Proszę.
Co ona tu robi?
Nie mam pojęcia.
- Proszę podać nazwisko i zawód. - Mireia Salarich, doktor psychiatrii.
Doktor Salarich, czy leczyła pani któregoś z moich klientów?
Tak. Rubéna Entrerríosa, odkąd skończył sześć lat.
Miał wypadek. Omal nie utonął w basenie.
Dlaczego potrzebował pani pomocy?
W wyniku wypadku doszło u niego do niedotlenienia mózgu.
Jakie to ma znaczenie dla sprawy?
Wysoki Sądzie, w wyniku tego zdarzenia mój klient doznał urazu mózgu.
Czy Rubén Entrerríos jest niepoczytalny?
Uszkodzeniu uległa część jego mózgu, a konkretnie tylna kora ciemieniowa.
Ten obszar mózgu odpowiada za planowanie ruchów
i świadomość przestrzenną,
ale pełni też kluczową rolę w procesie podejmowania decyzji.
W przypadku Rubéna obszar ten jest upośledzony.
Czy to oznacza, że Rubén nie zawsze wie, co robi?
To oznacza, że prawie zawsze to inni decydują za niego.
Jest jedna osoba mająca szczególnie duży wpływ na Rubéna.
Drugi oskarżony, jego kuzyn Jacobo.
- Masz z tym coś wspólnego? - Po co miałbym to robić?
Nie mam więcej pytań. Dziękuję.
- Gratulacje. Genialny pomysł. - Nie miałam wyjścia.
Miałaś, ale uratowałaś swojego syna kosztem mojego.
Wyobraźnia cię ponosi.
A tobie brak przewidywania. Nie pomyślałaś, kto może ucierpieć.
Co masz na myśli?
Potwierdziłaś publicznie, przed sędzią,
że twój syn jest upośledzony.
Zwołałem nadzwyczajne posiedzenie zarządu,
żeby uniemożliwić komuś takiemu prowadzenie firmy.
Dziękuję, moja droga bratowo.
Rubén.
OTWARTE
- Dwa nazwiska. - Dwa zgłoszenia napaści seksualnych.
Oba wkrótce wycofano?
Obie pracowały dla Entrerríosów.
Zawartość usunięto.
Czuję, że sprawy tych dwóch kobiet to tylko czubek góry lodowej.
Giner znalazła tylko to. Powinno się przydać.
Isabel? Dzień dobry, nazywam się Marta Villar.
Jestem prawniczką. Dzwonię w sprawie procesu Entrerríosów.
Isabel?
- Rozłączyła się. - Spróbuj jeszcze raz.
Jakby to miało coś zmienić.
Mamy tylko dwie możliwości.
Znalazłaś coś na temat Lucíi Soler?
- Nic z tego. Nie odbiera. - Znalazłam ją.
Lucía Soler, nauczycielka angielskiego, głównie biznesowego.
- Jest jakiś numer? - Mam.
Proszę. Oby się nie rozłączyła.
Muszę coś wymyślić.
Clara.
Co ty tu robisz?
- Jak śmiesz? Wynoś się! - Pójdę, ale pozwól mi to naprawić.
Miałeś szansę to zrobić. Już za późno.
Nie, posłuchaj. Wciąż dużo wiem o Entrerríosach.
Czemu nie powiedziałeś prawdy? Czemu jej nie zeznałeś?
Zdajesz sobie sprawę, że pogrążyłeś Bruna i mnie?
Nie rozumiesz, że zrujnowałeś nam życie?
- Wiem, ale nie miałem wyboru. - Czemu?
Pomogłabym ci. Zrobiłabym to.
Nie rozumiesz tego?
Mogłam coś zrobić.
- Mogło być inaczej. Pomogłabym… - Clara.
Nie możesz mi pomóc.
Wynoś się. Wyjdź.
Dobrze.
Wyjdź stąd.
SALA PRASOWA
Wejdź. Dzięki, że przyszłaś.
- Usiądziesz? - Nie.
Zbieram wypowiedzi świadków do reportażu o sprawie.
To ciekawe, że jeden z oskarżonych jest partnerem domniemanej ofiary.
Nie „domniemanej”. Została zgwałcona.
Podczas przesłuchania obrona zasugerowała, że Alba lubi się bawić.
O co ci chodzi?
Sugerujesz, że była zbyt naćpana albo tego chciała?
Bycie gwałconą przez jebanych psycholi nie wpisuje się w jej koncepcję zabawy.
Jesteś dziennikarką.
Masz przekazywać obiektywne informacje.
- Wykonuję swoją pracę. - Manipulując faktami?
Moja praca polega na pokazaniu historii z różnych perspektyw.
Zgwałcili moją przyjaciółkę.
Nie wiem, czy dojdzie do siebie…
Nie wiem, jak jej pomóc.
Wszystko w porządku?
Nic nie jest w porządku. Tym bydlakom ujdzie to na sucho.
- Co się stało? - Nic nie mamy. Jak dotąd zupełnie nic.
Musimy udowodnić, że ją odurzyli.
To niemożliwe.
Nieprawda.
Wystarczy, że znajdziemy dilera Jacobo i spółki.
I że się przyzna. Masz jakiś pomysł?
Skąd mam wiedzieć?
Znasz każdego.
Naprawdę nie wiesz, kto to?
Może kogoś znajdę…
ale zeznając, sam by się obciążył.
Musi to zrobić. Musi zeznawać.
- To bardzo ważne dla Alby. - Poszedłby siedzieć.
Nie wiem, czy go przekonam.
Czyli też jest skurwysynem.
Do zobaczenia w sądzie.
Eloy, zaczekaj.
Chcę zobaczyć nagranie.
- Wiesz, że to będzie zamknięta sesja. - Na pewno masz kopię.
Nie jest przyjemne.
Folder „wideo”.
Pierwszy filmik.
Do zobaczenia.
Dawaj.
Pomacaj jej cycki.
Tak jest. Podoba ci się?
Dawaj.
Zrób to.
Teraz ja.
Już?
Dawaj.
Hugo…
Szmata.
Mocniej, kurwa. Rżnij ją.
Gdzie ty byłeś, stary?
Dzięki, że tak szybko przyszłaś.
- Nie ma sprawy. Mieszkam w pobliżu. - Tak?
Chcesz się przygotować do pracy, obrony dyplomu?
Nie. Chcę, żebyś zeznawała w sądzie.
- Co? - Jestem adwokatką Alby Llorens.
Może kojarzysz to nazwisko. Zaczekaj i posłuchaj, proszę.
Jeśli nie interesują cię zajęcia, nie mamy o czym rozmawiać.
Lucía, jestem Alba. Na pewno już mnie znasz.
- Nie mogę pomóc. - Wiem, że Entrerríosowie są przerażający.
Rozumiem.
Wiem dokładnie, co czujesz.
Też cały czas mam ochotę uciekać.
Ale gdy zacznie się uciekać, nie można już przestać.
Nie ma gdzie się schronić.
Musimy przestać uciekać i zacząć walczyć.
Nie jestem tak odważna jak ty.
Odwaga nie polega na nieodczuwania strachu.
Ale na niepoddawaniu się mimo uczucia przerażenia.
Dobrze…
Miałam prowadzić zajęcia angielskiego dla kierownictwa.
Miałam pracować przez trzy miesiące, ale po trzech tygodniach złożyłam skargę.
I dlaczego ją wycofałaś?
Dla pieniędzy.
Spłacili za mnie kredyt hipoteczny i studencki.
Nie jestem z tego dumna, ale pierwszy raz nie tonę po uszy w długach.
Mogłabyś nam powiedzieć, co ci zrobili?
Nie zgwałcili mnie. Przykro mi, że cię to spotkało…
To, co mi zrobili, to przy tym nic poważnego.
Każde molestowanie jest poważne.
Pewnego wieczoru,
po zajęciach,
zaprosili mnie na wspólną kolację.
Wszyscy siedzieliśmy przy stole,
gdy nagle zauważyłam rękę na mojej nodze pod obrusem.
Próbowałam ją odepchnąć, ale bezskutecznie.
Szepnął mi do ucha, żebym nikomu nic nie mówiła,
jeśli nie chcę stracić pracy.
Drugą ręką…
rozpiął sobie spodnie
i zmusił mnie do pieszczot.
Kto to był? Jacobo czy Rubén?
Żaden z nich.
A kto w takim razie?
Ojciec Rubéna.
Mariano Entrerríos.
SĄD OKRĘGOWY
Mónica?
Przepraszam, jesteśmy gotowi. Daj znak.
Trzy, dwa…
Po długo oczekiwanych zeznaniach domniemanej ofiary
proces wejdzie w ostateczną fazę.
Nie wiadomo, jak te kluczowe zeznania mogą wpłynąć na ostateczny wynik.
Dziś ofiara po raz pierwszy stanie z napastnikami twarzą w twarz,
i to dosłownie,
ponieważ nie poprosiła, by ją od nich oddzielić.
Jestem gotowa.
- Jak się trzymasz? - Dobrze.
- Jeśli chcesz, możemy poprosić o parawan. - Nie trzeba.
Kiedy będziesz zeznawać,
spróbuj patrzeć tylko na osobę zadającą pytania, dobrze?
Jeśli się zdenerwujesz, nie patrz na mnie, żeby nie pokazywać, że mnie potrzebujesz.
Pokaż im, kim jesteś i co zrobili.
Bądź pewna siebie, ale nie za bardzo, jasne?
Nie bądź zbyt zarozumiała.
Obrońcy trudniej jest przesłuchiwać bezbronnego niż zarozumiałego świadka.
Nie odpowiadaj pytaniem na pytanie.
I staraj się kontrolować swoje gesty.
Mowa ciała jest bardzo ważna. Nie krzyżuj rąk.
Ani nie trzymaj ich w kieszeniach.
A przede wszystkim na nikogo nie wskazuj.
Zasadniczo, choć nie zawsze, sędziowie stają po stronie bezbronnych.
- Chcesz, żebym udawała ofiarę? - Nie, ty jesteś ofiarą.
Chodźmy.
Wzywam na świadka Albę Llorens Vendrell.
Tirso?
- Chcę złożyć doniesienie. - Na kogo?
Na siebie.
Chciałabym im powiedzieć, że im wybaczam, że każdy zasługuje na drugą szansę,
ale nie byłabym szczera.
To nie byłoby sprawiedliwe, a ja chcę sprawiedliwości.
Chcę, żeby zgnili w więzieniu.
Ci skurwiele muszą zapłacić za to, co zrobili. Ja też.
Wiesz, co mi zrobiłeś?
Już cię nie potrzebujemy.
Odkryłam duże przelewy na konto Miriam od fikcyjnej firmy.
Od kiedy?
Od 2010 roku.
Co cię łączy z Eloyem?
Musisz być ze mną równie szczery, co z moim teściem.
Przegramy?
Prawdopodobnie.
Muszą unieważnić proces.
Podzwonię. Wiele osób ma u mnie dług.
- Mamo, co zrobimy, jeśli mnie skażą? - Nie pójdziesz do więzienia.
Hugo, nie wiem, co moja matka knuje, ale ma plan.
Obiecaj mi, że jeśli się nie uda,
nie będziesz czekać.
Napisy: Agnieszka Komorowska
Dnia 27 listopada 2020 roku Drugi Wydział Sądu Okręgowego w Alicante
w związku z powyższym orzeka, co następuje…
Nie znaczy nie!