NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Wyglądasz na zmęczonego. - Tak? Pracowałem do późna…
A może masz dziewczynę?
Nie mam.
A powinieneś. Nie miałabym nic przeciwko. Jak tam z Clarą?
Z Clarą? Dobrze.
Lubisz ją, prawda?
Jesteśmy przyjaciółmi. Bliskimi, ale nic więcej.
Jasne.
- Kiedy do mnie przyjedziesz? - Już niedługo, skarbie.
Masz zadzwonić do mamy.
Powiedz, żeby się nie martwiła. Zadzwonię jak najszybciej.
Chodzi o pieniądze, prawda?
Mama tak mówiła.
Nie martw się. Powiedz jej, że wszystkim się zajmę.
Kochanie, pożegnaj się z tata.
Muszę kończyć. Mam terapię.
W porządku. Porozmawiamy później.
Kocham cię.
Ja ciebie też. Pozdrów ode mnie swoją przyjaciółkę Clarę.
- Słucham. - Powinieneś o czymś wiedzieć.
- O co chodzi? - O twojego znajomego Tirsa.
Złożył doniesienie.
- Co? - U dowództwa.
Nie wiem, w jakiej sprawie. Rozmawiał z Giner.
Proszę powiedzieć, jaka jest ostatnia rzecz, którą pani pamięta?
Pamiętam, jak wychodziłam z pubu, żeby zaleźć Bruna,
a potem obudziłam się na plaży.
Czy w którymś momencie spotkała pani oskarżonych?
Nie pamiętam. Wszystko jest zamglone.
Jakie były wasze relacje przed tamtym dniem?
Nie licząc tych z Brunem Costą.
Żadne. Zerowe.
Mimo że byli najlepszymi przyjaciółmi pani chłopaka?
Mimo tego.
Ale z Rubénem Entrerríosem nie zawsze tak było.
Opowie nam pani o waszym związku?
Nie, bo nie byliśmy w żadnym związku.
Jest pani pewna?
Wysoki Sądzie, moja klientka udzieliła jasnej odpowiedzi.
To prawda.
Ale czas może zaburzać wspomnienia.
Albo kształtować je według upodobań.
- Proszę kontynuować. - Jak długo trwała pani terapia?
Kilka miesięcy.
Czuła się pani winna?
Do pewnego stopnia.
Skoro powódka czuła się „do pewnego stopnia” winna,
gdyby była w szoku, zdezorientowana,
przeżywała gehennę,
jak mogłaby po zaledwie kilku dniach wrócić do normalnego życia?
Wróćmy do pani życia w Madrycie.
Jak po tym zdarzeniu wyglądał pani związek z oskarżonym Brunem Costą?
Podejrzewam, że się zmienił.
Czytałam, że wiele par nie potrafi się z tym uporać…
i bałam się, że mnie odrzuci.
Wcześniej umawiałam się tylko z Tirsem.
Ma pani na myśli poważny związek?
Tak, tak myślę.
A potem był Bruno Costa?
Jak określiłaby pani wasz związek? Czy to był stały związek?
Kochaliśmy się.
Czy to się nie zmieniło? Nadal kocha pani Bruna Costę?
Człowieka, który rzekomo wykorzystał panią seksualnie?
- Sprzeciw. - Podtrzymuję.
- Lubi pani pozować nago? - Sprzeciw.
Podtrzymuję. Proszę przeformułować pytanie.
Czemu pozowała pani nago?
- Bo mnie o to poprosili. - Kto?
Wykładowcy sztuk pięknych.
Wzięła pani pieniądze za pokazanie ciała?
Tak. Za wykonanie pracy. Musiałam opłacić studia.
Nie możemy jej osądzać za to, że chce iść naprzód.
Nie możemy wtrącać się w jej życie ani kryminalizować jej zachowania.
Przypominam, że to powódka, a nie oskarżeni, ocknęła się na plaży.
Ile w najgorszym razie grozi mi lat, pani porucznik?
Teoretycznie sześć, ale to zależy od sędziego.
Nie byłeś karany, ilość narkotyków była niewielka.
Wyrok może być krótszy.
Od teraz koniec z wpadkami.
Tirso.
Dlaczego zmieniłeś zdanie?
Alba jest dla mnie ważna.
Ci skurwiele muszą zapłacić za to, co zrobili.
Ja też.
Powodzenia!
Kiedy zrozumiała pani, co się stało?
Tego samego ranka.
Doktor Bonet mnie zbadał i potwierdził, że zostałam zgwałcona.
- Prawdopodobnie. - Co?
Lekarz nie może potwierdzić gwałtu, bo go przy tym nie było.
Ale może znaleźć ślady przemocy
odpowiadające wymuszonemu stosunkowi seksualnemu.
Doktor Bonet w swoim zeznaniu jasno podkreślił,
że nie mógł stwierdzić, czy ślady na pani ciele
nie powstały w wyniku dobrowolnego stosunku.
Wiem, co się stało. Tak jak i pan.
Czy czuła pani presję, aby zidentyfikować pierwszych podejrzanych?
Chłopców, którzy rzekomo zginęli w wypadku.
- Sprzeciw. - Przypominam, że nie tego dotyczy proces.
Według pani kont w mediach społecznościowych
sporo pani chyba imprezowała?
- Sprzeciw. - Oddalam.
Proszę odpowiedzieć.
To względne, prawda? Ile to dużo, a ile to mało?
Ile to za dużo dla mnie, a ile dla nich?
Czy zwykle na imprezy nie zakłada pani bielizny?
Panie Duvall,
w sądzie, któremu przewodniczę, nie dopuszczę do takich insynuacji.
Sformułuję pytanie inaczej, trzymając się faktów.
Może pani wyjaśnić, czemu w miejscu zdarzenia
nie znaleziono żadnej bielizny?
- Nie. - Do czego pan zmierza?
Obrona twierdzi, że powódka wykorzystała dwuznaczną sytuację,
by skompromitować niewinnych mężczyzn, do których żywiła wyraźną urazę,
i by otrzymać w zamian hojną rekompensatę.
Wysoki Sądzie, gdyby moja klientka chciała hojnej rekompensaty,
jak twierdzi mecenas, przyjęłybyśmy ugodę i nie byłoby nas tu.
Alba Llorens nie chce pieniędzy. Chce sprawiedliwości.
Co…
Co powiedziałeś Giner?
Zejdź mi z drogi.
Często przymykałem na ciebie oko.
- Masz u mnie dług. - Gówno prawda.
Co powiedziałeś Giner?
- Prawdę. - Nie wierzę.
Chuj mnie to obchodzi.
Co, kurwa, powiedziałeś Giner?
- Skąd wiesz, że z nią rozmawiałem? - Nie pogrywaj ze mną.
Pytam po raz ostatni.
Zeznałem, że dragi, które podali Albie, sprzedałem twoim protegowanym
- Wiesz, co mi zrobiłeś? - O co ci, kurwa, chodzi?
Pieprzyć was. Ciebie i jebanych Entrerríosów.
Odbiło ci?
Powrót do miasta był dla mnie udręką.
Musiałam zidentyfikować ciała chłopaków z dyskoteki…
Spodziewałam się tatuażu. Musiałam go zobaczyć.
Ale uszkodzenia ciał to uniemożliwiły.
Potem przysłali mi nagranie.
Był na nim też Bruno.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Znam go. Czułam, że coś tu nie gra.
Czemu zmieniła pani zdanie na temat jego udziału w tym zdarzeniu?
Nie zrobił tego.
Nie mam dowodów, nikt nie ma, ale…
po prostu to wiem.
Tego, co mi zrobili, nie da się nazwać.
Da się.
To gwałt.
Sprzeciw. Znów użyto tego słowa.
Podtrzymuję.
- Proszę kończyć. - Nie mam więcej pytań, Wysoki Sądzie.
Przez długi czas się bałam.
Nigdy nie przydarzyło mi się coś podobnego…
Od tamtej nocy…
dawałam się opanować strachowi,
pozwalałam, by mną zawładnął i mnie zmienił.
Ale to, że tu dziś jestem i wiem, kim byli, pomoże mi to zakończyć.
Sprzeciw. To wygłaszanie mowy, a nie zeznawanie.
Panie mecenasie,
choć świadek musi wyjaśnić, co się stało,
trudno jest jej zapomnieć o cierpieniu i zachować obiektywizm.
Proszę mówić.
Chciałabym im powiedzieć, że im wybaczam…
że każdy zasługuje na drugą szansę…
ale nie byłabym szczera.
To nie byłoby sprawiedliwe, a ja chcę sprawiedliwości.
Chcę, żeby zgnili w więzieniu.
Żeby najlepsze lata swojego życia spędzili w czterech ścianach…
tak jak ja przez nich.
Odebrali mi część życia.
Chcę, żeby poczuli…
strach…
niepokój…
pustkę, bolesną samotność, które czułam przez nich tamtej nocy
i każdego kolejnego dnia i kolejnej nocy.
Chcę tylko
sprawiedliwości.
Żeby zapłacili za to, co zrobili, i żeby nie spotkało to innych kobiet…
Żeby prześladowało ich to do końca życia.
- Wysoki Sądzie, co to ma być? - Czas minął.
Możemy wygrać. To przecieki z samego sądu.
- Są wiarygodne? - Oczywiście.
Skąd ta pewność?
Mój kontakt z prokuratury zapewnia,
że udało nam się wzbudzić wątpliwości co do tej dziewczyny.
Pozwoliłeś jej wygłosić mowę, dostała swoje pięć minut.
- To był histeryczny akt desperacji. - Sędzia jest kobietą.
- Nie zapominajmy o tym. - Myślącą jak mężczyzna.
- Skąd to wiesz? - Nie lubi feministycznego lobby.
Często dawała to do zrozumienia.
Dlatego nie będzie chciała zostać sędzią, która uniewinniła nadzianych chłopaków,
bo nie pasowali do profilu albo jeden wydawał się opóźniony.
- To nie jest zabawne. - Dość.
- Jedziemy na tym samym wózku. - Muszę odebrać.
Niektórzy chcą z niego wyskoczyć.
Od asystenta Giner, mojego kontaktu w policji.
Sierżanta Puerty?
Tirso sprzedał im narkotyk, którego użyli tamtej nocy.
Ja pierdolę!
Giner przekazała to prokuratorowi.
Jak mogłeś do tego dopuścić? Jesteś, kurwa, bezużyteczny!
Co myślisz?
Myślę, że mamy szansę.
Przepraszam.
Słucham.
Tak, to ja.
Dobrze.
Już jadę.
- Kto to był? - Sędzia. Wzywa nas do sądu.
- Czemu? - W sprawie Tirsa.
Panie Rubio, czy może pan potwierdzić, że tamtej nocy
oskarżeni byli w posiadaniu narkotyku o nazwie flunitrazepam,
podobnego do tak zwanego „oddechu diabła”,
który wpływa na zdolność oparcia się napaści seksualnej?
Sprzeciw.
Wysoki Sądzie, wymieniam jedynie działania udowodnione medycznie.
Proszę kontynuować i przejść do sedna.
Powtórzę pytanie, nie działania.
Pani mecenas,
proszę ironizować poza salą sądową.
Przepraszam, Wysoki Sądzie.
Panie Rubio,
czy może pan potwierdzić, że tej nocy oskarżeni mieli flunitrazepam?
Zgadza się.
Skąd ta pewność?
Bo im go sprzedałem.
Panie Rubio, czy zdaje pan sobie sprawę, że przyznaje się do przestępstwa?
Tak.
- Zdaję sobie sprawę. - W porządku.
- Wezmę pod uwagę pana zeznanie. - Odwołam się.
Ma pan takie prawo.
Sąd rozpocznie obrady nad werdyktem. Proszę opuścić salę.
- Alba. - Porucznik Giner. Wyszłyśmy coś zjeść.
- Poczęstuje się pani? - Dziękuję. Chciałam pogratulować Albie.
Przesłuchanie musiało być trudne. Podobno świetnie się spisała.
Porucznik Giner.
- Nie wiem nawet, jak masz na imię. - Jestem Julia.
Musiałam ci to powiedzieć.
Dziękuję za wszystko.
Niewiele już brakuje.
Nie poddawaj się.
Rezygnujemy z twoich usług.
Czemu?
Wszystko ma swój koniec.
To przez Tirsa.
Jestem nikim?
Po tym, co dla was zrobiłem?
Wrobiłem Bruna w gwałt.
- Przeze mnie zginęli ci chłopcy. - Nie narzekaj.
Zarobiłeś kupę kasy.
Rozmawiałem z byłą żoną.
Moja córka będzie potrzebować
kolejnego cyklu terapii.
- Nie mogę go opłacić. - Tak.
Zrobię, co zechcecie.
Przykro mi.
Naprawdę mi przykro.
Wiele o was wiem.
Grozisz nam?
Jeśli nie ma innego sposobu…
Uważaj, César.
Dla córki nadal jesteś uczciwym gliną.
Nie złam jej serca.
Nie zapomnij oddać auta.
Nie będzie ci już potrzebne.
Według Marty…
twoje zeznania mogą być decydujące.
Mam taką nadzieję.
Wybaczysz mi kiedyś?
Sprzedałeś im narkotyk.
Gdybym wiedział, nie sprzedałbym im go.
Gdyby nie był dla mnie, to padłoby na inną dziewczynę.
Inną ofiarę.
Postąpiłeś bardzo odważnie.
Twoje zeznanie może pomóc ich zamknąć,
ale to nie usprawiedliwia tego, co zrobiłeś.
Masz rację.
I przepraszam.
Muszę lecieć.
Alba.
Kiedy Entrerríosowie szli nurkować,
dałaś Jacobo wadliwą butlę.
Pamiętasz?
To nie była pomyłka?
Może gdybyś nie zareagował, to mnie sądziliby zamiast nich.
Proszę tylko,
żebyś się mnie nie wstydziła, jeśli mnie spotkasz,
kiedy wyjdę zza krat.
Liczę, że nie trafisz za kraty.
Do zobaczenia.
Poprosiłem dziennikarzy o pomoc.
Mamy do czynienia z odrzuceniem myśli i moralnej wyższości feminizmu.
Udowodniono, że ten proces…
Powiem ci, co udowodniono. Że ofiara i Bruno wciąż się kochają.
Nie brał udziału w gwałcie.
Mój syn ma problemy psychiczne, w które nikt nie uwierzył.
- Skąd to negatywne podejście? - Bo nie wyrażasz się jasno.
To moja wina, że sądu nie dało się przekupić?
Że twój teść nie miał nic, co mogliśmy wykorzystać?
Czy mogę zmienić geny tej rodziny?
Przepraszam.
Masz rację. Mają to we krwi.
Myślałam, że Rubén, jako czarna owca, zmieni bieg naszej historii.
Eloy, musisz być ze mną równie szczery, co z moim teściem.
Przegramy?
Prawdopodobnie.
- A co z twoimi przeciekami? - Do tamtej chwili wygrywaliśmy.
Porozmawiaj z zaprzyjaźnionym sędzią. Może coś wymyśli.
I jeszcze jedno.
Prawniczka Alby miała nas pogrążyć.
Powinnaś to wiedzieć.
Eloy jest niekompetentny.
Może i świetnie sobie radził z interesami ojca,
ale powierzenie mu losu naszego syna…
Co to jest?
Prezent od prawniczki Alby.
Nie martw się, nie mogli tego wykorzystać podczas procesu.
Była nauczycielka angielskiego dzieci.
- Jak mogłeś ją napastować? - Mercedes…
Jak możemy winić syna, skoro jego ojciec jest zboczeńcem,
a może i dziadek nim był?
- Chciała wyłudzić pieniądze. Nie… - Ile?
Ile zgłoszeń Eloy musiał tuszować?
Twój syn ma 11 lat, Toño. Może spędzić kilka dni u mojej siostry.
Tak, ale nie mogę się przyzwyczaić. Lubię spędzać czas z Luisitem.
Ja nie mogę znów przyzwyczaić się do baru, a jednak tu jestem.
Przepraszam. Ale wiesz, że to dla mnie za mało.
Nie mogę nawet mieć marzeń.
Co cię łączy z Eloyem?
Jakim Eloyem?
Prawnikiem Entrerríosów.
Nic.
Zastanów się.
Chyba przedstawili mi go, żeby zajął się dokumentami restauracji.
Tak, dokumentami.
Kiedy to było?
Nie wiem. Jakiś czas temu.
Spróbuj sobie przypomnieć. To ważne.
O co ci chodzi?
Odkryłam duże przelewy na konto Miriam.
W kilku ratach, ale regularne.
Zawsze z tego samego konta. W imieniu fikcyjnej firmy.
Jest więcej maili. Treść została usunięta.
Od kiedy?
Od 2010 roku.
Wtedy urodził się Luisito.
Toño.
Jestem wrakiem.
Straciłam wszystko przez Albę.
Przestań obwiniać Albę.
Nie potrafię nawet uszczęśliwić męża.
Jesteś miłością mojego życia. Jak możesz mnie nie uszczęśliwiać?
Dałaś mi
najcenniejszą rzecz na świecie, mojego Luisita.
Jesteś cudowną matką.
Nie rozumiem.
Toño.
Myślałem, że nie chcesz mnie widzieć.
- Tylko dlatego, że mnie zdradziłeś? - Nie dramatyzuj. To nie w twoim stylu.
- Za szybko się poddałeś. - Kiedy zostawiłaś mnie dla Mariana?
Tak.
To mnie zabolało. Nie kochałeś mnie.
Nie miałem powodu, by oddalić zarzuty. Kryminalni dobrze się spisali.
Dlaczego dałeś mi nadzieję?
Myślałem, że zawrzecie ugodę przed procesem.
- Próbowaliśmy. - Zawsze cię lubiłem.
A ja ciebie.
Przegramy
i nie mam czasu.
Muszą unieważnić proces.
Dobrze.
Podzwonię. Wiele osób ma u mnie dług.
Jak chcesz, ale zrób to teraz.
Będziemy się spotykać?
To zależy od ciebie.
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
Po trzech długich tygodniach obrad i kontrowersyjnym procesie
ze sprzecznymi zeznaniami oskarżonych i domniemanej ofiary
jutro poznamy wreszcie werdykt w jednej z tegorocznych najgłośniejszych spraw.
Przyniosłam herbatę ziołową.
Domyśliłam się, że nie możesz spać.
Mamo,
co zrobimy, jeśli mnie skażą?
Odwołamy się.
Zrobię, co w mojej mocy.
Nie pójdziesz do więzienia.
Źle to wygląda, prawda?
Nie powiem ci, że będzie łatwo.
- Masz mnie za debila? - Tego nie powiedziałam.
Prosiłaś, żebym zadzwonił do lekarki.
Psychiatra była desperackim krokiem…
ale robisz niezrozumiałe rzeczy.
Nie jestem jak tata, jeśli to cię martwi.
Oczywiście, że nie.
Oczywiście.
Synu…
zjemy razem kolację?
Jak chcesz.
Zaczekaj.
Spałeś?
Nie za wiele.
Bruno, nie wytrzymam, jeśli pójdziesz siedzieć.
Lepiej o tym nie myśl.
Chciałabym cofnąć czas.
Śniło mi się, że byliśmy razem w twoim mieszkaniu…
Gotowaliśmy szczęśliwi, jak gdyby nigdy nic.
- A może uciekniemy? - Co?
- Uciekniemy? - Tak.
- Chcesz ze mną uciec? - Tak.
Też o tym myślałem, ale sam nie wiem.
I co?
To szaleństwo.
Dokąd byśmy uciekli?
Do bardzo dużego kraju. Musimy się wmieszać w tłum.
- Chiny są duże. - Nie żartuj.
Uzbekistan?
Czy w Uzbekistanie nie jest zimno?
W takim razie Demokratyczna Republika Konga.
Czego nie zrozumiałeś we wmieszaniu się w tłum?
Wyrok zostanie ogłoszony publicznie.
- Dlaczego? - Tak zadecydował sąd.
- Chcą nas upokorzyć. - Nie możemy przegrać.
Dziadek mówił, że Entrerríosowie nie są takimi ludźmi.
Dziadek mówił wiele rzeczy, które teraz nie mają znaczenia.
Pora być mężczyzną.
W oczekiwaniu na wyrok pracowaliśmy nad apelacjami.
Jeśli wyrok nie będzie dla nich korzystny, obrona złoży apelację. To pewne.
I wejdziemy w kolejny etap.
Jakieś pytania?
- Jeśli ich skażą… - Dlaczego „jeśli”?
- Skażą ich, prawda? - Mamy taką nadzieję.
Czy pójdą prosto do więzienia?
- Chcę… - Musisz wiedzieć…
Ty pierwsza.
Musisz wiedzieć, że cokolwiek się stanie,
wiem, że jesteś niewinny i że jesteś wspaniałą osobą.
Gdyby twoi rodzice tu byli, myśleliby tak samo.
Ale ich nie ma…
Na szczęście ty jesteś.
Zawsze będziesz dla mnie matką.
Zaraz się rozpłaczę.
Nie jestem czasem za młoda na twoją matkę?
Dnia 27 listopada 2020 roku
Drugi Wydział Sądu Okręgowego w Alicante,
składający się z szanownych sędziów,
przeprowadził rozprawę ustną w sprawie następujących domniemanych przestępstw.
Cztery wielokrotne przestępstwa napaści seksualnych
z artykułów 178, 180.1,
podpunkt pierwszy, drugi i trzeci oraz artykułu 74 kodeksu karnego.
Przestępstwo naruszające prywatność z artykułu 197.1
i 197.5 kodeksu karnego.
W związku z powyższym orzekamy, co następuje:
skazujemy Jacobo Entrerríosa na karę 15 lat więzienia
z całkowitym pozbawieniem biernego prawa wyborczego
oraz karę pięciu lat dozoru sądowego.
Dodatkowo oskarżony pokryje jedną czwartą kosztów postępowania.
Rubéna Entrerríosa, jako sprawcę przestępstwa,
skazujemy na karę 15 lat więzienia.
Huga Roiga skazujemy także na karę 15 lat więzienia.
A co do Bruna Costy…
skazujemy go na karę 15 lat więzienia
oraz nakazujemy pokrycie jednej czwartej kosztów postępowania.
Dodatkowo skazujemy go na dziesięć lat więzienia
za nakłanianie do czynu zabronionego,
uznając związek z ofiarą za okoliczność obciążającą.
Zamykam sesję.
Panie Duvall.
- Przepraszam. - Przepuśćcie nas, kurwa!
Nie macie nic do powiedzenia?
Nie znaczy nie!
- Przepraszam! - Alba, wierzę ci!
Proszę mnie przepuścić.
Mercedes,
nie wszystko stracone.
Słyszysz mnie?
Mercedes.
Mercedes?
Co ja bez ciebie zrobię?
- Co ja, kurwa, bez ciebie zrobię? - Nie wiem.
Nie wiesz? Mówiłeś chyba, że masz jakiś pomysł.
- Odpowiedz mi, kurwa! - Nie wiem!
Nie mam pojęcia! To koniec!
Chcę tylko…
móc być z tobą jak dawniej.
A nawet tego mi nie wolno.
Byłem dupkiem. Powinienem był się wcześniej przyznać.
Nie wiedziałem, jak to zrobić. Wiedziałem, że zawiodę ciebie i Albę.
- Od jak dawna sprzedajesz narkotyki? - Od czterech czy pięciu lat.
Straciłem pracę, a kumpel dał mi crack,
żebym mógł przeżyć…
To żadna wymówka. Chciałem przestać.
Bego.
Jesteś wspaniałą przyjaciółką, biorąc pod uwagę…
Że wolisz Albę?
Czasem nie widać lasu
spoza…
Drzewa przesłaniają…
Daj spokój, Tirso.
Będzie dobrze.
Zobaczysz.
Dziękuję, Bego.
Generał nawet mnie nie wysłuchał.
Gówno go obchodziło, co razem przeszliśmy.
Wydalili cię z wojska.
- I słusznie. - Tak.
To prawda.
- Dzień dobry, tu Mercedes Entrerríos. - Tak?
Przed wejściem do sądu odbędzie się spotkanie.
Proszę zebrać wszystkie media.
Wiele razy wyobrażałem sobie tę chwilę.
Naprawdę?
A ty nie?
Chyba zbyt wysoko się cenisz.
Alba…
Nie. Nie teraz.
Dużo myślę o tamtej nocy.
- Liczy się to, co mamy teraz. - Nic nie mamy.
Idę do więzienia. Musimy to zaakceptować i tyle.
Spójrz na mnie.
Posłuchaj.
Marta szuka sposobu na uniewinnienie cię.
Hej.
Nie łam się. Spójrz na mnie.
Nie rób tego.
Złożymy apelację i udowodnimy twoją niewinność.
Musimy walczyć.
Chcę…
Chcę, żebyś mi obiecała…
że jeśli się nie uda…
nie będziesz czekać.
Obiecaj mi to.
Wiesz, co mogę ci obiecać?
Dopóki jest nadzieja, nie poddam się.
I tobie też nie pozwolę się poddać.
- Co dostanę, skoro wszyscy tu są? - Spokojnie. Poznasz wszystkie szczegóły.
- Proszę zdradzić, o co chodzi. - Dowiesz się z kolegami.
Czemu nas pani tu zebrała?
Dziękuję mediom za przybycie.
To, co powiem, zmieni historię mojej rodziny.
Oraz historię przeklętego procesu, który nie powinien był się odbyć.
Hugo, nie wiem, co moja matka knuje, ale ma plan!
Nie zamkną nas, kurwa.
Hugo!
To, co powiem, zmieni historię mojej rodziny.
Mercedes przysporzyła nam dość kłopotów. Najwyższa pora, żebyśmy przejęli stery.
Ty i ja.
Zanim mnie wyrzucisz, błagam, wysłuchaj mnie.
Wezwij policję i skieruj tu karetkę. Zostanę z nim.
Musisz obserwować Albę. Chcę znać każdy jej krok.
Luisito, nie możesz przyjmować prezentów od obcych.
- Dobrze. - Nie nazwałbym siebie obcym.
Co jest z tym miastem? Czy wszyscy mnie okłamują?
Mam nadzieję, że już nie handlujesz.
W życiu.
Skończyłem z tym.
- Wywaliłaś je? Nie wkurwiaj mnie. - Ty mnie nie wkurwiaj.
Ty kretynko!
Chodź, idziemy.
Nikt stąd nie wyjdzie
To był pomysł Rubéna.
Przysięgam.
To wina tej pieprzonej szmaty Alby.
Cześć.
Napisy: Agnieszka Komorowska