NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Hugo, nie wiem, co moja matka knuje, ale ma plan!
Nie zamkną nas.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Czemu nas pani tu zebrała?
Dziękuję mediom za przybycie.
To, co powiem, zmieni historię mojej rodziny.
Oraz historię przeklętego procesu, który nie powinien był się odbyć.
Hugo!
Co tam?
Nie jest łatwo mi to mówić…
- Co się dzieje? - Też chcę wiedzieć.
…nie robiłam nic tak trudnego.
Parę miesięcy temu z Manuelem Cruzem łączyły mnie intymne relacje.
- Od kiedy? - Czemu nie wspomniała…
- Kłamie. - Sędzia wie, że pani to ujawnia?
- Jest zdesperowana. - Myślę, że nie kłamie.
Zakończyliśmy to na tydzień przed wybraniem go do rozpatrzenia sprawy.
Nie jestem prawnikiem, ale romans z sędzią może spowodować unieważnienie procesu.
- Dlatego to zrobiła. - Mamy jej jeszcze dziękować.
Sprawa i proces od początku były nieuczciwe.
Nie wolno tego ignorować. Należy chronić integralność systemu sądowniczego.
Dojdzie do unieważnienia?
- Co dalej? - Tutaj.
Jak mówiłam…
liczę na unieważnienie procesu.
Kurwa mać.
Rubén. To ja, César.
Spokojnie.
- Musisz stąd wyjść. Chodź. - Nie chcę go zostawiać.
Musisz. Chodźmy.
Chodź.
Kiedy przyszedłem, strzelił…
Spokojnie. Nie musisz teraz nic mówić.
- W porządku? - Zadzwońmy do jego ojca.
Dobrze.
Wezwij policję i skieruj tu karetkę.
Zostanę z nim.
Czekając na skutki oświadczenia Mercedes Entrerríos
na temat jej romansu z sędzią Manuelem Cruzem,
mamy wiadomość z ostatniej chwili
o śmierci Huga Roiga.
Jak poinformowała policja, wygląda na to, że sam odebrał sobie życie
Po tym, jak został uznany za winnego, Hugo Roig, podporucznik…
Marta.
Bardzo mi przykro. Unieważnili proces.
Ale to nie znaczy, że im się upiecze.
Będzie nowy proces, zapewniam.
A poza tym
przysłuży nam się samobójstwo tego biedaka.
Dokąd idziesz? Alba!
Alba?
Abonent jest niedostępny…
Daj.
Posłuchaj,
pomyślałem sobie…
że jeśli zbliżę się do Jacobo,
jeśli zdobędę jego zaufanie,
może coś znajdziemy.
Bruno,
myślisz, że przyjmie cię z otwartymi ramionami?
Nie wiem. Musimy spróbować.
Może znajdziemy dowód na to, co ci zrobili, albo na moją niewinność.
- Nie jest aż tak głupi. - To co możemy zrobić?
Co zrobimy?
Będziemy siedzieć z założonymi rękami i zdamy się na los?
Nie możemy.
Posłuchaj…
Wiem, że dam radę. I jestem gotowy.
Ale jeśli poprosisz, żebym o tym zapomniał, zrobię to.
Nie, jeśli jesteś gotów zrobić to dla nas, to ja też.
A już myślałam, że znów będziemy razem.
Będziemy razem, ale oni nie będą o tym wiedzieć.
Razem do samego końca.
Do samego końca.
Trzeba wstrzymać część prac, żeby rozpocząć budowę kurortu.
To zły moment, żeby coś zaczynać.
Wręcz przeciwnie, tato.
Czas coś zrobić i uspokoić członków zarządu.
Víctor Entrerríos mawiał, że gdy coś pójdzie nie tak,
nie można dopuścić, by inni się o tym dowiedzieli.
Zgadzam się z Jacobo. Powinniśmy zachować pozory normalności.
Niezależnie od spadku akcji
nadal jesteśmy jednym z najbardziej zaufanych deweloperów.
Eloy, czy zaraz przychodzą nowi prawnicy?
Tak.
Muszę iść.
Dokończymy jutro.
Mariano kazał mi wywieźć chłopców z kraju.
Zabrać ich tam, gdzie nie ma ekstradycji. Na Seszele, Mauritius, Haiti.
- To jakieś wyjście. - Daj spokój.
Ty jesteś w tej rodzinie głosem rozsądku.
Ostatnie, czego potrzeba firmie, to dwóch zbiegłych członków zarządu.
Nie wspominając o dużej szansie na ich aresztowanie.
Nie zaszkodzi podzwonić.
Zejdź mi z drogi! Wpuść mnie!
Nie może pan wejść.
Wydzwaniałem bez końca. Nie odbierasz.
Przepraszam. Wezwałam ochronę.
- Proszę stąd wyjść. - Spokojnie, Eloy.
Masz zadzwonić do mediów i wszystko odwołać.
Wiesz, że mogę wyrządzić ci poważną krzywdę.
Poważniejszą
niż skazanie mojego syna na więzienie, jednocześnie ze mną sypiając?
Zabieraj łapy!
- Trzymajcie go do przyjazdu policji. - Nie.
Odprowadźcie go do wyjścia.
Czy tego właśnie chcesz?
Ostrzegam, że nie będę siedzieć z założonymi rękami.
Z drogi!
Nie znoszę pogrzebów.
Musiałem na chwilę się urwać.
Co z Rubénem?
Źle.
Ale myślałem, że będzie gorzej.
Nadal w to nie wierzę.
Ja też.
Mogliśmy z nim porozmawiać.
Skoro było z nim tak źle, mogliśmy mu pomóc.
Co teraz?
Co masz na myśli?
Z nami… po tym wszystkim, co się stało.
Gdybyś zeznał, że pamiętasz, że nie zmusiliśmy Alby…
Ale nie pamiętam.
- Jasne. - Była moją dziewczyną. Co miałem robić?
- Czasem czuję, że wciąż nią jest. - Musiała czuć to samo.
- Dlatego chcieli mniejszego wyroku. - Jasne.
Zamiast 25 lat żądali 15. Wielka łaska.
Skoro to było tak ważne, czemu mi nie powiedziałeś?
Rozumiem, że nie powiedziałeś Hugowi ani Rubénowi, ale mnie, kurwa?
Nie chcę, żeby nas to poróżniło.
Jesteś dla mnie jak brat.
Po śmierci rodziców Clara i ty byliście moją jedyną rodziną.
Słuchaj…
wiele rzeczy namieszało nam w głowach.
Oby czas wszystko naprawił.
Musimy to przetrwać.
Musimy.
Nie mogę uwierzyć, że znów wywinęli.
Będzie nowy proces.
Ale na pewno znajdą pretekst, żeby go opóźnić.
- Możemy zmienić temat? - Jasne.
Tirso sprzedaje rzeczy ze sklepu.
- Wrzucę je do sieci. - Świetny pomysł.
Oczywiście. To ja na niego wpadłam.
Będę otwierać tylko po wcześniejszym umówieniu.
Kiedy dowiem się, czy pójdę siedzieć, zastanowię się, czy sprzedać wszystko.
Lecę. Muszę porozmawiać z Martą.
Pogadamy później.
- Zadzwonię. - Głowa do góry.
Chciałabym, żeby nie musiała już cierpieć przez tych skurwieli.
Nie boisz się, co mogą ci zrobić?
Moje życie jest w rozsypce. Ciągle mam pod górkę.
Nie mam nikogo.
Staram się robić, co należy, i ciągle mi nie wychodzi.
To nieprawda. Nie jesteś sam, Tirso.
Masz Albę…
i mnie.
Nie chcę jeść, mamo.
Skąd wiedziałeś, że to ja?
Nawrzeszczałem na Rosario. Prędko nie wróci.
Kochanie, nie strasz jej. Bez niej ten dom pogrążyłby się w chaosie.
Możesz iść? Zostaw mnie.
Musisz coś zjeść.
Może potem.
Sandra do mnie dzwoniła. Martwi się.
Nie odbierasz jej telefonów.
Nie mam ochoty.
Była wyrozumiała, przyjmując cię z powrotem.
Naprawdę cię kocha.
- Szkoda by było, gdybyś znów ją stracił. - Nie stracę jej.
Ale jej ojciec nigdy mnie nie lubił, a co dopiero teraz.
Zajmij się Sandrą, a ja zajmę się jej ojcem.
Nie mogę o tym teraz myśleć.
Wciąż mam w głowie cholernego Huga.
- Byłeś tam, kiedy… - Tak.
Cóż…
Życie jest do dupy, mamo.
Czasem tak.
I przez to nie zauważa się, że jest też cudowne.
Tak.
A co z tobą i tym sędzią? Do której kategorii należycie?
Jednej i drugiej.
Poznałam go w tym samym czasie, co twojego ojca. Resztę historii znasz.
- Tak jak i cała Hiszpania. - Musiałam coś zrobić, Rubén.
Wynajmę najlepszą kancelarię na następny proces.
Dobrze wiesz, że zyskaliśmy tylko odrobinę więcej czasu, zanim nas zamkną.
I za co?
Nie zrobiłem nic złego. Dlaczego muszę gnić w więzieniu?
Czasem myślę, że Hugo dobrze postąpił.
Nie gadaj bzdur.
Zabiłabym się, gdyby coś ci się stało.
To wina tej pieprzonej szmaty Alby.
Nie chcę iść siedzieć.
Zanim mnie wyrzucisz, błagam, wysłuchaj mnie.
Streszczaj się. Nie mam ochoty cię oglądać.
Czułabym to samo, więc powiem krótko.
Mam dla ciebie propozycję.
Propozycję?
Pójdziesz na policję i powiesz, że skłamałaś,
żeby dostać pieniądze i zemścić się na Rubénie.
Dopilnuję, żebyś była ustawiona na resztę życia.
Inaczej będę zmuszona zmienić twoje życie w piekło.
Przyszłaś do mojego domu, żeby mi grozić?
Nie wstyd ci?
Wynoś się stąd.
Nie wątpię, że to było straszne.
Ale co z twoją rodziną?
Jeśli nie przyjmiesz propozycji, zrobię, co mogę, by zniszczyć ich życie.
Nie masz pojęcia, co dają pieniądze i wpływy.
Mam pojęcie, wierz mi.
Gdybyś przyjęła moją ofertę…
groziłby ci zarzut składania fałszywych zeznań i krzywoprzysięstwa.
To rok więzienia.
Gdy wyjdziesz, niczego ci nie zabraknie.
Tobie i twoim bliskim.
Wszyscy będą szczęśliwi.
Twoja i moja rodzina.
Przywykłaś, że władza daje ci, co zechcesz.
Żadne pieniądze świata nie uchronią twojego bratanka i syna przed więzieniem.
Spodziewałam się tego.
Ale gdy tylko wyjdę, przemyślisz wszystkie wady i zalety.
Wykazałaś się dużą odwagą…
i siłą.
Liczę, że jesteś też mądra.
- Zadzwonię, żebyś miała mój numer. - Nie kłopocz się.
Przemyśl to…
i wybierz dla siebie jak najlepiej.
Albo zniszczę życie twoim bliskim.
Tato.
Teraz, kiedy odzyskałeś swoje życie…
nie marnuj go na to.
O co chodzi? Ty nie palisz.
Od 21 marca 1995 roku.
Odkąd się urodziłem.
Kiedy będziesz mieć syna, zobaczysz, co to poświęcenie.
Co z Rubénem?
To okropne patrzeć, jak przyjaciel się zabija.
Kiepsko z nim.
Beznadzieja.
Żałuję, że to nie ja tam byłem.
Synu…
zrobiliście to?
Zgwałciliście tę dziewczynę?
Jeśli tak, chciałbym wiedzieć, jak cię zawiodłem.
Byłbym tak samo winny jak ty.
Nie zrobiłeś nic złego, tato.
Byłeś najlepszy.
Czasem podejmujemy z Rubénem złe decyzje.
To była dziwna noc, wiesz?
Dużo wypiliśmy…
były też narkotyki.
Nie chcę, żeby zabrzmiało to jak wymówka, ale to był…
to był pomysł Rubéna.
- Dzień dobry. Przygotować kawę? - Nie. Nie będę jeść śniadania.
Co to za mina, synu? Wyglądasz, jakbyś wrócił z imprezy.
A ty, jakbyś spał w pokoju gościnnym.
- Poszukam Sandry. - Jak wam się układa?
W porządku.
Cieszyła się na ślub.
Co ty gadasz? Kto w ogóle pamięta o tym ślubie?
Martwi mnie, jak ta sytuacja na ciebie wpływa.
Tak, widzę.
Pomyślałem…
To tylko pomysł.
Pomyślałem, że może powinieneś odwiedzić doktor Salarich.
Co? Tę sukę, która zeznawała przeciwko mnie?
Już raz pomogła. To tylko pomysł.
Mam jej opowiedzieć o traumach z dzieciństwa czy obecnych?
Obwiniasz matkę i mnie?
O co? Oboje jesteście zajebistymi rodzicami.
Nie obwiniaj nas za to, co dzieje się w twojej popieprzonej głowie.
Oczywiście, że nie! To nie wasza wina. Ta rodzina to jebana farsa!
I to ja potrzebuję psychologa? Nie żartuj, kurwa!
Mów, co było tak pilnego.
Widzisz, Eloy…
wszystko, co wydarzyło się od procesu, ma ogromny wpływ na firmę.
Dobrze to wiem.
Jej romans z sędzią przelał czarę goryczy.
I doprowadził do unieważnienia procesu.
Proszę cię. Wiesz, że zyskaliśmy jedynie na czasie.
To nie rozwiąże problemu. A firma doznała druzgocących szkód.
Jeśli temu nie zaradzimy, będą nieodwracalne.
- Iván, co chcesz mi powiedzieć? - Mercedes przysporzyła nam dość kłopotów.
Najwyższa pora, żebyśmy przejęli stery. Ty i ja.
Robię to, co zrobiłby twój ojciec.
Wybrał Mercedes do pokierowania…
Eloy, do cholery! Co by pomyślał tata, gdyby tu był?
Firma, którą kochał nawet bardziej niż rodzinę, zostanie zrujnowana.
Ty i ja, Eloy.
Ty i ja.
- Co ty tu robisz? - Gdzie Tirso?
- Nie tutaj. Spadaj. - Gdzie ten fiut?
Nie ma go, nie przyjdzie. Więc spierdalaj.
Rubén, wezwę policję, jeśli nie wyjdziesz.
Słyszysz?
Wypierdalaj stąd!
Słyszysz?
Przekaż mu, że niedługo wrócę.
Jebana szmata!
Dziękuję.
- Cześć, Alba. - Cześć.
Co u ciebie?
Dobrze.
- Chciałem porozmawiać… - Skończyłeś z dilowaniem?
Twoje życie było w rozsypce. Wszystko spieprzyłeś, byłeś sam.
- Ty fiucie! - Co się stało?
Rubén przyszedł, szukał cię.
- Jak to? Nic ci nie jest? - Jestem cała.
Przetrzepał wszystko i zabrał parę działek.
- Resztę wywaliłam. - Co?
- Nie wkurwiaj mnie! - Ty mnie nie wkurwiaj!
- Nadal to robisz? - Od miesiąca nie diluję!
To na co ci to gówno?
Muszę oddać je mojemu dilerowi! Sytuacja jest napięta!
Diler ma dilera.
Ty kretynko!
Sam jesteś kretynem!
Przysięgam, że od ponad miesiąca nie diluję. Naprawdę!
Twoja sprawa, Tirso.
Wyjdź, proszę.
Błagam cię, César.
Coś z twoją córką?
César.
Miała kryzys.
Nie wiedziałem, dokąd iść. Przepraszam, nie chciałem tu przychodzić.
- Spokojnie. - Ale…
Co jest? Ćwoki.
Nalej mi piwo.
Pieprzona blondyna, oczywiście.
Poproszę dwa piwa.
I co? Jak się czujesz?
Po tym na pewno poczuję się lepiej.
DAMSKA TOALETA
Cześć.
- Masz zakaz zbliżania. Nie możesz tu być. - Daj spokój. Przestań kłamać.
Oboje wiemy, że ci się podobało.
A co z naszą chwilą?
Kiedy wróciłem, żeby być z tobą sam na sam? Nie pamiętasz?
DZIWNE JEST TO ŻYCIE
Nie rozumiem. Rano wszystko było dobrze.
Co powiedzieli lekarze?
Nie rozmawiałem z nimi. Tylko z byłą żoną.
Chyba nie zareagowała dobrze na leczenie.
Biedactwo.
- Dziękuję. - Za co?
Za wysłuchanie. Za to, że mnie nie wyrzuciłaś.
Nie ma za co.
Olivia często o ciebie pyta.
- Twoja córka to anioł. - Tak.
Jest przekonana, że jesteśmy razem.
A jeśli nie teraz, to że będziemy w przyszłości.
Cóż…
Dziewczynki tak mają.
Clara.
Rzecz w tym…
że przy tobie czuję się dobrze.
Uspokajasz mnie.
Pomagasz mi zapomnieć o całym tym bajzlu.
César…
nie.
No tak.
Przepraszam.
Luisito, ile razy mam ci powtarzać, że nie możesz tu grać?
- Skąd masz tę piłkę? - Jakiś pan mi ją dał.
Jaki pan?
Nie możesz przyjmować prezentów od obcych.
Dobrze.
Nie nazwałbym siebie obcym.
Mogę zatrzymać piłkę?
Tak, kochanie. Ale pograj na ulicy.
W tym wieku nigdy nie siedzą spokojnie. Rubén był taki sam.
Ciągle latał w tę i we w tę. Męczyłem się od patrzenia.
Przykro mi z powodu procesu,
ale zrobili Albie coś niewybaczalnego.
Gdybym lepiej go wychował, spędzał z nim więcej czasu…
Niektóre sprawy…
mimo naszych starań nie wychodzą…
Mamo, mogę zjeść loda?
Jaki jest twój ulubiony smak?
- Nugat. - O rety! Mój też.
Idź. Weź jedną gałkę.
Nie powinieneś przychodzić.
To ty napisałaś, że chcesz porozmawiać.
Wiem. Ale nie tutaj.
Dobrze.
Mam zadzwonić?
Ja zadzwonię.
Zadzwonię.
Idź. Toño niedługo wróci.
Twój mąż nie wie, jakie ma szczęście.
Cześć.
Co tam, stary?
Widziałeś mojego kuzyna Rubéna?
Nie. Czemu pytasz?
Cały dzień go szukam i nie mogę znaleźć.
Tutaj go nie znajdziesz.
Mogę wejść?
- Jasne. Wchodź. - Nic nie powiedziałeś.
Nie wiem, gdzie może być, ale musi być w chujowym stanie.
Tak między nami, Hugo nieźle nas wydymał.
Przez jego samobójstwo wyglądamy na winnych.
To nam nie pomaga, w oczach innych.
- Wiesz, co u Alby? - Nic nie wiem.
A co? Czemu pytasz?
Z ciekawości. Sam nie wiem.
Mówiłem ci.
To już skończone. I wkurza mnie, że tego nie widziałem.
Ale teraz już to widzę.
I wiem, co jest naprawdę ważne.
Pieprzyć ją.
To właśnie mój Bruno. Oto on.
A teraz zajmijmy się moim szalonym kuzynem. Rozweselmy go.
- O ile to w ogóle możliwe. - Zobaczysz, że mu przejdzie.
Gdzie on może być, do cholery?
- Nie rozumiem. - Chwileczkę.
Chyba wiem, gdzie jest.
Nie możesz tu być, Rubén.
Mam klucze Huga.
- Co on tu, kurwa, robi? - Uspokój się.
- Martwi się o ciebie. - Nie powinno nas tu być.
No proszę, jest i nasz jebany głos rozsądku.
Myślę, że tu zostanę.
Wciągnę to i wypiję ostatnią whisky z Hugiem.
- Chodź, idziemy. - Nikt stąd nie wyjdzie.
Szkoda, kurwa, że nie widzicie swoich min.
Wiecie, jaki mam zajebisty pomysł?
Może damy nauczkę temu skurwielowi Tirsowi i tej szmacie Albie?
Za spierdolenie nam życia.
Zajebisty pomysł, tylko odłóż broń.
Zabili Huga, do chuja.
Nikt nie zbliży się do Tirsa ani Alby. Musimy myśleć o kolejnym procesie.
- Hugo sam się zabił. - Odłóż broń.
Gówno cię obchodzimy.
Czemu tak mówisz? To nieprawda. Jesteście dla mnie jak bracia.
Przecież wiesz.
- Skąd to masz? - Mam kluczyki do szafki z bronią.
Chcesz? Jest ich więcej.
Cóż…
Jednej brakuje. Tej, której użył.
Skoro zostajemy, to się napijmy.
- Czemu nie weźmiesz szklanki dla Huga? - Opuść broń.
Stary,
nie wygłupiaj się i daj mi to.
Dla Huga? Nie ma sprawy.
POLICJA – ZAKAZ WSTĘPU
Napijmy się.
Nie mów tak, do chuja.
Nie rozumiem, czemu nie zadzwonisz na policję.
- Mam swoje powody. Wierz mi. - Tak?
Szukał Tirsa, nękał mnie, a ciebie zaatakował w barze.
Sprawdź, co Marta o tym myśli.
Ocknij się. Musisz zawiadomić policję…
Nie zadzwonimy na policję, do Marty ani nikogo innego! Kurwa mać!
Muszę pomyśleć i się uspokoić.
Nie mogę dać się sparaliżować.
Ja pierdolę!
Ale…
są i dobre wieści.
Spójrz.
Masz mnóstwo fanek.
Z całego świata.
Holandia.
Włochy.
Hiszpania.
Jesteś sławna.
„Inspirujesz mnie i moją córkę”.
„Swoją walką zasłużyłaś na sprawiedliwość. Walczymy z tobą”.
WSZYSCY ZA ALBĘ. ALBA ZA WSZYSTKICH
„Twoja odwaga napełnia mnie dumą jako kobietę”.
„Ludzie tacy jak ty są inspiracją”. „Dziękujemy, Alba. Jesteśmy z tobą”.
- Co zrobił? - Chciał mnie tylko nastraszyć.
Co ty mówisz? Ten psychol mógł zrobić wszystko.
Ale nie zrobił. I tyle. Chciałam, żebyś wiedział.
- Zabiję tego skurwiela. - Nie.
- Nie możesz nic zrobić. - Jak go zobaczę…
- Więcej się do ciebie nie zbliży. - Nie możesz mu nic zrobić.
Zachowuj się normalnie. Jeśli coś zrobisz, stracimy swoją szansę.
Mówiłeś, że jesteśmy bardzo blisko.
Dobrze?
Tak, to nie było łatwe,
bo nie spodziewałam się, że go spotkam…
Ale nic mi nie jest. Jasne?
- Musiałby się bardziej wysilić. - Nie złożysz na niego doniesienia?
Ma zakaz zbliżania się!
Nie. Spróbuję zyskać na czasie z Mercedes.
Dobrze? Zadzwonię.
W porządku.
Dobry wieczór.
- Mercedes. - Podjęłaś decyzję?
Dlatego dzwonię.
Potrzebuję czasu.
Byle nie za dużo.
- Zadzwonię, gdy podejmę decyzję. - W porządku.
Eloy.
Każ śledzić Albę.
Chodzić za nią jak cień.
Dobranoc.
Nie, zaczekaj. Posiedź trochę. Od dawna nie było tak miło i spokojnie.
No chodź.
Spójrz na siebie. Cały dzień pracujesz, a wyglądasz pięknie.
Przestań, Toño.
Nie możemy udawać szczęśliwych.
Jak to? Przecież jesteśmy szczęśliwi.
Przecież ustaliliśmy, że zaczniemy od nowa. I zaczynamy.
Luisito ma się dobrze. Jest zdrowy, szczęśliwy. Kochamy się.
Zamartwiasz się tą restauracją…
Nie chodzi tylko o restaurację.
Ten rok był bardzo trudny…
i coś zrobiłam.
Rzeczy, których bardzo żałuję.
Nie. Jesteś dobrą kobietą.
To mógł być błąd, ale nie zrobiłabyś nic, czego mogłabyś żałować.
- Dlatego jesteś moją kobietą. - Toño, przestań.
Pamiętasz, jak pytałeś, skąd znam Eloya?
Tak.
Okłamałam cię.
Zapłacili mi, żebym nie poszła na policję z sygnetem Rubéna z miejsca gwałtu Alby.
Nie.
- Ty… Nie. - To nie wszystko.
Nie chcę wiedzieć nic więcej.
Zaraz przyjdzie.
Dobrze, Emilio. Zadzwonię później. Przepraszam, że czekałeś.
- Jak twoja córka? - Bez większych zmian.
Zmieniłem zdanie i będę cię potrzebował.
Nie pamiętam nawet, czemu zerwałem naszą umowę.
Mam chyba za dużo stresu.
Najpierw zajmiemy się Olivią. Podaj mi koszt nowej terapii.
I musisz obserwować Albę.
Chcę znać każdy jej krok.
Wybacz.
Zaraz wracam.
Słucham? Tak?
- Co się stało, Toño? - Cześć.
Wynoś się stąd.
- To nie twój bar. - Dla ciebie jakby był mój.
Co tu się dzieje?
Ta gnida od lat pracuje dla Entrerríosów.
Chroni ich, sprząta ich bajzel.
- Jestem policjantem. Uważaj. - Lokalnym gównem.
To nieprawda. Powiedz mu, César. Powiedz, że to nieprawda.
Powiedz mu. Czy ja kłamię?
Proszę.
Jak to możliwe?
Znam go od małego. Przyjaźnimy się.
Przykro mi. To naprawdę szemrany koleś.
Co jest z tym miastem? Czy wszyscy mnie okłamują?
Uspokój się.
Jak mam się uspokoić? Nikt nie mógłby się tu uspokoić.
Wrócę później. Dobrze?
Dobra. Na razie.
Kto ci zostawił tę kopertę?
Nie jestem pewien. Wydaje mi się, że ten zakłamany César.
- César? - Tak.
Alba, mam nadzieję, że tym razem ci pomogę.
- Jeszcze możesz przerwać ten obłęd. - Znowu ty. Nic z tego!
- Proszę. Zrujnowałaś mi życie. - Odejdź.
- Zrobiłem, co mogłem dla Rubéna. - Kłamiesz!
Jako sędzia mogłeś zrobić, co chciałeś.
Miałam tak myśleć, żeby dać zaciągnąć się do łóżka. Jesteś gnojem!
- Zaczekaj, proszę. - Wiesz, jak ważny jest dla mnie Rubén.
Błagałam o pomoc, a ty się ze mną przespałeś.
- Zrobiłem więcej, niż myślisz. - Puszczaj.
Puszczaj.
Mercedes!
Jeśli mnie zostawisz, stracę ostatnią dobrą rzecz.
Wciąż jesteś atrakcyjna. I to bardzo.
Odkąd tu przyszłaś, mam ochotę zerżnąć cię na tym stole.
Nie jestem niczyją dziwką.
Posłuchaj mnie, szmato.
Ta fuzja to nasza jedyna szansa na wyjście z kryzysu.
Jeśli połączymy siły, inni członkowie zarządu to rozważą.
Rubén i mój syn pójdą do więzienia. W końcu wszyscy zapomną o tej sprawie.
Przyszedłem się pożegnać. Lecę do Houston do córki.
Nie spuszczaj jej z oka. Dzień i noc.
To właśnie robię.
Jakieś wieści?
Jestem „JavitoJabato”.
A Jacobo to „Jeycob5”.
ZALOGOWANY
Zalogował się.
- Nie boisz się więzienia? - Jasne, że tak.
Ale co mam zrobić?
Robimy krok po kroku co trzeba.
CZEŚĆ
Cześć, Marto.
- O co chodzi? - To wam pomoże podczas procesu.
Przejrzałam akta.
Odurzono je i padły ofiarą zbiorowego gwałtu.
Byłam sama, zdezorientowana. Wycofałam oskarżenie.
Myślisz, że zgwałcili nas ci sami sprawcy?
Nie masz jaj, żeby spojrzeć mi w oczy…
Nie zaczynaj.
Wiedziałam, że to gnoje, ale ty jesteś najgorszy.
- Czyżby? - Tak.
Nie ma nic gorszego od ciebie.
Alba, nie.
- Ty suko. - Na co się gapisz? Też chcesz dostać?
Napisy: Agnieszka Komorowska