NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mercedes.
- Pogotowie, słucham? - Pilnie potrzebuję karetki.
- Proszę podać adres. - Mercedes.
Alba…
mam nadzieję, że tym razem ci pomogę.
To, co ci zrobiliśmy, jest karygodne, zwłaszcza w moim przypadku.
Nie chciałem tego. Wiedziałem, że to zbrodnia.
Nie mogę żyć z poczuciem winy.
To koniec.
- Już jestem martwy… - „…w środku.
Wszyscy trzej jesteśmy potworami.
Co noc widzę oczy tych dziewczyn, nie tylko twoje”.
Oczy tych dziewczyn…
„Jakby tego było mało, zgwałciliśmy ciebie, dziewczynę Bruna.
Tyle razy chciałem mu powiedzieć prawdę, ale byłem tchórzem.
Nie oczekuję, że mi wybaczysz,
ale przynajmniej nikt nie będzie mieć wątpliwości, co ci zrobiliśmy.
Podpisano, Hugo”.
To chyba koniec? Mamy potrzebny dowód.
O co chodzi?
Przyznał, że było więcej dziewczyn.
Musimy udowodnić, że Jacobo i Rubén zgwałcili więcej kobiet.
W porządku.
Masz rację. Ale jak chcesz to zrobić?
Nie wiem. Ale na razie wysłałam to Marcie.
Jesteś pewna, że chcesz to ciągnąć?
Całkowicie.
Rozmawiałem z lekarzem.
Jutro zrobią jej kolejny rezonans głowy.
Musisz być wkurzony, że nie ma połamanej czaszki.
Co to za brednie? Nie wiem, co się między nami dzieje.
Kłócimy się, spieramy. Jakbyśmy ciągle się nienawidzili.
Nie wiesz, o co chodzi?
Jesteś porażką, egoistą i dziwkarzem.
Cholera, nie twierdzę, że byłem dobrym ojcem. Daleko mi do niego.
Ale przez te lata nie było tak strasznie.
Spójrz na mnie.
Patrz na mnie.
Jesteś dumny z syna?
Idę siedzieć za wydymanie laski.
A może zawrzemy rozejm? Moglibyśmy razem podróżować, jak dawniej.
- Ale… - Co cię, do cholery, tak śmieszy?
- Jesteś żałosny. - Coś ty powiedział?
„Żałosny”.
Mamo.
Wróciłaś do nas.
- Co mi się stało? - Nic.
- Pomóż mi wstać. Chcę wrócić do domu… - Nie, połóż się.
Musisz odpoczywać.
Muszą poobserwować twoją głowę po uderzeniu.
Mamo.
Jak spadłaś ze schodów?
Potknęłam się,
Pora to zakończyć.
Koniec z pozwami. Nie chcę więcej skandali.
Złożyłam Albie propozycję.
Co zrobiłaś?
Jeśli zmieni zeznania, zamkną ją tylko na rok.
Obiecałam, że jej rodzinie nigdy niczego nie zabraknie.
Pogubiłaś się, Mercedes. Nie potrafisz zaakceptować sytuacji.
Choćby doszło do trzech procesów, twój syn zostanie skazany.
- Nie jesteś obiektywna. - Jestem.
Spędziłabym rok w więzieniu, byle tylko Rubén nie musiał tam trafić.
Nie zostałaś zgwałcona ani upokorzona, a ona owszem.
Nie widziałaś jej na rozprawie? Nie podda się.
Ja też nie.
Otworzyłaś restaurację z kasy, którą ci dali za milczenie.
- Nie na kredyt, jak mówiłaś. - Kłamałam.
Wiesz, ile oszczędziłabyś nam problemów, gdybyś powiedziała prawdę?
- Gdybyś oddała policji sygnet Rubéna… - Toño!
Podpisałam umowę o poufności.
- Myślałam, że to lepsze dla rodziny. - Jakiej rodziny?
- A Alba? - Moją rodziną jesteście ty i syn.
- A ona nie? - Nie widzisz, że zawsze nas dzieli?
Tak, ale ja jestem szczery, a ona jest kochana.
Dość tego.
Wystarczy.
Wcale nie. Wiesz czemu? Bo nic nie rozumiem.
Jak mogłaś zdradzić rodzinę, żeby otworzyć tę gównianą restaurację dla bogaczy.
Nie rozumiem. Mamy działający biznes i piękny dom.
Mieszkamy w rodzinnym mieście. Mamy kochających przyjaciół.
- Luisito jest szczęśliwy, ja też… - Ja nie!
Koniec kłamstw.
Tego chcieliśmy, prawda? Proszę bardzo. Teraz już wiesz.
Jak to nie jesteś szczęśliwa?
Czemu mówisz mi dopiero teraz?
Miriam, jestem twoim mężem. Powinniśmy o tym rozmawiać.
Jeśli dwoje ludzi się kocha, rozmawia o tym, co dobre i złe,
żeby to naprawić.
- To nie ma znaczenia. - Nieprawda.
To ma znaczenie.
Ma.
Miriam, kochasz mnie, prawda?
Kochasz mnie? To proste pytanie.
To nie jest takie proste.
Nie jest proste.
Ma spędzić w szpitalu trzy dni. Ale może będą musieli zamknąć ją na klucz.
Odwiedzę ją potem z Brunem.
Zapomnij o Brunie.
Daj spokój!
Czy pilibyśmy razem piwo, gdybyśmy zerżnęli twoją laskę?
Znowu to samo. Znamy się od dziecka.
- Jest jak brat. - Dla ciebie.
- I ciebie. - Jak uważasz.
Jesteś wściekły i wyżywasz się na innych.
Był z nią parę miesięcy.
Po prostu się zabujał, jak każdy z nas kiedyś.
Masz koks?
Nie, nie mam koksu.
Powinieneś zwolnić. Sandra przychodzi i nie chcę kłótni.
- Nie gadaj jak mój ojciec. - Mówię jako twój kuzyn.
Martwię się, co zrobisz.
Nie łapię.
Zadziwiasz mnie.
Wpakowaliśmy się w gówno, a ty jesteś oazą spokoju.
Nie boisz się więzienia?
Jasne, że tak. Ale co mam zrobić?
Robimy krok po kroku co trzeba. Wynajęliśmy najlepszą kancelarię.
Jeśli się nie uda, wyjedziemy. Mamy farta. Nie jesteśmy biednymi frajerami.
Byłem u Tirsa.
O czym rozmawialiśmy? Czego nie zrozumiałeś?
Nie było go tam.
Z Albą miałem większego farta.
Co?
- Prawie posrała się ze strachu. - Co ci mówiłem?
Miałeś się do niej nie zbliżać.
Miała atak paniki i padła jak zbity szczeniak.
Odbiło ci czy co?
Odbiło? Raczej nie.
I kto to mówi.
Co robisz z majtkami?
- Mam. - Co?
Zamówiłam kopię karty SIM Huga.
- Co? - Słyszałaś. Nie anulowali jego numeru.
Zadzwoniłam,
zadali trzy pytania zabezpieczające i wysłali mi hasło.
Chwila. Po co to zrobiłaś?
Żeby sprawdzić jego aktywność w sieci.
Na pewno kontaktował się z tymi świrami, którzy go wspierali.
- Kiedy ją dostaniesz? - Jutro.
Jeśli wejdziemy na forum, zhakujemy jednego z nich.
Skontaktujemy się z Jacobo i Rubénem.
Ale najpierw musimy wyśledzić ich na jednym z forów,
a potem muszę odszyfrować dostęp.
Dasz radę to zrobić?
A ty udawać jednego z nich?
- Manuel? - Cześć, Marto.
- To wam pomoże podczas procesu. - O co chodzi?
Mogę zadzwonić?
Nie, wyjeżdżam. Będę nieosiągalny.
Dzwoniłam do trzech dziewczyn. Nie odebrały.
Nagrałam wiadomości. Zobaczymy. Dwie wycofały skargi.
Przejrzałam akta. Żadna nic nie pamięta.
Odurzono je i padły ofiarą zbiorowego gwałtu.
- Brzmi znajomo? - Co robimy?
Zbadamy te sprawy
i udowodnimy, że to ci sukinsyni zaatakowali te dziewczyny.
Trzy skargi w dwa lata. To nie może być zbyt trudne.
Porozmawiam z policjantami od tych spraw.
I jeszcze jedna ważna sprawa.
Uważaj, z kim rozmawiasz o liście Huga.
Entrerríosowie nie mogą go wywęszyć.
Więc trzymaj się z dala od tej rodziny i tych, którzy są z nią blisko. Jasne?
- Sandra przyprowadzi jakieś dupeczki. - Muszę pomóc ciotce…
Zaczyna się, kurwa. Zobaczymy, kiedy znajdziesz prawdziwą pracę.
Nawet o tym nie myślałem. Przy tym wszystkim…
Proponowałem ci pracę w firmie. Nie słuchasz.
No tak.
Co się stało?
Rubén, co jest?
Co jest? Nie ufam ci.
Przymknij się.
Co tu, kurwa, robisz, poza włażeniem mu w dupę?
- Jak Hugo tobie? - Jemu nie zerżnęliśmy laski.
Bo to niemożliwe. Przypominam, że Hugo był pedałem.
Pojebało cię?
- No co? - Uspokójcie się.
Nie zamierzam pracować w firmie.
Jestem tu, bo jesteście moimi przyjaciółmi. Obaj, ty też.
Kupujesz ten szajs? Dobra.
„OnlyBros”.
Pięćdziesięciu siedmiu snobów.
Żeby dołączyć do forum, trzeba zapłacić kupę bitcoinów.
- I mieć rekomendacje od trzech członków. - A oni są członkami?
Rubén ze wszystkich się wypisał. Jacobo został tylko na tym.
Ostatnio logował się cztery dni temu, ale nie pisał od półtora miesiąca.
Jestem „JavitoJabato”? „Chojrak”, bardzo oryginalne.
Nie pisał od wieków. Kiedyś był bardzo aktywny.
Jacobo to „Jeycob5”.
Ubóstwiają go.
Rozmawiają o mnie i tamtej nocy?
Coś jest, ale nawet nie zawracaj sobie tym głowy.
To zasrańcy.
Daruj sobie.
Do roboty.
Co napiszemy?
Przywitamy się?
„Cześć,
tu Jabato”.
Co ten dupek tu robi?
Cześć.
Możemy pogadać?
- Spadam. Pogadamy później. - Dobra.
Mogę iść z tobą?
Rób, co chcesz.
Cholera, przepraszam.
Źle zareagowałem, kiedy wyrzuciłaś narkotyki.
To było nie fair. Przepraszam.
- Mówiłeś to z 15 razy. - Tak, ale nie odpowiadasz.
Nie mam ochoty, Tirso.
Więc nie dajesz mi wyboru.
Napiszę sobie na koszulce: „Jestem fiutem”.
Mnie to pasuje.
I jeszcze jedno na plecach: „Ten facet to fiut, naprawdę!”
Nie jestem zła o to, co mi powiedziałeś. Tylko dlatego, że mnie okłamałeś.
- Mówiłeś, że przestałeś dilować. - Bo to prawda.
Myślisz, że jestem tak głupi, żeby dilować, zanim mnie zamkną?
Tak, Tirso.
Tak.
Co z tobą?
Dziwnie się gapisz.
Dziwnie?
- Podwiozę cię. - Nie trzeba.
Podrzucę cię.
- Co ty, kurwa, wyprawiasz? - A ty co, kurwa, wyprawiasz?
Prawie się nie widujemy. A jak już, to jesteś nawalony.
Nie wiem, czy to mnie pragniesz.
I czy ja pragnę ciebie.
- Zostawiasz mnie? - Nie wiem. Muszę się zastanowić.
Sandra!
Wiem.
Kurwa, to…
Cały proces, Alba i Hugo. Nie wiem…
Nie wiem, co robić.
Może twój ojciec i cała reszta mają rację.
- Może coś ze mną nie tak. - Nie mów tak.
Kiedy z tobą jestem, nic mi nie jest, czuję się dobrze.
Tylko ty mnie rozumiesz. Proszę cię, wybacz mi.
Może masz rację i zasługujesz na kogoś lepszego ode mnie.
Nie mów tak.
Ale Sandra…
jeśli mnie zostawisz…
stracę ostatnią dobrą rzecz.
Jebana Alba wszystko mi odebrała.
Nawet Huga.
Spokojnie. Nie zostawię cię.
Alba uprzykrza nam życie.
Chciałbym, żeby ta dziwka zdechła.
MASZ NOWĄ WIADOMOŚĆ
JABATO, PALANCIE!
NIE UMARŁEŚ CZASEM, TCHÓRZU
LEPIEJ BYĆ MARTWYM NIŻ ŻONATYM, MAM NADZIEJĘ…
MOKIMAKON: LEPIEJ BYĆ MARTWYM NIŻ ŻONATYM JAVITOJABATO: ZWŁASZCZA Z TWOJĄ SIOSTRĄ…
WIDZIELIŚCIE GOŚCIA MACAJĄCEGO CYCKI TEJ ROSYJSKIEJ DZIENNIKARKI?
JA BYM NA TYM NIE POPRZESTAŁ. WIDZIAŁEŚ TO, JABATO?
RUSKIE LASKI SĄ ZAJEBISTE
CZY KTOŚ MA JAKIEŚ WIEŚCI OD JEYCOB5?
BRAKUJE GO. TO JEBANY MISTRZ
ŻADNYCH OD CZASU TAMTEJ SZMATY
TA PROSTACZKA BYŁA SEKSOWNA. WIDZIELIŚCIE FOTY?
NAGIE, NIEZŁA DZIWKA. DLA FOTOGRAFA, GÓWNO PRAWDA!
DOSTAŁA TO, NA CO ZASŁUŻYŁA.
SZKODA TEGO ŻOŁNIERZA. BYŁ ZAJEBISTYM GOŚCIEM
TA DZIWKA ZASŁUGUJE NA KOLEJNE RŻNIĘCIE
ALE TYM RAZEM NIE POWINNA SIĘ OBUDZIĆ
DZIEŃ, W KTÓRYM ZERŻNĘLI TĘ PROSTACZKĘ,
POWINNI OGŁOSIĆ DNIEM ŚW. JEYCOBA
- Świetnie. Dobrze to wygląda. - Jacobo się nie loguje.
Lepiej nie wspominać o nim tak często.
Rubén powiedział, że mi nie ufa.
To chyba nic nowego?
Tak, ale powiedział mi to wprost.
W każdym razie…
powiedziałem, że z tobą skończyłem, ale nie był przekonany.
Jego dziewczyna przyprowadza koleżanki.
I…
chyba wiem, co może zadziałać.
Co?
Zrobimy scenę.
Oto projekt umowy fuzji z BDS Continental.
Proszę tylko, żebyś rzucił na nią okiem i ją przejrzał.
Ta fuzja to nasza jedyna szansa na wyjście z kryzysu.
Dzięki temu odbijemy się finansowo i rozwiniemy biznes na Wschodzie.
Nawet gdyby to było dobre rozwiązanie, Mercedes jasno powiedziała na zebraniu,
że nie rozważa fuzji.
Jeśli połączymy siły z Marianem i Jacobo, inni członkowie zarządu to rozważą.
Nowy proces da nam mocno w kość. Rubén i Jacobo zostaną skazani.
Gdyby tylko ich zamknęli… Ale do tego nie dojdzie.
Wywieziecie ich za granicę. Będą zbiegami.
Tej skazy nie da się zmazać.
Ani Rubén, ani mój syn nie uciekną. Daję ci słowo. Pójdą do więzienia.
- W końcu wszyscy zapomną o tej sprawie. - Masz mnie za idiotę?
Obaj wiemy, że Mercedes nie pozwoli, żeby Rubén poszedł siedzieć…
Przeceniasz jej wpływy. Nie jest jedną z Entrerríosów.
Prowadzi firmę, jak chciał twój ojciec.
Ta firma idzie na dno. Nie tego chciał mój ojciec.
Jak się czujesz?
Jakby ktoś wiercił mi w głowie.
Twoje ulubione.
Postaw je, gdzie chcesz.
Martwię się o naszego syna.
Próbowałem z nim pogadać, ale nic z tego.
Nieważne, co powiem. Nie mogę mu pomóc.
Może nie chce twojej pomocy.
Mogłabyś mnie wesprzeć.
Nie wystarczy, że przez tyle lat nie powiedziałam mu o bracie-bękarcie?
Lada dzień mu powiem.
Jesteś tchórzem, mój drogi, i zawsze nim byłeś.
Twoje tchórzostwo kosztowało nas fortunę.
Może byłem tchórzem, zostawiając ją w ciąży. Nie odchodząc do niej.
Nie potrafiłbyś stawić czoła ojcu.
Kontrolował nas wszystkich…
Ciebie, twojego brata, mnie, Rubéna, Jacobo.
I spójrz, kim się staliśmy.
Ale mojego ojca już nie ma.
Więc może pora, żebym przejął kontrolę nad swoim życiem i zmienił jego bieg.
Nie obchodzi mnie, co zrobisz.
Zależy mi tylko na Rubénie.
Widziałeś, że zrobię wszystko, żeby go chronić.
A ty…
troszczysz się tylko o siebie, firmę, swoje dziwki i tego bękarta.
Jesteś żałosny.
Spójrz na siebie.
Pochwaliłaś się, że pieprzyłaś się z sędzią, żeby uratować syna.
Na próżno.
Nie wiem, kto jest bardziej żałosny.
- Wystarczy. - Już idę.
César, miałem dziś do ciebie dzwonić.
Jakieś wieści?
César?
Nie.
- Nie spuszczaj jej z oka. Dzień i noc. - To właśnie robię.
Co u Olivii? Jeśli chcesz, żebym porozmawiał ze szpitalem…
Nie ma potrzeby. Dziękuję.
Wszystko gra?
Tak.
Wszystko gra.
Do widzenia, Eloy.
CZY CHCESZ USUNĄĆ PLIK? POTWIERDŹ – ANULUJ
PLIK USUNIĘTY – POTWIERDŹ
- Musimy pogadać. - Co tu robisz?
Dajcie mi chwilę i pójdę.
Musicie z Albą uważać. Entrerríosowie was obserwują.
Skąd to wiesz?
Bo mi to zlecili.
- Entrerríosowie płacą ci… - Płacili. Skończyłem z tym.
Przyszedłem was ostrzec.
César.
Dziękuję.
Cześć. Ty jesteś Alba?
Tak. Znamy się?
Twoja prawniczka mnie tu przysłała.
Mieszkam w Alcoy z moim partnerem. Jesteśmy razem od czterech lat.
Kiedy mnie…
Powiedz tylko tyle, ile chcesz.
Gdy to się wydarzyło, byliśmy parą, ale nie powiedziałam mu o tamtej nocy.
Ani rodzicom. Nikomu.
Byłam przerażona, sama i zdezorientowana. Wycofałam oskarżenie.
Myślisz, że zgwałcili nas ci sami sprawcy?
Pamiętasz, czy któryś miał tatuaż?
Naprawdę nie pamiętam.
Jakby wymazano mi pamięć,
aż obudziłam się w magazynie bez bielizny.
Luisito, nie hałasuj tak, dobrze?
Dobrze.
Miriam.
Co ty tu robisz? Idź, proszę. Toño jest na górze.
Nie powiedziałaś mi jeszcze, kiedy się spotkamy.
- Myślałem, że to pilne. - To ważne, ale może poczekać.
- Nie lubię czekać. - Mariano, nie tutaj, dobrze?
Miriam, nie wyjdę, dopóki nie powiesz mi, o co chodzi.
- O małego. - Co z nim?
Nic. Wszystko dobrze.
Po prostu…
Ze względu na proces i to, co dzieje się między twoją rodziną a Albą,
nie chcę, żeby mój syn stracił pieniądze.
Nie martw się. Jest też moim synem.
Będę się nim zajmował.
Dziękuję.
Choć może nastąpić pewna zmiana.
Masz rację. To nie jest odpowiednie miejsce.
Powinniśmy porozmawiać o tym przy lunchu czy kolacji. Prawda?
Tak, ale idź już, proszę. Wyjdź.
- Cześć, Luisito. - Pa!
Cholera, patrzcie, kto idzie.
- Idziemy stąd? - Nie, chodźmy. To nic.
- Co ona wyprawia? - Nie zatrzymujcie się.
Co tam?
- Paczka znów w komplecie? - Nie przejmujcie się nią.
- Uważajcie, dziewczyny. - Wal się.
Rubén.
Chodźmy.
Stary.
Chodźmy.
A ty? Nie masz jaj, żeby spojrzeć mi w oczy?
Nie zaczynaj.
Bo co? Znowu mnie zgwałcisz?
- Możesz się, kurwa, zamknąć? - Nie zamkniesz mi ust.
- Nie wystarczy, że spieprzyłaś mi życie? - Nie!
Szykujcie się, skurwiele.
- Odbiło ci? - Spokojnie. Spadaj.
Więcej się do nas nie zbliżaj.
Wiedziałam, że to gnoje, ale ty jesteś najgorszy.
- Czyżby? - Tak.
Nie ma nic gorszego od ciebie, skarbie.
- Ty suko! - Bruno!
Na co się gapisz? Co?
Też chcesz dostać, skurwielu?
Alba, nie.
Idziemy. Robimy scenę. Chodźmy, kurwa.
Jesteś nieźle pieprznięta.
O mało się nie posrałam.
Jestem.
- Mariano do nas dołączy. - Żadnych „nas”.
Nie wchodzę w to.
Eloy,
nie jesteś naszym bratem, ale uważamy cię za rodzinę.
Ojciec kochał cię tak samo jak nas.
To sprawa rodzinna. Musisz nas wspierać.
Nie rozumiem, czemu chronisz Mercedes. Powinieneś być lojalny wobec ojca.
W testamencie ojciec zostawił jej nie tylko akcje i władzę.
Zostawił jej pewien skarb.
Dał jej pendrive z nagraniami,
które robił potajemnie politykom, biznesmenom, bankierom, sędziom
w restauracjach, burdelach, samolotach, pociągach, jego biurze.
- Czemu nam nie powiedział? - A tobie tak.
A czemu nie? Przecież kochał mnie tak samo jak was.
Dobrze wiesz, co miałem na myśli.
Gdzie jest ten pendrive?
Tylko Mercedes zna szyfr, zgodnie z wolą waszego ojca.
I tak…
są tam też wasze rozmowy.
Bardzo kompromitujące. Moje też.
Dopóki Mercedes ma ten pendrive, trzyma nas w garści.
Zapomnijcie o fuzji.
To niesamowite. Szaleją na punkcie twoich wiadomości.
Niedobrze mi od tego.
Domyślam się.
Kto trzyma majtki, Jacobo czy Rubén?
Nie wiem, Bego. Może obaj.
Jacobo to urodzony manipulator. A drugi to pieprzony świr.
- Może uda nam się coś wyciągnąć. - Oby.
NIEZALOGOWANY
ZALOGOWANY
- Jacobo. - Jest online.
Co teraz?
- Piszemy do niego czy co? - Nie.
Jest online, ale nie pokazuje się, jeśli nie pisze.
Co robimy?
- Nic. Wylogował się. - Kurwa!
Zawsze możemy wysłać wiadomość prywatną,
ale może uznać to za pułapkę.
Spróbujmy.
Jak chcesz. Co napisać?
„Cześć, Jeycob5.
Powiedzieć, że cię podziwiam, to mało.
Nie zasługujesz na to, co się dzieje”.
Co jeszcze?
Puść mnie.
„W środę
poszedłem na polowanie z kolegami.
I zadedykowaliśmy je tobie.
Ściskam”.
I co teraz?
Teraz czekamy.
Mam wrażenie, że grasz na czas, ale nie wiem po co.
Nie ma żadnego powodu.
To trudna decyzja i muszę ją przemyśleć.
- Mówimy o więzieniu. - Nie rób ze mnie idiotki.
Wiem, że nie zamierzasz przyjąć mojej propozycji.
Przy okazji…
Jak się miewa twój brat?
Czy jego serce wytrzyma wiadomość, że syn Miriam jest dzieckiem mojego męża?
Co?
Przemyśl to.
- Porozmawiamy? - Jestem zmęczona.
Słyszałem twoją rozmowę z Marianem Entrerríosem o Luisicie.
- Toño… - Posłuchaj mnie, Miriam.
Nie obchodzi mnie, co mówi ten Entrerríos.
Luisito ma jednego ojca – mnie.
Oczywiście, że tak.
Jak mogłaś mi nie powiedzieć?
Próbowałam.
Przysięgam, że próbowałam.
Nie wiedziałam jak. Myślałam, że z czasem…
- Co z czasem? - Przepraszam.
Wybacz mi.
Wykorzystałaś mnie.
Wykorzystałaś.
Jak możesz być tak podła? Nie masz serca.
Całe życie popełniam błędy, robię coś nie tak.
I to bardzo.
Jeśli jestem z czegoś dumna, to z naszego syna, przysięgam.
Dłużej tego nie zniosę.
Kłamstwa wychodzą mi uszami.
Musisz mi wszystko powiedzieć.
Wszystko, bez kolejnych kłamstw…
Obiecuję.
Od jak dawna pracują nad fuzją?
Od dwóch tygodni.
Nic nie wiedziałeś?
Zapytam inaczej. Jesteś ze mną czy z Ivánem i Marianem?
Jeśli dalej będę cię wspierać, to ze względu na życzenie Víctora.
Zawdzięczam mu to, kim jestem i co osiągnąłem.
Ale?
Ale jestem przeciwny stawianiu twojego syna ponad przyszłością firmy.
Jeśli Alba się zgodzi, Rubén, Jacobo i firma będą czyści.
Podniesiemy się tak szybko, jak upadliśmy.
- A jeśli się nie zgodzi? - Zgodzi się!
Masz obsesję.
- Nie umiesz podejmować jasnych decyzji. - Jesteś ze mną czy nie?
Nie wiem, jak odpowiedzieć.
Przypominam, że mój pendrive przysporzy ci kłopotów.
A ja przypominam, że mam film, którego nie chcesz upubliczniać.
Jeśli te hieny zasugerują, żebyś mnie zdradził,
powiedz, że mogę zniszczyć cały zarząd, łącznie z nimi.
Dzięki ich tatusiowi, którego tak ubóstwiają.
Spokojnie.
Już to wiedzą.
Mamy z Toñiem problemy, ale próbujemy je przezwyciężyć.
Moje małżeństwo od lat jest fikcją.
Od miesięcy śpię w pokoju gościnnym.
No tak.
Wyobrażasz sobie, co by z nami było, gdybyśmy zostali razem?
To się skończyło lata temu,
gdy dowiedziałeś się, że jestem w ciąży. Więc nie, nie wyobrażam sobie.
Nie miałem wyboru.
Wtedy, w tamtych okolicznościach, nie mogłem postąpić inaczej.
Wybacz.
O co chodziło z tą pewną „zmianą”?
Co powiesz…
Syn jest dla mnie najważniejszy.
- Nie chcę, żeby mu czegoś brakowało. - Ja też.
Nie nosi mojego nazwiska, ale to moja krew.
Więc?
- Co powiesz na zwiększenie funduszy? - Zwiększenie?
Albo mogę wynająć ci mieszkanie.
- Nie rozumiem. - Myślę, że rozumiesz.
Wciąż jesteś atrakcyjna. I to bardzo.
Odkąd tu przyszłaś, mam ochotę zerżnąć cię na tym stole.
- Co to ma znaczyć, do cholery? - Dobrze wiesz.
- Mylisz się co do mnie. - Nie sądzę. Może zrobimy inaczej.
Wyższe fundusze i mieszkanie. W Benidorm, Alicante, gdzie chcesz.
Nie jestem niczyją dziwką, tym bardziej twoją.
Tego nie powiedziałem. Zależy mi na tobie.
- Bardzo mnie kręcisz. - Wychodzę.
Nie skończyliśmy.
- Skończyliśmy. - Siadaj!
Nie chcę cię więcej widzieć!
Zaczekaj, do cholery!
To niegrzeczne zostawiać kogoś w pół słowa.
Puszczaj!
Nie oszukasz mnie. Kochasz pieniądze.
Każdy dzień z tym idiotą musi cię dobijać.
Spieprzaj z tymi łapami!
Posłuchaj mnie, zdziro. Nie odzywaj się do mnie tym tonem.
Idź. Ale zapomnij o moich pieniądzach.
Nie zobaczysz już jebanego grosza!
Bądź dalej z tym zasrańcem i bękartem.
Wszystkie jesteście, kurwa, takie same.
César.
Przyszedłem się pożegnać. Lecę do Houston do córki.
- Pogorszyło jej się? - Nie.
Ale muszę z nią być.
Muszę wyjechać z tego miasta, z tego miejsca.
Doskonale to rozumiem.
Nie, nie rozumiesz.
Pamiętasz chłopaków, którzy zginęli i byli oskarżeni o napaść na Albę?
- Tak. - To była moja wina.
I to ja zrobiłem,
co mogłem, żeby wyglądali na winnych.
Groziłem też Brunowi.
Czemu, do cholery, teraz mi to mówisz?
Bo to moja wina, że straciłem osobę, którą kocham najbardziej poza córką.
Wiem, że cię skrzywdziłem, i przepraszam.
Tak mi przykro.
Ale musiałem powiedzieć ci prawdę.
I taka jest prawda.
Kiedy wyjeżdżasz?
Jutro wieczorem.
Udanej podróży, César.
Może pewnego dnia wrócę.
Sam nie wiem.
Będę mógł cię odwiedzić?
Nie mam pojęcia.
Nie wiem.
Do widzenia.
Jakieś wieści?
Nie. Przez godzinę gadali o autach i motocyklach.
- Jacobo wciąż się nie zalogował. - Zajebiście.
Przejrzałam jego statusy. Zmienia liczby.
„Jeycob1”, „Jeycob2”,
a potem „Jeycob5”, gdy mnie zgwałcili.
To pieprzony psychol. Wiesz o tym?
Posłuchaj. Nie wolno ci się załamywać.
Robisz coś niesamowitego i powinnaś być dumna.
Kolacja?
Przygotuję ci klopsiki.
- Naprawdę? - Tak.
Co do diabła? Oddzwoń.
No dalej, Miriam.
Cholera! Tak się bałem! Wydzwaniałem do ciebie.
Dzwoniłem na policję. Nic ci nie jest?
- Nie, Toño. - Co się stało?
- Nic, kochanie. - Jak to „nic”?
- Co to jest? Kto ci to zrobił? - To nic takiego.
To Mariano? To był on?
- Mariano? - Spokojnie.
- Jak to? - To nic takiego.
- Czy ten dupek cię posiniaczył? - Nie, kochanie.
Nie, skarbie! Nie idź tam!
Co zrobiłeś mojej żonie?
- Co tu robisz, zasrany głąbie? - Co jej zrobiłeś?
Spieprzaj albo wezwę policję.
Wzywaj, kogo chcesz, sukinsynu! Mam to gdzieś!
Bijesz kobietę?
Nawet taki głąb jak ja wie, że kobiet się nie krzywdzi!
Trzymaj się z dala od Miriam i Luisita albo mnie zabij!
Zabij mnie, bo inaczej ja zabiję ciebie! Będę musiał…
Skurwielu!
Trzymaj go, Iván!
Zamknę ci tę jebaną gębę na dobre.
Zostaw moją rodzinę w spokoju!
Niecała jest twoja. Część jest pożyczona.
Luisito to mój syn.
Jest moim synem, ale możesz go zatrzymać.
Nie chcę więcej widzieć tego pieprzonego bękarta.
CZEŚĆ
Puszczaj to!
To koniec. Wylatujesz z firmy.
Ufałam ci.
A ja tobie.
Gdyby dziadek tu był, naprawiłby to. Nie miał problemu z brudną robotą.
Istnieją też inne sposoby. Zaufaj mi.
- Nie ma ich! - Co? Kogo?
Myślałam, że nie da się upaść tak nisko. Że masz resztki człowieczeństwa.
Zrobiłabym wszystko dla Rubéna.
No już.
Obiecałam, że coś wymyślę, i wymyśliłam.
Lecimy na Barbados. Wszystko jest załatwione.
Jebana suka.
Urządza dziś imprezę.
Mógłbym to wykorzystać i się rozejrzeć.
- Jesteś pewien? - To sypialnia Jacobo.
To nasza jedyna szansa.
Znam cię. W co się znowu wpakowałeś?
- Nie odbiera. - Gdzie jesteś?
Jestem z Tirsem.
A co z urządzeniem?
Wykopiemy dziurę i zalejemy ją cementem. Mamy działającą koparkę.
Dawaj, kurwa!
Zrób to, do chuja.
Napisy: Agnieszka Komorowska