NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CZEŚĆ
GDZIE TY SIĘ PODZIEWAŁEŚ, STARY?
BYŁEM ZAJĘTY. SAM ROZUMIESZ.
CZY JEST COŚ LEPSZEGO OD TEGO CZATU?
TAK, ROBIENIE TEGO, CO ROBIMY.
- Co się stało? - Luisito.
Luisito.
Co? Chwileczkę. Uspokój się.
Powiedz dokładnie, co się stało.
Luisito…
to nie mój syn.
Czemu tak mówisz?
Nie jest moim synem.
To syn Mariana.
Mariana.
Znalazła sygnet i nie oddała go policji.
- Znalazła sygnet Rubéna Entrerríosa… - Chwileczkę? Co zrobiła Miriam?
Oddała sygnet Mercedes, która dała jej pieniądze na restaurację.
- To moja wina. - Nie, posłuchaj.
To nie twoja wina. Nie jesteś niczemu winien.
Rozumiesz? No już.
Dość tego. Uspokój się.
Chodź. Musisz odpocząć.
Nie może pani wejść.
- Mówiłam, że jej pani nie przyjmie. - Zamknij drzwi.
Myślałam, że nie da się upaść tak nisko. Że masz resztki człowieczeństwa.
- Nie rozumiem. - Toño wie.
Jak mógł się dowiedzieć?
Jasne. O sygnecie Rubéna też nic nie wiesz?
Zrobiłabym wszystko dla Rubéna.
Wiesz co…
Ze względu na Toñia przez chwilę to rozważałam,
ale teraz marzę, żebyś patrzyła, jak twój syn gnije za kratami.
Za wszelką cenę.
Nie wszystko można kupić.
Tak mówią ludzie, którzy nie mają pieniędzy.
Skończyłaś?
- Jest tam. - Dobrze.
- Szłaś sama? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Co jest takie ważne?
- Luisito to syn Mariana Entrerríosa. - Co?
Miriam znalazła sygnet Rubéna na miejscu gwałtu
i suka zamiast oddać go policji, szantażowała Mercedes.
- Jesteś tego pewna? - Toño powiedział mi w nocy.
- Musimy coś zrobić. - Wracam od Mercedes.
Byłaś u Mercedes?
- Co ty sobie myślałaś? - Wiem, Bruno!
- Daję słowo, że miałam ochotę ją zabić! - Alba.
Rozumiem to, ale musimy bardzo uważać.
Jedno potknięcie i nici ze sprawiedliwości dla ciebie, Toñia i pozostałych.
Dobrze?
Mamo.
Co się stało?
- Ta Alba… - Widziałaś się z Albą?
- Tak. - Po co?
- Bo… - Kurwa mać.
Cały dzień jebana Alba. Same z nią problemy.
Gdyby dziadek tu był, naprawiłby to.
Nie miał problemu z brudną robotą. Co by z nią zrobił?
Istnieją też inne sposoby. Zaufaj mi.
Dziadek mi powtarzał, że jestem jak on.
- Powinienem tam pójść… - Dziadka już tu nie ma!
Masz rację, tak mówił.
Ale się mylił.
Jesteś lepszy.
O wiele lepszy.
Muszę iść.
A ty?
Co takiego?
Ufasz mi?
- Cześć. - Cześć. Co słychać?
JAVITOJABATO: CO ZA SZMATA…
JEYCOB5: JAK TAM TWOJE PIERWSZE POLOWANIE?
JAVITOJABATO: NIE ZA DOBRZE, SZCZERZE MÓWIĄC.
PATRZYŁEŚ JEJ W OCZY, KIEDY JĄ RŻNĄŁEŚ?
NIE ROZUMIEM, MISTRZU.
CZERPIEMY WŁADZĘ Z ODBIERANIA JEJ IM.
DZIĘKI ZA RADĘ, MISTRZU!
JEYCOB5: CHCIAŁBYŚ WPAŚĆ NA IMPREZĘ?
POZNALIBYŚMY SIĘ
NIE ZGRYWAJ TRUDNEGO DO ZDOBYCIA.
KIEDY?
DZIŚ WIECZOREM.
DZIŚ IDĘ NA POLOWANIE.
TY BYDLAKU…
LUBIĘ ZABIERAĆ Z POLOWANIA PAMIĄTKĘ
TEŻ TAK ROBISZ?
ZAWSZE.
OBCZAJ MOJĄ KOLEKCJĘ
A TWOJA?
To sypialnia Jacobo.
Jesteś pewien?
Dałem mu tę figurkę.
W takim razie wiemy, gdzie ich szukać.
- Urządza dziś imprezę. - Wiem. Zaprosił mnie na forum.
Serio?
Tak, ale spokojnie. Wymigałam się.
Może mógłbym skorzystać z okazji i się rozejrzeć.
To nasza jedyna szansa. Musimy ją wykorzystać.
Tak, ale bądź bardzo ostrożny. Proszę.
Zadzwonię ze środka.
Dobrze.
Oto umowa sprzedaży twoich udziałów.
Czemu miałabym je sprzedawać? Eloy?
To koniec.
- Wylatujesz z firmy. - Ale z hojnym wynagrodzeniem.
Nic nie powiecie?
- Jaki jest plan B? - Czego chcesz? Więcej pieniędzy?
Chcę wiedzieć, jak zmusicie mnie do podpisu.
Puszczaj.
Puszczaj to!
Mercedes.
Ufałam ci.
A ja tobie.
- Przyznaj. Przerosło cię to. - Tylko mnie?
- Ty suko! Zabiłaś mojego ojca. - Tato.
To nic osobistego, Mercedes.
Ale firma jest najważniejsza.
Zrobiłabyś to samo.
A jeśli zrobiliście kopie?
Zależy nam na uniknięciu kolejnych skandali.
Zarówno dotyczących firmy, jak i rodziny.
- Zakumplowałaś się z Jacobo? - Nie ja. Jabato.
Jak dostałaś się na to forum dla psycholi? Nie każdy ma tam wstęp.
Bego to nie każdy.
- Może jeszcze się nie zorientowałeś? - Wiem to od dawna.
Słyszałeś o inżynierii społecznej? Wyłudzaniu informacji?
- Pierwsze słyszę. - Tak właśnie się dostałyśmy.
- Toño. - Dzień dobry.
- Marta. - Dzieciaki.
Opinia biegłego potwierdza, że to Hugo napisał list.
- Poznałam nowego sędziego. - Wiesz coś o nim?
Ma dobre referencje. Może wezwać cię, żebyś zeznawała.
- Kiedy? - Niedługo.
- Co słychać? Ślicznotka. - Cześć. Jak leci?
Cześć.
- Co tam? - Cześć.
- Hej.
- Jezu. - Co? Podoba ci się?
Potrzebujesz dziewczyny. Zaufaj mi.
Załatwię ci laskę. Mam na myśli zajebistą laskę.
Z naszego świata, nie jakąś prostaczkę.
Po co o niej wspominasz?
- Bo Rubén mnie denerwuje. - Alba była błędem.
- Wbij to sobie do głowy. - Dobra.
Nie przejmuj się. Każdy popełnia błędy.
Tak, ale ten kosztował nas…
Wyluzuj. Idą tu.
- Przepraszam na chwilę. - A ten czego chce?
- Spokojnie. Nie będę przemawiać. - Dobra.
- Czas na mowę! - To nie będzie przemowa.
- Śmiało, Bruno! - Dawaj.
Chciałem wznieść toast.
Za kogoś, kogo z nami nie ma.
Bardzo za nim tęsknimy
i zajebiście by się tu bawił.
- Za Huga! - Za Huga!
Jasne, za Huga.
Wszyscy wiemy, czyja to wina, że Huga tu nie ma.
Prawda, Bruno?
Bracie.
Mów.
- Alby. - Nie.
Nie Alby.
Jebanej szmaty Alby.
- Właśnie. - Proszę bardzo.
Tak.
- Tak lepiej. - Racja.
- Witaj, nieznajomy. - Cześć.
- Zapomniałem. Gratulacje. - Dziękuję. Niezła przemowa.
Dzięki.
Do zobaczenia.
Przepraszam. Potrzymaj mi to.
I jak? Co myślisz?
Na każdym uchu nosisz po 2000 euro.
Musi cię bardzo kochać. On albo jego matka.
Gdyby nie to wszystko, miałabym obrączkę na palcu.
- Tym lepiej. - Jak to?
Rubén ma obsesję na punkcie Alby. Nie widzisz?
Co? To nieprawda.
Spokojnie. Nie zadręczaj się tym.
Zaraz wrócę.
Masz wszystko?
A reszta?
Proszę, bierzcie, co chcecie.
- Widziałaś Bruna? - Nie, daj spokój.
- Przed chwilą tu był. - Nie wiem. O co chodzi?
- Muszę z nim pogadać. - O czym?
- O czymś. - Porozmawiaj ze mną.
Nie, później.
Co wy tu, kurwa, robicie?
Bruno?
Gdzie się ukrywałeś? Czyj to pokój?
Mojego kuzyna Jacobo.
Co jest? Zostajesz z nami?
Nie, oczywiście, że nie.
Byłam egoistką. Akceptując swoje życie…
próbowałam się nauczyć cię kochać.
I to ja jestem głupi.
Wyszłaś za mnie, żeby Luisito miał ojca.
- Wykorzystałaś mnie. I tyle. - Tak i nie, Toño.
Wyszłam za ciebie, bo potrzebowałam ojca dla Luisita.
I wiedziałam, że nie znajdę nikogo…
lepszego od ciebie.
Często kłamię, ale nie tym razem.
Chciałabym cofnąć czas.
Tak.
A ja chciałbym przestać cię kochać.
Więc?
Zobaczymy.
Co mu powiedziałaś?
Że mama dostała pracę w Madrycie,
a żabka zostaje z tatą.
- Tato? - Co tam?
- Możemy iść na ryby? - Jasne, żabko. Chodź tu.
Wiesz co?
Gdy byłem w twoim wieku,
też prosiłem dziadka, żeby zabierał mnie na ryby.
Wdałeś się chyba w tatę, co?
- Tak. - Wdałeś się we mnie. Leć.
Idź z ciocią.
Gdyby to zależało ode mnie, kupiłbym te działki.
No proszę, patrz, kto przyszedł.
Łeb mi pęka.
To od myślenia. Za dużo myślisz.
- Ssij pałę. - Daj mu spokój.
Wszystko gra?
Sandra je mi z ręki, jestem bogaty, mam całe życie przed sobą,
ale czegoś mi, kurwa, brakuje.
Pracy. Tego właśnie ci brakuje.
Nie, muszę wydymać Sandrę na oczach jej koleżanki,
żeby nauczyła się, jak się rucha i kto rządzi.
Jest chory. Musisz to przyznać.
Myślę, że to zajebisty pomysł.
Co podać?
- Co z ciebie za kobieta? - Czyli nic?
Nie skończyłam.
Trudno ci przyznać, że nie udało ci się wyłudzić kasy od Entrerríosów
i że wyszłaś na rozgoryczoną małomiasteczkową dziwkę.
Sama jesteś sobie winna tego, co cię spotkało tamtej nocy.
- Przyznaj. - Zapytaj go.
Zapytaj Rubéna, czy byłam jedyna.
- Co? - Zapytaj go o inne, które zgwałcił.
- Wal się. - Sandra.
- Odwracanie wzroku nie zmieni prawdy. - Jakiej prawdy?
Jesteś ofiarą i o tym nie wiesz.
TO NIE NADUŻYCIE, TYLKO GWAŁT
NIE ZNACZY NIE
DOPÓKI NAS NIE ZABIJĄ, NIE UWIERZĄ NAM
DZIWNE JEST TO ŻYCIE
- Rubén. - Co?
- Nie mam ochoty. - Więc nie rozmawiajmy.
Przestań.
Dość! Złaź!
Co z tobą, do chuja? Po co tu przyszłaś?
Żeby z tobą pobyć. Nie jestem kawałkiem mięsa.
Spójrz na mnie i wysłuchaj jak człowieka.
Dobra, słucham.
- Widziałam się rano z Albą. - Z Albą? Po co?
- Chciałam pogadać i poszłam do baru. - Nie macie, kurwa, o czym gadać.
- Były inne dziewczyny? - O czym ty mówisz?
Urządziliśmy ci zajebistą imprezę. Czego chcesz?
Musisz po prostu zaprzeczyć, Rubén.
Nie będziesz mi mówić, co mam robić. Jasne?
- Jak słońce. - Wszystkie jesteście takie same.
Co ty mówisz, Rubén?
Sandra, nikogo nie zgwałciłem!
Nie wiem, co myśleć.
Myśl, co chcesz.
Pewnie. Ty też sobie idź, kurwa.
Widziałam się z Albą.
Były inne dziewczyny?
Ma obsesję na punkcie…
Rubén ma obsesję na punkcie Alby.
Ma obsesję.
CHLOROFORM
Podoba ci się?
Podoba ci się, fiucie?
Podoba ci się, dupku?
Alba nie spała u siebie. Nie ma jej w barze.
Nie odbiera telefonu. Rozmawiałeś z Toñiem?
Nie, powiedziałem, że spała u mnie. Nie chciałem go martwić.
Alba nie znika bez słowa.
- Co jest? - Alby nie ma od wczoraj.
- Bego. - Kurwa.
- Co jest? - A urządzenie?
- Bego. - Jakie urządzenie?
- Pomysł jej prawniczki. - Bego, co jest?
Kurwa mać.
- O co chodzi? - Zadzwonię później.
Bego!
- Do zobaczenia później. - Na razie.
Szezlong byłby pewnie wygodniejszy…
ale żadnego nie znalazłem.
- Wypuść mnie. - Co?
- Wypuść mnie, skurwielu! - Mówiłaś coś?
Nie, prawda?
Tak myślałem.
Wolę cię, kiedy się nie odzywasz.
Wiesz co…
Przekroczyłaś jebaną granicę, rozmawiając z moją matką.
Ale spójrz, gdzie jesteśmy.
Tu jest dużo lepiej, co?
Posłuchaj.
Wczoraj, kiedy myślałem, co ci zrobić, wróciło mnóstwo wspomnień.
Byłem pewien,
że to będziesz ty.
Powinnaś być dumna.
Gdzie jesteś, Rubén?
Gdzie ty jesteś?
Chciałaś mnie widzieć?
Co na nim jest?
Nie ma żadnych kopii…
z kompletnymi plikami.
FOLDER JEST PUSTY
Nie różnimy się od siebie.
Jebana suka.
Zrobimy wszystko, by dostać to, czego chcemy.
Nie, mylisz się. Nie jestem taka jak ty. Wykonuję tylko swoją pracę.
Znaleźliśmy telefon Alby w śmietniku. Nie ma po niej śladu.
Zgłoszę jej zaginięcie.
Zaczekaj, ktoś puka. To może być ona. Oddzwonię.
Idziemy.
- Dokąd? - Popływać na jachcie.
Jesteś spięty, ja też. Musimy się odstresować.
Masz piwo?
Tak.
Kurwa, teraz dzwoni.
- Spotkamy się na przystani. - Nie.
- Przyjedź do fabryki. - Jestem z Brunem.
Znam cię. W co się znowu wpakowałeś?
Jakiś problem?
Nie. Sprawy z Rubénem.
Muszę lecieć.
- Iść z tobą? - Nie trzeba.
- Pójdę z tobą. - Nie trzeba.
Dobra.
- Czekaj. - Kurtka.
- Chętnie popływałbym jachtem. - Spokojnie.
- Jacht będzie czekać. Pa. - Na razie.
Zrobisz sobie krzywdę.
Chce ci się pić?
Kurwa mać!
Jebana sztywniara!
Sam nie wiem. Myślałem, że będziesz wkurzona.
Powiesz, że jestem jebanym gwałcicielem, psychopatą.
A potem wyciągnąłbym broń.
Tego się nie spodziewałaś?
Należała do Huga.
Wiesz, że to przez ciebie się zastrzelił?
- Oferta twojej matki. - Nie mów o niej.
- Powiem sędziemu, że kłamałam. - Bo tak było.
Wszystko się skończy, Rubén. Proszę.
Proszę.
Jasne.
Pewnie, a wtedy…
poszłabyś do więzienia.
- To nie wystarczy. - Proszę, zastanów się!
Twoja mama nie przeżyje, jeśli pójdziesz siedzieć.
Nie mów o mojej matce. Kurwa mać!
Nie znasz jej!
Rubén, skarbie.
Obiecałam, że coś wymyślę, i wymyśliłam.
Lecimy dziś na Barbados. Wszystko jest załatwione.
Mam nadzieję, że nie zrobiłeś nic głupiego. Zadzwoń do mnie.
Dziękuję. Na lotnisko proszę.
- Clara? - Gdzie jesteś?
Jadę na lotnisko.
- O co chodzi? - Muszę prosić cię o pomoc.
Można namierzyć mój telefon?
Tak. Ale jeśli się mylisz, będziemy mieć problem.
- Na pewno coś jej grozi? - Tak, jest z Rubénem.
Tego nie wiesz. Nie ma pewności.
No dobra, o co chodzi? Co znowu odjebałeś?
To, na co nie miałbyś odwagi.
Alba.
Całkiem cię już pojebało?
Jacobo, nic się nie stało. Wszystko jest pod kontrolą.
Zabijemy ją, wykopiemy dziurę i zalejemy cementem.
Mamy działającą koparkę.
Od dawna nikt tu nie przychodzi. Nigdy jej nie znajdą.
I kto jest geniuszem?
Co ty, kurwa, robisz?
- Odłóż to albo rozwalę ci łeb. - Ta szmata stąd nie wyjdzie.
Opuść broń. Nie żartuję.
Może ją zerżniemy?
- Dokąd prowadzi ta droga? - Do starej fabryki Entrerríosów.
Zabicie dziewczyny, którą zgwałciliście, nie pomoże.
Jacobo, przysięgam, że jeśli mnie puścisz, nic nie powiem.
Każdy będzie żył swoim życiem.
Słyszałeś, Rubén? To ma sens.
Jebać to.
Po co wrabiać Bruna, skoro nic nie zrobił?
Skąd wiesz, że nie zrobił?
Bo nie jest taki jak wy. Nigdy nie był.
Ale go oskarżyłaś.
Musiałam. Nie miałam wyboru.
Jesteś inteligentny. Pozwolisz, żeby ten gość zrujnował ci życie?
Zamknij tę jebaną gębę!
Nie słuchaj jej. To przez tę szmatę mamy przejebane.
Ona to wszystko wymyśliła. Wszystkich okłamała!
Nic nie wymyśliła ani nikogo nie okłamała.
Zgwałciliśmy ją.
I odurzyliśmy. Zrobiliśmy to wszystko.
A teraz to zakończymy.
Pójdę po koparkę.
Już dojeżdżamy.
- Musiałabyś być facetem, żeby zrozumieć. - Nie. Musiałabym być skurwielem.
Co cię spotkało w dzieciństwie? Ciebie też zgwałcili?
Podoba mi się, że próbujesz znaleźć jakieś wyjaśnienie, ale nic z tego.
Taki już jestem.
Czyli zło istnieje.
Zło?
Nie. To o wiele bardziej skomplikowane.
Lubię mówić, że piękno i okrucieństwo…
to dwie strony tej samej podrzucanej monety.
Wszystko może się zdarzyć. Co za różnica?
To mnie wkurza w takich osobach.
Jesteście słabi!
Powiem ci coś jeszcze. Nie jestem jak mój kuzyn Rubén.
Jestem gorszy.
Wszystko gotowe.
Zamknij oczy.
Patrzyłeś mi w oczy, kiedy mnie rżnąłeś?
Tak… Jeycob5.
No już, kurwa!
Zabij ją wreszcie.
Co ty, kurwa, robisz?
Dawaj, kurwa!
Tędy.
Nie! Zaczekaj!
Nie możemy wejść sami. Musimy poczekać na policję.
Bruno!
Zrób to, do chuja. Zabij ją. Na co ty, kurwa, czekasz?
- Ty to zrobisz, cioto? - Tak!
- Ona wszystko wie! - Co?
- Jesteś cała? - Tak.
Alba!
Bruno!
Bruno, proszę!
Bruno!
Sukinsyn!
Bruno!
Nie.
Pożałujesz tego, skurwielu.
Musisz złożyć zeznania.
Z przyjemnością.
- Jak ona się czuje? - Nie wiem. Ciągle tam jest.
Dziękuję.
Przepraszam za wszystko. Naprawdę.
Nic ci nie jest?
Jesteś cały?
- A Alba? - Nadal ją badają.
Dziękuję.
Choć tyle mogłem zrobić.
Cieszę się, że się udało.
- Muszę iść. - Tak.
Masz samolot.
Racja.
Leć po córkę i wracaj tu z nią.
A ty?
Będę na was czekać.
Alba.
Zostaw ją.
PIĘĆ DNI PÓŹNIEJ
- Dobrze. Alba, włącz telewizor. - Co?
Włącz telewizor, szybko. Wszędzie o tym mówią.
Rano nastąpił nowy rozwój wydarzeń.
Podczas przeszukania rodzinnej rezydencji
policja znalazła bieliznę innych domniemanych ofiar.
Dwie z dziewczyn się zgłosiły i ich oskarżyły.
Dzięki tobie.
- Zrobiłam to, co należało. - Tak.
Ale to było konieczne.
Do tego należy też dodać siatkę korupcyjną zorganizowaną przez rodzinę,
która pogrąży znanych polityków, bankierów i biznesmenów.
Mamy przejebane.
Twoja żona zakpiła z ciebie,
z nas wszystkich.
Zakpiła?
Udowodniła, że jest najbystrzejsza. Wasz ojciec słusznie ją wybrał.
Rubén Entrerríos doznał poważnego uszkodzenia rdzenia kręgowego.
Choć nic nie zagraża jego życiu, konsekwencje mogą być…
Wybacz mi, synu.
- Spójrz. - Co?
- To nie ma końca. - Co?
Fora wsparcia.
Jesteś wzorem dla wielu osób.
- Naprawdę? - Tak.
Powinnaś być z siebie dumna.
Ja jestem dumna, że się przyjaźnimy.
Chodź tu.
- Bardzo cię kocham, Bego. - A ja ciebie.
Sześć miesięcy.
- Prac społecznych w jadłodajni. - Wyobrażałam go sobie za kratami.
Rozmawialibyśmy przez szybę, jak w filmach.
Mówisz, jakby ci się to podobało.
- To podniecające. - Naprawdę?
- Tak. - Kręci cię to?
- Tak. - Tak?
Są niemożliwi.
Coś ci przypominają?
Wiesz, co pomyślałam, kiedy byliśmy razem pierwszy raz?
Choć nie znałam cię za dobrze, to ci ufałam.
Mogłam być przy tobie sobą.
Jakbyś była w domu.
Boję się.
Nie wiem, czy po tym wszystkim, znowu tak będzie.
Ty się nie boisz?
Oczywiście, że się boję.
Ale nie możemy dać się paraliżować strachowi.
I co teraz?
Teraz… wracajmy do domu.
Napisy: Agnieszka Komorowska