‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ก่อนหน้านี้มีของที่ไม่ได้ให้
‎ฉันมีแค่พี่คนเดียวก็พอแล้ว
‎เท่านี้ก็เหนื่อยเกินจะทนไหวแล้ว ‎ได้โปรดเถอะ
‎เลิกวุ่นวายกับชีวิตเฮงซวยของฉัน
‎แล้วไปให้พ้น
‎(บทที่ 11 ลูกเป็ดขี้เหร่)
‎แล้วคนไข้พัคอ๊กนันล่ะ ‎ตอนนี้คนไข้อยู่ที่ไหน
‎ทำยังไงดีคะ เหมือนจะหนีออกไปแล้ว
‎แจ้งสถานีตำรวจแถวนี้เร็ว เร็วเข้า
‎- มานี่ ‎- ค่ะ
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‎(คังแท)
‎คุณคงไม่ได้แต่งตัวจัดเต็มแบบนั้น
‎เพื่อมาชวนดื่มชากลางดึกแน่
‎อะไรคะ สิ่งที่คุณต้องการน่ะ
‎บ้าเอ๊ย
‎ดีจัง
‎กลิ่นหนังสือเก่า
‎แห้งตายหมดแล้วนะเนี่ย
‎ของที่ตายแล้วก็ทิ้งไปสิ
‎อย่ามาแตะต้องตามอำเภอใจสิ
‎มาที่นี่ทำไมคะ
‎เพราะกลัวว่าอาจารย์...
‎จะเหงาล่ะมั้ง
‎โกมุนยอง
‎มุนยอง
‎วันนี้
‎พ่อคุณพยายามจะฆ่าฉัน
‎เขาว่า
‎ฉันเป็นปีศาจ
‎บอกว่าต้องฆ่าปีศาจทุกตัวให้ตาย
‎และตอนนั้นน่าจะ ‎ฆ่าลูกสาวให้ตายไปด้วย
‎อาละวาดใส่ฉันยกใหญ่เลย
‎ไม่รู้ใช่ไหมคะ
‎- แล้วยังไง ‎- ใจร้ายเกินไปแล้วเนอะ
‎คนเป็นพ่อควรพูดแบบนั้น ‎ในวันเกิดลูกสาวตัวเองเหรอ
‎เชอะ
‎พูดออกมาได้
‎เพราะงั้นฉันเลยมาเพื่อปลอบอาจารย์
‎แล้วก็มาอวยพรวันเกิดน่ะสิ
‎อยู่ตัวคนเดียวในวันแบบนี้
‎เหงาออก
‎- แล้วป้าจะสนใจทำไม ‎- ฉันเป็นแฟนคลับ
‎แฟนคลับของ...
‎แม่อาจารย์
‎สวยจัง
‎ฉันบอกแล้วนะ
‎อย่ามาแตะต้องของของฉัน
‎เหมือนจริงๆ
‎ฉันก็...
‎ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้อง ‎ของของตัวเองเหมือนกัน
‎โกมุนยอง
‎โก...
‎โกมุนยอง
‎มุนคังแทเหรอ
‎โล่งอกไปที
‎ค่อยยังชั่ว
‎ดีจริงๆ
‎ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎บาดเจ็บตรงไหน...
‎- ยัยป้าพัคอ๊กนันน่ะ... ‎- อยู่ที่ไหน
‎คนไข้คนนั้นอยู่ที่ไหน
‎- ไปแล้ว ‎- ไปเมื่อไหร่ ไปไหน
‎ฉันถามว่าหล่อนออกไปตอนไหน
‎เมื่อกี้
‎นาย
‎มาเพื่อจับคนไข้ที่หนีออกมาเหรอ
‎ไม่ได้มาเพราะฉัน
‎ไม่ใช่เพราะคิดถึงฉันเหรอ
‎งั้นฉันก็สำคัญน้อยกว่าพี่ชายนาย
‎สำคัญน้อยกว่าคนไข้ด้วย ‎เป็นที่สามสินะ
‎โกมุนยอง
‎มาตามจับคนไข้
‎แล้วดึงฉันไปกอดทำไม
‎ขอล่ะ
‎เวลาจะทำอะไรตามอำเภอใจ ‎ช่วยนับหนึ่งถึงสามในใจก่อน
‎- หนึ่ง ‎- ตายจริง
‎มือเป็นอะไรไหมคะ
‎- สอง ‎- เลือดออกด้วย
‎- ทำยังไงดีเนี่ย ‎- สาม
‎คืนค่ะ
‎ออกไป
‎แทนที่จะอดทน ‎น่าจะแทงให้นอนแอ้งแม้งอยู่นี่ไปซะ
‎ขอคุยด้วยหน่อย
‎มาพันมือฉันทำไม ‎ฉันบอกว่าเจ็บมือเหรอ
‎ก็แค่ฝ่ามือแหกนิดหน่อย ‎ไม่รู้สึกอะไรหรอก
‎"เราเป็นคู่ที่ชะตากรรมเลวร้าย
‎เลิกวุ่นวายกับชีวิตเฮงซวยของฉัน ‎แล้วไปให้พ้น"
‎ตอนที่นายพล่ามคำพูดเหลวไหลพวกนั้น
‎มันทำให้ฉัน...
‎เจ็บยิ่งกว่านี้เยอะ
‎ไหนว่าฉันไม่ใช่กระป๋องเปล่า
‎แต่ทำไมทำเหมือนฉัน ‎เป็นกระป๋องกลวงโบ๋
‎ฉันบอกแล้วไงว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ
‎บอกว่าไม่อยากอยู่คนเดียวจริงๆ
‎เวลาที่ควบคุมตัวเองไม่ได้
‎ให้นับหนึ่งถึงสาม
‎หนึ่ง
‎สอง
‎- สาม ‎- สาม
‎สุขสันต์วันเกิดนะ
‎ฉันคิดถึงเธอ
‎ทำไมหน้าแดง
‎ก็ มันร้อนน่ะ
‎ร้อนมากเลยเนอะ
‎นายก็หน้าแดงมากเหมือนกัน
‎ฉันไม่สบาย
‎ตัวร้อนจี๋เลย
‎ผู้ดูแลมุนโทรมา
‎ดูเหมือนคนไข้พัคอ๊กนัน ‎จะแวะไปที่บ้านนักเขียนโก
‎เอ๊ะ แล้วเธอไปที่นั่นทำไมคะ
‎ก็ต้องค่อยๆ สืบกันไป
‎ช่วยโทรแจ้งเบาะแสที่ที่พบล่าสุด ‎กับตำรวจด้วยนะ
‎ครับ ถ้าตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว ‎จะรายงานให้ทราบทันทีครับ
‎เธออาจจะกลับมาเองตอนเช้ามืดก็ได้
‎คอยเฝ้าไว้ให้ดี
‎เดินตรวจข้างนอกเป็นครั้งคราวด้วยล่ะ
‎- ค่ะ ‎- ได้เลยครับ
‎หัวไม่เป็นไรใช่ไหม
‎โดนหินก้อนเบ้อเร่อทุบเอา ‎จะไม่เป็นไรได้ไงครับ
‎ต้องมีค่าเจ็บตัวในหน้าที่ให้ผมนะ
‎ได้สิ
‎ไหนๆ จะเบิกค่าชดเชยแล้ว
‎จะคิดเรื่องไล่ออกด้วยแล้วกัน
‎- อ้าว เดี๋ยว ‎- กลับดีๆ นะคะ
‎กลับดีๆ นะครับ
‎ร้อนๆ
‎ระวังร้อน ระวัง
‎โอ๊ย ร้อนจัง ระวังของร้อนๆ
‎พี่ พี่ครับ
‎ว่าไง คุณแจซู
‎อะไรเนี่ย ‎ทำไมเพิ่งมากินข้าวตอนนี้ล่ะ
‎มื้อดึกเหรอ
‎ตอนแรกอดไว้ว่าจะรอกินพร้อมคังแท
‎แต่ที่โรงพยาบาลมีเหตุฉุกเฉิน ‎เหตุฉุกเฉิน
‎ต้องออกไปจับใครนี่แหละ ‎วันนี้คงไม่ได้กลับ
‎ออกไปจับคนอยู่
‎เพราะงั้นแจซูคนนี้เลยต้องมานี่ไง
‎น่าอร่อยจัง
‎- ขอสักคำสิ ‎- ไม่ได้ นี่ของผม
‎พอได้หนึ่งคำ เดี๋ยวก็ขอสองขอสาม
‎ได้คืบจะเอาศอกน่ะสิ
‎ไม่ได้ นี่ของผม
‎เออใช่
‎เจ้านี่ตกอยู่ข้างหน้าน่ะ
‎มังแท
‎- มังแทเหรอ ‎- ใช่
‎คุณตามังแทในหนังสือนั่นเหรอ
‎ไม่ใช่คุณตา น้องชายของคังแท
‎ซังแท คังแท มังแท
‎พวกเรา...
‎เป็นสามพี่น้องไง สามพี่น้อง
‎เฮอะ
‎จะบ้าหรือเปล่า
‎ทำไมไอ้เศษผ้าหน้าตาอุบาทว์นี่ ‎ถึงเป็นน้องชายพี่ได้
‎คนที่คอยตามติดเหมือนอึปลาคาร์ป ‎มาเป็นสิบปีคือผมนะ
‎ถ้าจะเป็นสามพี่น้องทั้งที
‎ก็นับผมด้วยสิ
‎แทรกแจซูเข้าไประหว่างซังแทกับคังแท
‎- นับแจซูด้วยสิครับ ‎- ไม่นับแจซู
‎แจซูเป็นคนอื่น
‎นามสกุลก็ไม่เหมือนกัน ‎คนละสายเลือดด้วย
‎ชื่อในสำเนาทะเบียนบ้านก็ไม่มี ‎ก็ต้องเป็นคนอื่นสิ
‎ไม่ใช่คนในครอบครัวสักหน่อย ‎กล้าดียังไง
‎กล้าดียังไง...
‎- นับแจซูด้วยสิ ‎- ไม่ๆ ไม่ได้นะ
‎มีของร้อนอยู่ตรงนี้ ‎หยอกเล่นไม่ได้นะ
‎- นับแจซูด้วยสิ ‎- ไม่ได้ แจซู...
‎- โอ๊ะ มังแท ร้อนนะ ‎- โธ่เอ๊ย
‎มาเร็ว เตรียมน้ำใส่น้ำแข็ง ‎ในอ่างอาบน้ำให้แล้ว
‎เตรียมน้ำใส่น้ำแข็งทำไม
‎ก็นายเป็นไข้ ต้องทำให้ตัวเย็นสิ
‎ฉันดูมาจากในหนังแหละ
‎รีบถอดเสื้อไปลงอ่างเร็ว
‎ให้ลอยดอกกุหลาบด้วยไหม
‎ไม่ต้อง เอาผ้าขนหนูชุบน้ำมาก็พอ
‎ป้าคนนั้น...
‎หนีออกมาจากโรงพยาบาลเหรอ
‎หล่อน...
‎ได้พูดอะไรไหม
‎หล่อนว่ากลัวฉันจะเหงา ‎เลยมาอวยพรวันเกิด
‎บอกว่าเป็นแฟนคลับของแม่น่ะ
‎พูดอะไรอีกไหม
‎ก็บอกว่าวันนี้เกือบตายที่โรงพยาบาล
‎เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‎คนไข้ก็ชอบมีเรื่องกันแบบนี้แหละ
‎เธอไม่ต้องใส่ใจไปหรอก
‎ดีจัง
‎อะไร
‎ที่ป่วยน่ะ
‎เพิ่งเคยป่วยแล้วมีคนดูแลอยู่ข้างๆ
‎ครั้งแรกเลย
‎คุณจูรี อรุณสวัสดิ์ครับ
‎จะไปทำงานแล้วเหรอครับ
‎ขอโทษนะคะ
‎คิดๆ ดูแล้ว ฉันทำคุณลำบากแท้ๆ ‎แต่เพิ่งมาขอโทษเอาป่านนี้
‎โธ่ เราไม่ใช่คนอื่นคนไกล ‎อยู่ใต้ชายคาเดียวกันเหมือนครอบครัว
‎ไม่เอาน่า ลำบากอะไรกันครับ
‎นี่ค่ะ
‎- อะไรเหรอครับ ‎- ค่าล้างรถค่ะ
‎รับไปเถอะค่ะ
‎- รู้สึกอย่างนี้นี่เอง ‎- คะ
‎คือว่า ทุกครั้งที่มุนยองก่อเรื่อง
‎ผมเคยเอากล่องน้ำผึ้ง ‎ที่ใส่เงินเป็นปึกๆ ให้คนอื่นน่ะครับ
‎ฝ่ายรับคงจะรู้สึกแบบนี้สินะ
‎ทำอะไรได้อย่างนั้น
‎เราเอาเงินนี่ ‎ไปกินข้าวด้วยกันเถอะครับ
‎แล้วผมจะถือว่าเราหายกันนะ
‎โธ่เว้ย
‎นึกว่าไปแล้วซะอีก
‎จะให้ไปไหนล่ะ
‎ไข้ล่ะ
‎- ไข้ลดแล้วล่ะ ‎- แค่วันเดียวเนี่ยนะ
‎นายนี่มัน เป็นไข้การเมืองใช่ไหม
‎เปล่านะ
‎ไข้ใจต่างหาก
‎มาคุยกันหน่อยมา
‎อะไรเหรอ เรื่องที่จะคุยด้วยน่ะ
‎เรื่องพี่น่ะ
‎เฮอะ ตาพี่นั่นของเขา
‎พี่น่ะ
‎มีแผลใจอยู่
‎แผลใจเหรอ
‎ทั้งเรื่องที่พวกเรา ‎ต้องจากซองจินไปตอนเด็ก
‎ทั้งเรื่องที่ฤดูใบไม้ผลิทีไร ‎ก็ต้องย้ายไปโน่นไปนี่เหมือนหนีอะไร
‎ทั้งหมดก็เพราะเรื่องนั้น
‎แม่ของพวกเรา
‎ถูกฆ่า
‎พยานคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์
‎ก็คือพี่
‎ผีเสื้อบอกว่า ถ้าฉันบอก
‎จะตามมาฆ่าฉันเหมือนกัน
‎จะตามล่าฉัน
‎จะมาฆ่าฉัน
‎เพราะกลัว พวกเราก็เลยหนี
‎ตอนนั้นฉันอายุแค่ 12
‎- และไม่มีผู้ใหญ่สักคน... ‎- มาเร็ว
‎ที่ปกป้องพวกเราได้
‎ตั้งแต่ตอนนั้นแหละ
‎พอถึงฤดูใบไม้ผลิที่ผีเสื้อโบยบิน
‎พี่...
‎ก็จะฝันร้าย ‎ถึงเรื่องคืนนั้นที่แม่เสียชีวิต
‎ผี ผีเสื้อ
‎- เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น ‎- ผีเสื้อๆ
‎- ให้ตาย ‎- ผีเสื้อๆ
‎- พี่ เป็นอะไร ‎- ผีเสื้อๆ
‎- พี่ ‎- ผีเสื้อๆ
‎ฮือ ผีเสื้อๆ
‎- ผีเสื้อๆ ‎- บอกว่าผีเสื้อจะตามมาฆ่า
‎ผีเสื้อบอกว่าจะฆ่าฉัน ผีเสื้อ...
‎- จะฆ่าฉัน ‎- และเราต้องหนีไปให้ไกล
‎ผีเสื้อจะฆ่าฉันๆ
‎พี่อยู่กับความทุกข์ทรมานนั้น
‎คนเดียวมาเกือบ 20 ปี
‎เพราะงั้นพี่...
‎เลยต้องมีฉันเคียงข้าง
‎แต่ว่า
‎ฉันกลับอยากทิ้งพี่
‎แล้วไปเที่ยวเล่นกับเธออยู่เรื่อย
‎ก่อนหน้านี้เธอเคยพูดนี่
‎ว่าโชคชะตาไม่เห็นพิเศษตรงไหน
‎แค่มาปรากฏต่อหน้าตอนที่ต้องการ
‎นั่นก็เป็นโชคชะตาแล้ว
‎ฉัน...
‎ต้องการเธอนะ
‎ฉันน่ะ...
‎ต้องอยู่เคียงข้างพี่
‎เพราะงั้นเธอแค่
‎อยู่เคียงข้างฉันก็พอ
‎ได้อยู่แล้ว
‎(พี่)
‎ก็ดอกไม้
‎- ว่าไง ‎- กินข้าวหรือยัง
‎กินข้าวคลุกซุปกิมจิถั่วงอก
‎จับคนร้ายได้ไหม คนร้าย
‎ไม่ใช่คนร้าย คนไข้
‎อือ คนไข้ จับได้ไหม
‎จับไม่ได้
‎ไม่นะ ทำยังไงดี ถ้างั้นจะทำยังไง
‎เรื่องนั้นพี่ไม่ต้องห่วงหรอก
‎เย็นนี้รอผม อย่าเพิ่งกินข้าวนะ
‎ผมจะกลับเร็วหน่อย
‎ได้
‎บอกว่าจะกลับเร็ว กลับเร็ว
‎ตรวจครู่เดียวก็เสร็จแล้ว
‎ไม่ต้องกังวลค่ะ เดี๋ยวเจอกันนะคะ
‎พาไปเลยค่ะ
‎เดี๋ยวเจอกันนะคะ
‎โธ่เอ๊ย
‎หวังว่าจะไม่เกิด ‎เนื้องอกในสมองอีกนะคะ
‎เป็นห่วงจัง
‎ทนมาเกือบ 20 ปีด้วยสภาพร่างกาย ‎แบบนั้นได้ก็ปาฏิหาริย์แล้ว
‎แล้วตำรวจว่ายังไงบ้าง ‎เรื่องคนไข้พัคอ๊กนัน
‎เบาะแสสุดท้ายคือภาพจากกล้องวงจรปิด
‎ที่ถ่ายได้จากทางลงเขาโอจีค่ะ
‎เบาะแสหลังจากนั้นคงต้องสืบเพิ่ม
‎งั้นเหรอ ถ้างั้นก็เก็บเตียง ‎ของคนไข้คนนั้น
‎และเก็บข้าวของส่วนตัว ‎เอาไปให้ตำรวจนะ
‎เพราะเราต้องรับคนไข้ที่รอแอดมิต
‎เก็บเลยเหรอคะ ‎เธออาจจะกลับมาก็ได้นี่คะ
‎ตอนนี้มาไม่ได้แล้วล่ะ
‎สวัสดี
‎เออนี่
‎ต้องเก็บเตียงกับข้าวของ ‎ของคนไข้พัคอ๊กนันน่ะ
‎- เก็บเลยเหรอ ‎- ใช่
‎หัวหน้าพยาบาลบอกว่า ‎ต้องรับคนไข้รอแอดมิตน่ะ
‎(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‎ไม่กลับมา
‎หรือกลับมาไม่ได้นะ
‎หมาที่เคยเลี้ยงไว้หนีออกไปจากบ้าน
‎ต่อให้เป็นคนไร้หัวใจ ‎ก็ยังแกล้งทำเป็นตามหาสองสามวัน
‎หัวหน้าพยาบาลนี่ ‎ต่างจากที่เห็นเลยนะ ไร้หัวใจชะมัด
‎ตำรวจยังตามหาตัวอยู่ครับ
‎อ๋อ
‎(ชื่อ: พัคอ๊กนัน ‎กลุ่มอาการหลัก: ซึมเศร้า)
‎ขอบคุณครับ
‎เปลี่ยนไปนะ
‎- อะไรเหรอครับ ‎- รอยยิ้มคุณน่ะ
‎สวยขึ้นแล้ว
‎สมัยก่อนพัคอ๊กนัน ‎เป็นนักแสดงไร้ชื่อเสียง
‎และศัลยกรรมมาหลายครั้งด้วย
‎ยูซอนแฮที่พักห้องเดียวกัน ‎บอกว่างั้นนะ
‎- โธ่ อะไรเนี่ย ‎- เดือนสองเดือนมานี้
‎หล่อนมีท่าทีแปลกๆ
‎อยู่ๆ ก็ทำเหมือนซ้อมการแสดง
‎ส่องกระจกแล้วก็ยิ้มน่าสยดสยอง
‎ตอนกลางคืนก็พึมพำท่องอะไรไม่รู้
‎เขาว่าหล่อนคงคิดว่าตัวเอง ‎ยังเป็นนักแสดงละครเวทีอยู่
‎ซ้อมการแสดงเหรอ
‎(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‎ดีนะที่เมื่อคืนอดทนไว้
‎เวรเอ๊ย
‎"เวรเอ๊ย" เหรอ
‎ค่อยๆ เผยธาตุแท้แล้วนะ
‎ขอโทษครับ
‎- ไปนอนที่ไหนมา ‎- อะไรนะครับ
‎ทีแรกสีหน้าเหมือนจะตาย ‎ผ่านไปคืนเดียวสดใสขึ้นตั้งเยอะ
‎เปลี่ยนที่นอนมาล่ะสิ
‎ไม่ใช่ไปตามหาคนไข้ ‎แล้วชิงสุกก่อนห่ามมานะ
‎ไม่ครับ ไม่ใช่แบบนั้นเลย
‎ว่าแต่ไปที่นั่นทำไมนะ
‎ก็...
‎เพราะเป็นห่วงมากแล้วก็...
‎ไปอวยพรวันเกิดเหรอ
‎เปล่าครับ
‎ผมไม่ได้ตั้งใจไปเพื่อการนั้น ‎ผมแค่...
‎ไม่ใช่ คนไข้พัคอ๊กนันน่ะ
‎เธอไปที่นั่นทำไม
‎ไม่น่าถึงขั้นหนีออกจากโรงพยาบาล
‎เพื่อไปอวยพรวันเกิดเฉยๆ นะ
‎ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นครับ
‎หวังว่าเธอไปเพื่ออวยพรวันเกิด
‎หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไร
‎เกิดขึ้นกับพวกเราอีก
‎ผมหวังว่าจะเป็นแบบนั้นครับ
‎ไหนๆ ก็พูดขึ้นมาแล้ว...
‎ผอ.ครับ
‎เอาตั้งแต่นี่ถึงนี่ ‎ช่วยใส่กล่องกลับบ้านให้หมดเลยนะคะ
‎ทั้งหมดนี่...
‎เอาแถวนี้ทั้งหมดเลยเหรอครับ
‎ระหว่างที่เตรียมของให้
‎ขอคุยกับพนักงานพาร์ตไทม์หน่อยนะ
‎พี่ครับ
‎ดูเหมือนคุณนักเขียน ‎มีเรื่องจะคุยกับพี่แน่ะ
‎รีบมานั่งนี่เร็ว
‎กลับมาบ้านเถอะนะ
‎ต้องเริ่มทำงานแล้วสิ
‎รูปนี้ที่พี่ให้มา...
‎ไม่ได้ให้ ทิ้งต่างหาก
‎โอเค พอฉันดูรูปที่พี่ทิ้ง
‎ก็มีแรงบันดาลใจ ‎ในการสร้างสรรค์ผลงานใหม่ล่ะ
‎สุดยอดไปเลยใช่ไหม
‎ส่วนเรื่องที่จะเขียน
‎เป็นเรื่องของเด็กสามคนที่ตามหา ‎อะไรบางอย่างของตนเองที่หายไป
‎เลยเดินทางไปในดินแดนไกลแสนไกล
‎น่าสนุกจัง
‎ใช่ไหม
‎สมเป็นคู่หูแห่งจินตนาการ
‎น่าสนุก อยากได้จัง
‎เพราะเขาเอาแต่ยืนกราน ‎ว่ายังไงก็ไม่วาดผีเสื้อเด็ดขาด
‎ก็เลยพอจะเดาๆ เอาไว้แล้วล่ะ
‎แต่ไม่นึกว่าจะเป็นเรื่อง ‎หนักหนาสาหัสขนาดนั้น
‎แล้วอยู่ดีๆ ‎ทำไมถึงมาเล่าให้ผมฟังล่ะ
‎จะเอาชนะบาดแผลในใจ
‎ต้องอย่าหนี จงเผชิญหน้ากับมัน ‎ผอ.บอกไว้นี่ครับ
‎เพื่อให้พี่เผชิญหน้ากับมันได้...
‎ผอ.ช่วยหน่อยนะครับ
‎คุณเชื่อผมเหรอ
‎เขาลือกันทั่วประเทศ
‎โอจีวังไม่ได้พิลึกแต่ปลอม
‎ยังไงถ้าเป็นของปลอม
‎เดี๋ยวก็จับได้ครับ
‎พี่ผมน่ะ
‎ยกเลิกสัญญาฝ่ายเดียว
‎ต้องจ่ายเบี้ยปรับสามเท่า รู้ใช่ไหม
‎เบี้ยปรับเหรอ ‎ในสัญญาไม่มีคำนั้นสักหน่อย
‎ทุกอย่างไม่ใช่แค่ที่ตาเห็นนะ
‎เงื่อนไขการจ่ายเบี้ยปรับ ‎สามารถตกลงกันได้ด้วยปากเปล่า
‎บนพื้นฐานความเชื่อใจของทั้งสองฝ่าย
‎เป็นกฎที่ไม่ต้องแจ้งให้ทราบ กฎน่ะ
‎เข้าใจไหม
‎- ดูจากสีหน้าแล้ว คงเข้าใจสินะ ‎- หา
‎แต่ ผม ผมยังไม่ได้รับอะไรมาสักหน่อย
‎รถบ้านก็ยังไม่ได้
‎ค่ากินอยู่ตอนอาศัยอยู่บ้านฉัน ‎ตามเงื่อนไขอยู่ประจำ
‎เป็นเงินตั้งเท่าไร
‎จะจ่ายมาสามเท่าหรือจะวาดภาพประกอบ
‎- เลือกเอาแล้วกัน ‎- เลือกเอาเหรอ
‎ถ้านับคังแทด้วยก็ต้องคูณสองสินะ
‎เป็นหกเท่า
‎หะ หกเท่าเหรอ
‎ว่าไง
‎นักเขียนโกมุนยองเป็นคนใช้ได้เลยนะ
‎จู่ๆ เป็นอะไรเนี่ย
‎รู้ใช่ไหม ว่าฉันชอบคนใจป้ำมาก
‎งั้นเหรอ
‎อือ แบบนี้ฉันชอบเลย
‎แน่นอนว่าไม่ใช่เชิงชู้สาวเด็ดขาด
‎ไม่ว่าใครจะว่าไง ‎นายก็เป็นที่หนึ่งสำหรับฉัน
‎ว่าแต่ฉันเป็นที่เท่าไรสำหรับนาย
‎ที่สาม
‎ไปก่อเรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ย
‎- ที่บานในทุ่ง ‎- ภาพประกอบก็ไม่วาด
‎- ก็ดอกไม้ ‎- เบี้ยปรับก็ไม่จ่าย
‎- นี่จะปล่อยเบลอกันเหรอ ‎- สวัสดี คุณต้นไม้
‎- อรุณสวัสดิ์ ‎- นอกจากเรื่องสัญญาแล้ว
‎- ก็ดอกไม้ ‎- เราคือคู่หูกันนะ พี่คือแฟนคลับฉัน
‎- ก็ดอกไม้ ‎- จะทรยศกันเหรอ
‎- ก็ดอกไม้ ‎- พี่ สิ่งที่เรียกว่าสัญญาน่ะ
‎ไม่ใช่ทิชชูที่สั่งขี้มูก ‎แล้วก็โยนทิ้งนะ
‎ให้ตายสิ มุนซังแท
‎ไม่ยกคังแทให้หรอก
‎ไม่ยกคังแทให้เด็ดขาด
‎คังแทไม่ใช่สิ่งของ ‎ที่จะยกให้กันได้หรอกนะ
‎ไม่ใช่สิ่งของ แต่เป็นน้องชายผมไง
‎ใช่ เป็นแค่น้องชายไง
‎- ไม่ใช่ของคุณนักเขียน ‎- ไม่ใช่ของพี่ด้วยไง
‎น้องชายผมเป็นของผม
‎มุนคังแทก็เป็นของมุนคังแทสิ
‎เป็นของผม เพราะผมเป็นพี่แท้ๆ
‎พี่อีกแล้ว เอะอะก็พี่ๆ
‎คุณนักเขียนเป็นแค่คนอื่น คนอื่นๆ
‎- พี่ๆ ‎- คนอื่นๆ
‎- เอียนแล้วนะ ‎- แค่คนอื่น
‎- เวรเอ๊ย ‎- โธ่
‎- เขาทะเลาะกันแหละ ‎- ห้ามพูดคำหยาบ
‎- สันดาน... ‎- คุณครู ตรงนั้นเขาทะเลาะกัน
‎- แก้ยาก ‎- ไม่ใช่หรอกจ้ะ
‎- ไปกันเถอะ ‎- สวัสดีจ้ะ
‎คุณลุงทะเลาะกันเหรอคะ
‎อ๋อ ไม่ใช่ ไม่ได้ทะเลาะกันหรอก
‎ทะเลาะกันทำไมคะ
‎ไม่ได้ทะเลาะกัน ‎แค่ความเห็นต่างกันนิดหน่อยน่ะ
‎ฉันพยายามเต็มที่แล้วนะ
‎พยายามยังไง
‎ทั้งขอร้องอย่างนอบน้อม ‎โน้มน้าวด้วยหลักการ
‎ไม่ใช่ขอร้องโน้มน้าว ‎แต่เป็นข่มขู่คุกคามล่ะสิ
‎- โทรคุยกันเหรอ ‎- ต้องคุยด้วยเหรอถึงจะรู้
‎ถ้างั้นก็ต้องรู้สิ ‎ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง
‎รู้สึกยังไงล่ะ
‎"ได้โปรดยกลูกสาวให้ผมเถอะ"
‎รู้สึกเหมือนเป็นลูกเขย ‎ที่ไปขอลูกสาวเขา
‎- งั้นเหรอ ‎- งั้นแหละ
‎แต่ว่า
‎ถ้าไม่ได้รับอนุญาต
‎เราก็อยู่ด้วยกันไม่ได้นะ
‎แจซูเพื่อนฉันน่ะ
‎ใช้เวลาประมาณสิบปีมั้ง ‎ถึงเริ่มตีซี้พี่ได้
‎สิบปีเหรอ
‎- รอก่อนแล้วกัน ‎- รอสิบปีเหรอ บ้าหรือไง
‎ไม่ใช่ ให้รอฉันเอานี่ ‎ไปไว้ที่สำนักงานพยาบาลก่อน
‎ตาบ้านี่...
‎ใช้เวลาสิบปีจริงๆ เหรอ
‎ไม่จริงใช่ไหม ล้อเล่นสินะ
‎- สิบปีที่ไหนล่ะ ‎- ใช่ไหม
‎พี่หมายหัวเธอไว้แล้ว ‎คงใช้เวลานานกว่านั้นอีก
‎ฉันรอไม่ได้เด็ดขาด ไม่เอา ไม่ยอม
‎สำหรับพี่ ฉันเป็น...
‎ครอบครัวคนเดียวที่เหลืออยู่
‎เขากลัวว่าเธอจะแย่งฉันไป
‎แล้วตัวเองต้องอยู่คนเดียว
‎- แล้วจะให้ทำยังไง ‎- ก็ต้องทำให้เขาเชื่อใจสิ
‎- เชื่ออะไร ‎- ว่าเธอไม่ได้มาแย่งฉันไป
‎แต่จะเข้ามาอยู่กับเขาด้วยอีกคน
‎ทำให้เขาเชื่อว่าเธอไม่ใช่คนอื่น ‎แต่จะเป็นส่วนหนึ่งของเรา
‎ซื้อใจเขาให้ได้
‎ทำได้ใช่ไหม
‎ก็ต้องลองดู
‎แล้วก็...
‎เวลาอยู่คนเดียวล็อกประตูดีๆ นะ
‎ห้ามเปิดประตูให้ใครทั้งนั้น
‎เข้าใจไหม
‎ก็ได้ ตามนั้น
‎เด็กดี
‎โอ้ สุดยอดเลย ‎พิซซ่าพวกนี้อะไรกันครับ
‎แล้วผลตรวจ ‎ของคนไข้โกแดฮวานเป็นยังไงคะ
‎ตอนนี้เนื้องอกในสมอง ‎ลามไปถึงสมองกลีบหน้าแล้วครับ
‎หมอเจ้าของไข้ว่ายังไงผ่าตัดได้ไหม
‎ไม่ครับ เขาว่าตอนนี้ยากแล้ว
‎น่าสงสารจัง คนไข้โกแดฮวาน
‎แย่จริง
‎จะไปไหน
‎หนูมีนัดน่ะ จะเลิกงานเลย
‎นัดกับใครไว้ล่ะ ถึงขั้นลาครึ่งวัน
‎กับคุณซังอิน หนูไปนะ
‎เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว
‎อะไรน่ะ ไม่เอา หนูไม่ทา
‎- อยู่เฉยๆ น่า ‎- ไม่เอา
‎ออกไปเดตทั้งที
‎ต้องแต่งหน้าเป็นมารยาทหน่อยสิ
‎หน้าสดได้ไง มั่นหน้านักเหรอ
‎เดตที่ไหนล่ะ
‎- เป็นไง ‎- สวยมาก
‎แกผิวนวลผ่องเป็นยองใย ‎ริมฝีปากเหมือนใบไม้ผลิเบ่งบานเลย
‎เดี๋ยวเจอกันที่บ้านนะ
‎กลับมาให้ช้าที่สุดเลยนะ
‎ว้าว แต่งหน้าด้วย
‎ก็แต่งทุกวันนะคะ
‎จริงสิ ไม่ว่าจะแต่งหรือไม่แต่ง
‎ยังไงก็สวยทุกวันครับ
‎คือว่า มุนยองเขา...
‎ไม่มีครอบครัวคนอื่น ‎นอกจากคุณพ่อใช่ไหมคะ
‎ญาติสนิทอะไรแบบนี้
‎ถ้ามีผู้ใหญ่คอยดูแล
‎ก็คงไม่โตมาเป็นแบบนี้หรอกครับ
‎ทำไมครับ
‎ผลตรวจของอาจารย์โกแย่มากเลยเหรอครับ
‎หรือว่าเนื้องอกในสมองกลับมาอีกแล้ว
‎ยังไงคงผ่าตัดไม่ได้แล้วล่ะค่ะ
‎ช่วยไม่ได้ล่ะนะครับ
‎เดี๋ยวผมจะดูท่าทีมุนยอง ‎แล้วค่อยบอกเธอเองแล้วกัน
‎คือว่า เรื่องคุณคังแท...
‎- คุณจูรีครับ ‎- คะ
‎แทนที่จะคุยเรื่อง ‎มุนคังแทกับโกมุนยอง
‎เรามาคุยเรื่อง ‎นัมจูรีกับอีซังอินดีไหมครับ
‎ปล่อยให้พวกเขาเที่ยวเล่น ‎มีความสุขของเขาไป
‎ผมมีเรื่องสงสัย ‎เกี่ยวกับคุณจูรีเยอะเลย
‎เข้ากับลิปสติกสีชมพู ‎ตั้งแต่เมื่อไหร่
‎ทำไมพอดื่มเหล้าแล้ว ‎นิสัยถึงได้เปลี่ยนเป็นคนละคน
‎อ้อ แล้วก็...
‎ไปหัดด่ามาจากไหนครับ ‎ด่าเก่งเป็นเครื่องด่าเลย
‎ฉันน่ะ...
‎สมัยอยู่ม.ต้นน่ะค่ะ
‎ครับ
‎ฉันหัดดื่มเหล้าก่อนวัยจากคุณพ่อค่ะ
‎แล้วดื่มได้เยอะแค่ไหนครับ
‎เบี้ยค่าปรับสามเท่า
‎รวมของคังแทด้วย เป็นหกเท่า
‎เงินเก็บของฉัน...
‎- พี่ ‎- อือ
‎- ร้อนออก เข้าไปทำอะไรในนั้น ‎- อือ
‎เอ่อ...
‎- วันนี้ที่ร้านปกติดีไหม ‎- อือ
‎วันนี้คุณแจซูขายได้เยอะเลยให้ทิป
‎ได้ทิปมาสามหมื่นวอน
‎ลูกค้าให้เรียกว่าทิป
‎เจ้าของร้านให้เรียกว่าโบนัส
‎อือ ได้เงินโบนัสมาสามหมื่นวอน
‎อือ...
‎มีคนซื้อพิซซ่าไปเยอะเลยสินะ
‎อือ ก็...
‎อือ คุณนักเขียนโกมุนยอง เธอรวย
‎รวยมาก รวยสุดๆ
‎อ๋อ คุณนักเขียนมาที่ร้านเหรอ ‎มาทำไมล่ะ
‎มาร้านพิซซ่า ก็ต้องซื้อพิซซ่า
‎ไม่ได้มาซื้อมันฝรั่ง ‎ที่ร้านพิซซ่าหรอก
‎ถามอะไรแปลกๆ
‎มาทำไม
‎เขาบอกว่าคุณนักเขียน ‎อยู่คนเดียวเลยเป็นห่วง
‎อย่างน้อยก็ให้ฉัน ‎มาอยู่เป็นเพื่อนสักพักค่ะ
‎ประธานอีเหรอ
‎เปล่าค่ะ คุณมุนคังแทค่ะ
‎อย่ามัวยืนอยู่ตรงนั้นเลย
‎มานั่งนี่มา
‎คุณมุนคังแทโทรหาท่านประธาน
‎แล้วขอให้ส่งฉันมาทำงานที่นี่ค่ะ
‎เขาว่าแบบนั้นเหรอ
‎เห็นว่าคุณนักเขียนมีแรงบันดาลใจ ‎เขียนผลงานใหม่แล้ว
‎ท่านประธานเลยดีอกดีใจ
‎ให้ฉันมาช่วยงานที่นี่สักพักค่ะ
‎งั้นเหรอ
‎ถ้าต้องการอะไร บอกฉันได้เสมอเลยนะคะ
‎เรื่องนั้นไม่มีหรอก
‎แต่ฉันอยากถามอะไรอย่างหนึ่ง
‎ค่ะ ถามมาได้เลย
‎เมื่อวานมีคนคนหนึ่งมาหาฉัน
‎หล่อนบอกว่าเป็นแฟนคลับของแม่ฉัน
‎แถมหล่อนยังมา
‎ในวันเกิดฉันซะด้วย
‎แปลกใช่ไหม
‎ไม่เห็นจะแปลกเลยค่ะ
‎ทำไมล่ะ
‎ตอนฉันเป็นแฟนคลับพี่โทนี่วงเอชโอที
‎ก็ใส่ใจวันเกิดทุกคน ‎ในครอบครัวพี่เขาเลยนะคะ
‎ซื้อของขวัญไปยืนรอที่หน้าหอพัก
‎โดนพวกผู้จัดการด่าด้วย
‎แล้วพอยุบวง
‎ก็ไปตามรอยพวกพี่เขาตามที่ต่างๆ ด้วย
‎งั้นเหรอ
‎แต่ว่าถ้าเป็นแฟนวงเอชโอที...
‎นี่เธออายุเท่าไรแน่
‎ราตรีสวัสดิ์นะคะ
‎อายุน้อยกว่าฉันจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย
‎- "ฉันกินข้าวเช้าแล้ว ‎- ฉันกินข้าวเช้าแล้ว
‎- กินข้าวเที่ยงแล้วด้วย ‎- กินข้าวเที่ยงแล้วด้วย
‎- ข้าวเย็นกินไปแค่นิดเดียว ‎- ข้าวเย็นกินไปแค่นิดเดียว
‎- ตอนกลางคืนเลยหิว ‎- ตอนกลางคืนเลยหิว
‎- ทำไมไม่มีเรื่องฉัน ‎- ทำไมไม่มีเรื่องฉัน"
‎- หมายความว่าอะไร ‎- พี่
‎ทำไมโกกิลดงด่าว่าพวกนั้นทุกวัน
‎แต่ก็ให้อยู่ด้วยล่ะ
‎อ๋อ เพราะเป็นผู้ปกครอง ‎เป็นผู้ใหญ่ไง
‎แต่เด็กพวกนั้น ‎ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันจริงๆ นี่
‎อือ นามสกุลก็ไม่เหมือน ‎คนละสายเลือดด้วย
‎ชื่อในสำเนาทะเบียนบ้านก็ไม่มี ‎เป็นคนอื่นน่ะ คนอื่น
‎เป็นคนอื่น แล้วทำไม...
‎ถึงพามาอยู่บ้านเดียวกันล่ะ
‎เพราะเป็นผู้ปกครอง เป็นผู้ใหญ่ไง
‎พี่เอง...
‎ก็เป็นผู้ใหญ่ใช่ไหม
‎มุนซังแท อายุ 35 ปี
‎เกิดปี 1984 ปีชวด ถึงจะดูเด็ก
‎แต่ก็ไม่ใช่เด็กแล้ว
‎ใช่ไหม เป็นผู้ใหญ่แล้วเนอะ
‎เป็นผู้ใหญ่ที่รับคนอื่น ‎มาเป็นครอบครัวได้
‎เหมือนโกกิลดง
‎อือ
‎พี่ครับ รู้อะไรไหม
‎ผมเอง
‎ก็กำลังพยายาม
‎ที่จะเป็นผู้ใหญ่อยู่
‎น้องชายก็กลายเป็นผู้ใหญ่ได้
‎ถ้าพยายามต้องเป็นได้แน่
‎ความพยายามก็สำคัญ ความพยายาม
‎อาทิตย์หน้าคงจะเสร็จแล้วสินะ
‎ครับ ตรงนั้น วาดตรงนั้นอีกหน่อย
‎เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ‎เรียบร้อย จบบริบูรณ์
‎คือ...
‎ว่าแต่ จะให้ผมเท่าไรครับ
‎ดูผลงานแล้วจะให้เท่าไรครับ
‎พอวาดเสร็จแล้ว ‎ผมอยากได้เงินวันนั้นเลย
‎ตายจริง แต่นี่สวนดอกไม้ ‎ทำไมไม่มีผีเสื้อเลยล่ะ
‎ผีเสื้อ ผีเสื้อผมไม่วาด
‎ตอนแรกผมบอกว่าอยาก ‎ย้ายสวนดอกไม้ของเรา
‎มาเป็นภาพวาด ‎แบบเหมือนเป๊ะๆ เลยไม่ใช่เหรอ
‎ข้างนอกผีเสื้อเยอะขนาดนั้น ‎แต่ภาพนี้ไม่มีสักตัวเลยได้ยังไงกัน
‎แบบนี้ก็ยังไม่สมบูรณ์สิ
‎แปลว่าวาดไม่เสร็จ
‎ผม ผมเกลียดผีเสื้อ
‎ไม่อยาก ไม่อยากวาด
‎ไม่อยากวาดก็ไม่ต้องวาด ‎แล้วก็ไม่ต้องเอาเงินด้วย
‎ผมไม่เอาภาพวาดครึ่งๆ กลางๆ
‎เอ่อ แต่เงิน...
‎แต่...
‎ที่จริงก็วาดจะเสร็จแล้วนะ
‎เงิน โธ่
‎โอ๊ย
‎โอจีวัง คนหลอกลวง ขี้โกหก โอจีวัง
‎ถึงจะหน้าตาเป็นมิตร น้ำเสียงใจดี
‎แต่เป็นคนขี้โกหก โกหกตัวพ่อ
‎เชื่อถือไม่ได้เลยสักนิด
‎รอนานไหม
‎ไปกันเถอะ
‎ทำไมเอาสีมาหมดเลยล่ะ
‎ยังวาดรูปไม่เสร็จเลยนี่
‎ไม่วาดแล้ว
‎ทำไมล่ะ
‎บอกว่าไม่วาดก็คือไม่วาดแล้วไง
‎แล้วทำไมไม่วาดแล้วล่ะ
‎วาดใกล้จะเสร็จแล้วนี่
‎ไม่วาดแล้ว ไม่วาด
‎ไม่วาดผีเสื้อหรอก ไม่วาด
‎พี่ครับ
‎มาคุยกันก่อนสิ
‎หยุดอยู่นั่นเลย
‎พี่ครับ
‎ชิ
‎โธ่
‎ลุกขึ้นมา
‎ลุกขึ้นมา มาคุยกันหน่อย
‎ปล่อยนะ
‎เหตุผลที่จากนี้จะไม่วาดรูป ‎และไม่ไปโรงพยาบาล
‎แถมไม่ยอมเจอท่านผอ.อีกแล้ว ‎มันยังไงกันแน่
‎จะเอาแต่เงียบไม่พูด ‎งอแงเป็นเด็กแบบนี้ใช่ไหม
‎ไหนบอกว่าพี่เป็นผู้ใหญ่ไง
‎รีบลุกขึ้นมาเลย
‎นับถึงสามนะ
‎หนึ่ง
‎สอง
‎- สาม ‎- ก็ผอ.เป็นนักต้มตุ๋น
‎ขี้โกหก แย่กว่าพวกโทรล่อลวงอีก
‎สัญญาว่าวาดรูปเสร็จแล้วจะจ่าย
‎แล้วทำไมไม่จ่ายล่ะ ไม่ยอมจ่าย ทำไม
‎ห้ามหนี หนีไม่ได้นะ
‎- ไม่ ‎- พูดมาเร็วเข้า
‎ไม่ ปล่อยนะ
‎ผมบอกให้พูดมา
‎ฉันจะไปสงบสติอารมณ์ หลบไป
‎บอกว่าอย่าหลบ ต้องคุยสิถึงจะเข้าใจ
‎ปล่อยนะ ปล่อย
‎พูดมาเร็วเข้า
‎เจ็บใช่ไหม
‎โดนตีเจ็บใช่ไหมล่ะ
‎ที่พี่กัดผมเป็นรอยผมก็เจ็บเหมือนกัน
‎ตีเหรอ
‎ตีพี่เหรอ
‎เป็นน้องตีพี่เหรอ
‎พี่ก็ตีผมนี่
‎แต่ก่อนพี่เอาดินสอแทงหัวผม ‎ผมก็เจ็บจะตาย
‎ตอนผมโดนพี่ผลักกระแทกขอบโต๊ะ ‎ก็เจ็บจนนอนไม่ได้
‎คิดว่าที่ผมทนมาตลอด ‎เพราะผมชอบโดนตีหรือไง
‎ตอนนี้ผมก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ‎จะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว
‎ตอนต้องอดทน ก็นับหนึ่งถึงสามสิ
‎- หนึ่ง สอง สาม ‎- ไม่ พี่ก็นับเองสิ
‎ต้องฟังสิ ฉันเป็นพี่นาย
‎เป็นพี่ก็ทำตัวให้สมเป็นพี่สิ
‎คือว่า พี่ เมื่อกี้...
‎ตะคอกเหรอ
‎เป็นน้องกล้าดียังไงมาตะคอกใส่พี่
‎นี่นาย นายตะคอกใส่ฉันเหรอ
‎ตะคอกงั้นเหรอ ตะคอกเหรอ
‎ทำแบบนั้นได้ยังไง
‎ได้ยังไง
‎อย่านะ
‎มานี่เลยๆ
‎มานี่เลย
‎เฮ้อ
‎นี่นายรู้ตัวว่าใกล้ตายหรือไง
‎ถึงได้ทำอะไรไม่คิดแล้ว
‎ตอนโดนพี่ตี มันก็ไม่ได้แย่อะไรนะ
‎แต่พอได้สู้กันไปมา...
‎เห็นไหม นายก็ปวดใจล่ะสิ
‎เปล่าเลย
‎ฉันโล่งมาก
‎อานุภาพของไวรัสโรคจิตนี่สุดยอดจริงๆ
‎ทำไมถึงกลายเป็นคนละคนเลยเนี่ย
‎แจซู
‎คุณเป็นใครครับ รู้จักผมด้วยเหรอ
‎ฉัน...
‎เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว
‎มุนคังแท
‎เป็นของมุนคังแท
‎แสบหน่อยนะคะ
‎คังแทไม่ใช่น้องผม
‎ไม่ใช่น้องผมแล้ว
‎นั่นสิ
‎ใช้เล็บด้วย โกงชัดๆ เลยเนี่ย
‎ไม่นึกเลยว่าคังแท ‎จะเป็นคนแบบนี้ แย่เลยนะ
‎ขี้โกง
‎แต่จากที่ดูเมื่อกี้ ‎คุณคังแทโดนหนักกว่าเยอะ...
‎ไม่ใช่น้อง ‎ตอนนี้เป็นคนอื่นแล้ว คนอื่น
‎คนอื่นๆ
‎- คนอื่นงั้นเหรอ ‎- อือ
‎ถ้างั้น...
‎แม่ก็รับคุณคังแท ‎มาเลี้ยงเป็นลูกชายได้แล้วสิ เนอะ
‎ตายจริง ถ้าได้แบบนั้นก็ดีสิ
‎ซังแท ขอบใจนะ
‎ถ้างั้นจากนี้คังแทเป็นลูกชายฉันนะ
‎แต่ว่า...
‎เป็นคนอื่น
‎นอนแล้วเหรอ
‎แจซู
‎ฉันรู้ว่านายผิดหวัง ‎แต่ช่วยเข้าใจหน่อยนะ
‎ฉันกับพี่...
‎อยู่ด้วยกันแค่สองคนมานานมาก
‎ตอนนี้เราต้องหัด
‎อยู่ร่วมกับคนอื่นเขาบ้าง
‎แต่ว่าทำไมต้องเป็น
‎โกมุนยองด้วยล่ะ
‎เธอเป็นคนที่
‎โดดเดี่ยวที่สุดที่ฉันรู้จัก
‎ฉันจะเริ่มจากเธอนี่แหละ
‎โทรหาหน่อย
‎เบื่อ
‎หิวจัง
‎ฮึ่ย
‎ถ้าจะเมินก็อย่าอ่านสิ
‎ไม่น่าคืนมังแทไปเลย
‎บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเปิดประตูให้ใคร
‎ไหนบอกจะเชื่อฟัง
‎แล้วถือนี่ออกมาทำไม
‎มาทำไมเหรอ
‎หิวไม่ใช่เหรอ
‎ไปข้างนอกกัน
‎จะไม่บอกจริงๆ เหรอ
‎ทำไมหน้าเป็นแบบนั้น
‎มีเรื่องมาน่ะ
‎กับคนไข้เหรอ
‎- ก็โดนไล่ออกพอดี ‎- ถ้างั้นใครล่ะ
‎- รู้แล้วจะทำไม ‎- ก็จะไปทุบให้น่ะสิ
‎พี่น่ะ
‎พี่ซังแทน่ะเหรอ
‎นายซ้อมพี่นายเหรอ
‎ไม่ได้ซ้อม ทะเลาะกัน
‎ฉันโดนเยอะกว่าด้วยซ้ำ
‎ไหนบอกต้องทำให้เขาเชื่อว่า ‎ไม่ใช่คนอื่น แต่กลายเป็นเรา
‎แต่กลับทะเลาะตบตีกันเนี่ยนะ
‎แล้วจากนี้จะทำยังไง
‎กำลังคิดอยู่
‎นายเป็นคนบอกเอง ‎ว่าก่อนทำอะไรให้คิดก่อน
‎เธอก็บอกเองว่า ‎ทำตามสัญชาตญาณไม่ผิดหรอก
‎สารภาพไปเถอะ
‎- สารภาพอะไร ‎- "ผมชอบโกมุนยอง
‎ถ้าไม่มีเธอ ผมอยู่ไม่ได้
‎พี่ช่วยผมด้วยนะ"
‎ง่ายจะตาย
‎ฉัน...
‎ชอบโกมุนยอง
‎ถ้าบอกไปแบบนี้
‎พี่จะว่ายังไงนะ
‎เมื่อไหร่นายจะ
‎เลิกสนใจพี่แล้วเห็นแก่ตัวเองบ้าง
‎นายไม่มีความฝันเหรอ
‎สิ่งที่อยากทำน่ะ
‎อือ...
‎มีอยู่สามอย่างได้
‎เป็นจริงไปแล้วสองอย่าง
‎สองอย่างนั้นคืออะไรเหรอ
‎ไปท่องเที่ยว ไม่ใช่ย้ายบ้าน
‎ไปเที่ยวเล่นเฉยๆ น่ะ
‎อีกอย่างล่ะ
‎การได้ทะเลาะตบตีกับพี่
‎แปลกใช่ไหมล่ะ
‎แต่ว่าฉัน
‎สนุกสุดเหวี่ยงเลยนะ
‎ตอนนี้...
‎ค่อยมีชีวิตเหมือนคนอื่นเขาหน่อย
‎แล้วอีกหนึ่งอย่าง ‎ที่ยังไม่เป็นจริงคืออะไร
‎เห็นแก่ความเอาใจใส่ ‎ที่วันนี้อุตส่าห์มาหาฉัน
‎ฉันจะช่วยให้เป็นจริงเอง
‎ไม่ได้หรอก
‎ยังไงก็สายเกินไปแล้ว
‎อะไร ทำไมสายไปล่ะ
‎สวมชุดนักเรียนแล้วได้ไปโรงเรียนไง
‎- อะไรเนี่ย ‎- อะไรน่ะ
‎นี่ ลุกๆ เฮ้ย
‎รีบลุกมากินเร็ว
‎โธ่เอ๊ย เร็วสิ
‎(โกมุนยอง)
‎อะไร จะไปไหน
‎เฮ้ย จะไปไหน เจ้าบ้า เฮ้ย มุนคังแท
‎จะไปไหนของแก
‎เอ่อ...
‎คือว่า เอ่อ เธอ
‎เอ่อ...
‎- คือว่า... ‎- มุนคังแท
‎วันนี้โดดเรียนเหรอ
‎- มานี่เลยๆ ‎- เปล่า
‎- โดดคาบว่างเฉยๆ ‎- ก็เหมือนกันแหละ
‎ชอบโดดเรียนแล้วจะใส่ชุดนักเรียนทำไม
‎- พี่ไม่ไปทำงานหรือไง ‎- เจ้าเด็กบ้า
‎โอ๊ะ...
‎ให้ตายสิ น่าหงุดหงิดจริงๆ
‎คุณครับ
‎- สาวน้อยผมบ๊อบตรงนั้น ‎- อย่าสิ
‎น้องผมมีเรื่องจะพูดด้วย
‎- ขอเวลาหน่อยได้ไหมครับ ‎- ไม่เอาน่า
‎พอเลย
‎เธอมาแล้ว
‎มาโน่นแล้ว
‎แมนๆ หน่อย เอาเท่ๆ เลยนะ
‎คือ...
‎ฉัน...
‎คือว่า...
‎ฉันรู้จักนาย
‎เคยเห็นที่โรงเรียน
‎เธอรู้จักนายแน่ะ
‎อือ...
‎ยินดีด้วยนะ
‎สู้ๆ
‎พี่
‎หือ
‎ผม...
‎ชอบเธอมากจริงๆ
‎ชอบเธอ
‎ชอบมาก
‎หือ
‎"มี...
‎ความสุข"
‎คังแท
‎มี...
‎ความสุข
‎(มีความสุข)
‎คังแท คังแทของเรา
‎มี คังแทของเรามีความสุข
‎อือ
‎ใช่
‎อือ
‎คังแทของเรา...
‎มีความสุข
‎คังแทมีความสุข
‎มีความสุขล่ะ
‎เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก ‎เพิ่งเคยเห็นคังแทมีความสุข
‎ครั้งแรกเลย
‎นี่ ทำไมเธอตาโหลขนาดนั้น
‎ท่านประธานคะ ‎สงสัยฉันจะไม่ถูกโฉลกกับที่นี่
‎กลางคืนก็โดนผีอำ
‎เย็นยะเยือกไปหมด
‎ร่างกายก็ปวดเมื่อย...
‎โอ๊ย ช่างเถอะ
‎มุนยองของเราอยู่ที่ไหน
‎ห้องหนังสือค่ะ
‎ว้าว นักเขียนโกมุนยองของเรา ‎นั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊ก
‎ไม่ได้เห็นนานขนาดไหนแล้วเนี่ย
‎คราวนี้ได้แรงบันดาลใจอะไรมา
‎ฉันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลยนะ
‎ต้องเป็นของที่ดูแล้วอึ้งไปเลยใช่ไหม
‎เดี๋ยวนะ เดี๋ยว
‎ฉันขอเตรียมใจก่อน
‎พร้อมแล้ว เล่ามาสิ อะไรยังไง
‎นี่
‎นี่คือ...
‎แบบเดียวกับ "เจ้ารถจิ๋วบงบง" เหรอ
‎กำลังคิดเนื้อเรื่องอยู่
‎- ชื่อเรื่องล่ะ ‎- ยังไม่มี
‎- สารที่จะสื่อ ‎- ยังไม่มี
‎- ต้นฉบับจะเสร็จเมื่อไหร่ ‎- สักวัน
‎งั้นก็หมายความว่ายังไม่ได้ ‎กำหนดอะไรสักอย่างเลยสินะ
‎ก็คงงั้น
‎แล้วใครวาดภาพประกอบ
‎คู่หูฉัน
‎หลีกหน่อยครับ
‎(พี่)
‎- มีเรื่อง... ‎- กินข้าวหรือยัง
‎กินข้าวหรือยัง
‎มีคนไข้ฉุกเฉินเลยยังไม่ได้กิน
‎หะ หิวข้าวไหม
‎อือ หิวมากเลยล่ะ
‎มาที่ร้านอาหาร ‎วีอาร์แฟมิลี่ตอนหกโมงนะ
‎ร้านอาหารวีอาร์แฟมิลี่
‎นี่มุนยอง
‎- มุนยอง ‎- ฉันไม่เปลี่ยนเรื่องหรอกนะ
‎อ๋อ ไม่ๆ ไม่ใช่เรื่องนั้น
‎เรื่องพ่อเธอ
‎เนื้องอกในสมองกลับมาอีกแล้ว
‎แต่ว่าเป็นส่วนที่ผ่าตัดลำบาก
‎เกินมือหมอแล้วล่ะ
‎พ่อตายไปตั้งนานแล้ว
‎ตั้งแต่ฉันอายุ 12 ปี
‎เขาตายไปแล้ว ‎เหลือแต่เปลือกนอกเท่านั้น
‎มุนยอง
‎พ่อเธอป่วยที่สมอง
‎เพราะงั้นความจำเขาเลยเลอะเลือน
‎ร่างกายกับสมองแยกออกจากกัน
‎บางทีก็เลยเคลื่อนไหวไปเอง
‎ถึงจะเป็นพ่อแบบนั้น
‎แต่ยังไงก็เป็น ‎ครอบครัวคนเดียวที่เหลือของเธอนะ
‎ครอบครัวเหรอ
‎เดิมทีฉันเป็นเด็กกำพร้า
‎- โกมุนยอง ‎- กลับไปซะ ฉันเหนื่อย
‎อยู่ไหน
‎ฉันหิว ไปกินข้าวกันเถอะ
‎ฉันไปด้วยสิ ให้ฉันไปด้วย ‎อยู่ที่ไหนกัน
‎ทำไม ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ
‎รอ รอก่อน
‎ให้ผู้ใหญ่กินก่อนค่อยกิน ‎ผู้ใหญ่กินก่อน ผู้ใหญ่
‎- อือ ‎- เช็ดมือหรือยัง เช็ดมือน่ะ
‎เอานี่เช็ดมือก่อนค่อยกิน
‎(รายการที่สั่ง ทั้งหมด 26,400 วอน)
‎อร่อยไหม
‎อิ่มหรือเปล่า
‎อือ
‎อิ่มมาก
‎เหมือนท้องจะแตกเลย
‎ท้องแตกไม่ได้ ท้องแตกไม่ได้นะ
‎ถ้าท้องแตกจะตายเลยนะ ตาย
‎เงินค่าขนม
‎เงินที่ลูกค้าให้เรียกทิป ‎ที่เจ้าของร้านให้เรียกโบนัส
‎ที่พี่ให้เรียกเงินค่าขนม
‎ใช้เงินมือเติบเป็นรากเหง้า ‎ของความชั่ว ใช้ประหยัดๆ ล่ะ
‎ถ้าไม่พอบอกนะ พี่คนนี้จะให้อีก
‎ไม่ต้องกังวลนะ
‎ขอบคุณนะ
‎ผม จะใช้อย่างดีเลย
‎(รายการที่สั่ง ทั้งหมด 46,200 วอน)
‎เลี้ยงฉันด้วยสิ
‎โธ่เอ๊ย
‎เฮ้อ
‎ฉันบอกให้เลี้ยงหน่อยไง
‎เลี้ยงฉันด้วยสิ ‎ฉันบอกให้เลี้ยงฉันหน่อย
‎ให้ตายสิ
‎ทำไมถึงไม่เลี้ยงฉันล่ะ ‎เลี้ยงฉันด้วยสิ
‎คุณลูกค้าคะ
‎ครับ เท่าไรครับ
‎ถ้างั้นให้เงินค่าขนมฉันด้วยสิ
‎ฉันไม่มีคนคอยให้เงินค่าขนม
‎แถมไม่มีครอบครัวมากินข้าวด้วย
‎ตอนนี้ฉันเป็นเด็กกำพร้าจริงๆ นะ
‎กลับบ้านกันเถอะ
‎พี่ครับ
‎ฉันก็อยากมีพี่ชายแบบพี่บ้างนะ
‎รีบมาสิ มุนคังแท
‎โก โกมุนยอง
‎โกมุนยอง...
‎โกมุนยอง รีบมาสิ
‎โกมุนยอง มาเร็วเข้า ‎ทั้งสองคน ยังไม่รีบมาอีกเหรอ
‎โกมุนยอง มุนคังแท ‎ทั้งสองคนยังไม่รีบมาอีก
‎รีบมาเร็วเข้า
‎พี่ รู้จักนิทานเรื่อง ‎"ลูกเป็ดขี้เหร่" ใช่ไหม
‎อือ
‎ลูกเป็ดตัวอื่นไม่คบลูกเป็ดขี้เหร่
‎เพราะว่าแตกต่างจากตัวเอง
‎ก็เลยรังแก ไม่คบหาด้วย
‎ลูกเป็ดขี้เหร่โดดเดี่ยวมาก
‎ถึงได้หนีจากครอบครัวไป
‎โกมุนยอง อย่าวิ่งลงบันไดสิ
‎เดี๋ยวเจ็บตัว อันตรายออก
‎อย่าวิ่งสิ
‎ถ้าเกิดว่าแม่
‎มอบความรักให้ลูกเป็ดขี้เหร่ ‎จนถึงที่สุด
‎จะเป็นยังไงนะ
‎ก็คงไม่จากไปน่ะสิ
‎ถ้าผู้ใหญ่ช่วยดูแลอย่างดี
‎จะเป็นเป็ดหรือหงส์
‎ก็อยู่บ้านหลังเดียวกันได้
‎เจ้าเป็ด เจ้าไก่
‎พวกแกห้ามทะเลาะกันนะ
‎พี่ก็...
‎เป็นผู้ใหญ่ ‎ที่เปิดใจรับคนอื่นได้ใช่ไหม
‎อือ
‎ฉันเป็นผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ๆ
‎ผู้ใหญ่
‎ผู้ใหญ่แบบโกกิลดง
‎(การสังหารของแม่มดตะวันตก)
‎อยู่ทะเบียนบ้านเดียวกัน ‎ถึงจะเป็นครอบครัวเหรอ
‎ครอบครัวน่ะ...
‎หนึ่ง สอง สาม
‎แค่ถ่ายรูปครอบครัวด้วยกัน ‎ก็เป็นครอบครัวแล้ว
‎(คังแท ที่อยู่สตูดิโอถ่ายรูป)
‎ฉันเกลียดเด็กแบบนั้น ‎กับพวกสัตว์ที่สุด
‎พออ้อนขอความรัก...
‎ปล่อย ปล่อยฉัน ปล่อยเร็ว
‎ก็น่าเอ็นดูนี่นา
‎ถ้าผีเสื้อโผล่มาอีกจะทำยังไง
‎จะมัวติดอยู่ในอดีตไม่ได้นะ
‎ถ้าติดอยู่ข้างใน ‎ก็เปิดประตูออกมาได้นี่นา
‎- มองไม่เห็นประตูหรอก ‎- ตอนนี้ผม...
‎อยากจะมีชีวิต
‎เหมือนคนอื่นเขาแล้วแท้ๆ