ANGLIA, ROK 1802
Czas się kończy.
AKADEMIA DZIEWCZĄT PANI FINCH
- To znaczy, że ty też! - Bądźcie cicho.
I nie guzdrzemy się.
Prawa, razem,
lewa, razem i powtórzyć.
Ślęczenie nad książkami nie uczyni z ciebie dobrej partii.
I tak nie mam posagu.
A ja ojca, który zadbałby o moją przyszłość.
Tworzymy dobraną parę.
Selino, cierpię, że przychodzi nam się rozstać.
Obiecaj pisać co tydzień.
Dobrze, ale ty też.
Spróbuję, lecz nie daję gwarancji.
Gdy zacznę bywać, będę bardzo zajęta.
Będę mogła cię kiedyś odwiedzić?
Naturalnie. Gdy się zakocham i wyjdę za mąż,
tobie też znajdę męża.
Zawsze będziemy się wspierać.
Gasimy świece.
Selino, nie bądź takim lelum-polelum.
PRASA BRYTYJSKA
Przepięknie, panienko.
A co na głowę?
Pióra.
W roku pańskim 1818,
najlepszą partią był szanowny Jeremy Malcolm.
Nie miał tytułu szlacheckiego, wszak był tylko młodszym synem hrabiego,
ale ciotka ze strony matki zapisała mu niemałą fortunę
oraz imponującą posiadłość w Kent.
Wczoraj z Emilią James,
a już dziś z Julią Thistlewaite.
Pan Malcolm szukał żony,
lecz nie byle jakiej.
Nie dawał się uwieść na piękne oczy, czy też zalotne spojrzenia.
- To on. - Dwadzieścia tysięcy rocznie.
Nie interesowały go kobiety goniące za awansem społecznym czy majątkiem.
Pan Malcolm był miłym człowiekiem, na zewnątrz powściągliwym,
lecz skrywającym dobre serce,
które zamierzał otworzyć przed odpowiednią młodą damą.
Prawdziwej miłości szukał na swój wyjątkowy sposób,
Która zaczęła przynosić mu niezwykłą reputację.
LISTA PANA MALCOLMA
To Julia Thistlewaite.
Z panem Malcolmem!
Byłaby to para sezonu!
Czyż to nie jej czwarty sezon?
Może to już czas,
by ustąpić i dać szansę młodszym?
Gdy raz oddał mi swoje krzesło, prawie omdlałam.
Zastanawiam się, skąd tyle zagranicznych oper.
Wszak jesteśmy w Anglii.
Zgadza się pan?
Nie lubi pani Rossiniego?
To ten niski i krępy?
Nie, to kompozytor.
Jakaż ja niemądra.
- Pewnie ma mnie pan za ignorantkę. - Nic a nic.
Zapewne posiada pani wiedzę z innych dziedzin.
A... co pani sądzi o Ustawach Zbożowych?
- Zbożowych? - Tak.
Niech pomyślę...
- Oczywiście je popieram. - Doprawdy?
A dlaczego, jeśli mogę spytać?
Uważam, że...
powściągliwość w diecie wychodzi ludziom na zdrowie.
Szkoda, że nie przemówi pani przed parlamentem.
Pani poglądy mogłyby odmienić oblicze polityki.
Zauważyłaś, że ziewa?
Jaki wstyd.
Wolniej!
Masz gościa. Znowu!
- Przecież nikogo nie przyjmuję. - Wiem,
ale wytłumacz to takiemu mądrali!
Jeju.
Pan Woodbury,
jakże miło, że... znowu się pan pojawił.
- Panno Dalton. - Ojciec,
jak w każdy wtorek, odwiedza chorych parafian.
Myślę, że ten jeden raz
możemy się obyć bez przyzwoitki, panno Dalton.
Ośmieliłem się przybyć,
gdyż jak mi wiadomo, po niefortunnym zejściu pracodawczyni,
została pani bez spadku i perspektyw.
Wiem, że jestem od pani starszy o... tych kilka lat,
lecz zawsze byłem zdania,
że kobieta zyskuje, mając dojrzalszego towarzysza,
który otoczy ją opieką.
Niczym ojciec?
Panno Dalton...
Selino, jeśli wolno mi być tak zuchwałym...
Pani wie, jak żarliwie ją podziwiam i jak...
Najszczerzej pragnę pojąć panią za żonę.
Pańska propozycja to dla mnie zaszczyt, lecz nie mogę jej przyjąć.
Nie tak pochopnie, panno Dalton.
Powszechnie wiadomo, że ojciec pani nie jest zamożny,
a pani ma liczne rodzeństwo.
Jeżeli się pani zgodzi, jestem gotowy je wspomagać,
lecz jeśli odmówi,
ich przyszłość maluje się bardzo ponuro.
Prawdą jest, że sytuacja rodzinna bardzo mi ciąży,
lecz i tak muszę odrzucić pańską szczodrą propozycję.
Nie pojmuję takiego zachowania.
Propozycja nie zostanie złożona po raz drugi.
Raczej trzeci.
Rozumiem konsekwencje, które niesie ze sobą moja decyzja,
lecz teraz... muszę pana prosić, by mnie pan opuścił.
Żegnam, panie Woodbury.
Z drogi, głupie gęsi!
Dzień dobry, John!
Coś podobnego,
Lord Christopher Jones wreszcie znalazł odpowiednią partię.
Nie interesuje cię kto to?
Chyba nie mam wyboru.
Panna Marjorie Notcutt.
Fascynujące.
- List od Seliny? - Tak.
Owszem. Pisze tak często, że z trudem nadążam.
Pan Woodbury ponownie jej się oświadczył.
Natomiast pan Malcolm zamilkł.
Mam więcej niż jednego adoratora.
Nie smuć się, że cię pominął.
Powiadają, że nigdy nie wybierze sobie żony.
Nie smucę się.
Od Lady Burke.
Przysłała mi jedną z tych modnych karykatur.
Zdaje się, że to pan Malcolm.
Jestem tam i ja...
NASTĘPNA!!
Nie!
To niemożliwe.
COTYGODNIOWA WYSYŁKA
Och, Julio.
KSIĘGARZE, DRUK, GRAWEROWANIE
- Słyszałaś o Panu Malcolmie? - Nie.
Rzucił pannę Thistlewaite.
Do środka, szybko!
Nigdy tu nie byłem, przytulnie.
Czy to wszystkie?
- Z tych, które sprzedawano. - Tam, w oknie.
- Nie rozumiem. - Panna Thistlewaite.
- Ależ to żenujące. - Och, mój...
Ma pan ołówek?
- Jakie to upokarzające. - Mój Boże!
Jej reputacja musi być w strzępkach.
Cassie, dowiedz się, czym sobie zasłużyłam na takie upokorzenie.
Wręcz to mojemu kuzynowi, będzie w swoim klubie.
Lord Konar.
Natychmiast!
Jestem skończona.
Już nigdy nie znajdzie męża.
Spokojnie.
Coś do picia?
Dziękuję.
Dobry wieczór.
Boże. Powinienem częściej tu zaglądać.
Dobry wieczór, miło mi.
Obstawiaj.
- Ostatni zakład, Cassidy? - Tak, ostateczny i ostatni.
Twoja kolej, Evan.
- Wybornie. - Oszukujesz.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Mocne.
Boże.
Kto jeszcze to widział?
Powiedz pannie Thistlewaite, że się tym zajmę.
- Panie Malcolm? - Wybaczcie.
Wciąż mam wolne miejsce w karnecie na balu u Millera,
jeśli byłbyś skłonny.
Będziesz musiała mi wybaczyć.
Pewne dolegliwości nie pozwalają mi na to, panno...
- Panno Gwyneth Amberton. - Panno Amberton.
Córka Earla i hrabiny Amberton.
Oczywiście.
Dziwne,
jak można pobudzać uczucia, nie tańcząc?
- Malcolm... - Lordzie Cassidy! Panno Amberton.
Witam. Jak się masz? Bardzo mi miło, proszę nam wybaczyć.
Budujesz sobie niezłą opinię.
- Czyżby? - Tak.
W rzeczy samej. Nazywają cię lekkoduchem,
łamaczem serc oraz niszczycielem marzeń młodych dam.
Żartujesz?
- Nie. - To nonsens.
Możliwe, że w tych plotkach jest ziarno prawdy.
Okazywałeś zainteresowanie mojej kuzynce Julii,
a potem zniknąłeś.
Raz towarzyszyłem jej w operze,
a nie okazywałem zainteresowanie.
Ważne jest nie to, co się wydarzyło,
tylko co mówią ludzie.
A powiadają, że z Julią musi być coś nie tak.
Przykro mi, że padła ofiarą plotek,
lecz nie ożenię się z kobietą, którą raz zabrałem do opery.
- Nikt nie powiedział, że musisz. - Ale tego chcą.
I niby jakie to marzenia zniweczyłem?
Upolowania partii, którą jestem tylko dzięki majątkowi?
- Nie będę tego miał. - Obstawiaj.
- Grasz? - Nie, wszystko przegrałem.
Doskonale, proszę pani.
Czemu którejś nie wybierzesz i tego nie zakończysz?
Dla przedłużenia gatunku.
A myślisz, że po co tu jestem?
Wciąż szukam tej odpowiedniej.
Więc czemu nie Julia?
Uchodzi za urodziwą.
Dziękuję. Owszem, jest ładna, ale to nie ona.
Nie.
Obstawiaj.
Dlaczego nie?
Nie wiem...
Zbytnio trzepocze rzęsami.
Mruga oczyma.
I to ma być powód?
Kiepski.
Bardzo mnie to drażniło.
Kilkukrotnie obawiałem się, że panna Thistlewaite zaśnie.
Nie patrz tak na mnie,
nie tylko to mnie zniechęciło.
Proszę, punkt czwarty: sensownie się wyraża.
Mój krawiec mówi ciekawiej niż twoja kuzynka.
Zainicjowałem dyskusję o Ustawach Zbożowych,
a ona sądziła, że to dieta.
Czy to lista?
Tak.
Atrybutów panny młodej?
Tak, i co z tego?
Szansa, sir. Może pan rzucić jeszcze raz.
To arogancja.
Nic dziwnego, że żadna cię nie zadowala.
Chcesz, żeby sprostała twoim wymaganiom,
ale to nie koń pociągowy.
Otóż to!
Mam ścisłe wymagania co do koni,
więc czemu by ich nie zastosować w stosunku do oblubienicy?
Kogoś, z kim będę spędzał poranki, popołudnia i wieczory.
Wkrótce zaczniesz sprawdzać ich chód i uzębienie.
- Tragedia. - Dodam to do listy.
- Och, pech, panie. - Jeszcze?
- Nie, nie piję. - jeden.
Ona nie gryzie!
Maniery przekupki z Billingsgate.
Nie znam,
gdyż w przeciwieństwie do ciebie nie obchodzą mnie niższe sfery.
Od mojej przyjaciółki, Seliny.
Jak widać, wieści dotarły do Sussex.
Jutro będzie wiedzieć już cała Anglia.
Rozmawiałeś...
z panem Malcolmem?
Owszem.
- Co o mnie mówi? - Otóż.
Przyznał, że jesteś urodziwa.
Czyżby? To dobre wieści.
Lecz sporządził pewną listę i...
Nie spełniasz warunku numer cztery.
Szczerze – sam zawsze gubiłem się w regulacjach Ustaw Zbożowych.
Sporządził listę...
wymogów...
- dla panny młodej? - Tak.
Początkowo ów pomysł również mi się nie spodobał,
lecz mi go wytłumaczył.
A co jeśli panna ma ukrytą wadę?
Urocze!
Jego brat dał się zwabić w pułapkę
i dziś jest nieszczęśliwy.
Nie do wiary. Cóż za arogancja!
Chętnie zobaczę tę listę.
Cassie...
- Widziałeś ją? - Nie.
Tak.
Nic by ci to nie dało.
Nikt nie sprosta jego wymaganiom.
Nawet gdybyś przeszła przez Ustawy Zbożowe,
to twoje rzęsy... Drażniły go.
Moje rzęsy?
- Czy ten człowiek zwariował? - Oczywiście, że nie.
Tylko nie nabiera się na wasze sztuczki.
Gardzi kokieterią.
Cóż za tupet.
Co za buta!
Trochę tu ciepło.
Już ja dopilnuję,
by szanowny pan Malcolm dostał to,
na co sobie zasłużył.
Nie ujdzie mu to na sucho.
Rozumiem.
- Na mnie już czas. - I ty mi w tym pomożesz.
Nie. Pod żadnym pozorem.
Julia, nie.
Co robisz?
Przestań.
"Najdroższa Selino,
dziękuję za list i załączoną karykaturę.
Pomyślałam, że bardzo by mnie ucieszyło,
gdybym znowu mogła cię zobaczyć.
Czy choć pod koniec sezonu odwiedzisz mnie w Londynie?
Obiecuję przednią zabawę".
Ponoć pochodzi ze wsi.
Czy choć raz mógłbyś się zamknąć?
Wyprostuj się.
Stabilnie.
- Selino! - Julio!
- Och, dotarłaś! - Dotarłam!
- Ile to już minęło? - Ale rozkwitłaś!
- Ty wyglądasz świetnie. - Tak się cieszę.
Zapraszam.
John, zanieś bagaże Seliny do jej pokoju.
Mój kuzyn, Lord Cassidy, nie może się doczekać, by cię poznać.
Opowiedz,
czym zajmowałaś się na wsi?
To zupełnie inne życie od miejskiego.
- Właśnie. - Tak jak pisałam,
przebywałam w Bath.
Byłam towarzyszką sędziwej Lady Ossory.
Tak... Co za nuda.
Wręcz przeciwnie,
choć chwilami brakowało mi towarzystwa rówieśników.
Dziś do Bath przyjeżdżają siedemdziesięciolatkowie.
Doskonale cię rozumiem.
Cudzoziemcy też wydają mi się uciążliwi.
Napisałaś w samą porę,
gdyż wciąż nie znalazłam nowej pracy.
Droga Selino,
być może mam pracę w sam raz dla ciebie.
Choć „praca” raczej nie jest tu właściwym słowem.
To bardziej projekt... żart.
Widzisz...
Jest tu niejaki pan Malcolm,
słynący ze swojej arogancji.
Ten z karykatury?
Dokładnie.
Jak być może wiesz, najpierw publicznie okazywał mi zainteresowanie,
by następnie się wycofać.
Julio, to straszne!
Tak mi przykro.
To było przykre,
zwłaszcza gdy mi doniesiono, że posługuje się pewną listą
i uznał mnie za nieodpowiednią.
Jaką listą?
Atrybutów panny młodej.
Ewidentnie uważa się za kogoś wybitnego,
gdyż jego wymaganiom nie sposób sprostać.
Zależy mi, żeby pan Malcolm dostał za swoje i chcę,
żebyś mi w tym pomogła.
Ja?
Przedstawimy cię
jako wymarzoną kandydatkę,
a potem niech się dowie, że i ty masz własną listę wymagań,
których on nie spełnia.
Sprawiedliwości stałoby się zadość.
No, nie wiem...
Brzmi to trochę...
- pokrętnie. - Droga Selino,
nie bądź takim lelum-polelum.
Nie pozwolę, by ten człowiek znowu zniszczył czyjąś reputację.
Skoro faktycznie jest tak wybredny,
to jak ja mam zwrócić na siebie jego uwagę?
Jeśli nie był zauroczony tobą,
to zapewne na mnie nawet nie spojrzy.
Selino...
Cóż za bystre spostrzeżenie.
Jednakże,
choć może nie nosisz się modnie,
jesteś lepiej poinformowana niż ja i wszystkie twoje poprzedniczki.
Wiesz o istnieniu listy
i pod kierunkiem moim oraz mojego kuzyna
masz szansę sprostać wymaganiom.
Twój kuzyn poinstruuje mnie,
jak wzbudzić zainteresowanie wytwornego dżentelmena?
Na to wygląda.
Chyba nie...
Moja droga Selino...
Liczę, że mi pomożesz.
Wszak zawsze się wspierałyśmy, czyż nie?
Do tego może być zabawnie.
Co dokładnie miałabym robić?
Dziękuję.
Punkt pierwszy: urodziwe lico i zgrabna figura.
Cudownie, Molly.
- Niżej. - Julio!
Punkt drugi: pełna wdzięku i dobrze wychowana.
Lekko wygnij plecy,
niech podziwia efekt tego kroju.
Julio, to oburzające!
I jesteśmy... Raz, dwa, trzy. Raz, dwa, trzy.
Nie przestawaj, bo Cassie się przewróci.
- Raz, dwa, trzy. Raz, dwa, trzy... - I leć jak ptak!
- Odwróć się. - Piruet.
Punkt trzeci: sama się kształci, dużo czytając.
Szkolenie na pannę młodą to mordęga.
Chwilami czuję się tak, jakbym to ja miał zostać żoną.
O, tak.
Broń Boże brać ślub z miłości.
Szczera prawda.
Musisz mieć chłonny umysł
i emanować znajomością świata,
jednocześnie zachowując naiwność, którą mężczyźni uważają za uroczą.
Słyszałaś o Ustawach Zbożowych?
- Oczywiście. - To bardzo ważne,
przyniosłem pisma do wglądu.
Nie marnuj nad nimi zbyt dużo czasu.
Dżentelmen nie chce, by żona przerastała go intelektem.
Rozumna kobieta – broń Boże.
Głębokie przemyślenia powodują zmarszczki na czole.
Dobrze, gdybyś myślała o oceanie,
gdy ja to robię...
Nie marszczę czoła.
Byłbym zapomniał! Żadnego mrugania.
Słucham?
Malcolm nie lubi kokieterii.
Cassie,
gdybyś uważał,
wiedziałbyś, że już wyjaśniłam Selinie,
iż nie może być ani krzty sztuczności
w jej udawanym zainteresowaniu panem Malcolmem.
Nie to powiedziałem.
Przepraszam za moje wyszukane słownictwo.
Skoroś taka mądra,
to czemu sama nie przeszłaś testu Malcolma?
Czy to nie twój czwarty sezon?
Gdybyś mnie ostrzegł...
Nie chciałem tego!
A ja ciebie tutaj!
- To nie jest... - Dosyć!
Chyba wiem, czego oczekuje pan Malcolm. Więc...
jak mamy się spotkać?
Pasujesz tu.
Lecz teraz musisz się ukryć.
Mistrzowska robota.
Denerwuję się.
Bez obaw, czekaj tutaj.
Wrócę niebawem.
Powinnam była zostać w Sussex.
Słucham?
Przepraszam, że panu przeszkadzam.
Myślałam, że nikogo tu nie ma.
To bez znaczenia.
Unika pan tańca?
Coś w tym rodzaju...
Rozmyślałem o daremnej istocie marzeń.
Czy istnieje coś takiego jak daremne marzenie?
Marzenia dają nadzieję, a nadzieja to cnota.
W pani opinii.
Inni, podobnie jak ów poeta, sądzą, iż
„Nadzieja to najbardziej beznadziejna z rzeczy”.
Cóż za smutne przekonanie.
Wolę wierzyć, podobnie jak niegdyś Johnson,
że nadzieja to największa radość tego świata.
Chyba, że ta pańska opiera się na niegodziwości,
wówczas zasługuje na niespełnienie.
Zapewne miał pan nadzieję na wygraną przy stole,
a że pan przegrał, to teraz ukrywa swoją złość.
Nie ustosunkuję się do tak dziecinnej tezy.
Choć gdybym grał, to z nadzieją na wygraną.
Czyli jest to godziwa nadzieja?
- Owszem. - Zatem żywię nadzieję, że się ziści.
Jestem zaszczycony.
Możliwe, że tkwiłem w błędzie, uważając nadzieję za bezużyteczną.
- Ja... - Pani wybaczy.
Przepraszam, że panu przeszkodziłam.
- Pójdę już. - Nie,
to ja powinienem iść.
Dość czasu spędziłem w tej samotni.
Byłbym zaszczycony,
gdyby w sali balowej przedstawiono nas sobie jak należy.
3. Kształci się, intensywnie czytając. 4. Rozmawia w rozsądny sposób.
Matka powiada, że wyborny ze mnie tancerz...
Taniec jest w mojej rodzinie...
- Cassidy. - Przepraszam. Gdzie byłeś?
Mam dla ciebie młodą klacz, pełną, długonogą...
- Nietrafiona końska analogia. - Nie. Spodoba ci się.
Otacza ją aura tajemniczości.
Niepokojące.
Od takich zwykłem trzymać się z daleka.
Poza tym, chyba kogoś znalazłem.
Tylko nie wiem, jak długo pozostanie w oranżerii.
Słucham? Poznałeś kogoś w oranżerii?
Owszem, choć prawdopodobnie jest zamężna albo nieosiągalna.
Przepraszam. Zaraz wracam.
Ach, Lord Cassidy...
- Och! Gdzie on się wybiera? - Przepraszam!
Selino, czy przed chwilą spotkałaś tu dżentelmena?
Tak, i to uroczego.
Znakomicie!
Niby dlaczego?
Julia kazała mi się stąd nie ruszać,
gdyż zamierza wytworzyć wokół mnie aurę tajemniczości.
Zapomnijmy o tym
i niezwłocznie przejdźmy do sali balowej.
Czyżbyś go znał?
Tak sądzę. Chodźmy.
Szybciutko...
Gdzieś ty była?
Widzę, że twój karnecik jest pusty.
Nie bądź tak wybredna.
- Chcesz drinka? - Julio.
Co tu robisz?
Wyższe sfery zafascynowała tajemnicza nieznajoma.
Wydarzyło się...
Pan Malcolm!
Pragnę panu kogoś przedstawić.
Pan Malcolm?
Zgadza się.
Jak miło pana widzieć. Wygląda pan pierwszorzędnie.
Pani Thistlewaite, panno Thistlewaite.
Panie Malcolm.
Pani godność nadal pozostaje dla mnie tajemnicą.
Panie Jeremy Malcolm, przedstawiam panu pannę Selinę Dalton.
Panno Dalton,
jestem niezmiernie rad, że panią poznałem, jak należy.
Proszę mi wyznać,
czy w tym sezonie dołączy do nas pańska czcigodna matka?
Jak należy?
Wpadli na siebie w oranżerii.
- Niespodziewane! - Cudowne.
Żywię nadzieję,
że może zechce mi pani towarzyszyć w wyjściu do Dulwich Picture Gallery.
Dziękuję, będzie mi miło.
Zatem do jutra.
Lordzie Cassidy...
Tak.
Brawo!
Pan Malcolm zaleca się do kolejnej...
Ciekawą ma pan opinię.
Jaką?
Lekkoducha?
Dokładnie.
Łamacza serc?
Można tak powiedzieć.
Niszczyciela marzeń młodych dam?
Absurdalna przesada,
choć plotki które do mnie doszły, były w tym tonie.
A pani?
Wierzy pani, że jestem właśni taki?
Nie jestem gotowa do wydania osądu.
Cieszą mnie te słowa,
ponieważ uważam, że nie zasłużyłem na taką reputację.
Zwłaszcza w odniesieniu do panny Thistlewaite
uznaję siebie za niewinnego.
Powiedziała mi, że okazywał jej pan głębokie zainteresowanie.
- Byłem z nią w operze. Raz. - Rozumiem.
Czy opera była udana?
Nie.
Sopranistka fałszowała,
a panna Thistlewaite
często ocierała o mój nos swoim stroikiem z piór,
że ciągle chciało mi się kichać.
Padliście ofiarą
niezwykłych okoliczności.
Pióra i fałszująca sopranistka nie sprzyjają romansowi.
Więc...
Więc uwalnia mnie pani od zarzutu igrania z uczuciami panny Thistlewaite?
Obawiam się, że nie mogę.
Zbyt pochopnie się pan zniechęcił.
Prawdziwy dżentelmen spróbowałby drugi raz, zanim...
porzuciłby kobietę na oczach ogółu.
Może zaprosiłby ją na koncert.
Po operze wiedziałem, że nie jestem nią zainteresowany.
Zasłużyłbym na ową reputację,
gdybym dalej się z nią spotykał.
Zatem co powinienem był uczynić?
Jeremy?
Przepraszam. Jeremy Malcolm...
Henry Ossory! Myślałem, że stacjonujecie na północy.
Przybyłem na pogrzeb podpułkownika Donoghue,
ale rozważam porzucenie munduru
i przystąpienie do waszej zgrai utracjuszy.
Myślisz, że dałbyś radę?
- Cóż... - Przepraszam.
Przepraszam, panno Dalton, kapitan Henry Ossory.
- Panna Dalton? - Kapitan Ossory?
- Panna Selina Dalton? - Tak.
Wnoszę, że się znacie?
Panna Dalton była przyjaciółką mojej ciotki.
Chciałem pani podziękować za jej dobroć.
Rozumiem.
Cóż za niezwykły zbieg okoliczności.
Jakże stosowne.
Cieszy mnie to spotkanie, kapitanie.
Wysoce ceniłam pańską ciotkę
i od dawna pragnęłam złożyć panu kondolencje.
Oczywiście.
Pod koniec życia ciotki kapitana służyłam jej jako dama do towarzystwa.
Godne pochwały.
5. Dobroczynność i altruizm
Pozwolę pani kontynuować zwiedzanie u boku pana Malcolma,
lecz chętnie bym panią odwiedził, jeśli poda mi pani adres.
Mieszkam u Thistlewaite’ów na Berkeley Square.
Panie Malcolm.
- Ossory. - Panno Dalton.
Koniecznie zobaczcie „Wenus i Adonisa”.
Coś cudownego. Żegnam.
- Cóż za przypadek. - Dokładnie.
Pan Malcolm nie wygląda na zadowolonego.
- Molly, nie przeszkadzaj sobie. - Słucham?
- Dobry wieczór, Molly. - Umieram z głodu.
Po prostu małe co nieco.
Och, to piękne.
Więc...
Co o mnie mówił?
Tylko tyle, że był z tobą w oprze.
I muszę przyznać, że nie jest to straszne przewinienie.
- Mówił ci o moich rzęsach? - Rzęsach?
Poczekaj tylko, aż zacznie cię przypasowywać do swojej listy.
Zobaczysz, jaki potrafi być niemiły.
Selino...
Musisz mi pomóc.
Sama nie zdołam mu zaszkodzić.
Ma w garści całą londyńską socjetę.
Chyba nie jest taki zły, jak go przedstawiłaś.
Chcę, żeby został upokorzony. Tak jak ja.
I przede wszystkim...
Pragnę odzyskać reputację.
Moje...
szanse maleją.
Rozumiem, ale może...
Znam cię przez prawie całe życie,
a ty pana Malcolma ile? Jeden dzień?
Lecz ma taki wpływ na wiele kobiet.
Jakby posiadł nad nimi jakąś władzę.
On nie ma nade mną żadnej władzy.
Na pewno?
Niczym cię nie zafascynował?
Nie mogę zaprzeczyć, że wydał mi się...
- atrakcyjny. - Wiedziałam!
Omamił cię
intelektualną konwersacją i zabójczą aparycją.
Ale, weźmy choćby mój przykład, to droga donikąd.
Dobrze się dziś czujesz, Julio?
Dość dobrze.
Kapitan Ossory.
Nie znam kapitana Ossory.
A ty, Julio?
To mój znajomy.
Zatem niech wejdzie.
Przedstawiam paniom kapitana Ossory’ego.
Kapitanie, pani Thistlewaite i panna Thistlewaite.
Do usług. Pani Thistlewaite, panno Thistlewaite.
Proszę usiąść.
Dziękuję, ale przybyłem
prosić pannę Dalton o wspólny spacer.
Kolejny!
Chętnie.
Proszę chwilę poczekać.
Oczywiście.
- A więc, kapitan Ossory? - Tak.
Nie wiedziałam, że Selina ma w mieście znajomych.
Panna Dalton przyjaźniła się z moją ciotką.
Dziwne, że nigdy o panu nie wspominała.
Szkoda.
Mieszka pan w mieście, czy tylko wpadł z wizytą?
Mieszkam od niedawna. Przepraszam za to najście.
Przyjaciel Seliny jest moim, naszym przyjacielem.
Dziękuję paniom.
- Idziemy? - Owszem.
Żegnam panie.
Było mi niezmiernie miło.
W rzeczy samej.
Co?
Zapewne pani tego nie wie,
ale ciotka często wspominała o pani w listach.
O panu też często mówiła,
dlatego cieszy mnie, że mogliśmy się poznać.
Ja również.
Choć jest jeszcze jeden powód mojej wizyty.
Przybyłem do Londynu,
gdyż ciotka chyba pragnęła nas zeswatać.
Skąd to wrażenie?
Z jej listu, który napisała do mnie przed śmiercią.
Rozumiem. Zapewne właściwie zinterpretował pan jej słowa.
Tak.
Owszem, wyrażała się jasno.
Chyba że miała na myśli naszą wspólną grę w karty.
Albo szachy, czyż nie o nich mówiła?
Obawiam się, że nie. Wiedziała, że marny ze mnie szachista.
Witaj, Henry. Panno Dalton.
- Jeremy. - Dzień dobry, panie Malcolm.
Zdaje się, że przeszkadzam.
- Cóż... - Ależ nie.
Omawialiśmy list, który kapitan Ossory dostał od swojej ciotki.
Cudownie.
Dobrze.
Zastanawiałem się, czy wybiera się pani na bal do Lady Hartley?
- Owszem. - Znakomicie.
Tak się składa, że i ja tam będę.
Czy zaszczyci mnie pani tańcem?
- Oczywiście. - To cudownie.
Idziemy?
Pani przodem.
Dzień dobry.
Ponoć przybyła z Sussex.
Selino, czy coś cię trapi?
Gdzie jest Sussex?
Dostałam list od matki.
Prosi, bym spotkała się z wdową po moim kuzynie.
Coś z nią nie tak?
Ostatnio, dowiedziawszy się,
że nie mam kawalera, nie przyjęła mnie.
Potem nalegała, że sama znajdzie mi męża.
Obawiam się jej reakcji na wiadomość, że wciąż jestem panną.
W naszym wieku zdążyła owdowieć i powtórnie wyjść za mąż.
Prostactwo.
Za nic w świecie
nie wspominaj panu Malcolmowi,
że masz tak nieokrzesaną kuzynkę.
Jeden z warunków na jego liście to „Dobre pochodzenie”.
Daltonowie to nie najwyższa klasa.
Jesteś córką pastora,
to czwarta klasa towarzyska, może nawet trzecia.
W najlepszym wypadku.
Jeszcze jedno – podczas kolacji musisz zagrać na fortepianie.
Co?
Talent muzyczny to kolejny wymóg na liście pana Malcolma.
- On kocha muzykę. - Ale ja nie gram.
Dziwi mnie, że pan Malcolm poszukuje żony,
kiedy mógłby zatrudnić tresowanego niedźwiedzia.
Nie martw się, mam plan.
Panie Banbury, jak się miewa pańska żona?
Kapitanie Ossory,
jak pan znajduje życie w towarzystwie?
Niweczy moje starania.
Jakie, jeśli wolno?
Sztukę konkurów.
I co panie na to?
Czy jest znośny? Dostatecznie przystojny?
Moim zdaniem konkury to raczej hobby niż sztuka.
Kapitanie, czy nie służył pan na kontynencie?
Tak, w osiemnastym pułku dragonów.
Brał pan udział w boju?
Tak, pod Waterloo.
Widziałem zbyt dużo śmierci, ale i wspaniały triumf.
Cóż za męstwo!
Pole walki zamienił pan na salę balową. Ironia losu!
Być może.
I dalej otaczają mnie spoceni jegomoście,
desperacko poszukujący kobiecego towarzystwa.
Panno Dalton,
czy z panną Thistlewaite znacie się ze szkoły?
Tak, obie...
Uczęszczałyśmy do Akademii dla Dziewcząt pani Finch.
Ja dzięki dobroczyńcy ojca.
Dokuczano mi, ale Julia była dla mnie dobra.
Zastanawiałem się,
co pani sądzi o Ustawie o Budowie Kościołów?
To poważne pytanie przy zupie.
Uważam, że przed przystawką rozmowy o polityce
są nie na miejscu.
Być może,
lecz interesuje mnie zdanie panny Dalton.
Jako córkę duchownego, cieszy mnie,
że domy modlitwy są ogólnodostępne.
Jednakże uważam,
że milion funtów przeznaczony na ten cel to przesada.
Wydaje mi się, że rząd próbuje w ten sposób
powstrzymywać radykałów i przeciwdziałać anarchii,
podczas gdy część z tych funduszy mógłby przeznaczyć na poprawę bytu biedoty,
osiągając ten sam cel.
Albo mogliby nam lepiej płacić.
Słuchajcie, słuchajcie!
- Brawo! - Przepraszam za ten wykład,
ale pytał pan o moje zdanie.
Chyba nawet pani ojciec nie wygłasza bardziej płomiennych kazań.
A jaka jest pańska opinia w tej materii,
choć wątpię, by była tak wnikliwa?
Taka sama.
7. Szczery, prawdomówny i bezczelny
8. Posiada talent muzyczny lub artystyczny
Brawo, panno Thistlewaite.
Och!
- Pewnie jestem krótkowidzem. - Selino.
Z godnością przyjmujesz porażkę.
To miłe, cóż za opanowanie.
Spróbuj jeszcze raz.
Wolno mi dopomóc?
Tak.
Ramiona w jednej linii z celem.
Piłka między stopami.
Pewny chwyt.
Głęboki wdech.
Dziękuję.
- Cudownie! - Racja.
Kapitanie Ossory, to może być zwycięskie trafienie.
Wieje od wschodu, więc proszę celować lekko w prawo.
- Brawo! - Wspaniale!
Brawo. Wstyd byłoby przegrać przy tak łatwym uderzeniu.
- Możesz mi podać szal? - Owszem.
- Zmarzły mi nogi. - Choć wiatr był zachodni.
Gdybym pani posłuchał...
Jestem pewna, że wieje od wschodu.
Jakim cudem wytrwał pan w kawalerii
bez zmysłu kierunku?
Poza tym, ja nigdy nie przegrywam.
Ani ja.
Panie i panowie, proszę o uwagę!
PUBLICZNA LICYTACJA KONI
Ośmioletnia klacz irlandzka,
wprawna w wiejskich polowaniach...
Czy mam ofertę otwarcia 150?
Matka zawsze powtarzała: „Nigdy nie podchodź do konia”.
Nieważne, mów co Malcolm myśli o naszej panience.
Tylko nie to!
Początkowo, jej dowcip zrobił na nim wrażenie,
lecz później wydała mu się mało poważna.
Jednak po kolacji owa obawa minęła.
Ach!
„Mało poważna”. Lubi pochopnie oceniać.
Jak mówiłam, trudno go zadowolić.
Nie, nie. Być może źle się wyraziłem.
Wielce cię komplementował.
Spełniłaś prawie wszystkie warunki z jego listy.
Wiem, że ciężko ci tego słuchać, lecz to się wkrótce skończy.
- Julio, nie to powiedziałem. - Selino!
Selina Dalton!
- A niech mnie! - Jak żyję i oddycham!
Kuzynka Gertie, cóż za niespodzianka.
- Moja przyjaciółka. - Panna Thistlewaite.
Cóż za przydługie nazwisko.
„Panna Thistlewaite”.
Powtórzyć to dwadzieścia razy...
Panna Thistlewaite. Panno...
Powiedz to, spróbuj. Panno Thistlewaite. Nie potrafisz!
A tobie, panienko, potrzebny jest mąż,
byś mogła zmienić to łamiące język nazwisko.
Pani Covington – Lord Cassidy.
- O, Lord? - Jak sobie radzisz?
Malcom! Malcolm!
Czy to ten sławny pan Malcolm?
Znacie go?
Niedawno widziałam jego przezabawną karykaturę.
Pan Malcolm...
i kapitan Ossory,
cóż za niespodzianka.
Miło znów panią widzieć.
Pani Covington,
szanowny pan Malcolm i kapitan Henry Ossory.
Jestem zaszczycony.
- Pani Covington. - Nie, to ja jestem zaszczycona.
Nigdy nie byłam w jednym pomieszczeniu
z kapitanem, lordem i kimś szanownym...
Choć nie do końca wiem, co znaczy owo „Szanowny”.
Czy to taki prawie lord?
- Najmłodszy syn hrabiego. - Och.
Wielka szkoda, bo wygląda pan na lorda
o wiele bardziej niż ten młody człowiek.
Pan Malcolm nosi się...
dostojnie.
Pani Covington zapewne chciałby, żeby do domu odwiózł ją...
lord.
Jestem pewna, że jego lordowska mość ma inne plany.
Nie ma innych planów.
- Julia, mam. - Nie masz.
Mam. Nie... nie mam.
Dziękuję. Będę zaszczycony.
Dobrze, że ubrałam się praktycznie.
Czy ten kapelusz nie jest zachwycający?
- Całkiem. - O tak.
Idziemy?
Oczywiście.
Podczas mych dwóch wypraw przed ołtarz nauczyłam się,
że dżentelmeni nie lubią czekać.
Tak. Wiem.
Selino, Julio Thistlewaite...
niedługo się odezwę.
Przepraszam.
Skąd pani zna panią Covington?
- Och, to... - Moja kuzynka.
- Pani? - Owszem.
- Ach tak. - Bardzo daleka.
Selino, moja droga, jeśli nie kupujemy, to chodźmy.
Zastanawiałem się,
czy panna Dalton zechce mi towarzyszyć w jutrzejszej przejażdżce?
Nie.
Będzie zaszczycona.
Czyli ustalone.
A teraz damy zostawiają dżentelmenów z ich ogierami.
Dzień dobry.
Panie.
Osiemdziesiąt cztery... Sprzedany!
Plan się sprawdza.
Dzięki mnie zaliczysz punkt szósty.
Podejrzewałam, że to stąd wzięło się owo zmyślone pokrewieństwo.
Nie.
Tylko nie zbocz z obranego kursu.
Nie zboczę.
Obiecuję być taka, jakiej pragnie:
dowcipna, rozbawiona, poważna, wytworna, muzykalna, modna, czystej krwi...
i to wszystko naraz.
Doskonale!
Selino!
Pomyślałam, że zechcesz to założyć.
Jest wspaniały...
- ale nie mogę. - Nonsens.
Muszę przyznać,
że na tobie wygląda zachwycająco.
Jest twój.
Dziękuję.
To nic wielkiego.
- Do zobaczenia wieczorem. - Do zobaczenia.
Piękny czepek.
Jest dziś pani bardzo milcząca.
Proszę nie czuć się w obowiązku podtrzymywania rozmowy.
Wolę ciszę niż wysłuchiwanie tych, którzy mają mało do powiedzenia,
jak choćby pani Covington.
Co za charakter.
Cieszy mnie, iż nie zabiegam o względy panny Thistlewaite.
Słucham?
Co pan miał na myśli?
To...
chyba oczywiste,
że pragnę, by moją przyszłą towarzyszkę
cechowała odrobina wytworności.
A jeśli nie?
Przepraszam za poruszenie tego tematu.
Wszak nie zabiegam o względy panny Thistlewaite, tylko...
Cóż...
To chyba oczywiste, o czyje względy zabiegam.
Czy poznanie pani Covington zmieniłoby pana opinię o Julii,
gdyby zabiegał pan o jej względy?
Oczywiście.
W moich rodzinnych stronach funkcjonuje powiedzenie:
„Mężczyzna nie żeni się z kobietą, tylko z całą jej rodziną”.
Przepraszam...
Powiedziałem za dużo.
Rozumiem, że to przytłaczające.
Co pana zdaniem jest przytłaczające?
Bale towarzyskie,
filiżanki ze złotym brzeżkiem,
wiązanie jedwabnych krawatów – to wszystko jest bardzo proste.
Człowiek uczy się zasad, przestrzega ich,
a gdy nie istnieją,
sam je tworzy.
Natomiast wszystko inne uważam za przytłaczające.
Dlaczego przybyła pani do Londynu?
Doskwierała mi samotność.
Przed pani przyjazdem też czułem się samotny.
Wydaję przyjęcie w swojej posiadłości w Kent.
Cieszyłbym się, gdyby mnie pani odwiedziła w charakterze gościa.
Jestem zaszczycona, ale przebywam w gościnie u państwa Thistlewaite.
Ich również zaproszę, a także Cassiego
i nawet Ossory’ego.
Przybędzie też moja matka,
więc pomyślałem o pani rodzicach.
Dziękuję. Spytam ich w liście.
Powinniśmy wracać.
- Przepraszam, rozerwałem pani suknię. - To bez znaczenia, panie Malcom.
Łatwo się naprawi.
Proszę zwracać się do mnie
„Jeremy”.
9. Sympatyczny i spokojny 10. Wyrozumiała natura
Czy pan Malcolm wspominał o zaproszeniu kapitana Ossory’ego?
Owszem, widnieje na liście gości.
Ten człowiek to utrapienie.
Co zrozumiałe, będę zmuszona odwrócić jego uwagę.
Nie myślałaś o kapitanie w kontekście własnej osoby?
Nie!
To dobra partia,
ale dla nas zbyt nisko w hierarchii towarzyskiej.
Dojechałyśmy.
Imponujący widok.
Pani Thistlewaite, panna Thistlewaite i panna Dalton.
Moja droga Selina.
- Mamo! - Tak bardzo tęskniłam!
Moja mała cieciorka!
Wyglądasz tak dobrze!
Witam w Hadley Hall.
Dziękujemy, jest piękny.
Na żywo ciut mniejszy.
Moja matka.
Elizabeth Malcolm, hrabina Kilbourne.
Wystarczy Lady Kilbourne.
Pani Howard zaprowadzi panie na pokoje,
wkrótce zostanie podana herbata.
Cudownie.
Co z Kitty?
Niedomagała, ale nic jej nie będzie.
Panno Dalton...
Bardzo się cieszę, że pani tu jest.
Ja również.
Stajnie znajdują się we Wschodnim Skrzydle.
Przywykłbym do życia na wsi.
Kiedyś kupię sobie taki dom.
Nie za twoją pensję.
Syn powiada, że wychowała się pani w Sussex.
Zgadza się.
- W której części? - Chailey.
Zdaje się, że wciąż jest pan tam pastorem?
Tak, niedługo minie dwadzieścia lat.
Czy pani rodzina też pochodzi z Sussex?
Nasze nazwisko rodowe to Kingswater.
Kingswater?
Obawiam się, że nie znam żadnych Kingswaterów.
Pani Thistlewaite, jesteśmy wdzięczni, że zaopiekowała się pani naszą Seliną.
To żaden problem.
Zapomniałam spytać, czy tak jak prosiłam,
odwiedziłaś panią Covington?
To wdowa po moim kuzynie, mieszka w mieście.
Natknęłam się na nią.
Miło mi to słyszeć.
Jej mąż był moim kuzynem, odległym, ale to wdowa.
Uczyliśmy Selinę okazywać współczucie tym,
którym los był mniej przychylny.
Przepraszam, pójdę do pokoju.
Poległ pod Waterloo, bohaterską śmiercią.
Ścięło go działo, gdy bronił flanki Wellingtona.
Nie było czego chować,
więc pogrzeb odbył się in absentia.
Och, to bardzo smutne.
Panno Dalton,
Przepraszam – nie obchodzi mnie, że pani Covington to pani kuzynka.
Przepraszam za złudne wrażenie.
To ja powinnam przeprosić.
Zależało pani na mojej opinii
i dlatego obawiała się pani wyjawić prawdę.
To moja wina.
Kierowała mną arogancja i już wielokrotnie tego żałowałem.
Chciałam wyjawić prawdę, ale...
Wierzę pani.
Dlatego zapomnijmy o tym błahym incydencie.
Po co do tego wracać.
Może napiszą państwo do kuzynki
i zaproszą ją za tydzień na bal.
Pierwszorzędny pomysł.
- Zgodzi się pan, panie Dalton? - Owszem.
Wierzę, że zachowanie akceptowalne w mieście,
tutaj nie będzie tolerowane.
Pan Malcolm wydaje się dżentelmenem godnym zaufania.
Selino...
Mogę wejść?
Selino.
Myślę, że już czas.
Owszem, żeby iść spać.
Nie.
Czas, by pokazać panu Malcolmowi twoją listę.
Julio.
Wiem, że pan Malcolm cię zranił
- i bardzo mi z tego powodu przykro. - Słucham?
Myślę, że nie jest człowiekiem, za jakiego go masz.
Rozumiem.
Ujrzałaś Hadley Hall oraz całe to bogactwo
i sądzisz, że się z tobą ożeni?
Ciekawe czy byś go chciała,
gdyby był biednym wikariuszem z Yorkshire.
To nie tak!
Nie interesuję się panem Malcolmem ze względu na jego bogactwo.
Jest wobec mnie uprzejmy.
Zgodziłaś się mi pomóc.
Robiłyśmy to razem.
Pan Malcolm nie zasługuje na takie traktowanie.
A ja?
Czy ja na nie zasługuję?
Zostałam upokorzona na oczach całego towarzystwa.
Czy ty nigdy nikogo nie uraziłaś?
To się zdarza i to często.
Nikt nie chce przyjaciółki niepotrafiącej wybaczać.
A ja nie chcę się przyjaźnić z córką marnego kaznodziei.
To moje!
Co to było?
Zapewne panna Thistlewaite. Wygląda na taką, która trzaska drzwiami.
Dziękuję, Reeves.
Dziwi mnie, że nie zastawiła sideł na ciebie.
Próbowała, ale bez rezultatu.
Co się wydarzyło?
Zabrałem ją do opery, raz,
i... już się do niej nie odezwałem.
- To zmarło śmiercią naturalną. - I myślisz,
że zapomniała o takim odrzuceniu?
Nie uśmiecha jej się grać drugich skrzypiec przy pannie Dalton.
Ona nie jest moją panną Dalton.
Jeszcze nie.
Tak, wiem.
Wolałabym, żebyś się pospieszył.
Wiesz, że nie cierpię podejmować gości.
Więc mam twoją zgodę?
Gdybym była rozsądniejsza,
wolałabym żebyś ożenił się z głupiutką ignorantką,
nad którą miałabym przewagę.
Taką jak żona twojego brata.
Będziesz cierpieć niezależnie od tego, z kim się ożenię.
I doskonale wiesz,
że relacje małżeńskie stworzono po to, by rozwijać charakter.
Selino...
W tym sensie Selina jest darem od Boga.
Kim ja jestem, by kwestionować wolę Wszechmogącego?
Pan Dalton byłby niepocieszony.
Szach mat.
Tak, mamo. Wiem.
Doskonale!
- Dziękuję. - Selino! Kapitanie Ossory!
Myślę o maskaradzie.
- Ale takiej z maskami! - Nie zależy to od ciebie.
- To jest dom pana Malcolma. - Oczywiście, że tak, ale...
Właśnie omawialiśmy nadchodzący bal.
- Prawda. - Julia pragnie maskarady.
Co ty na to?
Nigdy w żadnej nie uczestniczyłam.
Czy pan to słyszał?
Selina nie zna smaku maskarady.
Więc to postanowione, będzie maskarada.
Na poddaszu mamy kostiumy.
Doskonale. Dziękuję, Reeves.
- Proszę wybierać, co komu pasuje. - Dziękuję.
Udam się do krawcowej.
Planujesz przebrać się za damę?
Oczywiście, że nie. Za Greka.
Jakiegoś konkretnego?
Obojętnie jakiego.
Juliusza Cezara.
- Cezar był Rzymianinem. - Grek, Rzymianin – to bez znaczenia.
Wystarczy biała toga i wieniec.
Raz, w przebraniu Henryka Ósmego,
omal się nie udusiłem.
Pamiętam.
A co pani założy?
Nie mam pojęcia.
Liczyłam, że inspirację znajdę na poddaszu.
Czemu nie przebrać się za imienniczkę?
- Czyli? - Selene, bogini księżyca.
Cassie już świsnął mi kostium.
Nie przebiorę się za kobietę.
Będę jednym z tych...
filozofów, jak Platon, albo Sokrates.
Mój kuzyn jako jeden z największych myślicieli w dziejach.
Niepojęte.
Zatem czy wystąpisz jako Selene?
Nie mam nic przeciwko byciu boginią.
Kim jest ta Selene?
Była boginią księżyca,
wraz z którym co noc przemierzała niebo.
Ale zakochała się w śmiertelniku,
będącym od niej dużo niżej – literalnie i metaforycznie.
Nie przypuszczałam, że wojskowi znają mitologię.
Jest wiele rzeczy, których pani nie wie o wojskowych.
Selino, chętnie pomogę ci przy kostiumie.
Niektóre projekty mogłabym zabrać do krawcowej.
Dziękuję, Julio.
Panno Thistlewaite, pora coś ustrzelić.
Skoro musimy.
Panowie...
Sztuka polega na tym, by kolbę dociskać do ciała
i celować tam, gdzie ptak będzie, a nie tam gdzie jest.
Dziękuję.
Chyba to potrafię.
Nigdy nie widziałem, by kobieta tak strzelała.
- Zakładam, że to komplement. - Z całą pewnością.
Panie Dalton, nie mógł się pan bardziej postarać?
Panie Malcolm,
to przyjemność otrzymać zaproszenie do pańskiego wspaniałego domu.
Zakładam, że spragniona pani Covington,
pani pozwoli.
Jaki pan uprzejmy.
Wiedziałam, że to co o nim mówią, nie może być prawdą.
- Ruszamy? - Och, tak.
Matko.
- Cassie! - Słucham?
- Muszę z tobą pomówić. - Muszę powiedzieć,
że wiem, czemu kobiety narzekają na swoje odzienie.
To dużo wygodniejsze niż pumpy.
Chodząc, czuję orzeźwiający wiaterek.
Nie przyszłam mówić o zaletach noszenia sukni.
To nie jest suknia.
Chcę porozmawiać o Selinie i Malcolmie.
Ach, tak!
Nareszcie do ciebie dotarło, że twój plan się nie uda.
Wiedziałem o tym.
Czułem, że do siebie pasują.
Pewnie trochę cię to boli.
Zamierzałaś upokorzyć Malcolma,
tymczasem podałaś mu na tacy idealną kandydatkę.
Och, pirat!
Wiesz, ty i Malcolm
jesteście do siebie o bardziej podobni, niż ci się wydaje.
Nie bądź tak wybredna,
bo stracisz okazję.
Pójdę już.
Prawie pani nie poznałem.
Kapitan Ossory?
Kostium nie w pańskim stylu.
Nie bardzo wiem, jak to rozumieć. Jestem nudny i niemrawy,
za mało męski jak na awanturnika?
Nie...
Uważam, że jest pan bardzo męski.
Nie pojmuję, jak zboczyliśmy na ten temat.
To całkowicie moja wina,
choć nie żałuję niezamierzonego komplementu z pani ust.
Panie i panowie, proszę się przygotować...
- Możemy? - ... do kadryla.
To bardzo miłe, choć to tylko kawałek tkaniny.
Julia Thistlewaite tańczy z wojskowym?
Niebywałe!
Tak przy okazji, to ja – John.
On jej się spodobał.
Nareszcie.
- Moja córka tańczy z kapitanem. - Cudownie.
Matko, widziałaś Selinę?
Dzisiejszego wieczora to nie takie łatwe.
Panie i panowie – walc.
Czy ja, zwykły śmiertelnik,
mogę prosić boginię Selene o ten taniec?
Jak najbardziej.
- Nareszcie. - Czyż to nie cudowne?
- Och, mój! - Jakże ona piękna.
Pan Malcolm tańczy.
Czy to znajoma Julii Thistlewaite? Ona jest nieistotna.
Wszak jej ojciec to wiejski proboszcz.
Mnie powiedział, że nie tańczy.
Panie Dalton, proszę spojrzeć.
Och!
Witam pana.
Być może wkrótce zabiją weselne dzwony.
Dziękuję za towarzystwo, ale muszę iść.
Proszę poczekać...
Julio!
- Selino. - Panno Dalton!
Panna Thistlewaite panią wzywa.
- Podejdź. - Proszę mi wybaczyć.
W jakiej sprawie?
- Molly, dokąd idziemy? - Ona jest tutaj.
Molly! Molly!
Dla pana Malcolma.
- Wiesz, że jest dla ciebie zbyt dobra. - Wierzę z całego serca.
Dziękuję, Reeves.
Najdroższy Jeremy Malcolm.
Spotkaj się ze mną w gabinecie.
Jestem umówiony w swoim gabinecie z pewną młodą damą.
Życz mi szczęścia.
Kiedy znów się zobaczymy, mam nadzieję, że będę zaręczony.
Raczej tego nie potrzebujesz.
Trzymaj się. Noc wciąż jest młoda.
Julio!
To mi przypomina nasze pierwsze spotkanie.
Czy pani pamięta, co mi wtedy powiedziała?
Uznałem nadzieję, za rzecz daremną, z czym pani się nie zgodziła
i jednocześnie wyraziła nadzieję,
że zdobędę to, czego szukam.
Nie miała pani pojęcia,
że tym czego poszukuję,
jest ona sama.
Chciałem czekać, przynajmniej do zakończenia balu,
ale nigdy nie będę bardziej pewny niż w tej chwili.
Selino,
czy wyświadczysz mi ten zaszczyt i zostaniesz moją żoną?
A to co?
„Kwalifikacje na męża.
Nie pozwalają nikomu odczuć, że są nieosiągalne”.
Selino, poczekaj!
Julio!
Ach, Selino. Czy nie powinna pani być w gabinecie?
Słucham?
Z Malcolmem. Powiedział, że się tam spotkacie.
Nie byłam z nim umówiona.
Pan wybaczy.
- Czy wszystko w porządku? - Nie wiem.
Julio!
Co to ma znaczyć?
Selino, poczekaj!
Co tu się dzieje?
Julio, lepiej to wyjaśnij.
Panno Thistlewaite?
Więc to pani odrzuciła moje oświadczyny?
Oświadczyny?
Słuchamy.
Sam jest sobie winien.
Publicznie mnie pan upokorzył...
tylko dlatego, że nie spełniłam wymagań
z pana okrutnej listy.
Tak, chciałam,
żeby pan poczuł, jak to jest być ocenionym i niezaakceptowanym.
Czy można mnie winić za zwerbowanie Seliny...
Seliny?
Pani też brała w tym udział?
Julia coś wspominała,
- ale... - Proszę,
czas na gierki minął.
To nie była gra pozorów.
Więc pani nie kłamała, mówiąc, że pani Covington nie jest pani kuzynką?
Dobry Boże, jakim byłem głupcem.
Powinienem był wiedzieć.
- Jeremy... - Dla pani „Pan Malcolm”.
Panie Malcolm,
proszę mnie wysłuchać.
Jak miałbym pani wierzyć?
Od początku mnie pani oszukiwała.
Może posłuchaj.
Nie ty będziesz mi doradzał.
To jasne, że i ciebie omamiły.
Przepraszam, ale wydaję bal.
Jak na ironię – maskaradę.
Widzisz, jaki to arogant?
Jak mogłaś nic nie powiedzieć?
Jeśli znowu chcesz mnie zamknąć,
to wiedz, że dzisiaj i tak nie zamierzam tu schodzić.
- Selino! - Nawet nie próbuj.
Jest pani z siebie zadowolona?
Oczywiście, że nie.
Mdli mnie.
Wrócę już na salę.
Przestań mnie deptać.
- Wcześnie wczoraj zniknęłaś. - Czyżby?
Wiesz...
Choć z tego co zdołałem zauważyć, pan Malcolm wydaje się
człowiekiem dobrego serca,
to jednak pochodzi z innej sfery.
Chcemy, żebyś wiedziała, iż niezależnie od tego,
jaką decyzję podejmiesz, to tylko i wyłącznie twoja decyzja.
Nawet jeśli ty i pan Malcolm nie złączycie się węzłem małżeńskim,
miło było spędzić tu krótki urlop.
Tato.
Zostawiam cię z twoimi przemyśleniami.
Z bólem muszę przyznać,
że miałeś rację, a ja...
miałam ją nie do końca.
- To powinno zadziałać. - Dziękuję.
Musimy coś przedsięwziąć.
Wszak właśnie od tego wszystko się zaczęło.
Kapitanie,
a gdyby tak pozornie zaczął pan zabiegać o względy Seliny?
Wzbudziłoby to zazdrość Malcolma.
Nie sądzę. Wolę, żeby sami znaleźli rozwiązanie.
Jakoś nie potrafią.
Malcolm zapadł się pod ziemię.
Cassie?
Dasz nam chwilę?
Oczywiście.
Powinienem poszukać Malcolma.
Kapitanie Ossory,
to niewinny plan.
Po prostu chcę mieć pewność, że Malcolm ceni Selinę, jak powinien.
Myślę, że już wystarczy niemądrych planów.
Nie sądzi pani, panno Thistlewaite?
Nie musiałby pan nic robić,
choć odrobina atencji
dla Seliny by nie zaszkodziła.
Nie zamierzam udawać zainteresowania,
podczas gdy pani ignoruje to prawdziwe.
Wszak przybył pan do Londynu z myślą o Selinie.
Więc nie wolno mi decydować na kim mi zależy?
Czy to wygląda, jakby interesowała mnie panna Dalton?
No cóż.
Może nie jestem lordem,
ale zakochałem się w pani
i do końca życia zamierzam
temperować pani paskudne nawyki.
Nie mogę się tego doczekać.
Och, Henry.
Możemy porozmawiać? Na zewnątrz. Wiesz, że nie lubię koni.
Masz tupet, po tym jak mnie oszukaliście.
Pomagałem ci.
Ale ty tego nie dostrzegałeś.
Prawdą jest, że Julia chciała cię upokorzyć.
Wiedziałem, że panna Dalton jest dla ciebie idealną wybranką.
Tak czy owak,
przekazałeś jej informacje o tym,
czego szukam i dlatego adekwatnie się zachowywała.
Dziś nawet nie wiem, kim ona jest!
Nieprawda!
Nie zwracała żadnej uwagi na to, co mówimy,
oprócz... talentu do muzyki.
Akurat to musiała udawać.
Prawda jest taka, że gdyby nas słuchała,
przypuszczalnie nigdy nie zwróciłaby na siebie twojej uwagi.
Czyli jest mądrzejsza niż ty i Julia?
Nie... Choć zapewne jest od nas mądrzejsza...
Jezu Chryste!
Przekręcasz moje słowa.
Próbuję tylko powiedzieć...
Selina Dalton jest tą właściwą i jeśli to pogrzebiesz,
będziesz żałował do końca życia.
Jeśli to zepsuję?
Doceniam twoją troskę,
lecz na mojej niesławnej już liście
nie widniały oszustwo i kłamstwo.
Straciłem zainteresowanie panną Dalton
i żałuję, że dałem się jej nabrać.
A teraz proszę wybaczyć.
Zapraszam na spacer po rozarium o godzinie piętnastej.
Zakładam, że to pani to zawdzięczam?
Słucham?
Jeśli chciała pani doprowadzić do kompromitującej sytuacji,
to przyznaję, że miałem panią za bardziej pomysłową.
Otrzymałam zaproszenie na spacer po ogrodzie,
zakładałam że w grupie.
Z pewnością nie planowałam spotkania sam na sam.
Więc to zapewne zbieg okoliczności, że otrzymałem liścik,
a w nim obietnicę
wielkich korzyści na przyszłość.
Bardzo melodramatyczny.
Jednak należy się pani pochwała.
Uniknąłem wielu prób zaciągnięcia mnie przed ołtarz,
lecz nigdy nie spotkałem nikogo,
kto realizowałby tak misterny plan.
Ty dokuczliwy, arogancki, zarozumiały fircyku!
Nigdy nie wyszłabym za człowieka, który ma mnie w takim poważaniu.
Tym lepiej, że nie doszło do zaręczyn.
Teraz żałuję,
że bardziej nie zaangażowałam się
w plan Julii, by pana upokorzyć.
Choć właśnie zrozumiałam, że nie miał prawa się udać.
Julia oczekiwała, że pan się we mnie zakocha,
lecz okazało się,
że jest pan niezdolny do miłości.
I może wszyscy lepiej na tym wyszliśmy,
bo nie zasługuje pan na miłość.
Żegnam, panie Malcolm.
Panu i pańskiej liście życzę dużo szczęścia.
Panno Dalton!
- Selino. - Odejdź.
Masz prawo mną gardzić, sama sobą gardzę.
Gardzę sobą.
- I dobrze. - Zasłużyłam...
Selino.
Nie wiem, czemu to zrobiłam.
Z początku chciałam wziąć odwet na panu Malcolmie.
Pałałam gniewem za to, że zamienił moje życie w farsę.
Ale twoje szanse u jego boku też chciałam podkopać.
Selino...
Obie marzyłyśmy o małżeństwie z miłości,
lecz po czterech jałowych sezonach...
straciłam nadzieję.
Ty zdobyłaś serce pana Malcolma, nawet się o to nie starając.
Byłam strasznie zazdrosna.
Nie mogłam znieść, że odnosisz sukces tam, gdzie ja poniosłam porażkę.
Dziś wydaje się to głupie.
Gdybym się opanowała, dostrzegłabym,
że osobą, którą zawodzę, jesteś ty.
Myślisz, że zdołasz mi przebaczyć?
Nie wyjeżdżaj, musimy cię pogodzić z panem Malcolmem.
Być może miałaś co do niego więcej racji niż ja.
To bardzo szlachetne,
lecz czy właśnie tego naprawdę chcesz?
John przygotuje dla ciebie mój powóz.
Dziękuję.
- Julio. - Tak?
Przed odjazdem pragnę ci podziękować.
Gdyby nie twój plan, nie wiedziałabym,
jak to jest się zakochać...
i ów fakt bardzo mnie raduje.
Cieszę się twoim szczęściem.
Co masz na myśli?
Henry to dobry człowiek.
Skąd wiesz?
Oczywiście od Cassiego.
Nigdy bym się nie spodziewała, że zakocham się w kimś takim jak Henry.
On jest taki...
miły.
Julio,
Nie bądź takim lelum-polelum.
Ruszaj!
Nie wyglądasz na szczęśliwie zaręczonego.
Bo nie jestem.
Panna Dalton wyjechała.
Spaprałeś to, czyż nie?
I to po wszystkich moich staraniach.
Co powiedziałaś?
Że zaaranżowałam spacer po rozarium.
Uznałam, że spotkanie sam na sam
pozwoli wam osiągnąć porozumienie.
Czemu...
wcześniej mi tego nie powiedziałaś?
Gdybym wiedziała, że tak spieszno ci wszystko spartaczyć,
nie okazałabym takiej wyrozumiałości.
Więc czym zraniłeś pannę Dalton?
Niczym.
Jedynie oskarżyłem ją o próbę zarzucenia na mnie sieci.
Muszę przyznać,
że jestem tobą rozczarowana.
- Matko... - Wiem o twojej liście.
Gdy się o niej dowiedziałam,
obawiałam się, że stałeś się arogancki i krytyczny.
Jednak później zdałam sobie sprawę, że ta lista pełni rolę tarczy.
Tak wiele kobiet zabiegało o twoje względy z powodu twej fortuny,
że nie chciałeś oddać swego serca tej, która okaże się tego niegodna.
Jednak nigdy nie poznałam damy tak szczerej jak panna Selina Dalton.
Trudno ci przepuścić kogoś przez zaporę,
którą wzniosłeś wokół swego serca,
lecz jeśli tego nie uczynisz, możesz na zawsze stracić pannę Dalton.
Miłości nie da się dokładnie zaplanować.
Zwykła nielicho namieszać
i na tym polega jej czar.
Muszę za nią ruszyć.
I bez obaw, ona cię nie zje.
Nie widziałaś jej wzburzonej.
Przerażający widok
i przepiękny zarazem.
To jak na mnie patrzą.
Ten przypomina mi wuja Viviana.
Którego zabił koń.
Czy wiecie, dokąd się udała?
Do Sussex. Jej rodzice wyruszają jutro.
Dziękuję. I tobie też, Cassie. Miałeś rację.
Rację?
Oczywiście, że tak!
Panno Thistlewaite,
- przepraszam. - Ja również.
- W drogę. - Dalej, Mal, w drogę!
Ruszaj, Malcolm!
Co ty znowu wyprawiasz?
Czy pan chce nas zabić!?
Zapomniałem czegoś pani dać.
Mianowicie czego?
Pańskiej niesławnej listy?
Nie, ta jest nowa, dopiero co ją sporządziłem.
Proszę?
1. Selina Dalton
Chciałbym się wytłumaczyć, z tego jak panią potraktowałem,
dowiedziawszy się o spisku panny Thistlewaite,
i ponownie dziś w ogrodzie.
Z bólem przyznaję,
że zdyskredytowawszy panią, odczułem ulgę.
Człowieka dręczy niepewność, gdy...
się w kimś zakochuje.
Pozostaje mi mieć tylko nadzieję, że pani mi wybaczy,
iż byłem takim głupcem.
Panno Selino Dalton,
kocham panią całym sercem,
od kiedy ujrzałem panią w świetle księżyca w oranżerii.
Jest pani wszystkim,
czego kiedykolwiek pragnąłem.
Błędnie cytowałem Johnsona: „Największą radością tego świata”.
Byłbym najszczęśliwszym z ludzi,
gdyby pani zgodziła się zostać moją żoną.
Pani wciąż nie udzieliła mi odpowiedzi.
Proszę powiedzieć...
co pan sądzi o Ustawach Zbożowych?
Czy każde głupstwo, które popełniłem,
zostało zakomunikowane całemu światu?
Jeremy, oczywiście że za ciebie wyjdę.
FILM EMMY HOLLY JONES
OPARTY NA POWIEŚCI "LISTA PANA MALCOLMA"
AUTORSTWA SUZANNE ALLAIN
LISTA PANA MALCOLMA
PAN MALCOLM W KOŃCU ZNALAZŁ SWOJĄ PANNĘ MŁODĄ!
PANNA SELINA DALTON Z KRAJU!
JULIA THISTLEWAITE POŚLUBIA... KAPITANA!
PRYWATNA ZABAWA!
AWANTURNICZY WIECZÓR KAWALERSKI
KOŃCZY SIĘ WZROSTEM NAPIĘCIA Z FRANCJĄ
JAK LUDWIK XVIII ZADEKRETOWAŁ PRYWATNĄ ZABAWĘ
WYDARZENIE SEZONU: PODWÓJNY ŚLUB W SUSSEX!
LOKAJ OŚWIADCZA SIĘ MIEJSCOWEJ POKOJÓWCE!
PANI COVINGTON ZNÓW PRZY OŁTARZU...
TRZECI RAZ JEST CUDOWNY!
NAJNOWSZY KAWALER W LONDYNIE, LORD CASSIDY I CENNY KOŃ
WYGRANA KONKURSU PIĘKNOŚCI DLA KONI
PEWNEGO DNIA BĘDĘ MIAŁ DOM
LOKAJ I JEGO ŻONA
ANONIMOWO OBDAROWANI WIEJSKIM DWOREM!
PANI JEREMY MALCOLM I PANI OSSORY
POKAZUJĄ NAJNOWSZY STYL CIĄŻOWY NA TEN SEZON