- Cześć. - Zmieniłem terminarz.
Było mi żal dziewczyn, że nie przyjechałem od razu.
Popłynąłem promem. Dlatego jestem wcześniej.
Bilety na lot to jakaś masakra. Wyrazy współczucia.
Dziękuję.
- Jak się trzymasz? - Jest ciężko.
Dzień po tym wszystkim rozmawiałem z dziewczynami.
Biedactwo.
Powinienem tam być, gdy to się stało.
Byliśmy zaproszeni i w ogóle.
Ale Iben chciała, żebym w piątek poszedł z nią do lekarza.
Jest trochę zazdrosna, że jesteśmy ze sobą tak blisko.
Dziewczyny są w domu?
Były przez kilka dni,
ale chciały już wrócić do życia i szkoły.
Wyrzucić stare i wstawić tu nowe?
Tak.
Wąż wymieniony, można prać do woli.
Cześć, Finn.
No tak, już się znacie.
- Tak. - Jasne.
Widzę, że smutek i radość idą ramię w ramię.
Nie.
Bjørnar pomagał mi z pralką.
Sprzęty muszą działać, nawet gdy traci się rodzica.
Takie życie.
Wstawię je do wody. Mogę je wziąć.
Niełatwo znaleźć słowa pasujące do takiej sytuacji.
Ole był kimś, kogo ceniłem.
Był taki… szczery.
Niezbyt mnie lubił. Nie ukrywał tego.
Mam zrobić kawę?
Nie musisz nic dla mnie robić.
Zabiorę się z walizką do Geira.
Żeby nie zawadzać.
Zostanę w Oslo, ile będzie trzeba.
Dla ciebie i dziewczynek.
Dziękuję.
Ale muszę wrócić przed siedemnastym.
Bo mamy wtedy dużo spotkań.
Zza oceanu przylatuje agent literacki.
Do tego córka Iben ma urodziny i trzeba…
Ale będę na pogrzebie.
Dziękuję.
- Jesteśmy w kontakcie. - Tak. Cześć.
PERNILLE
Może przy wynoszeniu trumny puścimy You'll Never Walk Alone?
A możemy mieć muzykę na żywo?
Byłam kiedyś na pogrzebie, na którym zmarły nie chciał przemówień.
Miała być muzyka, ale technologia zawiodła.
Więc wyszło boleśnie.
- Muzyka nie zagrała? - Nie.
Przerywało.
W moim pudełku była kartka z informacją, że jest też pudełko dla ciebie.
To jest…
Nie węszyłem. Otworzyłem tylko wieko.
- Jest tam MacBook. - Od taty?
Zawsze uważał, że mam przestarzałe produkty Apple.
To ja i Anne.
I biżuteria mamy.
„Moja droga córko.
Jeśli to czytasz, jesteś smutna”.
Przepraszam.
Przepraszasz?
„Jesteś smutna.
Nie bądź.
Nie użalaj się nad sobą.
To naprawdę ważne.
Zamień starego MacBooka na tego
i rzuć okiem na filmiki, które na nim zostawiłem”.
- Chcesz obejrzeć je sama? - Nie, musisz być przy mnie.
Droga córko.
Kilka lat temu oglądałem ze Stephenem horror.
Pewna kobieta nagrała tam film,
bojąc się, że kopnie w kalendarz.
Uznałem, że to dobry pomysł na wypadek, gdyby coś się stało.
Więc co nieco napisałem.
Nie wiem, jak będzie wyglądała nasza ostatnia rozmowa,
dlatego powiem to tu i teraz.
Kocham cię.
Jesteś absolutnie niesamowita.
Większość rzeczy chyba sobie powiedzieliśmy,
ale jesteś moją córeczką.
Wiem, że uważałaś inaczej.
Sądziłaś, że Anne jest moją ulubienicą.
- Bo była. - Była.
Ale dlatego, że potrzebowała mnie najbardziej.
O ciebie się nie martwiłem. Byłaś taka silna.
Ale silni też potrzebują innych.
Dlatego znajdź tych ludzi. Którzy będą dla ciebie dobrzy.
I zaopiekuj się Stephenem.
To tyle. Koniec ckliwości.
Zobaczmy. Co do pogrzebu.
Chcę mieć pełny kościół. Ma być wypełniony po brzegi.
Moja siostra Elisabeth i ja obiecaliśmy sobie dawno temu,
że kto pożyje dłużej, ten zaśpiewa na pogrzebie tego drugiego.
To utwór, który wielu pokocha bardzo mocno.
A przynajmniej my kochaliśmy go w młodości.
Kurtka jest zrobiona z klopsików Z klopsików, z klopsików
Kurtka jest zrobiona z klopsików A nazywa się Åkken Bom
I gra na chochli Na chochli, na chochli…
Dziadek tak wybrał?
Dajcie mi siłę.
Z tekstem napisanym przez Elisabeth,
bo to ważny utwór z ich młodości.
Ale na pogrzebie chcę ładnej muzyki,
nawet jeśli to ich wyjątkowa piosenka.
Nie chcę niezamierzenie śmiesznych rzeczy.
- Cześć! - Hej.
Nie miałyście spać u taty?
Tak, ale u Geira nie jest za fajnie.
Chcemy być z tobą.
Ale nadal pojedziemy do Liverpoolu?
Peter pyta, bo dużo załatwiał i nie wie,
czy ma wszystko odwoływać.
Nie wiem, to miała być podróż dziadka.
Oczywiście z nami, ale czy bez niego nie będzie smutno?
Albo miło.
Może być miło.
To za miesiąc. Uczucia się zmienią.
Dziadek byłby zły, gdybyśmy nie pojechali.
Zapłacił za to 83 700 koron.
Był taki dokładny co do kwoty?
Tak, chwalił się, ile musiał wydać.
Muszę to przemyśleć.
Najpierw odhaczmy pogrzeb.
Wiecie, jaką muzykę wybrał dziadek?
Dawaj.
Kurtka jest zrobiona z klopsików Z klopsików, z klopsików
Serio? Odbiło mu na koniec?
A nazywa się Åkken Bom
I gra na chochli Na chochli, na chochli…
Dzień dobry.
- Cześć. - Hej, Pørni.
Wyrazy współczucia. To takie przykre.
- Dziękuję. - Moje kondolencje.
Dziękuję za kwiaty.
Poprawiły mi humor. Cześć.
Chyba nie pracujesz?
Nie, musiałam tylko oderwać się od papierkowej roboty taty…
Co ty tu robisz?
Jesteś na zwolnieniu, nie możesz tu być.
Nie pracujesz, prawda?
I przykro mi z powodu twojego taty.
Boże, powinnam była od tego zacząć.
Nie szkodzi. Nie pracuję, odwiedzam.
- Świetnie. - Pernille?
Masz chwilkę?
- Tak. - Dobrze.
- Dzięki, Solveig. - Jasne.
Teraz już wiesz. Tobie mówię pierwszej.
- Wszyscy są zadowoleni. - Fakt.
Cieszę się, że zdążyłem rozpracować początkowe niedociągnięcia.
Nie co dzień jest się werbowanym.
A polityka mnie interesuje,
więc dyrektoriat to dla mnie idealne miejsce.
Nie będziesz już miejskim prawnikiem.
Zostaniesz gubernatorem. Gratulacje.
Musisz mnie zaktualizować w telefonie.
Zadzwonię, gdy zepsuje mi się pralka.
W porządku.
I możemy się widywać.
Wręcz powinniśmy.
Wolno ci mnie wozić na zwolnieniu?
Lubię wozić ludzi.
Pamiętaj, żeby o siebie dbać.
Gdy ostatnio tu byliście, ojciec był naćpany?
Zgadza się.
Ale od kilku tygodni oddaje negatywne próbki moczu.
Do kurwy nędzy!
Musicie uprzedzać!
Wejdźmy, ubierzesz się.
PONOĆ WOZISZ MADJIDA I ERONA. CHYBA NIE PRACUJESZ?
SPĘDZAM CZAS Z KOLEGAMI. NIE PRACUJĘ!
Jarle! Marthe!
Jarle! Marthe! Cześć.
Odwiedzasz nas dzisiaj?
Madjid rozmawia teraz z tatusiem,
może na razie nie wchodźcie.
Pokażcie mi domek na drzewie,
który zbudował wam tata.
- Mamy tam sekretny klub. - Naprawdę?
Ale możesz iść z nami. O ile nikomu nie powiesz.
Nie powiem. Buzia na kłódkę. Gdzie on jest?
Chodźmy.
DO: MADJID – WRÓCIŁY DZIECI. BAWIMY SIĘ W DOMKU NA DRZEWIE.
Homelander nie jest złym gościem.
Ryan jest i dobry, i zły.
Ryan to syn Homelandera?
Tak, Homelander to jego tatuś.
Marthe! Jarle!
Możecie zejść?
Porozmawiamy z Madjidem i Eronem.
- Idziemy. - Tak.
Dobrze.
Ty to potrafisz w zwolnienia.
Miałem szczęście wychowywać dwie niesamowite córki,
które kochałem ponad życie.
Jedną straciłem,
ale postanowiłem cieszyć się tym, co mi pozostało.
Trojgiem cudownych wnucząt.
Leo, Hanną i Sigrid.
Dziękuję wam za nich.
Finn, dbaj o swoje córki. Potrzebują cię.
Charlie, mam w tobie wspaniałego zięcia.
Stephen, a w „jesieni mojego życia”, jak to mówią, spotkałem ciebie.
Ja…
Kocham cię.
W ostatnich dniach myślałem,
że bycie kochanym przez kogoś takiego jak Baldwin
przez niemal trzy lata
to dawka miłości…
na całe życie.
Nauczyłeś nas,
że dopóki żyjesz, nie jest za późno.
Późno ujawniłeś swoją orientację.
Ale gdy już to zrobiłeś,
to z pompą i hukiem, trąbkami i kotłami.
Bo wszystko tak robiłeś.
Nie byłeś cichy.
I byłeś ciepły.
Byłeś zabawny.
Czy też „przebojowy”.
Byłeś taki…
Byłeś taki pełny miłości.
Do rodziny.
Jestem pewien, że gdzieś przed nami jest światło.
Ale na razie… ciężko je dostrzec.
Drogi Ole Johanie.
Mój bracie.
Na Księżycu żył mały człowiek
Mały człowiek, mały człowiek
Na Księżycu żył mały człowiek
Nazywał się Ole Johan
I na chochli grał
Na chochli, na chochli
I na chochli grał
Nazywał się Ole Johan
Późno zrobił prawko
Ale zdobył je i pojechał dalej
Jego głowa też miała kształt księżyca
A teraz wrócił do domu
I gra na chochli
Na chochli, na chochli
I gra na chochli
A teraz wrócił do domu
Dziękuję.
Gotowa wrócić do pracy?
Nigdy nie miałam tyle wolnego.
Bezczynność prowadzi do złego.
Krótki wypad do Liverpoolu i znów będę gotowa na przemoc.
Tak.
Cieszę się, że dałaś sobie czas.
To był dobry pomysł.
Nie spieszyć się, gdy dzieją się takie rzeczy.
Mówisz o pracy?
Tak. Ale głównie o nas.
Dobrze, że się nie spieszymy.
Że nie popełniamy tych samych błędów.
Działamy powoli.
Ale można być zbyt powolnym, prawda?
Muszę wracać.
Udanej podróży.
- Dzięki. - Baw się dobrze.
Dzięki.
Jeszcze coś.
Kup mi czapkę Liverpoolu, jeśli taką znajdziesz.
Załatwione.
Ucieknie ci autobus.
Pojadę następnym.
Słabo, że dziadek nie dopilnował, by ktoś zajmował się grobem.
Ani ty. To twoja mama.
W Liverpoolu musi być dział cmentarny.
Myślę, że robił to latami, ale…
Pełna zgoda. Może zapytamy Petera?
Załatwiłem nam stolik w Mowglim po jutrzejszym meczu.
Wspaniale.
- Dzień dobry. - Cześć.
W czym mogę pomóc?
Szukam czapek.
Uniwersalny rozmiar. Będzie pani do twarzy.
Będę potrzebowała dwóch. Ile będą kosztowały?
Jak dla pani – trzydzieści.
Dziękuję.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Mam kumpla, który studiuje w Liverpoolu.
Pyta, czy pomożemy mu wnieść kanapę.
Możemy przełożyć spotkanie na stadionie na 19?
Kanapa i kolega? To miała być rodzinna wycieczka.
Tak, ale ma doła i chciał zobaczyć się z Peterem.
Czy to nie niegrzeczne wobec wujka, że każemy mu czekać na Anfield?
Nie, i tak musi tam być.
W sumie siedzi tam non stop.
Dobra, to zmykajcie.
Idziemy do ulubionego pubu dziadka?
Tak…
A mogę iść z Leo do tego sklepu vintage?
Jutro przed meczem nie będzie czasu.
Racja. Idźcie. Bawcie się dobrze.
Spotkamy się o 19 na schodach przed Anfield. Nie spóźnij się.
Nigdy się nie spóźniam.
Pamiętaj, że cię kochamy.
- Doberek. - Cześć.
Co podać?
Chyba poproszę kufel piwa.
- Na jutrzejszy mecz? - Tak jest.
Skąd jesteś?
- Z Norwegii. - Tak?
- Byłam u was. - Naprawdę?
Tak. W Veges… Ve…
- W Vegesbegu? - Mówisz o Vågsbygd?
- Właśnie tak. - Serio? Nikt tam nie jeździ.
Jak zostałaś fanką Liverpoolu?
To długa historia. Moi rodzice poznali się tutaj.
Tata wykupił wycieczkę dla mnie i dla moich dzieci,
żeby zobaczyć mecz.
Ale zmarł tuż przed wyjazdem.
Przykro mi to słyszeć.
- Jak ci na imię? - Pernille.
- Ale wszyscy mówią Pørni. - Pørni.
Słyszałeś, Kenny? Pørni, fanka Liverpoolu z Norwegii.
Pørni. Wszystko będzie dobrze.
Pamiętaj, nigdy nie będziesz szła sama.
Udanego meczu.
Dziękuję, panie Dalglish. Panie… Sir.
- Dziękuję, sir. - Dzięki.
Dziękuję, sir.
Pørni, chcesz coś jeszcze?
Niczego więcej mi już nie trzeba. I nie będzie trzeba.
NIGDY NIE BĘDZIESZ SZEDŁ SAM KLUB PIŁKARSKI LIVERPOOL
- Jak tam? - Cześć.
To ja powinienem pytać.
U ciebie wszystko dobrze? Miło spędzacie czas w Liverpoolu?
Jasne, rano byliśmy w muzeum Titanica.
„Ufasz mi?”. Dzieciom się podobało.
A ty? Trzymasz się?
Tak, byłam na grobie mamy.
A w pubie spotkałam Kenny'ego Dalglisha.
Żartujesz.
- Nie. - Ale akcja!
Wiem, to było… Co za facet.
Czuję się trochę jak przegryw.
Siedzę pod sloganem klubu
i czekam na bardzo spóźnione dzieci.
Za mało tu „chodzenia”, a nieco za dużo „samotności”.
Siedzisz na schodach pod Anfield,
na lewo od trenera Shankly'ego, i użalasz się nad sobą?
Podglądasz mnie na Snap Mapie?
Odwróć się.
Jezu, kurwa mać.
- Ty tutaj? - Najwyraźniej.
Kupiłem bilet i jakiś czas temu rozmawiałem z Hanną
o niespodziance.
Zastanawiałem się, czy dadzą radę cię oszukać.
Ale wyglądasz na zaskoczoną.
Zrobiłaś sobie fotkę z królem Kennym?
Nie, byłam w takim szoku, że nazwałam go „panem”. A to „sir”.
Poza tym konspirujesz z…
- Jestem zdezorientowana. - Rozumiem to.
Muszę wykonać ten skok.
Pernille… Middelthon.
Potrafię być idiotą.
Ale wiedza, że bywam idiotą, jest okolicznością łagodzącą.
Stoję tu, przed Anfield,
na tych schodach, spiskując z twoim dziećmi,
ponieważ cię kocham.
Chcę tego. Bezwzględnie. Dlatego tu jestem.
Pernille.
Czy… wyjdziesz za mnie?
Jeśli wtedy nie kłamałaś, ćwicząc przemowę dla Ole Johana.
Oczywiście, że nie kłamałam.
Myślałam, że chcesz zwolnić.
Tak, ale jak rzekła kiedyś kobieta mądrzejsza ode mnie:
„Można być zbyt powolnym”.
Co odpowiesz?
Nigdy nie chodź ze mną sama.
- Jasne, że tak. - Tak?
Kochamy cię!
Tu Ole Johan Baldwin Middelthon,
emeryt, gej i miłośnik spacerów.
Nie jestem już lekarzem, ale oddzwonię,
jeśli lubiłem cię jako pacjenta.
W nagłych wypadkach dzwoń na 112. Pa.
Cześć, tato. Chcę podziękować za wycieczkę.
Anfield było niesamowite i…
- Hej. - Cześć.
Anne? Nie chcę przeszkadzać.
- Nie, dzwonię do taty. - Rozumiem.
Kolacja gotowa.
- Ale skończ rozmawiać. - Nie.
Pójdę z tobą.
Nie chcę robić zwyczaju z wchodzenia ci do garażu.
To nic.
- Chciałam powiedzieć tacie. - Że się pobieramy?
Że spotkałam Kenny'ego Dalglisha.
Koniecznie.
- Zadzwoń do niego. - Na pewno?
Oczywiście. Dopilnuję, żeby kolacja ci nie wystygła.
Dziękuję.
Napisy: Marcin Kędzierski