OSZUSTWO
OSZUST, -usta, -uście, -uści, -ustów
KANCIARZ, OSOBA, KTÓRA WYKAZUJE SIĘ SPRYTEM
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Szuka pani czegoś? - Tak.
Ich oczy oglądały Boga w twardej okładce.
Tak, chyba mamy egzemplarz.
Dzięki.
Nie czytałem wielu książek Hurston.
Jest świetna.
To prezent dla mojego wykładowcy.
Okej. Jesteś studentką.
Robię doktorat.
- Columbia? NYU? - NYU.
Pięknie. Jaki jest temat twojego doktoratu?
„Redefiniując radykalizm:
narodziny czarnego feminizmu w literaturze amerykańskiej”.
O rany.
Poważna sprawa.
- Jak ci idzie? - Powoli. Bardzo powoli.
Tak?
Jestem pod wrażeniem.
…„Ruler of my Heart” w WNYC.
Równo 15.
- …radio nowojorskie. - Dziękuję.
John Schaefer,
jeśli królowa soulu z Nowego Orleanu nie poprawiła wam nastroju,
może zrobi to Duke Ellington.
Oto klasyczna wersja
„In a Sentimental Mood” z Johnem Coltrane'em.
Przy Mott Street jest taka mała japońska knajpka.
Jeśli nie masz planów, zapraszam na kolację.
Wybacz.
To…
- Pewnie masz chłopaka. - Nie. Jestem singielką.
Jestem singielką i to w sumie lubię.
Jasne. Absolutnie rozumiem.
Twoja karta nie przechodzi.
Pewnie znowu za dużo wydałam.
- Sprawdzę, czy mam dość gotówki. - W porządku.
Wiesz co? Weź tę książkę.
Nie, nie mogę.
- Co gdyby ktoś jej szukał… - Może zamówić online.
Nieważne. Możesz wrócić i za nią zapłacić.
Dziękuję.
- Obiecuję, że wrócę z pieniędzmi. - Jasne.
Dziękuję.
- Pa. - Na razie.
Pewnie masz chłopaka.
Idiota. „Pewnie masz chłopaka”.
- Hej. Pamiętasz mnie? - Hej.
Tak.
Mam twoje pieniądze.
Nie musiałaś robić tego dziś.
Nie chciałam, żebyś czekał.
Dziękuję.
Zachowaj resztę.
Okej. Dzięki.
Okej. No dobra. Na razie.
- Dobra. - Tak.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
- Hej. - Hej.
Pamiętasz, jak zapraszałeś mnie rano na kolację?
- Tak. Wybacz. Nie chciałem… - Nie, nie.
Chciałam się zgodzić.
Stałam tam i myślałam,
jak miło by było, gdybyś zaprosił mnie na randkę, a ty nagle to zrobiłeś.
Sama nie wiem. Spanikowałam.
Spanikowałaś?
Spanikowałam.
Jestem Sandra.
Tom.
Miło cię poznać, Tom.
Miło cię poznać.
- To co, Mott Street? - Tak. Jeśli… Tak.
- Okej. - To tam.
- Idź przodem. - Dobra.
Mam plecak.
Ja też. Robi się chłodno.
Wybacz…
Plecakowymi kumplami.
Tak. W co ja się wpakowałem?
Opowiadanie to jedno.
- Powieść to 300 stron i… - Wiem. A czasem więcej.
A oni nagle oferują mi prawdziwą kasę.
Muszę im coś dać.
- To co zrobiłeś? - Miałem trwający rok atak paniki…
…i napisałem straszną książkę.
Na pewno nie była taka zła.
Była zła. Fatalna. Nie chcieli jej wydać.
Ała.
- Tak. - Przykro mi.
Przynajmniej nie musiałem zwracać zaliczki.
Nadal piszesz?
Niespecjalnie.
To się działo w okresie, w którym zmarła moja mama…
Sam nie wiem…
W moim życiu zrobiło się mrocznie i po prostu się poddałem.
Moi rodzice zmarli, kiedy byłam dzieckiem.
Przykro mi.
Musiało być ci ciężko.
No tak.
Zacząłem prowadzić księgarnię.
To mnie w jakiś sposób wyrwało z depresji.
I pochłania większość mojego czasu.
Pewnie miło jest spędzać dnie pośród książek.
Najlepiej.
Po śmierci rodziców
trafialiśmy z moim bratem do kolejnych rodzin zastępczych.
Mieszkaliśmy raz z parą,
która miała niesamowity zbiór powieści.
Pewnej nocy zaczęłam czytać Jane Eyre. Była tam postać,
która przechodziła wszystko, co ja przechodziłam.
Nie chciałam kończyć tej książki.
Skończyłam, wróciłam do pierwszej strony i zaczęłam czytać od początku.
Od tamtego czasu kochałam książki.
Jane Eyre?
Jane Eyre.
Mogę ci coś pokazać?
O Boże.
DZIWNE LOSY JANE EYRE
To pierwsze wydanie?
To się dzieje naprawdę?
To się dzieje naprawdę.
Skąd mogę mieć pewność?
Niektórzy wykładowcy są okropni.
Jeden użył sformułowania „waginizacja literatury niemieckiej”.
- Co takiego? - Wydaje mi się,
że nie ma słowa „waginizacja”.
Gdzie nauczyłaś się gotować?
Pierwszy rok spędziłam we Florencji.
Mówisz po włosku?
Mówiłam dobrze,
- ale niestety trochę pozapominałam. - Halo!
Podobały ci się Włochy?
Mam świetne wspomnienia.
Niesamowita!
Ale mój chłopak był strasznym gnojkiem.
A ty? Gdzie nauczyłeś się włoskiego?
Moja mama była Włoszką.
- I oglądam dużo filmów Felliniego. - Kocham Felliniego.
Złamano ci kiedyś serce?
Raz czy dwa.
Bardzo cię lubię.
Okej.
Ja też bardzo cię lubię.
Okej.
- Wysłuchaj mnie. - Nie mogę.
- Potrzebuję pomocy. - Nie zrobię tego.
- Jak to nie zrobisz? - Nie mogę.
Ty i ja przeciwko światu,
- pamiętasz? - Idź już.
- Ty i ja przeciwko światu. - Jason, przestań.
Potrzebuję cię. Nie zostawiaj mnie. Tylko ty mi zostałaś.
- Ty jedna… - Jason!
- Sandra! - Proszę.
Sandra!
- Idź już. - Proszę.
Proszę, otwórz drzwi. Sandra, otwórz.
Kurwa!
Jebana suka.
Nic ci nie jest?
Kto to był?
Mój brat. Potrzebuje kasy.
Jason nie miał szczęścia.
Domy, do których trafiał…
Niektóre były koszmarne.
To nie twoja wina.
Wiem, ale to jedyna rodzina, jaką mam.
„Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne”. I tak dalej.
Niezależnie od tego, ile razy mnie roluje, nie mogę mu nie pomóc.
To mój brat. Kocham go.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam
Podmuchaj. Tutaj.
Dmuchaj mocniej.
Mocniej.
Tak! Mamy to.
Od dawna znasz Toma?
Dopiero od kilku tygodni.
- Wydaje się, że dużo dłużej. - Wiem. Jest dość intensywnie.
To seksowna bibliotekarka czy coś w tym stylu.
- To dziewczyna twoich marzeń. - Wiem. Jest niesamowita.
- Gdzie robiłaś licencjat? - W Vassar.
O rany. Ja też.
Wyglądałaś znajomo. Kiedy skończyłaś studia?
Rocznik 2014.
Rocznik 2016.
Dużo przesiadywałaś w Mug?
Szczerze mówiąc, większość czasu spędzałam w bibliotece.
Nie mów Tomowi. Staram się udawać, że nie jestem totalnym nerdem.
Cieszę się, że u ciebie dobrze.
Było z tobą kiepsko…
Byłem trochę przygnębiony.
Dobra, było kiepsko, ale wiesz, jak to jest.
Któż nie miał na pewnym etapie życia myśli samobójczych?
To nie jest śmieszne. Nie powinno się z tego żartować.
- Daj spokój. - Dobra, masz rację.
Ale jest już dobrze.
Właściwie jest świetnie.
Było świetnie. Poznaliśmy się w księgarni.
Cześć.
Czemu zawsze przychodzimy do mnie?
W jakim sensie?
Chcę zobaczyć, gdzie mieszkasz.
Jest tam… dość niewygodnie.
U mnie też nie ma szczególnych luksusów.
Nie o to chodzi. To…
Mieszkam z tatą i jego nową żoną i…
Nie dogadujemy się z tatą.
Jestem dla niego rozczarowaniem.
„Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne”. I tak dalej.
On jest bardzo chory, więc…
Przykro mi.
W porządku.
Ale nie jesteś rozczarowaniem.
Sandra?
Hej.
Wszystko w porządku?
Nie… Nie odpisujesz na moje wiadomości.
Przepraszam.
Mój brat ma kłopoty. Jest im winny pieniądze,
więc złamali mu trzy żebra i kość policzkową.
Jeśli nie zapłaci, wrócą i dokończą robotę.
Ile jest im winien?
Nie ma opcji, żeby ich spłacił.
- To jaka jest opcja? - Dam mu kasę, a on ucieknie.
Powiedzmy, że ucieknie i że go nie znajdą.
Do kogo twoim zdaniem przyjdą po dług?
Do mnie? Nawet nie wiedzą, że istnieję.
- Jesteś pewna? - Niczego nie jestem pewna.
- Musisz ich spłacić. - Mówiłam ci. To niemożliwe.
- Ile chcą? - Trzysta pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
Dali mu cztery dni,
więc jeśli nie obrabuję banku, to niemożliwe.
Mogę dać ci te pieniądze.
- Co? - Są w banku.
Mogę je po prostu podjąć.
Nie musiałabyś obrabowywać banku.
Nie rozumiem. Mieszkasz w domu rodzinnym.
- Pracujesz w księgarni. - Jestem właścicielem księgarni.
Jak twoim zdaniem ją utrzymałem? Tylko do niej dokładam.
Twierdzisz, że masz taką kwotę w banku?
Tak. I więcej. Mój ojciec ma dużo pieniędzy.
Czemu dopiero teraz o tym słyszę?
Co za różnica? Może nie chciałem, żebyś wiedziała.
To dość pojebane,
- że nic nie mówiłeś. - Serio?
- Mogę ci pomóc. - Nie mogę przyjąć tej kasy.
- Dlaczego nie? - Bo to 350 000 $. Dlatego.
Doceniam propozycję. Naprawdę.
Ale bądźmy szczerzy, ledwo się znamy.
To nie moje pieniądze, to pieniądze mojego ojca.
I nie zarobił ich w szczególnie uczciwy sposób.
Ma fundusz hedgingowy.
A po drugie: pierdol się. Powiedziałaś, że ledwo się znamy.
Jesteś najlepszym, co mnie spotkało.
Oddam ci te pieniądze, niezależnie od tego, ile to potrwa.
W porządku. Chciałbym iść z tobą.
Nie chcę, żebyś zbliżał się do tych ludzi.
- Wszystko tu jest. - Dobra.
Nic mi nie będzie. Co robisz wieczorem?
Chciałem spędzić czas z pewną ładną dziewczyną.
Przy Mott Street jest świetna japońska knajpka.
Jeśli nie masz planów, stawiam kolację.
Hej.
Kocham cię.
Bardzo cię za to wszystko przepraszam.
Dobra.
Sandra?
Sandra, nic ci nie jest?
Sandra!
Cholera.
Jak Święta? Nie jest źle.
Hej, jesteś Larusso?
Tutaj.
- Spóźniłaś się, Sandy. - Przepraszam.
Nie było taksówek. Jest jebana Wigilia.
Gdzie Carl?
Żona pana Knutsona zachorowała. Zastępuję go.
Carl zwykle…
Pan Knutson zwykle spotyka się ze mną w biurze.
W związku ze Świętami wybrałam mniej oficjalne miejsce.
Ale jak wolisz, możemy iść do biura.
Nie, w porządku.
Świetnie. Usiądź.
- Gdzie dziś byłaś? - Nigdzie.
Ze znajomą, z którą pracuję.
- W Starbucksie? - Tak.
Caroline. Mogę dać ci jej numer, jeśli chcesz.
Nie ma potrzeby.
- Brałaś dziś narkotyki? - Nie.
Robiłaś coś, co naruszałoby twoje zwolnienie?
Nie.
Jak praca? Dobrze ci idzie?
Tak. W porządku.
Starbucks jest świetny. Dają masę szans na karierę.
Kocham to miejsce.
Tak.
Sęk w tym,
że podobno nie pojawiasz się od miesiąca.
Tak. Mogę to wytłumaczyć.
- Pokłóciłam się z kierownikiem… - Tak.
…bo jest jebanym zbokiem.
Szukałam innej pracy…
Praca to warunek twojego zwolnienia.
- Rozumiesz? - Tak.
Pierwsze wykroczenie.
Zadam ci pytanie.
Jak wyszedłby ci test narkotykowy?
- Negatywny. - Na pewno?
Jeśli zadam sobie trud, pójdę po test do auta,
a potem wyjdzie pozytywny, naprawdę się zdenerwuję.
Powiedz mi, co by wyszło.
- Zeszłej nocy paliłam trawę. - Drugie wykroczenie.
Mogłabym cię aresztować.
Z twoją kartoteką
- długo byś posiedziała. - Wiem, wiem.
- Przepraszam. - Przepraszasz?
Daj mi jeden powód, by cię nie aresztować.
Dam ci pieniądze.
Próba przekupstwa. Trzecie wykroczenie.
Gratulacje, zaliczyłaś wszystkie punkty.
- Wstań i odwróć się. - Nie. Przestań.
- Mogę dać ci dużo kasy. - To znaczy?
Ile zechcesz. Wiem, skąd je wziąć,
a ty wiesz, że cię nie okłamuję,
- jesteś moją kuratorką… - Co robisz?
Jak to? Nic. Co jest, kurwa?
- Nagrywasz mnie? - Nie! Przestań.
Próbujesz mnie wrobić?
- To nie tak. - Co ty sobie, kurwa, myślisz?
- Nie… - Masz mnie za idiotkę?
Ja mam cię za idiotkę.
Jestem kuratorką tej młodej damy.
Proszę się nie wtrącać.
Naciąga ją pani.
Robi to pani cały wieczór.
Czego pan chce?
Zapłacę, żeby sobie pani poszła.
Ile?
Ile mam?
Spójrzmy.
To daje dwadzie… 45, 46, 47.
Dziesięć, dwadzieścia, czterdzieści, sześćdziesiąt, osiemdziesiąt, sto.
Cholera.
Dwieście. Trzysta, czterysta.
Razem 447 dolarów.
Patrzy pani na to?
Dobrze.
- To Rolex Submariner. - Wiem, czym jest Rolex.
Chyba jest pan pijany.
Cóż, może i jestem.
Przepraszam.
Dobrej nocy.
Nie ruszaj się, kurwa.
Proszę zaczekać.
Pogadajmy.
Mam żonę i dwójkę dzieci, które muszę utrzymywać.
A ta tutaj jest w dupie, bo jest pojebana.
- Spierdalaj. - Tak trzymaj, Sandy.
Ile to będzie kosztowało?
- Pięć kawałków. - Dobranoc.
Nie, nie.
Przed chwilą widziałam twój samochód.
Nosisz zegarek za 8500 dolarów, który zamierzałeś mi dać.
Mam 447 dolarów.
- Wezmę zegarek. - Jest wart 8500.
Nowy jest wart osiem i pół. Prawda?
Jest używany? To może z siedem?
Może.
Daj mi zegarek, a ja wydam resztę.
Dzięki.
Wesołych Świąt, suko.
Nie był prawdziwy?
Wsiadaj.
Dam ci twoją działkę.
- Działkę? - Twoją kasę.
Tysiąc dolarów.
Mam przy sobie nóż.
Super.
Chodź, bo zamarzniesz.
Usiądź.
Możesz zdjąć kurtkę.
Tylko niczego nie próbuj.
- Zdejmij buty. - Spierdalaj.
Muszę móc ci zaufać.
Nie jestem ćpunką.
Podwiń rękawy.
Możesz spać tam. Możesz też wyjść.
A jeśli zostanę?
Pracujesz dla mnie.
Dzień dobry.
Jaki jest twój ulubiony film?
Mój ulubiony film?
Tak.
Titanic.
Klasyk.
- Lubisz go? - Oczywiście.
DiCaprio był tam taki młody.
Nigdy nie był lepszy.
Podobał mi się w Infiltracji.
Był w porządku, ale to dzięki Titanicowi zrobił karierę.
A Kate Winslet była taka piękna.
No i ten koniec. Nigdy go nie przeboleję.
Nie wierzę, że lubisz Titanica.
Nigdy go nie oglądałem.
- Nigdy go nie oglądałeś? - Nie.
Nie oglądam filmów. To strata czasu.
Sprawiałem wrażenie, że go oglądałem i właśnie to zrobimy z tobą.
Zrobimy z ciebie kogoś, kim nie jesteś.
A kiedy z tobą skończę, będziesz w 100% przekonująca.
Nauczymy cię trochę na każdy temat.
Żebyś mogła kłamać na każdy temat.
Przeczytaj je od deski do deski.
Kurwa, jaja sobie robisz?
Co zrobiłaś z tysiącem, który ci dałem?
Mam go w kurtce. A co?
Ilekroć zaklniesz, dostaję stówę.
Jebać to! To moja kasa.
Dostałem już 200. Zostało ci 800.
Przeczytaj je.
Jak masz na imię?
Max.
Wesołych Świąt, Max.
Wesołych Świąt, Sandro.
Sandy.
Wszyscy mówią mi Sandy.
Już nie.
Max!
Wpuść mnie. Obiecuję, że więcej tego nie zrobię!
Max!
Proszę!
Musisz być czysta. Rozumiesz?
Muszę móc ci ufać.
Anna Karenina.
„Wszystkie szczęśliwe rodziny
są do siebie podobne, ale każda nieszczęśliwa rodzina
jest nieszczęśliwa…”.
„Każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób”.
- Miałam to powiedzieć. - Wielki Gatsby.
„Nic nikomu nie opowiadajcie,
bo jeśli opowiecie, zatęsknicie”. Buszujący w zbożu.
„Gdy byłem młodszy i wrażliwszy,
ojciec dał mi radę, do której…”.
- Gdzie studiowałaś? - Vassar.
O czym pisałaś?
„Redefiniując radykalizm: narodziny… czarnego feminizmu w literaturze”.
Ulubiona książka?
Ich oczy oglądały Boga, Zora Neale Hurston.
Kiedy skończyłaś studia?
Rocznik 2016.
- „Były to czasy najlepsze…”. - „I czasy najgorsze”.
- „Imię moje…”. - „Izmael”.
- Gdzie studiowałaś? - Vassar.
- Kiedy? - Od 2012 do 2016.
Mieszkałam w akademiku, Jewett, przez dwa lata, potem opuściłam kampus.
Nie miałam życia towarzyskiego. Przesiadywałam w bibliotece.
- Jestem pierwszą? - Pierwszą?
Z którą to robisz?
Tak.
Czemu mnie wybrałeś?
- Coś w tobie dostrzegłem. - Przyjeżdża mój brat.
Ilekroć go widzę, prosi o pieniądze.
- Dajesz mu je? - Zawsze. Ma tylko mnie.
Pochodzę z Seattle. Mam tam mamę.
- Jest szalona, ale w porządku. - Co studiowałaś?
Na Vassar. Co studiowałaś?
Anglistykę. Podtrzymuję rozmowę.
Opowiadam ci o mamie. Nie masz mamy?
Mam mamę.
Zajebiście jej nienawidzę.
Kiedy studiowałaś w Vassar?
Między 2012 a 2016.
- Spędziłaś tam całe studia? - Przez rok byłam za granicą.
- Gdzie? - We Florencji.
Mówisz po włosku?
Co myślisz o Włoszech?
Mam świetne wspomnienia.
Ale mój chłopak był strasznym gnojkiem.
Zabieram cię na miasto.
Dokąd?
Lubisz martini?
Lubię.
To dobrze.
Zdrowie.
Co właściwie tu robimy?
Świętujemy.
Co właściwie świętujemy?
Moje urodziny.
Masz dziś urodziny?
Świetnie ci idzie. Lepiej niż się spodziewałem.
Dziękuję.
Gotowa na kolejną próbę?
- Próbę? - Widzisz faceta przy barze?
Tak. Co z nim?
Spraw, by zaprosił cię do pokoju.
Mówisz poważnie?
Masz 40 minut.
A tak dobrze się bawiliśmy.
- Co podać? - Martini z wódką, proszę.
Jak się miewasz?
W porządku. Witaj.
Dziękuję.
Mogę postawić ci drinka?
Nie cierpię pić samotnie.
Tak. Pewnie.
Jestem Sandra.
- William. - Miło cię poznać, Williamie.
Mnie również.
Muszę coś wyznać.
Co takiego?
Zauważyłam cię przy barze.
Kręcą mnie starsi mężczyźni.
O rany. Kręcą cię?
Mocno.
Co się stało? Tatuś cię nie kochał?
Tatuś był dość nieobecny.
Jesteś żonaty, co?
Tak. Jak wskazuje obrączka.
Chciałem cię przelecieć, odkąd się pojawiłaś.
Powiem ci, co będę ci robił przez całą noc…
- Co to? - Nie zwracaj uwagi.
To obsługa hotelowa.
- Zaczekaj chwilę. Nie ruszaj się. - Dobrze.
Jebana suko. Chyba nie myślisz, że nie wiedziałem?
Wiedziałem, że się pieprzycie.
- Co ty tu robisz? - Dzwonię na recepcję.
- Kocham cię. Rozumiesz? - Jason!
- Wyluzuj! - Zamknij się!
- Uspokój się. - Pieprzysz się z nim?
Kurwa, pieprzysz moją dziewczynę?
- Zajebię cię! - On nie…
Ja pierdolę! Chryste!
Ty jebana suko!
- Hej! - Kurwa!
- Jason, to koniec. - Wypierdalaj stąd!
- Wzywam ochronę. - Usiądź.
- Uspokój się. - Nie. Jest nieszkodliwy.
- Wezwać ochronę? - Nie. Ja…
To tylko mój były… Były chłopak. Ja…
On cierpi. Jest nieszkodliwy.
- Dasz sobie radę? - Tak.
- Obiecuję. Zdecydowanie. - Na pewno?
Dasz nam kilka minut?
- Jasne. - Tak. Ja…
Zejdź do baru…
Kurwa, okłamałaś mnie!
…spotkamy się za pół godziny.
- Okej? - Dobra.
- Na pewno sobie poradzisz? - Tak.
- Cholera. - Uspokaja się.
- Przepraszam. Poradzę sobie. - Tylko bądźcie cicho.
Kurwa.
Dobra robota.
Dałaś sobie radę. Masz wrodzony talent.
Szybko reagowałaś, byłaś spokojna. Improwizowałaś. To właśnie robimy.
Co jest, kurwa?
Cholera.
Dziwne, że ludzie wciąż noszą gotówkę.
Jasne. Diamentowe kolczyki dla biednej żony,
która czeka w domu na męża polującego na młode dziewczyny.
Nie polował na mnie. Wrobiliśmy go.
Nie rób tego.
- Czego? - Nie współczuj mu.
Nie oszukasz uczciwego człowieka, prawda?
Dlatego nigdy nie współczujemy ofierze.
Ładnie ci w nich.
Co ty robisz?
Wszystkiego najlepszego, Max.
…przy ścianie
- Kap, kap, kap - Dziękuję.
Kropli deszczu
Gdy mija letni deszcz
Miłego wieczoru.
Jakiś głos we mnie wciąż powtarza
Ty, ty, ty
Noc i dzień
Jesteś tym jedynym
Tylko ty pod tym księżycem
I pod słońcem…
Max. Dotarłeś.
Richard, poznaj mojego syna, Maxa.
- Cześć, mamo. - Hej.
- Świetnie wyglądasz. - Wiele o tobie słyszałem.
Chciałbym móc to powiedzieć.
Może gdybyś odpisywał na SMS-y albo sięgał po telefon
i czasem dzwonił do matki…
Jestem zajęty. Przepraszam.
Twoja matka mówiła, że byłeś na St. Barts.
- Tak. - Świetnie się tam bawiłem.
W latach 70.
- Jesteś stary. - Max.
To… Ja… Chodź ze mną, chcę porozmawiać.
- Chodź. - Naprawdę?
Przepraszam.
Chodź.
Chodźmy.
Przepraszam.
- Cześć. - Przestań. Chodź.
- Świetnie wyglądasz. - Hej. Co z tobą?
- Co? - Jesteś niegrzeczny.
- Co o nim wiesz? - To osoba publiczna.
Wszystko, co chcesz wiedzieć, możesz wyguglować.
Nie potrafisz byś sama ani przez chwilę.
Natychmiast wchodzisz w nowe związki.
To co innego. Serio.
Na pewno.
Nie przesadź. Masz już chyba dość.
Przestań być moją mamą, mamo.
Kochanie, o co chodzi?
Co się dzieje?
Myślałam, że przyjdziesz z dziewczyną.
Gdzie ona jest?
Z kimś innym.
Rozumiem.
Przykro mi.
Nigdy jej nie lubiłam. Miała na ciebie zły wpływ.
Mogę się tu zatrzymać?
Okej.
Bierzesz narkotyki?
Nie biorę. Nie brałem narkotyków od roku.
Nie mogę znów przez to przechodzić
- i nie możesz tego robić tutaj. - Jestem czysty.
Boże. Co jest, kurwa…
Czego chcesz? Mam ci to udowodnić?
Jebany test moczu?
- Tego chcesz? - Przestań. Co ty robisz?
- Proszę. Zrobię to od razu. Dobra? - Nie! Przestań!
- Sama zobaczysz! - Nie rób tego. Przestań!
Udowodnię ci.
Proszę.
- Sprawdź. - Proszę, nie rób mi tego.
Sprawdź!
Proszę. Proszę, nie rób mi tego.
Mamo, przepraszam.
Wybacz.
Dlaczego to robisz? Dlaczego mi to robisz?
Bardzo przepraszam.
Muszę się gdzieś zatrzymać.
Proszę.
Możesz zostać. Ale nie na długo, dobrze?
Dziękuję. Kocham cię.
Dziękuję.
Podobało ci się?
Przepraszam. Bardzo przepraszam.
Ja… Przepraszam. Bardzo przepraszam.
Przez ostatni rok budował firmę,
która czarteruje łodzie na Bahamach,
ale huragan to wszystko zmiótł. Szkoda, bo był taki szczęśliwy.
- Świetnie mu szło… - Madeline. Z czego on żyje?
Ojciec zostawił mu trochę pieniędzy i…
Ja też czasem mu pomagam.
Oczywiście.
Byłam taka młoda, kiedy się urodził.
Jego ojciec zmarł i nagle zostałam wdową,
nie zawsze wiedziałam, jak być matką.
Powinien bardziej się starać. Jest dorosły.
Nie jest. To moja wina.
Zawsze był moim małym Maxem. Nie radzi sobie beze mnie.
Dzień dobry, mamo.
Cześć, kochanie. Jak ci się spało?
Świetnie. Z pokoju jest niesamowity widok.
To dobrze.
Cóż, mam spotkanie w centrum,
ale jeśli jesteś wolny, moglibyśmy zjeść razem lunch.
O pierwszej. Via Carota?
- Świetnie. - Dobrze. Doskonale.
Do zobaczenia.
Pa, kochanie.
Richardzie?
Przepraszam za wczoraj.
Wziąłem klonopin i wypiłem sporo drinków.
Max, będziemy obecni w swoim życiu
w najbliższej przyszłości.
Postarajmy się, jak umiemy, dobrze?
Idziemy dziś z twoją matką
na uroczystość dobroczynną Fundacji Richarda Hobbesa.
Założyła ją moja zmarła żona.
Zajmujemy się różnego rodzaju działalnością charytatywną.
Chcesz, żebym przekazał darowiznę?
Szczerze mówiąc, jestem trochę spłukany.
Nie. Pomyślałem, że może do nas dołączysz.
Wystąpi paru modnych muzyków.
Podobno są bardzo popularni.
Będzie tam wielu ludzi w twoim wieku.
Wiele młodych kobiet.
Dziękuję, ale chyba zostanę i odpocznę.
Dobrze. Jak wolisz.
Byłeś straszny. Traktowałeś go jak kelnera.
Wciąż nie mam pojęcia, kim on jest.
Występuje w tym serialu. Gra szpiega. Jest bardzo znany.
Cały wieczór marzyłem tylko o tym, żebyśmy byli sami.
Teraz jesteśmy sami.
Nie obchodzą mnie aktorzy. Powinieneś o tym wiedzieć.
Chcę cię mieć tylko dla siebie.
Miał pan pokazać odznakę…
Jest tu policja.
- Policja? Co tu się dzieje? - Co to, kurwa, znaczy?
- Przepraszam. NYPD. - Boże…
Detektyw Collins. Ten młody człowiek tu mieszka?
- Zatrzymał się tu. - Kurwa, nie mieszkam tu.
- Co zrobiłeś? - Nic nie zrobiłem.
Usiłował kupić narkotyki.
Podszedłeś i chciałeś mi sprzedać jebaną kokę.
- Zgodził się pan. - Nie kłam.
- Jest źle? - Kiepsko to wygląda.
Miał kilka wykroczeń.
Sprawdziliśmy go i czeka go odsiadka.
- Boże. Max. - Co teraz?
- Zabiorę go do centrum… - Jebać to. Spadam.
Zabieraj jebane łapy!
Richardzie. Powstrzymaj go. Proszę!
Uspokój się!
- Kurwa! - Detektywie, możemy porozmawiać?
- Kurwa. - Teraz?
Co roku przekazuję duże darowizny policji nowojorskiej.
Tak, wiem o tym.
Stąd ta kurtuazyjna wizyta. Dlatego tu jestem.
Znam komisarza. Marty to mój dobry znajomy.
- Mogę szepnąć o panu dobre słówko. - Richardzie, nie musisz.
Moje słowo liczy się w tym mieście.
To miecz obosieczny.
Naprawdę doceniam, że pan tu przyjechał.
Sam nie wiem.
Zapłacę za pański czas.
Nie mogę tego zrobić. Nie. Przykro mi.
Proszę wziąć te pieprzone pieniądze.
- Przestań. To nie glina. - Co?
- Proszę pani… - Zamknij się.
To… Właśnie tym zajmuje się Max.
On dokonuje różnych… oszustw.
O to chodzi, prawda? To jedna z twoich gierek, prawda?
- Zapewniam, że… - Wynoś się.
Wynoś się, ale naprawdę wezwę policję. Poważnie. Wynocha.
Tipsy, słuchaj…
- Kurwa, stary. - Lepiej już idź.
- Bawi cię to? - Czemu wyszedłeś z roli?
Bawi cię to?
Daj spokój, stary.
- W porządku? - Wynoś się stąd.
- Okej. - Przepraszam.
- Zadzwonię później. Dzięki. - Spoko, stary.
Na razie.
Boże.
Mamo, słuchaj.
Dałam ci wszystko.
Miałeś wszelkie możliwe przywileje.
Niczego… Niczego ci nie brakowało,
a robisz mi coś takiego?
- Upokarzasz mnie przy nim? - To tylko…
Masz stąd odejść.
Nie chcę, żebyś tu był.
Tyle roboty dla tysiąca dolarów.
Dam ci pewną radę, Max.
Jeśli masz kraść, kradnij na szeroką skalę.
Przepraszam, że cię uderzyłam.
Nie szkodzi.
Nie, posunęłam się za daleko.
Pokaż.
Jest za wcześnie na drinka?
Nie podoba mi się, jak na niego patrzysz.
Daj spokój.
Trochę ci się podoba.
Oczywiście. To miliarder.
Nie to mam na myśli.
Mam dobre przeczucia.
Jesteśmy bardzo blisko.
Chce się z tobą spotkać u siebie w biurze o pierwszej.
Może nie chcę już tego robić.
Dlaczego? Nie bądź zazdrosny.
Wiesz, że nie lubię starych facetów.
Wiesz, co lubię.
Okej.
Nie.
Powiedz mi, co lubię.
Lubisz mnie.
Lubię cię.
Dlaczego cię lubię?
Bo zdobywam dla ciebie to, czego chcesz.
Zdobądź dla mnie to, czego chcę.
Zdobądź to, czego chcę.
Dobrze.
Max, dzięki, że przyszedłeś.
Cześć. Wszystko w porządku?
Tak, to zwykła kontrola. Chodź.
Chciałem przeprosić za wczoraj.
To było niestosowne.
To mało powiedziane.
Kiedy twoja matka mi o tobie powiedziała,
mówiła, że jesteś wykształcony, mądry, inteligentny.
Zawsze szukam takich młodych mężczyzn.
- Proponujesz mi pracę? - Wątpię, czy byś jej chciał.
Co ty tu robisz?
Umówiłeś się na spotkanie?
Nie wiedziałem, że muszę.
O co chodzi?
Wróciłem.
Widzę. To o co chodzi?
Chciałem się przywitać, zobaczyć, jak się czujesz…
- To zły moment. - Dobra. Na razie, tato.
Tom.
Chodź. Tutaj.
To był mój syn.
Zawsze zakładałem, że to wszystko odziedziczy.
Ale kiepsko przyjął śmierć matki.
Nie ma dość siły, by tu pracować. Jest słaby.
Kiedy skończył 21 lat, zaoferowałem mu wszystko, co zechce.
Wiesz, o co poprosił mój syn?
Nie wiem.
O egzemplarz Jane Eyre Charlotte Brontë z autografem.
Teraz chce otworzyć księgarnię.
Niezbyt rozsądna inwestycja.
Nie. Ale i tak mu ją dam.
Wiesz dlaczego, Max?
Bo mamy tylko jedno życie.
A ja nie będę przez tę krótką chwilę strażnikiem mojego syna.
Bądź ze sobą szczery, Max.
Gdybym miał cię zatrudnić, jak by się to twoim zdaniem skończyło?
Niedobrze.
Zgadzam się.
A mimo to chcę ci zaoferować posadę. Myślałem o 60 000 dolarów miesięcznie.
Sześćdziesiąt miesięcznie? Za co?
Rusz w świat i coś osiągnij.
Chcesz się mnie pozbyć.
Twoja matka przez ciebie cierpi, Max. Nie pozwolę na to.
To czym jestem? Złą inwestycją?
Nie doszedłem tu dzięki złym inwestycjom.
Tyle jestem wart? Sześćdziesiąt tysięcy dolarów miesięcznie?
Oferuję ci szansę.
Chcę dostać roczną pensję z góry.
Da się to załatwić. Przeleję ci pieniądze…
Przelejesz? Żebym zapłacił podatki?
Zatrudnił księgowego? Nie.
Chcę gotówkę, z góry.
Załatw gotówkę, a będziesz miał moją mamę tylko dla siebie.
Zniknę. Nie odezwę się ani słowem. Nie wyślę nawet pocztówki.
Zaczekaj tu.
- Zrobiliśmy to. - Tak, kochanie.
Gdzie są, kurwa, moje pieniądze?
Dobrze wyglądacie.
Dalej.
- Tak! - Dawajcie.
Tak jest.
Duża kasa.
Czekajcie.
Jest taki nowy typ, Goldie.
- Z Los Angeles. - Tak.
Był kaskaderem, zanim został naciągaczem,
czy co my tam, kurwa, robimy.
Zaczynał jako kaskader. Niesamowite.
Jest bardzo polecany i szuka okazji.
Potrzebuję was.
Tipsy…
Zwijamy kram.
Daj spokój, stary. Przechodzicie na emeryturę?
- Nie, nie. - To tyle?
Co będziecie robić? No co wy.
Nie, robimy…
- Robimy sobie tylko wakacje. - Tak, my…
- Robimy sobie wakacje. - Dajcie znać,
- kiedy wrócicie. Okej? - Okej.
Warto go poznać.
Dobry jest.
Hej.
Wkręcacie mnie. Gdzie moja kasa?
Dajcie spokój.
Co?
- To tyle. Tipsy, to tyle. - Nie.
Mieliśmy wydatki…
- Dodatkowe wydatki. - …których się nie spodziewaliśmy.
Okej, ale to… Nie. Nie tak się umawialiśmy, stary.
- Wiem, ale sytuacja się zmienia. - Tak.
Robi się już z tego norma. Zaczynam czuć, że to ja jestem ofiarą.
- Bawi nas to. - Nie. Daj spokój.
Nie, nie.
Absolutnie nie.
To był piękny przekręt, co?
Dziękuj Madeline.
Przestań.
Dziękuję, Madeline.
Nie ma za co, Tipsy.
- Dziękuję, Tipsy. - Dzięki za wszystko.
- Zadzwonię. - Na pewno.
- Trzymajcie się. - Pa.
- Trzy czwarte miliona. - Nieźle.
Co teraz?
Wrócę do domu. Zabiorę rzeczy.
Powiem mu, że mam chorą ciotkę w Jersey.
I wyniosę się z samego rana.
Kochasz mnie?
Niestety.
Hej.
Hej. No więc…
Mam dobrą i złą wiadomość.
Dobra wiadomość jest taka, że pieniądze są twoje.
Okej. A ta zła wiadomość?
Zła wiadomość jest taka, że miałeś rację.
W jakiej sprawie?
Staruszek mnie kocha.
Chce się ze mną ożenić, więc zostaję.
O czym ty mówisz?
Może nie chcę przesiadywać w barach
i do końca życia robić drobne przekręty.
Nie mówisz poważnie.
Prędzej czy później zacznie zadawać pytania.
Nie. Jest zbyt zaangażowany.
Ma zbyt wiele na głowie.
Zdrowie i biznes.
I tego rozbitego syna.
Ale ja jestem tym, co dobre.
Tym, co ma dobrego.
Tak.
Znam cię. Zostań, a popełnisz błąd.
Nie popełnię. Jestem zbyt dobra.
Jeśli cię nie szukają, nie dostrzegają cię.
Naprawdę to zrobisz?
Tak.
Nie chcę dłużej grać mamy.
To nudne.
Max Burnett, policja.
Mamy nakaz aresztowania. Proszę otworzyć.
Nie wierzę. Kto jest za drzwiami? Tipsy?
Lepiej idź.
Blefujesz.
Sprawdź, czy blefuję i otwórz drzwi.
Otwierać.
Wykorzystałaś mnie?
Max Burnett.
- Kurwa. - Otwierać.
Tak mi przykro.
Musimy omówić testament Richarda.
Są tam dokumenty, które wymagają pilnych działań.
Lepiej to zrobić od razu, dla dobra Toma.
- Dobrze. - Dobrze.
Richard osobiście podyktował mi ostatnią wersję,
którą podpisał.
Ponieważ chorował,
mam obowiązek zapewnić,
że kiedy to robił, był w pełni władz umysłowych.
Richard zostawił większość majątku Madeline.
To absurd… Powinien go dostać Tom.
Richard wyraził się jasno. Po incydencie z Tomem…
- Ukradziono mi 350 000 dolarów. - Bał się…
- Przeszedłem załamanie nerwowe. - …zapisać Tomowi firmę
i majątek.
Zostaniesz zabezpieczony przez fundusz powierniczy.
Jest hojny.
I pozwoli ci zachować księgarnię.
Tom zachowa też kontrolę nad organizacją charytatywną,
Fundacją Richarda Hobbesa.
Cała reszta, nieruchomości, aktywa, udziały,
pozostałe 9,2 miliarda dolarów…
To wszystko trafi do Madeline.
Przynajmniej powierzył mi fundację.
Owszem, Tom. Jesteś prezesem zarządu.
Madeline została mianowana powierniczką.
Jestem powierniczką?
To tylko formalność.
Zabezpieczenie na wypadek, gdyby Tom nie mógł spełniać obowiązków.
- Wtedy Madeline… - Przejmie kontrolę.
Powierzył ci kontrolę nad fundacją.
Mówię to z pełnym przekonaniem.
- Wiele dla niego znaczyłeś. - Jasne.
Bez urazy, ale testament pokazuje, ile dla niego znaczyłem.
Davidzie, chciałabym zostać na chwilę sama z Tomem.
- Jeśli mogę. - Oczywiście.
Dziękuję.
Tak mi przykro.
Niepotrzebnie. To nie twoja wina.
Wiedz, że możesz na mnie liczyć.
Jestem przy tobie.
Gdybyś czegokolwiek potrzebował. Nie musisz przechodzić przez to sam.
Dziękuję, że to mówisz.
Możesz tu mieszkać, ile tylko zechcesz.
Nie musisz się szybko wyprowadzać.
Będę musiała sprzedać to mieszkanie, bo nie dam rady.
Nie mogę… Nie mogę zostać tu sama.
Nie dam rady.
Nie wiem, czemu o tym wspomniałam.
Nie powinnam…
- Rozumiem. - …mówić o tym teraz.
Omówimy to kiedy indziej.
- To za dużo. - W porządku.
To za dużo dla nas obojga.
- Dziękuję, Patrick. - Nie ma za co, pani Hobbes.
- Dzień dobry, Charlie. - Jak się pani miewa?
Sprawdzę pokój. Zaraz wracam.
Bardzo dziękuję.
Pani Hobbes.
O rany.
Jakie ładne. Mogę zobaczyć te obok?
Oczywiście.
Muszę ci coś powiedzieć. Chyba widziałam…
Proszę, tędy. Tom na pana czeka.
Zanudzi się na śmierć. Pogadamy za 20 lat.
Będę miał to samo. Wiesz, co mam na myśli.
Pani Hobbes. Dzień dobry. Pat Braddock.
Poznaliśmy się przelotnie na pogrzebie pani męża.
Oczywiście. Jak się pan miewa?
W porządku. Dziękuję.
To moi wspólnicy, panowie McCabe i Mosely.
Przyszliśmy do Toma. Załatwiamy dla niego pewną sprawę.
Jaką sprawę?
Hej, Pat.
W porządku, Madeline.
Braddock to przyjaciel rodziny.
Dobrze cię widzieć. Pracował dla mojego ojca.
Zajmował się sprawami wrażliwymi.
Chcę, żebyś to zobaczyła.
Tom poprosił nas o odszukanie kobiety, która dopuściła się kradzieży.
Przepuściliśmy jej zdjęcie przez system
i trafiliśmy na tę kobietę. Sądzimy, że to ona.
To ona.
Nazywa się Sandra Carmichael.
Urodziła się w Seattle. Trudne dzieciństwo.
Rozmawiałem z matką, ale nie miały kontaktu od kilku lat.
Rzuciła liceum w wieku 16 lat,
zaczęła popełniać wykroczenia.
Kradzieże, posiadanie narkotyków, napaści.
W końcu uzależniła się
i zaczęła podróżować po kraju, aż dotarła do Queens,
gdzie znów aresztowano ją za posiadanie.
Dostała zwolnienie warunkowe i ślad się urwał.
Czyli jest narkomanką.
Pojawiają się pewne pytania.
- Jakie? - Właśnie, jakie?
To był złożony przekręt.
Nie sądzę, by zrobiła to sama.
Szukamy więcej niż jednej osoby.
- Damy znać. - Dziękuję.
- Dorwiemy ich. - Okej. Ufam wam.
- Odezwiemy się niebawem. - Dobrze.
Hej!
- Nie wiedziałem, że gotujesz. - Nieźle jak na żonę-trofeum, co?
Twój tata przekazywał mi, co o mnie mówiłeś.
- Wybacz. Nie znałem cię wtedy. - Mam to gdzieś.
- Chodziło bardziej o niego. - Naprawdę mam to gdzieś.
Jesteś głodny?
Tak. Chętnie zjem. Odłożę tylko rzeczy.
Udało ci się odnaleźć tę dziewczynę?
Nie. Braddock miał trop w Miami, ale nic z tego nie wyszło.
Kochanie,
to, co ci zrobili, było koszmarne i niesprawiedliwe.
Ale znalezienie jej nie sprawi, że lepiej się poczujesz.
Nie zgadzam się.
Tak, cóż…
Okej. Czekaj. Chcę ci coś pokazać.
Więc…
…zaczęłam szukać ci mieszkań.
Wszystkie są w centrum, blisko księgarni,
więc nie miałbyś daleko.
- Co to jest? - Mówiłam ci.
Muszę sprzedać mieszkanie i chcę, żebyś coś znalazł.
Nie musisz robić tego za mnie.
Ale chcę, kochanie.
- Chcę ci pomóc. - Rozumiem. Mówię tylko,
- że znajdę sobie mieszkanie. - Czemu się denerwujesz?
- Nie denerwuję. - Owszem.
- Nie. - Zdecydowanie się denerwujesz.
Nie możesz przychodzić tu i oczekiwać…
Chcę być tego częścią.
- Nie twoja sprawa. Nie jesteś moją matką! - Racja.
Gdybym była, powiedziałabym, żebyś, kurwa, dorósł.
Ludzie codziennie przeżywają zawody miłosne.
Każdemu się to przydarza.
Bez przerwy.
Mało kto może wynająć ludzi, by odnaleźli dziewczynę, która to zrobiła.
Okradła mnie.
Nie dlatego to robisz. Chcesz ją znowu zobaczyć.
Prawda?
Możesz okłamywać siebie, ale nie mnie.
Wybacz. Zabrzmiało to szorstko.
- Masz mnie za frajera. - Nie.
- Masz. - Nie mam cię za frajera.
Uważam, że…
Jesteś tylko człowiekiem.
Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi.
Robimy, co możemy.
Poproszę Braddocka, żeby odpuścił.
I słusznie, kochanie. Wiem, że to trudne.
Mieszkanie nie jest wystawione. Oglądacie je jako pierwsi.
To ekscytujące.
- Świetna dzielnica. - Halo?
Jest tu masa młodych ludzi.
Tom ma księgarnię
- przy Thompson Street… - Okej.
- …idealne. - Przyprowadź ją do mieszkania.
- Kochanie, co się dzieje? - Dzięki.
Znaleźli ją.
Nie mówiłeś im, żeby przestali jej szukać?
Mówiłem. Ale mieli ostatni trop i ją znaleźli.
- Gdzie ona jest? - Przyprowadzą ją do mieszkania.
Chcę z nią porozmawiać. Muszę iść.
Przepraszam. Przełóżmy to na inną okazję. Dziękuję.
- Jest w pokoju gościnnym. - Okej.
Mieszkała w Lincoln Motel przy Cross Bronx Expressway.
Jest uzależniona od heroiny. Pogorszyło jej się, odkąd ją widziałeś.
Zaczekaj chwilę.
Podaliśmy jej środek uspokajający,
ale doświadczy poważnego zespołu odstawiennego…
- Mogę z nią porozmawiać? - Pójdę z tobą.
Nie, dziękuję.
Mówiła coś jeszcze?
Ustaliliście coś?
Jeszcze nie.
W porządku?
Tak.
Tak. W porządku.
To dziwne. To ona, ale jak nie ona.
Mówiła coś?
Miałeś rację.
Nie pracowała sama. Miała wspólnika.
Wszystkiego ją nauczył, wyszkolił ją.
Zaplanował to.
Mówiła, że jest z nami w jakiś sposób powiązany.
W jaki sposób?
Mówiła, że wszystko o mnie wiedział. Że to się wydawało osobiste.
Opisywała go?
- Mówiła, jak wyglądał? - Nie, ale ją też oszukał.
Zostawił ją z niczym.
Powiedziałem, że może tu zostać…
O nie. Nie może tu zostać.
- Jest chora… - Nie.
- …musi przejść odwyk. - Nie.
- Żałuje tego, co zrobiła. - To ćpunka, nie ufaj jej.
Zrobi wszystko dla pieniędzy.
- To proste. - Nie. Zostaje tu.
Zajmę się nią. Sprowadzę lekarzy i pielęgniarki.
- Chcę to zrobić. - To niebezpieczne.
- Musi mi pan pomóc. - Cóż, ja…
Mogę kazać pilnować jej pokoju. Będzie pod stałym nadzorem.
Nie to mnie martwi.
Jesteś gotów? Gdy będzie czysta,
- zobaczysz ją taką, jaka jest naprawdę. - Marzę o tym.
Jeśli ma tu zostać, muszę z nią porozmawiać.
- Czekaj. Musi odpocząć. - Muszę.
Sandro?
Jestem Madeline.
Byłam żoną ojca Toma. Jestem jego macochą.
Ssij pałę, kłamliwa suko.
Wiem, kim jesteś, Madeline.
Max wszystko mi opowiedział.
Nasłałaś na niego gliny, a potem błagałaś, żeby wrócił.
Opowiadał, że pewien staruszek umierał i miał zostawić fortunę,
a my musieliśmy tylko…
skompromitować syna,
żeby kłamliwa wdowa mogła wszystko odziedziczyć.
Czego chcesz?
Chcę się przyznać do wszystkiego,
zrzucić z siebie ten ciężar.
Zawołaj Toma.
Ile?
Nie chcę twojej kasy, dziwko.
Nie chcesz?
Mieliśmy z Maxem spotkać się na Penn Station.
Czekałam tam przez trzy dni.
Jestem kurewsko głupia, więc myślałam, że coś mu się stało.
Dasz wiarę?
Porzucił mnie.
To co mogę dla ciebie zrobić?
Chcę Maxa.
Chcę zobaczyć się z Maxem.
Chcę spojrzeć mu twarz i chcę, żeby zobaczył, co mi zrobił.
Chcę zobaczyć się z Maxem.
Kochanie, nie wiem, gdzie on jest.
Lepiej się dowiedz.
Bo powiem wszystkim, kim, kurwa, jesteś.
Może zostać.
Rozmowa została przekierowana
na automatyczną sekretarkę.
Gdy skończysz nagrywać,
rozłącz się albo wciśnij jeden, by uzyskać więcej opcji.
Mam problem.
Znaleźli twoją naćpaną dziewczynę przy Cross Bronx Expressway.
Jest teraz w moim mieszkaniu usycha z tęsknoty za tobą.
Wykręciłeś jej niezły numer, co?
Nie musiałeś zagrać tak ostro.
Co jej, kurwa, powiedziałeś?
Oddzwoń.
Gdzie on jest?
Znaleźliście go?
Gdy skończysz nagrywać,
rozłącz się albo wciśnij jeden, by uzyskać więcej opcji.
Max. To znowu ja. Możesz do mnie oddzwonić?
Max o wszystkim mi opowiedział.
Wiem, kim jesteś.
Proszę, oddzwoń. Potrzebuję cię.
Chcę Maxa.
Chcę zobaczyć się z Maxem.
Proszę, oddzwoń. Daj spokój.
Bo powiem wszystkim, kim, kurwa, jesteś.
ZADZWOŃ DO MNIE
Wróciłem, tak jak prosiłaś.
Doprowadziłem Toma do załamania. Dostałem kasę. Odpadam.
Tak, ale ja…
Po prostu…
Myślę…
Chcę, żebyś wrócił.
Chcesz, żebym wrócił?
Tak.
Chcesz, żebym wrócił i to naprawił.
Kurwa, tak.
- Odłóż to… - Tak jest.
- Okej. I… - Wygrywasz…
…nie rozumiem, skąd te pytania.
Wkręcasz mnie? Oszukujesz?
Cześć. Jak nasza młoda pacjentka?
- Dużo lepiej. Dzięki. - Ta noc była ciężka,
- ale najgorsze chyba za nami. - Co za ulga.
Lepiej wyglądasz.
Planowałam spacer. Dołączysz?
Nie. Nie wyszła z tego jeszcze na 100%.
Świeże powietrze dobrze jej zrobi.
- Sam nie wiem. - Nie.
- Przejdę się. - Dobrze. Mam dla ciebie sweter.
Szybko poszło. Gdzie był?
Sama możesz go zapytać.
Mamy umowę, prawda?
Zobaczysz go i znikasz z mojego życia.
- Niczego od ciebie nie chcę. - To dobrze.
Jak możesz to robić?
Kwestia wprawy.
Dokąd jedziemy?
To tutaj.
Zostawiłeś mnie!
Czekałam wiele dni! Zostawiłeś mnie, kurwa!
Jak mogłeś?
Wyrzuciłeś mnie, jakbym była jebanym śmieciem!
O Boże. Proszę cię. Skończyłaś?
Zostałaś wykorzystana. Tym się zajmujemy.
Pytanie brzmi: jak mamy ci to wynagrodzić?
Chcę, żeby przeprosił.
Nie może. Bo nie żałuje.
Czułeś do mnie cokolwiek?
Niczego nie czułem.
Co to, kurwa, jest?
Cholera.
Co ci mówiłem?
Wykorzystała tych dwoje, by sprzątnąć ci spadek sprzed nosa.
Co? Nic nie powiesz?
Spadek należy się Tomowi.
Zwrócisz mu go. To jego pieniądze.
Gdyby to były pieniądze Toma, miałby je.
Ale to moje pieniądze.
Wiecie, co z nimi zrobię?
Wykorzystam miliard dolarów przeciwko wam.
Trzypokojowe mieszkanie w Scarsdale, Lloyd Harbor czy gdzie indziej.
Po nim. Benz. Po nim. Fundusz na studia dziecka.
Zanim z wami skończę, wszystko stracicie.
Dla ciebie liczy się tylko kasa.
Tylko to was obchodzi.
Prawda, Sandro?
Powiedz coś! Odpowiedz!
- Hej. Tom. Nie. - Hej!
Leciałaś ze mną w chuja, odkąd się poznaliśmy.
- Tom… - Odłóż broń.
Wszystko mi odebrałaś.
- Przepraszam. - Kłamiesz.
Odłóż broń. Daj spokój.
- Odłóż broń. Tom. - Odłóż ją.
Mówiłam prawdę, Tom.
Masz rację. To nie ty.
- Tom, nie! Co ty robisz? - Hej. Nie.
To ty. Zrujnowałaś nas.
Spójrz na mnie. Na to, co zrobiłaś mnie i mojemu tacie!
Opiekowałam się twoim ojcem. Utrzymywałam go przy życiu.
- Bzdura! - Tom, nie rób tego.
Zamknij się.
Tom, odłóż broń, okej?
Proszę, odłóż broń.
Tom, nie.
Nie!
- Cofnij się. - Odłóż broń.
Cofnij się.
- Odłóż broń, Madeline. - Chcesz mnie zabić?
- Cofnij się. - Zastrzelisz mnie? Dawaj.
- Hej! Tom. - Zrób to.
- Nie, nie. - Co?
Tom?
Zostań.
Tom.
Co jest, kurwa?
Boże.
Zabiłaś go.
Nie. On… Sam się zastrzelił. Widzieliście.
Dzwoń na policję.
- Nie! - Zabił się.
Słucham? Kim ty, kurwa, jesteś? Zamknij się. Brałeś w tym udział.
- Zgłaszam strzelaninę. - Nie zrobiłam tego.
- Nie zabiłam go. - Strzelanina.
Młodego człowieka postrzelono w klatkę. Nie jestem pewien.
On nie żyje. To… To tragedia.
- Ale ja… Ja nie… - Sam się zabił.
Mogę za to zadośćuczynić.
- Mogę zadośćuczynić. - Co?
Zwrócę pieniądze.
- Zwrócę je fundacji. - O czym ty mówisz?
- Zrezygnujesz z pieniędzy? - Tak.
Nie chcę iść do więzienia za coś, czego nie zrobiłam!
Nie. Policja jest w drodze.
Zostawcie to policji, a pieniądze nigdzie nie pójdą.
Pomyślcie, co mogą zrobić.
Zwrócą pieniądze!
Proszę! Błagam! Nie chcę iść do więzienia!
Jebany burdel.
Madeline Hobbes na pierwszej linii. To pilne.
Przepraszam na chwilę.
Madeline… Halo?
W porządku?
Chcę przelać spadek…
Fundacji Richarda Hobbesa.
Richard chciał, żebyś go otrzymała.
Jest twój.
Chcę, żeby trafił do fundacji.
I to dziś.
Musisz to załatwić, David. Tak szybko, jak się da.
O co chodzi? Działasz pod przymusem?
Nie.
Powiedz, czy coś się stało. Mogę pomóc.
Kolejny lot jest do Oklahoma City.
Mamy 40 minut. Ruszajcie się.
Madeline? Rozmawiałaś z Tomem?
Jesteś moim prawnikiem.
Oczywiście.
To rób, co mówię i przelej pieniądze.
Całą sumę.
Przygotujemy dokumenty.
Niech to wygląda na napad.
Jesteś spokojna jak na kogoś, kto stracił tyle kasy.
Jestem profesjonalistką.
Oddałaś miliardy dolarów.
- Tak zrobiłam? - A nie?
Sama nie wiem. Czyżby?
Przekazałam pieniądze fundacji.
Szefem fundacji jest Tom.
A raczej był.
Tom nie żyje.
Pieniądze kontroluje zatem powiernik.
Zgadnij, kto nim jest.
Wciąż gadacie o pieniądzach.
Tak. Owszem.
Tom nie żyje.
Zabiliśmy go.
Zabiliśmy.
- Weź się w garść. - Niedobrze mi.
Musimy się jej pozbyć.
Nie możemy. Jest świadkiem. Za dużo wie.
O co chodzi? Przywiązałeś się?
Nie.
W porządku. Tak bywa.
Nie przywiązałem się.
Możesz robić, co chcesz.
Mam to gdzieś.
- Nie przywiązałem się. - To dobrze.
Wody?
Dzięki.
- To nie krew. - Co?
Zbyt łatwo schodzi.
- To nie krew. - Pokaż.
Jeśli nie, to co?
Ty mi powiedz.
W jakim sensie?
Stoisz za tym?
- Za czym? - Skłoniłeś mnie do oddania kasy.
- Nie zrobiłem tego. - Tom żyje. Wyruchałeś mnie.
- O czym ty mówisz? - Wyruchałeś mnie.
- Zajebię cię. - Nie miałem…
- Kurwa, zniszczę cię! - Nie mam z tym nic wspólnego.
Sandra.
Sandra! Sandra?
- Wesołych Świąt, Max. - Wesołych Świąt, Sandro.
Sandy. Wszyscy mówią mi Sandy.
Zrobimy z ciebie kogoś, kim nie jesteś.
A kiedy z tobą skończę, będziesz w 100% przekonująca.
A jeśli zostanę?
Pracujesz dla mnie.
Naprawdę?
Naprawdę.
Skąd mogę mieć pewność?
Bardzo cię lubię.
Ja też bardzo cię lubię.
Mój brat. Potrzebuje kasy.
- Jason. Ciszej… - Posłuchaj mnie!
Mieszkam z tatą i jego nową żoną.
Jestem dla niego rozczarowaniem.
Nie jesteś.
Kocham cię.
Nie oszukasz uczciwego człowieka, prawda?
Dlatego nie współczujemy ofierze.
Max o wszystkim mi opowiedział.
Pewien staruszek umierał i miał zostawić fortunę.
A my musieliśmy tylko skompromitować syna,
żeby kłamliwa wdowa mogła wszystko odziedziczyć.
MILIARDER RICHARD HOBBES ZMARŁ W WIEKU 75 LAT
Chcę się przyznać.
Do wszystkiego.
Bardzo przepraszam.
Jak tam, Tipsy?
Richard nie żyje, Madeline dostała całą kasę.
To był złożony przekręt.
Nie sądzę, by zrobiła to sama.
Szukamy więcej niż jednej osoby.
Jest taki białas, Goldie.
Nazywamy go Goldie, bo jest rudy.
Musimy to stąd zabrać.
Miałeś rację.
Miała wspólnika.
Wszystkiego ją nauczył, wyszkolił ją. Zaplanował to.
Nie. Jeszcze raz.
Ją też oszukał. Zostawił ją z niczym.
Jak możesz to robić?
Kwestia wprawy.
Przepraszam, szybkie pytanie.
Gdzie są, kurwa,
- moje pieniądze? - Oto i on.
Wyglądacie jak tajniacy. Co tam?
- Jak tam? - Twoja kasa.
Spoko. Nieźle, Sandy. Max dobrze cię wyszkolił.
Ostatnia szansa. Przydałby mi się ktoś taki jak ty.
Przykro mi, Goldie. Kończę z tym.
- Jasne. Już to słyszałem. - To koniec.
- Dobra. Spadamy. - Tak.
- Na razie - Nara.
Zainwestuję w nieruchomości.
- Do boju! - Tak!
Pa, Sandy.
Masz dużo kasy, Tom.
Obyś zrobił dzięki niej coś dobrego.
Zrobię.
- Dziękuję. - Dziękujesz mi?
Wszystko ci odebrałam.
Ale też zdobyłaś na nowo.
Jest taka świetna japońska knajpka przy Mott Street.
Jeśli nie masz planów, stawiam kolację.
Jestem singlem.
I lubię być singlem.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK