‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎น้ำ
‎เราประกอบขึ้นจากน้ำเป็นส่วนใหญ่
‎ประมาณ 70%
‎และความบังเอิญที่แปลกประหลาด ‎หรือไม่ใช่ความบังเอิญแม้แต่น้อย
‎ก็คือพื้นผิวของโลกเรา ‎ปกคลุมด้วยน้ำในเปอร์เซ็นต์ที่เท่ากัน
‎น้ำสำคัญต่อเราขนาดนั้นแหละครับ
‎ดังนั้นขณะที่เราทำงานหนัก ‎เพื่อปกป้องอากาศและแผ่นดิน
‎ก็เป็นเรื่องสำคัญเท่ากันหรืออาจมากกว่า ‎ที่เราจะต้องปกป้องทะเลด้วย
‎ที่นี่ในออสเตรเลีย มีระบบ ‎แนวปะการังที่แยกจากกัน 3,000 แห่ง
‎ครอบคลุมระยะทาง 2,250 กิโลเมตร
‎มันเป็นโครงสร้างสิ่งมีชีวิตซึ่งให้ที่อยู่อาศัย ‎กับระบบนิเวศอันกว้างขวางอย่างยิ่ง
‎จนถือกันว่ามันเป็นป่าฝนเขตร้อนแห่งท้องทะเล
‎แต่หลังจากมีชีวิตมายืนยาวอย่างดี ‎ประมาณ 25 ล้านปี
‎แนวปะการังในพื้นที่นี้ก็กำลังจะตาย ‎ตั้งแต่ปี 1995 ประมาณครึ่งหนึ่งของมันหายไป
‎ตายไป และอีกไม่ช้า ‎สิ่งมีชีวิตที่ต้องพึ่งพามันเหล่านั้นทั้งหมดก็ด้วย
‎รวมถึง… พวกเรา
‎เราทุกคนใกล้จะไม่เหลือเวลาแล้ว
‎- มีดอรี่ด้วย ‎- ใช่ มีดอรี่ แล้วก็มีนีโม
‎- ไง ‎- ไง เพื่อน
‎เราอยู่บนชายฝั่ง ‎ตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย
‎เพื่อดูว่านักวิจัยและนักวิทยาศาสตร์ผู้ล้ำสมัย…
‎เราต้องสำรวจแนวคิดต่างๆ
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่
‎หลีกเลี่ยงความจริงไม่ได้ ‎ว่าพวกมันถูกคุกคามอย่างสมบูรณ์
‎ทุกคนกำลังทำงานยังไงบ้างเพื่อรักษา ‎ส่วนสำคัญที่สุดของมหาสมุทร…
‎มันคือหญ้าทะเล มันคือโกงกาง ‎มันคือจุดเชื่อมต่อชายฝั่งทั้งหมดนั่น
‎ซึ่งอยู่ในรายการสิ่งที่ผมพลาดไม่ได้ ‎มาตลอด 15 ปีที่ผ่านมา
‎- นายมีของที่ต้องไปเก็บมา ‎- ใช่ เจ๋ง ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน
‎- และระหว่างนั้น… ‎- นี่
‎เราก็จะแทรกความสนุกเข้าไปมากเท่าที่ทำได้
‎แนวปะการังกินพื้นที่ ‎สองเปอร์เซ็นต์ของพื้นมหาสมุทร
‎แต่มันเป็นบ้านของประมาณ 25 เปอร์เซ็นต์ ‎ของสิ่งมีชีวิตในทะเลทั้งหมด
‎มันมอบรายได้ให้เรา ‎ผ่านทางอาหารและการท่องเที่ยว
‎มันปกป้องชายฝั่งของเรา ‎จากพายุและการกัดเซาะ
‎และในการผจญภัยครั้งนี้
‎เราจะได้พบกับคนบางคนที่อุทิศทั้งชีวิต
‎เพื่อรักษาและปกป้องระบบแนวปะการังที่ใหญ่ที่สุด
‎บนโลกนี้
‎เกรทแบร์ริเออร์รีฟ
‎มันทอดตัวขนานไปกับ ‎ชายฝั่งทิศเหนือของออสเตรเลีย
‎เกรทแบร์ริเออร์รีฟคิดเป็นสิบเปอร์เซ็นต์ ‎ของระบบแนวปะการังของโลกนี้
‎และขณะที่ระบบแนวปะการังทั้งหมด ‎บนโลกนี้กำลังตกอยู่ในอันตราย
‎เนื่องจากออสเตรเลียมีน้ำล้อมรอบทุกด้าน
‎สุขภาพและท้องทะเลของเกรทแบร์ริเออร์รีฟ
‎ก็ดูจะสำคัญกับประเทศนี้เป็นพิเศษ
‎เมื่อมีระบบแนวปะการังที่ใหญ่ที่สุดในโลกอยู่ที่นี่
‎มันจึงเป็นกรณีศึกษาที่สมบูรณ์แบบ ‎สำหรับนักวิทยาศาสตร์และนักวิจัย
‎ที่จะคิดหาคำตอบว่าอะไรก่อให้เกิด ‎ความเสื่อมถอยของแนวปะการังบนโลกนี้
‎และที่สำคัญกว่านั้นคือจะรักษาพวกมันไว้ได้ยังไง
‎จุดหมายจุดแรกของการผจญภัยทางน้ำนี้ ‎อยู่บนชายฝั่งควีนส์แลนด์
‎บนส่วนเล็กๆ ของชายฝั่ง ‎ที่ยื่นออกไปสู่ทะเลคอรัลซี
‎(เกรทแบร์ริเออร์รีฟ ‎เอมส์)
‎นี่คือศูนย์จำลองทะเลแห่งชาติ
‎ซึ่งดำเนินงานโดยสถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเล ‎ออสเตรเลีย หรือเรียกสั้นๆ ว่าเอมส์
‎ที่นี่ กลุ่มนักวิทยาศาสตร์ระดับโลก ‎ผู้สร้างนวัตกรรมได้สร้าง
‎อะควาเรียมเพื่อการวิจัย ‎ที่ก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่สุดในโลกขึ้นมา
‎นี่คือสถานที่อันเหมาะเจาะ ‎ที่นักวิจัยผู้ทุ่มเทจากทั่วโลก
‎สามารถศึกษาสิ่งแวดล้อมใต้น้ำ
‎และผลกระทบจากกิจกรรมของมนุษย์ที่มีต่อมันได้
‎พวกเขาทุกคนทำงานร่วมกัน ‎เพื่อพัฒนาสุขภาพและความยั่งยืน
‎ของมหาสมุทรของโลก
‎ขนาดของเกรทแบร์ริเออร์รีฟนั้นมหึมามากค่ะ
‎เราจึงกำลังพยายามจริงๆ ‎ที่จะหากลยุทธ์แทรกแซง
‎ซึ่งจะเปิดโอกาสให้เราขยายขนาดเครื่องมือ ‎ที่มีอยู่ในชุดเครื่องมือของเราได้
‎เพื่อให้มันมีผลกระทบที่มีความหมายจริงๆ ‎ในการช่วยเกรทแบร์ริเออร์รีฟ
‎เราต้องสำรวจแนวคิดต่างๆ ‎เพราะเราติดอยู่ในจุดจุดหนึ่ง
‎ซึ่งแนวปะการังถูกคุกคามอย่างรุนแรง
‎คือว่ามีพื้นทะเลอยู่เล็กน้อยเท่านั้น
‎ที่จริงๆ แล้วเป็นแนวปะการัง
‎แต่คน 500 ล้านคนได้อาหาร ‎และวิถีทำกินของพวกเขาจากแนวปะการัง
‎แบบว่าเงินห้าถึงหกพันล้านดอลลาร์ต่อปี
‎จากนักท่องเที่ยวที่มาชมแนวปะการังอันสวยงามนี้
‎- โห ‎- นี่จึงเป็น…
‎มันเป็นปัญหาการจ้างงาน ปัญหาเศรษฐกิจ
‎ลองนึกภาพสิว่าถ้ามันหายไประหว่างเราดูแลอยู่
‎ใช่ "ลองนึกภาพสิ" น่ะถูกต้องแล้ว
‎ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ‎โลกทั้งโลกออกจะต้องพึ่งพาสุขภาพ
‎ของท้องทะเลชายฝั่งเหล่านี้ ‎ดังนั้นมาดูกันว่าพวกเขาทำอะไรกับมันอยู่บ้าง
‎ไปดูปะการังกันเถอะ
‎- เอาสิครับ ‎- ครับ ยอดเลย
‎- ถ้าผมเปิดประตูได้นะ ‎- ให้ตายสิ
‎ผมรู้สึกเหมือนนี่เป็น ‎โรงงานช็อกโกแลตของวิลลี่ วองก้าเลย
‎และตอนนี้ ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ‎เด็กชายและเด็กหญิง ดูสิครับ
‎ห้องจำลองทะเล
‎มันเหมือนเดินผ่านโรงงานช็อกโกแลตนั่นเลย
‎โอเค อันที่จริงมันดูเหมือน ‎ร้านขายปลาที่เจ๋งที่สุดในโลก
‎หรือหนังพิกซาร์ที่มีชีวิตขึ้นมา
‎- มีดอรี่ด้วย ‎- ใช่ มีดอรี่
‎แล้วข้างล่างนี้ก็มีนีโม
‎- ไง ‎- ไง
‎ใช่มั้ยล่ะ
‎และนี่ก็คือบ้านของนีโมใช่มั้ยล่ะครับ ‎เหมือนในหนังนั่นเลย
‎- สวยจัง ดอกไม้ทะเล ‎- ครับ
‎ไม่ได้ล้อเล่นนะครับ ข้างในนี้ชวนลืมหายใจมาก
‎ตอนแรกมันดูไม่เหมือนจริงเลย
‎แต่แล้วคุณก็เห็นตู้ปลาบางตู้ที่ดู… ไม่ดี
‎คือถ้าคุณดูแนวปะการังทั่วโลก
‎พวกมันบริการมนุษย์ในเรื่องทั้งหมดนี้
‎แต่เมื่อพวกมัน… ‎เมื่อประชากรมนุษย์เพิ่มขึ้น
‎ตามแนวชายฝั่ง เราก็เริ่มเห็นการสูญเสีย ‎แนวปะการังเพราะความเสียหายทางกายภาพ
‎พวกเขาเริ่มทำลายป่าบนแนวชายฝั่ง
‎ซึ่งเคยกักดินตะกอนไว้ ‎ไม่ให้ไหลลงไปบนแนวปะการัง
‎ในช่วงไม่กี่ปีหลังนี้
‎เราได้เห็นอะไรแบบเหตุการณ์การฟอกขาว ‎ซึ่งคือจุดที่ปะการังร้อนเกินไป
‎เราเริ่มเห็นอะไรแบบการเปลี่ยนแปลง ‎ของระบบนิเวศ ซึ่งเป็นผลมาจากเรื่องนั้น
‎คุณสูญเสียปะการัง คุณเริ่มสูญเสียปลา
‎และคุณก็เริ่มสูญเสียประโยชน์ที่ผู้คนได้รับ
‎ครับ
‎มีการประเมินว่าตั้งแต่ปี 1950
‎โลกได้สูญเสียแนวปะการังครึ่งหนึ่งของมันไปแล้ว
‎และอีกสองในสามของส่วนที่เหลืออยู่ ‎ก็เสียหายและตกอยู่ในความเสี่ยง
‎สิ่งที่พวกเขาศึกษาอยู่ที่นี่ ‎คือแนวปะการังเปลี่ยนไปยังไง
‎ในอุณหภูมิและระดับมลพิษต่างๆ กัน
‎และค้นหาวิธีการที่อาจฟื้นฟูพวกมันได้
‎ตู้เหล่านี้ทุกตู้เป็นตัวแทน ‎ของสถานะต่างๆ กันสองสามสถานะ
‎ครับ ใช่เลย นี่คือวิถีที่มันเคยเป็น ‎มาเป็นเวลาหลายต่อหลายพันปี
‎ถูกมั้ยครับ มันคือความหลากหลายทางชีวภาพ ‎ปลา ที่ทวีจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว
‎มีผลิตภาพ มีสิ่งที่แนวปะการังให้มา
‎มันเป็นระบบที่อยู่ในสภาพดี
‎แนวปะการังได้สร้าง ‎ภาวะพึ่งพาขึ้นมาจำนวนมหาศาล
‎คือว่ามันไล่ลงไปจนถึงปลาด้วยซ้ำ ‎เมื่อพวกมันไปซ่อนตัวตอนกลางคืน
‎ท่ามกลางกิ่งก้านของปะการัง
‎พวกมันก็ฉี่และปล่อย ‎สารอาหารสำคัญจริงๆ ลงไปในห้วงน้ำนั้น
‎ซึ่งหล่อเลี้ยงปะการัง ‎แล้วปะการังก็ให้การปกป้อง
‎ดังนั้นปลาก็ต้องการการปกป้อง ‎แต่แนวปะการังต้องการสารอาหาร
‎ปลานั่นจึงแบบว่า "นายกำลังโชคดี"
‎ดังนั้นจึงมีวงจรป้อนกลับทำนองนี้ ‎อยู่ระหว่างปลา ปะการัง ฉี่
‎แล้วก็แนวปะการัง
‎มันเหมือนตัวตนสองฝ่าย ‎ที่สมบูรณ์แบบของมหาสมุทร
‎ครับ แน่นอน นั่นเป็นวิธีอธิบายที่ดี
‎แต่นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น ‎ถ้าคุณเพิ่มความร้อนเกินกว่าสององศา
‎จากอุณหภูมิฤดูร้อนในแนวปะการัง
‎คุณจะได้สิ่งที่เกิดขึ้นแบบนี้ ‎ยังมีปลาอยู่บ้างในนั้น
‎- นี่คือคุณเพิ่มแค่อุณหภูมิเหรอครับ ‎- นี่สูงขึ้นแค่สององศา
‎นี่เป็นสมดุลการพึ่งพาอาศัยกันที่ละเอียดอ่อน
‎เมื่ออุณหภูมิน้ำเพิ่มขึ้นแค่ไม่กี่องศา
‎ปะการังก็จะเครียด ‎และไม่สามารถเลี้ยงสาหร่ายได้อีก
‎สาหร่ายจะตาย ทิ้งโครงภายนอกอันแห้งแล้ง ‎ของปะการังฟอกสีไว้เบื้องหลัง
‎ในที่สุดสิ่งมีชีวิตและปลา ‎ที่ต้องพึ่งพาสาหร่ายนั้นก็จะหายไปด้วย
‎และไม่ช้าระบบนิเวศทั้งระบบก็จะตาย
‎นี่คือความเป็นจริงที่จะเกิดขึ้น ‎ถ้าคุณมีสารอาหารจำนวนมากเข้ามา
‎ในระบบแนวปะการัง
‎เพราะคุณกำลังผลักดันไนโตรเจนเข้ามาสู่ระบบ
‎ทุกอย่างจึงเกิดการเปลี่ยนแปลง
‎แต่เราเห็นอะไรแบบสาหร่าย ‎เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ
‎และนั่นอาจได้รับผลกระทบ ‎จากพวกปลาครูดกินด้วย
‎มีปลามากมายที่ชอบกินสาหร่าย ‎และหลักๆ แล้วพวกมันก็เหมือนเป็นคนสวน
‎พวกมันเข้าไปในนั้น ‎แล้วก็เก็บสาหร่ายทะเลมากิน
‎และนั่นก็เปิดโอกาส ‎ให้ปะการังได้เติบโตกลับเข้าสู่ระบบ
‎หนึ่งในแนวปะการังที่นี่ ‎มาจากเกรทแบร์ริเออร์รีฟส่วนใกล้ชายฝั่ง
‎และนี่ก็คือที่ที่เรา ‎สูญเสียปะการังไปเป็นจำนวนมากจริงๆ
‎- แต่ตู้นี้มีโพลิปนุ่มหนาใหญ่มาก ‎- คุณกำลังจำลองพื้นที่ที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงกับตู้นั้น
‎ใช่เลยครับ เปิดโอกาสให้เรา ‎เข้าถึงอนาคตต่างๆ กัน
‎และดูสิ่งที่เกิดขึ้น
‎เพราะถ้าเราเข้าถึงอนาคตนั้นและเข้าใจมันได้ ‎ผมก็คิดว่าเรา…
‎เราสามารถหาวิธีแก้ไขได้
‎การได้เห็นผลกระทบ ‎ของการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิในแนวปะการัง
‎เผยให้ดูอย่างชัดเจนขนาดนั้น ‎เป็นเรื่องน่ากลัวพอดูครับ
‎แต่ถ้ามหาสมุทรของเราเปลี่ยนจากมีชีวิตชีวา ‎ไปสู่การเสื่อมสลายเพราะมนุษย์
‎ก็อาจมีความหวังว่ามนุษย์ ‎จะนำมาซึ่งการเยียวยาได้บ้างด้วย
‎ผมสงสัยว่าปะการัง ‎มีอะไรจะพูดบ้างเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้
‎ความเสียหายจากอุณหภูมิน้ำและมลพิษที่เพิ่มขึ้น
‎สามารถเห็นได้ที่นี่ในเกรทแบร์ริเออร์รีฟ
‎พาคอรัลมาทางนี้สิ
‎พวก มันจริงมากๆ
‎ตั้งแต่ปี 1950 โลกสูญเสีย ‎แนวปะการังของมันไปประมาณ 50%
‎อุณหภูมิน้ำทะเล ‎ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะมนุษย์
‎ผนวกกับคาร์บอนไดออกไซด์ที่เพิ่มขึ้น ‎เป็นปริมาณมากได้เปลี่ยนเคมีของมหาสมุทรไป
‎ปัญหากวนใจ
‎- เหวอ เกิดอะไรขึ้น ‎- มันคือปะการังฟอกขาว พวก
‎ทุกอย่างในแนวปะการัง ‎สูญเสียสารอาหารและชีวิตของมันไปหมด
‎สรุปแล้วก็กำลังตายช้าๆ
‎ส่งผลต่อระบบนิเวศของทั้งมหาสมุทร
‎แล้วทำอะไรได้บ้าง คือว่ามันสายไปแล้วเหรอ
‎ยังหรอก แต่ต้องมีการเปลี่ยนแปลงในวงกว้าง ‎และโดยด่วนด้วย
‎มีการช่วยเหลือพื้นฐานอยู่สองแบบ
‎คือแบบป้องกันและแบบฟื้นฟู
‎แบบฟื้นฟูรวมถึงวิธีการทั้งหมด ‎ในการปลูกปะการังขึ้นใหม่
‎และเพิ่มจำนวนปะการังที่ทนทานกว่าขึ้นมาอีกครั้ง
‎และช่วยเยียวยาพื้นที่ ‎ที่อาจนำกลับมาอยู่ในสภาพดีได้
‎ฟังดูซับซ้อนจัง
‎ก็นิดหน่อยน่ะ
‎และโชคดีที่นักนิเวศวิทยาชั้นนำ ‎กำลังจัดการมันอยู่ทุกวัน
‎- แต่นายรู้มั้ยว่าอะไรที่เรียบง่าย ‎- อะไรเหรอ
‎การป้องกันที่นายทำได้ ‎เพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายยิ่งขึ้นไปอีก
‎เช่นการไม่ก่อมลพิษ ‎รู้ตัวว่าอาหารทะเลของนายมาจากไหน
‎และแน่นอนว่าลดฟุตพริ้นท์ ‎คาร์บอนไดออกไซด์ของนายลง
‎แบบนั้นฉันทำได้
‎นี่ คอรัล ฉันต้องกลับขึ้นไปแล้ว ขอบใจนะ
‎ไม่มีปัญหา ไว้เจอกันนะเพื่อน
‎ตัวอย่างแรกของการเยียวยารักษา ‎เกรทแบร์ริเออร์รีฟเชิงฟื้นฟู
‎อยู่ตรงนี้เลยที่เอมส์
‎เมื่อดร.คาร์ลี่ก้าวออกมาสาธิตให้เราดู ‎วิธีการใหม่ที่เรียกว่าการหว่านเมล็ดปะการัง
‎เราตื่นเต้นสุดๆ ที่ได้เห็นสิ่งที่คุณทำอยู่
‎เพื่อสร้างความแข็งแกร่งในแนวปะการัง
‎เรามุ่งเน้นจริงจังไปที่ ‎การพยายามคิดหาชุดเครื่องมือ
‎เพื่อช่วยให้แนวปะการังฟื้นตัวในอนาคต ‎นี่จึงเป็นแค่หนึ่งในเครื่องมือพวกนั้น
‎มันเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เราเรียกว่า ‎การหว่านเมล็ดปะการัง
‎หลักๆ แล้วสิ่งที่เราพยายามทำอยู่ ‎ก็คือพัฒนาวิธีที่เราจะหว่านปะการัง
‎ลงในแนวปะการังได้ในแบบเดียวกับที่คุณ ‎หว่านเมล็ดพันธุ์เข้าไปในป่าที่ต้องการการฟื้นฟู
‎จากนั้นเราก็เอาเรื่องนั้น ‎มาประยุกต์ใช้ได้กับสิ่งนี้
‎สิ่งที่เราเรียกว่าฐานอาศัย ‎จากนั้นเราก็หว่านมันลงไปในแนวปะการัง
‎ฐานพวกนี้แต่ละอันมีตัวอ่อนปะการังเติบโตอยู่ ‎ประมาณ 10 ถึง 15 ตัว
‎คุณประสบความสำเร็จบ้างมั้ยครับ ‎กับปะการังชนิดต่างๆ พวกนี้
‎ปีที่แล้วเรามีอัตราการรอดชีวิต 25% ‎ซึ่งเราพอใจทีเดียว
‎น่าทึ่งมาก
‎พวกคุณอยากทำงานให้มือเปียก ‎แล้วก็ช่วยฉันเอาปะการังใส่อุปกรณ์มั้ย
‎- เอาสิครับ แน่นอน ‎- เหรอคะ วิเศษเลย
‎มีเก้าอี้อยู่ข้างใต้ ดึงออกมาได้เลยค่ะ
‎- เสริมความสูงนิดหน่อย ‎- เหวอ
‎ครับ นี่ยอดเลย ขอบคุณ
‎คือว่าสิ่งที่ฉันทำได้
‎คือส่งชิ้นส่วนอุปกรณ์ให้พวกคุณ ‎แล้วฉันก็จะส่งฐานให้คุณ
‎แล้วคุณก็ประกอบมันเข้าด้วยกันได้ ‎จับมันตรงฐานหรือด้านข้าง
‎- แซ็ค ใช่ งั้นก็แค่… ‎- เลื่อนมันเข้าไปในด้านที่เป็นสามเหลี่ยม
‎สิ่งที่แดรินไม่รู้ก็คือเขากับผม ‎กำลังแข่งกันประกอบของพวกนี้
‎คนสุดท้ายที่ประกอบอุปกรณ์หว่านเมล็ด ‎ของเขาได้ถูกต้องจะถูกคัดออก
‎ขอผมทวนคำสั่งนะ
‎คนสุดท้ายที่ประกอบอุปกรณ์หว่านเมล็ด ‎ของเขาได้ถูกต้องจะถูกคัดออก
‎- นี่ อยากส่งมาให้ผม… ‎- ของฉันประกอบกันได้เป๊ะ ไม่ต้องพยายาม
‎- ของนายใช้เวลาตั้งนานที่จะ… ‎- ฉันแค่… ฉันใจดีกับนายอยู่หรอก
‎แนวคิดก็คือการขยายพันธุ์ปะการัง ‎สายพันธุ์ที่อยู่รอดได้ในอุณหภูมิที่อุ่นขึ้น
‎จากนั้นก็ปลูกตัวอ่อนปะการังใหม่นี้ ‎ลงไปในส่วนที่เสียหายของแนวปะการัง
‎- นั่นไงล่ะ ‎- ฉันว่าฉันทำเสร็จแล้ว
‎- เหรอคะ ‎- ทำได้ดีนี่
‎อุปกรณ์หว่านเมล็ดนี้ ‎สามารถให้พื้นที่ตัวอ่อนปะการังได้เติบโต
‎เมื่อปลูกแล้ว อุปกรณ์นี้ ‎จะช่วยยึดมันไว้กับแนวปะการังอย่างมั่นคง
‎และปกป้องปะการังจากเหล่านักล่า
‎งานที่คุณทำอยู่ที่นี่เป็นแบบที่ควรได้รับการชื่นชม
‎เพราะสิ่งนี้ช่วยรองรับระบบนิเวศ
‎ตั้งแต่ก้นมหาสมุทรขึ้นไปตลอดทางเลยจริงๆ
‎เรื่องที่คนทางบ้านทำได้ ‎ถ้าพวกเขาไปเที่ยวพักผ่อน
‎ที่ไหนสักแห่งที่มีแนวปะการัง ‎คือมีโครงการวิทยาศาสตร์ภาคพลเมืองมากมาย
‎ที่ผู้คนสามารถตั้งข้อสังเกต
‎และรายงานสิ่งที่ตัวเองเห็น ‎ระหว่างดำน้ำตื้นเข้าไปได้
‎มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยที่ปัจเจกบุคคลทำได้
‎แต่มันให้ข้อมูลนักวิจัยมากจริงๆ
‎ก็อย่างที่ดร.คาร์ลี่พูดไว้ การค้นหาออนไลน์ ‎แบบด่วนๆ ครั้งหนึ่งจะแสดงให้เห็น
‎ว่ามีโครงการสังเกตการณ์แนวปะการัง ‎ภาคพลเมืองอยู่ทั่วโลก
‎สำหรับคนที่อยากช่วยเหลือ
‎สำหรับผมมันเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้น
‎ในอนาคต ผมคิดว่าเราจะได้ฉลอง ‎ชัยชนะในการต่อสู้ หวังว่างั้นนะ
‎น่าสนใจจริงๆ ขอบคุณมากครับ
‎- ยินดีครับ ‎- มันวิเศษจริงๆ
‎การหว่านเมล็ดปะการัง ‎ซึ่งเกิดขึ้นที่เอมส์เป็นแค่จุดเริ่มต้น
‎ของกระบวนการฟื้นฟูกระบวนการหนึ่ง
‎แต่มีอีกขั้นตอนสู่การฟื้นฟูแนวปะการัง ‎ซึ่งดำเนินการมาหลายปีแล้ว
‎เราอยู่ในเมืองแคนส์
‎แหล่งท่องเที่ยวสุดฮ็อต เมืองท่าสำคัญ ‎และสถานที่หลบพักผ่อนสู่แบร์ริเออร์รีฟ
‎เรากำลังจะเอาเรือคาตามารัน ‎ออกทะเลไปประมาณ 27 กม.
‎จากนั้นเราก็กระโดดลงเรือเล็ก ‎เพื่อไปขึ้นโป๊ะมารีนเวิลด์
‎นี่คือจุดหมายสุดท้าย
‎โป๊ะมารีนเวิลด์ ที่ที่มนตร์วิเศษทั้งหมดเกิดขึ้น
‎นี่เป็นการร่วมมือของบริษัทเอกชน มหาวิทยาลัย
‎และพลเมืองที่เป็นห่วง
‎ทั้งหมดทำงานร่วมกัน ‎เพื่อช่วยรักษาเกรทแบร์ริเออร์รีฟ
‎และเราก็กำลังจะได้พบดาวเด่น ‎ที่มาที่นี่เพื่อซ่อมแซมมัน
‎หรือดาวแนวปะการังมากกว่า
‎ขอต้อนรับสู่มารีนเวิลด์ค่ะ
‎สิ่งที่เราจะทำวันนี้ ‎ก็คือการทำสิ่งที่เรียกว่าดาวแนวปะการัง
‎นี่คือเทคนิคฟื้นฟูแนวปะการังชนิดหนึ่ง
‎ซึ่งพัฒนาขึ้นโดยมาร์ส ‎บริษัทช็อกโกแลตแท่ง
‎- มันพัฒนาขึ้นเมื่อราวๆ สิบปีก่อน ‎- จริงเหรอ
‎- ค่ะ ฉันรู้ ‎- เจ๋ง
‎น่าสนใจพอดูเนอะ
‎และมันก็เป็นแค่การใช้เหล็กเส้น
‎ที่เคลือบด้วยทรายหรือหินปูนแบบที่เรามีอยู่ตรงนี้
‎- แล้วเราก็ติดชิ้นส่วนปะการังเข้ากับมัน ‎- ยอด
‎เราเอาเจ้านี่ลงไปไว้ในน้ำ
‎และเราก็ช่วยฟื้นฟูพื้นที่พวกนี้ ‎ที่มีซากปะการังที่แตกหัก
‎อันอาจเป็นผลจากพายุ ‎หรืออาจจะจากการระเบิดปลา
‎และแม้แต่การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศก็ด้วย
‎ดังนั้นพื้นที่ที่เราจะออกไปวันนี้ก็คือพื้นที่ที่เสียหาย
‎จากพายุไซโคลนยาซีเมื่อประมาณสิบปีก่อน
‎และเมื่อคุณมีปะการังกับแนวปะการัง ‎มันก็จะฟื้นตัวโดยธรรมชาติ
‎แต่ก็มีบางพื้นที่ที่มีความเสียหายอย่างหนักจากพายุ
‎และมันก็กลายเป็นแค่แปลงซากขนาดใหญ่
‎คุณมีเศษปะการังชิ้นเล็กๆ พวกนี้ ‎ที่เคลื่อนที่ไปมาในน้ำ
‎และมันก็เกือบจะไม่รอดเลย ‎เว้นแต่จะมีอะไรให้ยึดเกาะ
‎ดังนั้นวันนี้สิ่งที่พวกคุณ… คุณกับแซ็คจะออกไปและ…
‎ค่ะ เราจะออกไปเก็บเศษปะการังพวกนี้มา
‎สิ่งที่เราจะมองหาก็คือปะการังแห่งโอกาส
‎มองหาอะไรที่ขนาดเท่ากับ
‎ช่องว่างระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้คุณ ‎เศษชิ้นส่วนประเภทนี้
‎เรามีบางชิ้นอยู่ที่นี่ที่ฉันเอาให้คุณดูได้เหมือนกัน
‎อะไรที่ไม่ได้ยึดติดอยู่กับปะการังจริงๆ แล้ว
‎- งั้นนายก็มีของที่ต้องไปเก็บมา ‎- ฟังดูน่าสนุก
‎ใช่ เจ๋ง ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน
‎แดรินกับผมแยกกันไป ผมดำน้ำมาหลายปีแล้ว
‎และเราก็จะเก็บประสบการณ์ครั้งแรกของแดริน ‎ในอุปกรณ์ดำน้ำลึกไว้ทีหลัง
‎อีกอย่าง เขาต้องอยู่บนเรือ ‎และดูว่าพวกเขาเตรียมดาวแนวปะการังยังไง
‎โอเค เอาละนะ
‎พร้อมดำ
‎ดีจริงๆ ที่ได้กลับลงไปในมหาสมุทร
‎ดูปะการังนั่นสิ
‎ดูปลาสิ
‎ดูฉลามสิ
‎พวกนั้นคือฉลามแนวปะการังสีเทา
‎มันเป็นฉลามที่พบได้ทั่วไปที่สุดในพื้นที่นี้
‎ปกติพวกมันจะจู่โจมผู้คน ‎ต่อเมื่อรู้สึกว่าถูกคุกคามเท่านั้น
‎ผมจึงจะมุ่งหน้าไปทางนี้ ‎และพยายามทำตัวดูไม่เป็นภัยคุกคาม
‎ยังไงเสียเราก็มาที่นี่เพื่อรักษาแนวปะการัง
‎นั่นมันตรงข้ามกับคำว่าคุกคามเลย
‎แต่พูดจริงๆ นะครับ ‎คุณเห็นขนาดของเจ้าพวกนั้นมั้ย
‎โอเค กลับไปทำงานได้
‎จำไว้ว่าเรากำลังค้นหาชิ้นส่วนปะการังที่แตกหัก
‎ขนาดประมาณมือผมเพื่อนำกลับขึ้นไป ‎และติดมันเข้ากับโครงดาวแนวปะการัง
‎สงสัยจังว่าแดรินเป็นไงบ้าง
‎คือว่าเกรทแบร์ริเออร์รีฟ ‎ไม่ใช่แค่ปะการังหรือปลา
‎มันคือหญ้าทะเล มันคือโกงกาง
‎มันคือจุดเชื่อมต่อชายฝั่งทั้งหมดนั่น
‎ซึ่งสำคัญมากต่อชีวิตปลาที่เราเห็นข้างนอกนี่
‎พวกมันเริ่มต้นชีวิตบนแนวชายฝั่ง ‎ในแง่ของน้ำไหลผ่านและการกรอง
‎ซึ่งเกิดขึ้นผ่านระบบของโกงกางและหญ้าทะเล
‎ทั้งหมดนั่นเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เรารู้จัก ‎ในชื่อเกรทแบร์ริเออร์รีฟ
‎สัตว์ในมหาสมุทร 30%
‎จะใช้เวลาบางส่วนในแนวปะการัง ‎ในรูปแบบการใช้ชีวิตของมัน
‎ดังนั้นจึงสำคัญอย่างเหลือเชื่อ ‎ที่มันจะต้องรอดอยู่และมีชีวิตชีวา
‎เมื่อไม่นานมานี้ แนวปะการังนี้ ‎ผ่านช่วงเวลาที่สาหัสมาครับ
‎การฟอกขาวติดต่อกันตามลำดับ ‎ในปี 2016 และ 2017
‎และอันที่จริงผมก็คิดว่าคนส่วนใหญ่ในโลก ‎คิดว่าแนวปะการังหายไปแล้ว ซึ่งไม่ใช่เลย
‎แต่เห็นได้ชัดว่าขณะที่โลกเริ่มจัดการ ‎กับการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ หวังว่างั้นนะ
‎เราก็ยังต้องสร้างความยืดหยุ่น ‎ให้แนวปะการังมากที่สุดเท่าที่ทำได้
‎ผมคิดว่ายังมีสองแนวทางขนานกันอยู่
‎จัดการกับการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ ‎ปัญหาระดับโลก ทุกคนต้องทำ
‎แล้วก็เราจะทำอะไรได้บ้างที่แนวปะการัง ‎เพื่อช่วยจัดการมันให้ดีขึ้น
‎เพื่อสร้างความยืดหยุ่นให้ระบบแนวปะการัง
‎นี่คือหนึ่งในโครงการฟื้นฟู ‎แนวปะการังที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎การติดตั้งนำมาซึ่ง ‎การเติบโตอย่างรวดเร็วของปะการัง
‎เพิ่มพื้นที่ครอบคลุมถึง 12 เท่าภายในไม่กี่เดือน
‎และประชากรปลาก็สูงขึ้นเกือบสามเท่า
‎ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา
‎ทีมนักดำน้ำได้ติดตั้งดาวแนวปะการัง ‎ไปประมาณ 20,000 ชิ้นทั่วโลก
‎โดยใช้เศษปะการังเกือบ 300,000 ชิ้น
‎แบบชิ้นนี้
‎นี่คือชิ้นส่วนเล็กๆ ที่หลุดออกมา ‎นี่แหละคือสิ่งที่เรามองหาอยู่
‎ขอทักไปถึงโอเว่น วิลสันนะ ว้าว
‎หรือพลิกกลับด้าน แล้วก็ทักไปถึงแม่
‎(แม่)
‎นี่คือตัวอย่างของดาวทะเลที่ถูกปลูก
‎ดูสิครับว่ามันเริ่มเติบโตได้ดีแค่ไหน
‎ขณะที่มันสร้างที่พักพิงใหม่ ‎และบ้านให้กับสิ่งมีชีวิตอื่น
‎และในที่สุดก็เพิ่ม ‎ความหลากหลายทางชีวภาพให้กับทั้งพื้นที่
‎เราจะนำชิ้นส่วนปะการังพวกนี้กลับขึ้นไปบนเรือ
‎และแดรินก็รับช่วงต่อได้จากตรงนั้น
‎สิ่งที่เราจะทำคือเอา ‎เศษชิ้นส่วนเล็กๆ ที่เรามีอยู่ตรงนี้มา
‎แล้วเราก็จะเอามันติดลงไปบนดาวนั่นเลย
‎- ดังนั้นถ้าคุณอยากเอาชิ้นนี้ไป ‎- ครับ
‎สิ่งที่เราทำได้ก็คือวางมันพาดลงไปด้านบนตรงนี้
‎จากนั้นเศษชิ้นส่วนแต่ละชิ้นก็จะถูกผูก ‎ด้วยสายรัดสายไฟสองเส้น เพื่อยึดมันไว้กับ…
‎- นั่นเรียบง่าย… ‎- ง่ายอย่างที่เป็น
‎เพราะงั้นก็ชิ้นหนึ่งอยู่ข้างล่าง ชิ้นหนึ่งอยู่ข้างบน ‎แล้วเราก็แค่ผูกมันไว้บนนั้นให้แน่น
‎เราทำงานนี้อยู่และมันก็เป็นการทำด้วยมือ
‎สมองผมคิดว่า ‎"เราจะปรับขนาดงานนี้ได้ยังไงวะ"
‎ใช่
‎และเราก็กำลังจัดการกับสิ่งที่มหึมามาก
‎เราอาจไม่สามารถซ่อมแซม
‎และทำให้เทคโนโลยีแบบนี้เดินหน้าต่อไปได้ ‎ในแนวปะการังทั้งหมด 3,000 แห่ง
‎แต่ถ้าคุณทุ่มเทความพยายามเหล่านี้ ‎ไปยังจุดที่ต้องการมันที่สุดได้
‎คุณก็จะช่วยประคับประคองแนวปะการังพวกนั้น ‎และทำให้แน่ใจว่ามันมีความยืดหยุ่น
‎ที่จะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก ‎และขาดแคลนเหล่านั้นไป
‎- คุณจับมันจากด้านบนได้มั้ย ‎- ได้
‎- เข้าใจนะ แล้วก็ยกมันขึ้น ‎- ยกดาวนี่เหรอ
‎ใช่ มันเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด ‎คุณยกมันไปได้ จากนั้น…
‎ถ้าคุณอยากลงมาที่นี่ ‎ฉันจะให้ดูว่าเราเอามันไว้ไหน
‎เมื่อผูกปะการังติดกับโครงมากพอแล้ว
‎มันก็จะถูกหย่อนลงไปบนแท่นนี้ ‎จนกระทั่งพร้อมจะปลูก
‎บนพื้นทะเลส่วนที่มีความต้องการ
‎ข้างล่างนี่สวยงาม
‎การดำลงไปใต้น้ำให้ความรู้สึกเหมือน ‎ผมกำลังไปเยือนอีกโลกหนึ่ง
‎ผมไร้น้ำหนัก
‎แยกห่างจากผู้คน
‎และล้อมรอบไปด้วยสิ่งมีชีวิตแปลกๆ
‎มันเตือนใจผมว่าทำไม ‎การปกป้องมหาสมุทรจึงเป็นเรื่องสำคัญนัก
‎และมันก็ให้ความรู้สึกดีมาก ‎ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการซ่อมแซมและปกป้องมัน
‎แต่นี่เป็นแค่ทางระงับปัญหาชั่วคราว ‎และเรายังต้องไปอีกไกล
‎ให้ตายสิ ผมรอให้แดริน ‎ได้มีโอกาสดำน้ำก่อนเรากลับแทบไม่ไหวแล้ว
‎อากาศผมจะหมดแล้ว ได้เวลาขึ้นไปแล้ว
‎ระหว่างมหาสมุทรกับแผ่นดินนั้น
‎คือระบบชีวนิเวศอันมีเอกลักษณ์ ‎ซึ่งปกป้องปะการังและแนวปะการังของมัน
‎มันเรียกว่าต้นโกงกาง
‎สายพันธุ์ไม้พุ่มและไม้ยืนต้นที่มีชีวิตและเติบโต
‎ริมชายฝั่งซึ่งผืนน้ำบรรจบกับแผ่นดิน
‎ระบบนิเวศอย่างเกรทแบร์ริเออร์รีฟ
‎ต้องอาศัยป่าโกงกาง ‎เพื่อจะดำเนินไปได้อย่างเหมาะสม
‎และโชคร้ายที่ป่าโกงกางก็ถูกคุกคามเช่นกัน
‎เรากำลังไปเยือนอุทยานคุ้มครองสาธารณะ
‎เพื่อพบกับนักเคลื่อนไหวด้านภูมิอากาศ ‎ที่เป็นชนพื้นเมืองคนหนึ่ง
‎และผู้ดูแลโกงกาง
‎เพื่อจะดูถิ่นอาศัยอันอุดมและงดงามแห่งนี้ให้ดีขึ้น
‎ตกลงคุณชอบทางเหนือนี่มั้ย
‎- ครับ วันนี้ดีทีเดียว ‎- เหรอ
‎- ใช่สิ ‎- ปลื้มมันเลยแหละ
‎- เราอยู่ในดินแดนแห่งโกงกาง ‎- ในป่าโกงกางวันนี้ ใช่
‎ทางเหนือในแคนส์นี่
‎และฝนก็ยังตกอยู่ ไม่ต้องห่วงครับ
‎กล้องชอบแบบนั้น ใช่มั้ยทุกคน
‎มันมีความหมายยังไงกับม็อบของคุณ ‎คนเผ่าคุณ ป่าโกงกางและแนวปะการังนั่นน่ะ
‎ในวัฒนธรรมอะบอริจิน ‎วัฒนธรรมชนพื้นเมืองในออสเตรเลียนี่
‎เราเห็นความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรม ‎ที่พวกมันทั้งคู่มีต่อกัน
‎- ครับ ‎- โอเคนะ
‎งั้นฝั่งหนึ่งก็อาจเป็นน้องชาย
‎อาจเป็นโกงกาง ‎และพี่ชายก็อาจเป็นแนวปะการัง
‎แล้วอะไรที่ใช้ได้และอะไรที่ใช้ไม่ได้ ‎ในแง่ของผลกระทบเชิงสิ่งแวดล้อม
‎ต่อสุขภาพโกงกางตอนนี้
‎สิ่งที่เรามีก็คือผลกระทบจากน้ำมือมนุษย์ที่เกิดขึ้น
‎ดังนั้นก็การที่คุณทำลายถิ่นที่อยู่ เช่นที่นี่ตรงนี้
‎ตัวอย่างเช่นการถางต้นโกงกางพวกนี้ออก ‎เพียงเพื่อจะทำที่จอดรถ โอเคนะ
‎ถ้าเอาต้นโกงกางพวกนี้ออกไป ‎แล้วคุณก็จะได้ผลลัพธ์ของแผ่นดินโล่งเตียน
‎- ซึ่งแปลว่ามีน้ำไหลผ่านพัดพาตะกอนไปมากขึ้น ‎- ใช่
‎โอเค จากนั้นมันก็ไหลลงสู่ระบบน้ำโดยตรง
‎จากนั้นระบบน้ำจะพามันออกไปสู่แนวปะการัง
‎ดังนั้นผลคือมลพิษที่มนุษย์สร้างขึ้น ‎จะไหลตรงลงไปในมหาสมุทรมากขึ้นเรื่อยๆ
‎- ตรงไปที่แนวปะการัง ใช่แล้ว ‎- ใช่
‎คือต้นโกงกางน่ะ พวกมันต้องการน้ำจืด ‎และต้องการน้ำเค็มด้วยเหมือนกัน
‎มันไม่ได้พึ่งพาน้ำเค็มอย่างเดียว ‎ที่จริงมันต้องการออกซิเจนนั่นด้วย
‎มันเป็นต้นไม้ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมจริงๆ
‎พวกมันรักษาขอบเขตปลอดภัย ‎ระหว่างโลกของแผ่นดินกับมหาสมุทรไว้
‎มันอาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่ทางสนามบินบอกว่า
‎"เราจะสร้างมันที่นี่กับต้นโกงกาง"
‎เพราะที่จริงต้นโกงกางกำลังหักล้าง ‎การปล่อยคาร์บอนที่แท้จริงของพวกเขา
‎- น่าสนใจ ‎- ครับ
‎พวกมันกำลังกำจัดคาร์บอนไดออกไซด์มากขึ้น ‎แค่ด้วยการอยู่ที่นี่ในตัวของมันเอง
‎ตกลงว่าต้นโกงกาง ‎กินคาร์บอนไดออกไซด์แค่ไหน เทียบกับ…
‎มันจะมากกว่า… มากกว่าต้นไม้ธรรมดา 20%
‎สิ่งที่เราทำที่นี่ส่งผลต่อคนอื่นในอีกซีกโลก
‎หรืออีกฝั่งของออสเตรเลีย
‎ในทางกลับกัน สิ่งที่พวกเขาทำ ‎ทางฝั่งนั้นของประเทศก็ส่งผลต่อสิ่งที่เกิดที่นี่
‎คนรุ่นผมกับคนรุ่นหลัง ‎ทนไม่ไหวกับการนั่งเฉยแล้วจริงๆ ตอนนี้
‎ดังนั้นเราจะไม่ปล่อยให้คุณทำลายมันต่อหน้าเรา
‎เราจะลุกขึ้นมา ‎และเริ่มทำสิ่งที่เราทำได้แล้วจริงๆ
‎เพราะผมอยากทิ้งสิ่งที่สวยงามไว้ให้ลูกสาวผม
‎ผมอยากให้พวกเขาออกไปยัง ‎แนวปะการังและรู้จริงๆ ว่า
‎"พ่อฉันทำหน้าที่ส่วนของเขา ‎ด้วยการดูแลต้นโกงกาง
‎ฉันจึงได้ออกมาเห็นแนวปะการัง
‎และฉันก็ได้เห็นปลาสวยๆ ที่อยู่ข้างนอกนี้
‎เห็นปะการังที่สวยงามที่อยู่ข้างนอกนี่เหมือนกัน"
‎และผมก็คิดว่าถ้าเราทุกคนคิดดู
‎สิ่งที่ชนพื้นเมืองมีคือ… ‎เราจะทิ้งมันไว้ให้คนรุ่นต่อไป
‎- เราเริ่มได้ตอนนี้ ‎- เราเริ่มได้ตอนนี้
‎เป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่จะเริ่มตอนนี้
‎และกับคำพูดนั้น เราก็เริ่มออกเที่ยวชม
‎เอาละ มาดูทางเดินนี่กัน
‎ทั้งหมดนี้ก่อนคุณจะลงมาที่นี่ยังแห้งอยู่
‎และตอนนี้เพราะฝนที่เพิ่งตกไปนั่น
‎น้ำทั้งหมดก็เริ่มมาสะสมกันในนี้แล้วตอนนี้
‎และนั่นก็คือความสำคัญอีกอย่าง ‎ของการมีระบบป่าโกงกาง
‎และรากโกงกางอยู่แถวนี้
‎คือมันเก็บกักน้ำทั้งหมดนั่นเอาไว้ในดินที่นี่
‎จากนั้นมันก็จะเป็นประโยชน์ต่อต้นไม้พวกนี้จริงๆ
‎- เพราะไม่งั้น ทุกอย่างจะไหลออกทะเลหมด ‎- มันจะตรงออกทะเลไปเลย ใช่ครับ
‎ถ้าคุณสังเกตเห็นตอนเราเดินผ่านมันมาก่อนนี้ ‎ว่ามันหนาทึบแค่ไหน
‎มันเป็นโกงกางสายพันธุ์ที่ต่างออกไปครับ
‎ตอนนี้เรากำลังเดินผ่านเจ้าพวกนี้ ‎และคุณก็จะเห็นว่าต้นไม้พวกนี้ที่นี่
‎ขึ้นอยู่รวมกันเป็นกลุ่มมากกว่า ‎เป็นต้นตรงๆ มากกว่าแล้วตอนนี้
‎แล้วมีโกงกางต่างๆ กันอยู่กี่สายพันธุ์ครับ
‎รวมกันแล้วก็มี 42 สายพันธุ์
‎ใส่มุกเรื่องระบบเดโกบาห์ตรงนี้เลย
‎"ห่างออกไป วางอาวุธ"
‎เห็นมั้ยครับว่าคุณมีต้นพวกนี้อยู่ที่นี่บางส่วน ‎นี่เป็นคนละสายพันธุ์อีกนั่นแหละ
‎คุณเห็นแง่งเล็กๆ แหลมๆ ‎ที่ชี้ขึ้นไปพวกนั้นมั้ย
‎- ครับ ‎- มันเป็นแค่รากช่วยหายใจ
‎เจ๋ง
‎และจุดประสงค์ของรากช่วยหายใจคืออะไร
‎เพื่อหายใจเอาออกซิเจนเข้าไป ‎มันทำหน้าที่เหมือนท่อสนอร์เคิลของพวกมัน
‎เหมือนที่เราต้องใช้หน้ากากกับสนอร์เคิล ‎เวลาออกไปแนวปะการัง
‎พวกมันก็มีสนอร์เคิลเล็กๆ ‎ของมันเองอยู่ที่นี่ตอนนี้
‎- เราก็แค่เลียนแบบต้นโกงกาง ‎- ใช่ครับ
‎เจ้าพวกนี้ที่นี่น่ะ คุณจะมี… นี่ใบครับ โอเคนะ
‎คุณอาจไม่เห็นมันตอนนี้ แต่นั่นคือใบจริงๆ
‎ที่เรามีอยู่บนต้นไม้พวกนี้ที่นี่
‎สิ่งที่จะเกิดขึ้นก็คือเมื่อมีโคลน
‎คุณทิ้งมันลงไป และเห็นมั้ยว่า ‎มันตั้งขึ้นมาแบบนั้นเลยยังไง
‎- เฮ้ย! ‎- และอันที่จริงมันก็ถูกปลูกแล้วตอนนี้
‎- เราปลูกมันไป ‎- ครับๆ คุณปลูกโกงกางนั่น
‎ผมปลูกต้นโกงกางไปแล้วอย่างเป็นทางการ
‎ดูสิว่ามันดูหงิกงอแค่ไหน พวก ‎นี่ดูเหมือนมอร์ดอร์เลย
‎- ขอให้โชคดีกับการเดินผ่านตรงนั้น ใช่มั้ย ‎- ใช่
‎- ต้องฝึกหนักมาก ‎- ในนี้มันดูบ้ามาก
‎- นี่มันต่างจากตรงที่เราเริ่มต้น ‎- มีโคลนเยอะขึ้นหน่อยแล้วตอนนี้ รู้ใช่มั้ยครับ
‎ออกจะมีกลิ่นโกงกางที่คุณได้กลิ่นอยู่มากขึ้น
‎นี่มันสวยจัง ผมชอบที่ฝนตก
‎ผมพนันได้ว่าพวกเขาไม่ชอบ
‎- มันสวยใช่มั้ยล่ะ ‎- มันสวยมาก
‎- มันป้องกัน… ‎- ใช่ นี่ยอดเลย
‎ป้องกันมอสซี่ไม่ให้มารบกวน
‎(มอสซี่ = ยุง)
‎ผมคิดว่าตอนนี้เดินไปรอบๆ ‎ออกมายังเขตชนบทนี่สักพัก
‎และดูบางส่วนของประเทศผม
‎แล้วคุณก็จะได้รับผลลัพธ์แบบเขตร้อนเต็มที่ที่นี่
‎- ใช่แล้ว ‎- คุณมีฝน คุณมีโกงกาง
‎แล้วคุณก็จะออกไปยังแนวปะการัง ‎และสนุกกับมันยิ่งขึ้นไปอีก
‎สวยงามมาก พวก ขอบคุณ ‎นี่มีความหมายต่อเรามาก
‎- เราจะวนกลับไปยังจุดเริ่มต้นที่แนวปะการัง ‎- ใช่ ถูกแล้ว
‎จากการแยกคาร์บอนไดออกไซด์ออกไป
‎ไปจนถึงการปกป้องทั้งแผ่นดินและแบร์ริเออร์รีฟ
‎ต้นโกงกางมีส่วนสำคัญ
‎ในการรักษาสมดุลของชีวิตบนโลก
‎และสิ่งที่จิริทจูสื่อสารออกมา
‎ก็มีส่วนสำคัญในการปกป้องโกงกาง
‎หลังจากการพูดคุยทั้งหมดนี้ ‎เรื่องเกรทแบร์ริเออร์รีฟ
‎ก็ได้เวลาไปสัมผัสมันด้วยตัวเองแล้ว
‎เราอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือ ‎ของควีนส์แลนด์ที่หาดแอร์ลี่
‎เพื่อนั่งเรือออกไปในทะเล ‎เป็นระยะทาง 39 ไมล์ทะเล
‎ครับ เป้าหมายคือการไปดำน้ำในแนวปะการัง
‎แต่นี่คือหนึ่งในสถานการณ์ที่ ‎"เน้นการเดินทาง ไม่ใช่จุดหมาย" แน่นอน
‎เพราะเราจะใช้เจ้านี่เดินทางออกไปที่นั่น
‎เปิดเพลงยอชต์ร็อคเลย
‎นี่มันสุดยอดน่าดู
‎- เหมือนเราเข้ามาในโซนเลย พวก ‎- โซนอันตราย
‎ใช่ พวก ฉันตื่นเต้นสุดๆ ‎ฉันดำน้ำมาเกือบ 15 ปีแล้วมั้งตอนนี้
‎นี่คือที่แห่งเดียวนั่น
‎ที่ทุกคนที่ฉันไปดำน้ำด้วยบอกเสมอไม่เคยขาดว่า
‎"นายต้องไปเกรทแบร์ริเออร์รีฟ"
‎มันก็แค่… มันเป็นอีกโลกหนึ่งเลยข้างล่างนั่น
‎ฉันเลยตื่นเต้นจริงๆ
‎- ที่จะได้เห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างล่างนั่น ‎- ใช่สิ
‎- ไง พวก ‎- อรุณสวัสดิ์ หนุ่มๆ
‎ปีเตอร์เป็นครูสอนดำน้ำของเรา ‎แดรินไม่เคยทำเรื่องนี้มาก่อน ไม่เคยเลย
‎- ดีใจที่ได้เจอเหมือนกัน ‎- เอาละ เรามาอยู่นี่แล้ว
‎กำลังจะไปถึงเกรทแบร์ริเออร์รีฟ
‎- โอ้โฮ ‎- ขอพาคุณย้อนกลับไปหน่อยนะ
‎เมื่อหมื่นปีก่อน คุณเดินออกมาถึงที่นี่ได้ ‎ทั้งหมดนี่เป็นแผ่นดิน
‎ประมาณหมื่นปีที่แล้ว ยุคน้ำแข็งยุคสุดท้ายสิ้นสุดลง
‎เมื่อยุคน้ำแข็งสิ้นสุดลง ระดับน้ำทะเลก็สูงขึ้น
‎และเมื่อประมาณ 6,000 ปีก่อน ‎มันก็มาถึงระดับปัจจุบัน
‎ก่อนหน้านั้น ตรงนี้เป็นภูเขา
‎และตรงนี้ก็เป็นภูเขา ‎และเราก็อยู่ในที่ที่เป็นแม่น้ำสายใหญ่
‎เมื่อระดับน้ำทะเลสูงขึ้น มันก็ท่วมภูเขาเหล่านี้
‎และปะการังก็เริ่มเติบโตบนยอดมัน
‎เราจึงมีปะการังนี่ที่เติบโต ‎บนยอดเขาเก่าแก่มากที่จมอยู่
‎- เจ๋งมาก ‎- อะไรเนี่ย
‎และมันก็มาถึงระดับปัจจุบันนี้
‎เราจึงอยู่ในสิ่งที่ ‎คงเป็นแม่น้ำเมื่อราวๆ หมื่นปีก่อน
‎ปะการังบนแนวปะการัง ‎เกรทแบร์ริเออร์รีฟนั้นมหัศจรรย์มาก
‎ผมได้ยินมาว่าโดยเฉพาะในช่วงสองสามปีหลัง
‎มีคนมาที่แนวปะการังนี่มากขึ้นเรื่อยๆ
‎ได้ยินว่ามันอยู่ในสภาพแย่มาก
‎และตอนนี้พวกเขาก็เห็น ‎ปะการังสีน้ำตาลที่แข็งแรงสมบูรณ์แบบ
‎แต่เพราะมันเป็นสีน้ำตาล พวกเขาเลยมองมัน ‎แล้วว่า "มันต้องตายแล้วแน่ มันเป็นสีน้ำตาล"
‎ผู้คนค่อนข้างคุ้นกับการเห็นปะการัง ‎ไม่ว่าจะในวิดีโอหรือโปสการ์ด
‎- ที่เป็นสีรุ้ง ‎- ที่มันมีสีสันสดใส
‎เพราะคนจะไม่ซื้อโปสการ์ด
‎ถ้ามันมีรูปปะการังสีน้ำตาลเหมือนอึอยู่บนนั้น
‎ยังไงก็ตาม ผมไม่ได้บอกว่า ‎เราไม่ได้ทำอะไรแย่ๆ กับมหาสมุทรของเราเลย
‎แบบว่าเราจับปลามากไป ‎เราทิ้งพลาสติกลงมามากไป
‎แต่ผมไม่คิดว่าทุกอย่างมีแต่หายนะโศกสลดหรอก
‎ทุกที่ที่คุณมองไป คุณจะเห็นอะไรใหม่ๆ
‎คุณจะได้เห็นสัตว์สายพันธุ์ต่างๆ
‎ที่นี่มีปลาตัวใหญ่ๆ เยอะมาก ‎และคุณก็จะชอบเรื่องนั้นแน่ๆ
‎บ้านใหม่หลังที่สองของเรา ‎สำหรับสองสามวันข้างหน้าจะเป็นที่นี่
‎นั่นอะไรน่ะ วอเตอร์เวิลด์เหรอ ‎เควิน คอสต์เนอร์อยู่ตรงนั้นตอนนี้หรือไง
‎มันดูเหมือนวอเตอร์เวิลด์จริงๆ ดูนั่นสิ
‎นี่คือรีฟเวิลด์
‎โป๊ะลอยน้ำสามชั้นซึ่งอยู่ในแนวปะการังฮาร์ดี้
‎โอ้โฮ
‎นี่
‎ท่อนถัดไปคือรางวัลใหญ่ ‎สิ่งที่ทำให้ตอนนี้เยี่ยมยอดขึ้นไปอีก
‎แดรินกับผมจะมีโอกาสได้ค้างคืนในแนวปะการัง
‎ไม่ใช่บนแนวปะการังนะครับ ในแนวปะการัง
‎ใต้น้ำ เดี๋ยวคุณจะได้เห็น
‎แน่ละ คุณนอนบนดาดฟ้าได้
‎แต่ข้างล่างคือประสบการณ์โรงแรม ‎ที่อยู่ลึกลงไปสี่เมตรใต้น้ำ
‎รับประกันได้ว่าเป็นห้องที่ทิวทัศน์ดีที่สุดที่เคยมีมา
‎ขอต้อนรับสู่รีฟเวิลด์ครับ ข้างล่างนี้ค่อนข้างชัน
‎- ดังนั้นก็จับราวไว้ให้ดี ‎- ครับ
‎โอ๊ย สุดยอด
‎- โอ้โฮ ‎- โห
‎เหมือนเราอยู่ในยานอวกาศ
‎อะไรเนี่ย
‎นี่ทำให้ผมนึกถึงบ้านของทรอย แม็คคลัวร์
‎อ๊ะ ไงเพื่อน
‎คืนนี้ผมจะนอนกับปลา ‎แต่ไม่ใช่แบบโดนมาเฟียถ่วงน้ำนะ
‎มีแสงสีฟ้าอยู่ด้านล่างนี่ ‎นั่นคือสิ่งที่ดึงดูดมันมาตอนกลางคืน
‎เรื่องหนึ่งเกี่ยวกับหน้าต่างพวกนี้ ‎ก็คือมันไม่กันเสียง
‎ดังนั้นคุณจะได้ยินเสียงปลาแน่นอน ‎แต่นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดเกี่ยวกับมัน
‎การได้ยินเสียงธรรมชาติช่วงกลางคืน
‎ผมโอเคเรื่องนั้น
‎และหน้าต่างพวกนี้ก็มองทะลุได้สองทาง ‎ดังนั้นเราก็เห็นปลาได้ มันก็เห็นเราได้
‎อะไรๆ ในขอบเขตทั้งหมดระหว่างนั้นก็ด้วย
‎มันอาจเห็นเรื่องบ้าบอมามากพอดูในนี้
‎มันเคยบอกอะไรผมสองสามอย่าง
‎ให้ตายสิ
‎เราตื่นขึ้นมาพร้อมดวงอาทิตย์ ‎และเติมพลังงานเพื่อไปดำน้ำ
‎และซื้อของที่ระลึกสองสามอย่าง
‎สวัสดี หนุ่มๆ เป็นยังไงบ้าง
‎- เราโอเค ‎- ดีพอดู
‎- ดีแล้ว เราจะ… ‎- ลงน้ำกันใช่มั้ย
‎ให้คุณใส่ชุดยางสีดำนี่ก่อนเราจะลงไป
‎- เจ๋ง ‎- นั่นชุด
‎- มีชุดเล็กๆ ให้นาย ‎- ให้คุณ
‎ปาร์ตี้กันเลย เวย์น
‎นี่มันคับนิดหน่อยนะ
‎เราดูเหมือนทีมงานเรื่องเดอะไลฟ์อะควาติคเลย
‎รูดซิปให้หน่อยได้มั้ย ที่รัก
‎ได้เลย ที่รัก
‎คุณดูดีมาก ที่รัก
‎ให้ตายสิ แดริน นายกล้ามใหญ่เกินไปแล้ว
‎นายล่ำจริงๆ
‎- จะระเบิดออกจากชุดแล้ว ‎- ขอโทษด้วยเรื่องขนาดตัว
‎- สบายมั้ย ‎- ก็ไม่เชิงหรอก
‎คุณเห็นผมเพิ่งยัดเขาลงไปในนั้นมั้ยล่ะ
‎ไปกัน พาพวกคุณลงไปทางนี้กันเถอะ หนุ่มๆ
‎เราเริ่มด้วยการล่องเรือชมวิว ‎ผ่านบริเวณที่เรียกว่าวิทซันเดส์
‎เพื่อไปยังจุดดำน้ำของเราบนแนวปะการังฮาร์ดี้
‎ขณะที่ลมเค็มๆ พัดปะทะหน้า ‎และผ่านเส้นผมของผม
‎ความคาดหวังต่อประสบการณ์นี้ ‎ก็หลั่งไหลอยู่ในตัวผม
‎ผมหวั่นๆ นิดหน่อยเสมอก่อนดำน้ำ
‎มันไม่ใช่ความกลัว
‎แต่เป็นความเคารพแบบดีๆ มากกว่า ‎ต่อความจริงที่ว่าเช่นเดียวกับการบิน
‎การหายใจใต้น้ำไม่ใช่ ‎ประสบการณ์ของมนุษย์ตามธรรมชาติ
‎จิตสำนึกของผม ‎สับเปลี่ยนไปมาระหว่างความระวัง
‎และความผ่อนคลายเพียงพอ ‎ที่จะสนุกกับทุกอึดใจอันน่าอัศจรรย์
‎แดรินบอกว่าเขาพร้อมแล้ว ‎แต่เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเขากำลังจะเจออะไร
‎และผมก็เดาว่าถ้าพูดถึงเรื่องนั้น ‎ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎ไปกันเลย
‎มันงดงาม
‎จนถึงขั้นที่ดูไม่เหมือนความจริงด้วยซ้ำ
‎ผมเห็นภาพและวิดีโอมานับไม่ถ้วน
‎มันทาบไม่ติดเลยกับความจริงของประสบการณ์นี้
‎นั่นคือเหตุผลที่ที่นี่คือแหล่งดำน้ำที่ยอดที่สุด
‎แนวปะการังเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิต
‎ฝูงปลาขนาดใหญ่
‎ซึ่งมีความหลากหลาย รูปทรงและสีสันนับไม่ถ้วน
‎ผมไม่รู้ว่าเจ้าสิ่งนี้คืออะไร ‎แต่ดูสิว่ามันเจ๋งขนาดไหน
‎ผมจะแตะมัน แค่เบาๆ
‎แตะ แตะ
‎เป็นเรื่องจริงที่ปะการังเป็นสีน้ำตาลหน่อย ‎ในบางบริเวณ แต่มันยังไม่ตาย
‎และหวังว่าพวกมันจะกลับมาแข็งแรงยิ่งขึ้นไปอีก
‎และสำหรับเรื่องนั้น ผมต้องขอบคุณ ‎ทุกๆ คนที่เราพบเจอระหว่างทางอย่างมาก
‎คนเหล่านั้นทุกคน ‎ที่ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
‎เพื่อรักษาเกรทแบร์ริเออร์รีฟไว้ ‎และยังคงทำงานต่อไป
‎และแดรินก็ไม่รู้หรอกว่าเขาโชคดีแค่ไหน
‎ที่แนวปะการังนี้เป็นการดำน้ำครั้งแรกของเขา
‎ผมรู้ว่าเขาจะรักมัน
‎ผมจะย้อนระลึกถึงช่วงเวลานี้ ‎ในหัวผมไปตลอดกาล
‎มันเป็นประสบการณ์ ‎ที่เจ๋งที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตผมจริงๆ
‎ต้องงี้สิ
‎นั่นมันสุดยอดเลย
‎- ดำน้ำครั้งแรกเป็นไงบ้าง เพื่อน ‎- ไม่เอาน่า พวก
‎- เก่งมาก ‎- นั่นมันสุดยอดเลย
‎เราทำได้เจ๋งเป้ง
‎ให้ตายสิ
‎ปลาพวกนั้นบางตัวโผล่มาหาเราเฉยๆ ‎เหมือนหมาน้อยเลย
‎- ครับ ‎- มันเหมือน…
‎- หมาน้อยเหรอ มันเป็นหมาตัวมหึมาเลย ‎- ปลาตัวมหึมา
‎หนักกว่าหมาตัวไหนๆ ที่ฉันเคยเห็น ‎นั่นมันเหมือนหมาหนัก 130 กิโล
‎การที่แตะต้องมันได้ และมันก็แบบว่าชิลๆ เฉยๆ
‎ใช่สิ นายแตะมันจริงๆ เหรอ
‎- อ๋อใช่ ‎- นายอาจควรเอามือนั่นไปให้หมอดูหน่อย
‎เจ๋งไปเลย พวก จริงๆ นะ ฉัน…
‎ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่า ‎นายได้เห็นของแบบนั้นในการดำน้ำครั้งแรก
‎- ใช่สิ ‎- มันดีมั้ย
‎ดีสิ
‎เหลือเชื่อเลย พวก ผม… แบบว่านั่นมัน…
‎ผมไม่เคยเห็นปะการังที่มีชีวิตและงอกงามแบบนั้น
‎แล้วก็มีสีสันต่างๆ มากมายจริงๆ และ…
‎- นั่นเจ๋งจริงๆ นะ ทำได้ดี ดี ‎- อืม
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่านายได้ขีดฆ่าเรื่องนั้น ‎ออกจากรายการก่อน ไอ้คนดวงดีเอ๊ย
‎การดำน้ำในเกรทแบร์ริเออร์รีฟ ‎เป็นฝันที่เป็นจริงสำหรับผม
‎และก็ดีที่ได้เห็นว่า ‎มีการทำอะไรมากแค่ไหนเพื่อรักษามันไว้
‎แต่ในขณะเดียวกัน ‎มันก็เหมือนมหาสมุทรทุกแห่งของโลก
‎คือยังตกอยู่ใต้ภัยคุกคามอย่างต่อเนื่อง ‎ทั้งการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ มลพิษ
‎และการจับปลามากเกินไป
‎อนาคตของแนวปะการังของเรา ‎และสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลทั้งหมดในนั้น
‎ยังต้องรอดูต่อไป
‎มีโอกาสที่จะเยียวยาอยู่
‎เรามีความสามารถในการซ่อมแซม ‎แนวปะการังนั่นทีละเล็กทีละน้อย
‎อาจเป็นไปได้ด้วยซ้ำว่าเราจะย้อน ‎สิ่งที่ตอนนี้ดูเหมือนเลี่ยงไม่ได้ให้หวนคืนไปได้
‎แต่คำถามยังคงอยู่
‎เราจะลดการกระทำที่ก่อให้เกิด ‎ความเสียหายแต่แรกลงด้วยได้ไหม
‎มีแต่เวลาที่จะบอกได้ และพูดถึงเวลา ‎ผมก็ไม่รู้ว่าคราวหน้า
‎ที่ผมจะได้มีโอกาสทำเรื่องนี้อีกคือเมื่อไร
‎ผมจึงคิดว่าผมจะไปดื่มด่ำกับทุกอย่าง ‎แค่อีกครั้งเดียว
‎แล้วเจอกันครับ
‎(ทีมเที่ยวติดดินยอมรับเจ้าของดั้งเดิม)
‎(ของแผ่นดินทั่วออสเตรเลีย)
‎(เราเคารพผู้อาวุโสในอดีต ‎ปัจจุบัน และอนาคต)
‎(ผู้เก็บความทรงจำ ประเพณี วัฒนธรรม)
‎(และความหวังของชาวอะบอริจิน ‎และชาวเกาะช่องแคบทอร์เรสทั่วประเทศไว้)
‎คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร