‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎คนของเราอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ‎กับแผ่นดินนี้มาเป็นเวลานับพันๆ ปี
‎ตั้งแต่ยุค 1700
‎นักล่าอาณานิคมชาวอังกฤษก็ล่องเรือมาถึง ‎โดยมีเจตนาจะพิชิตทวีปนี้
‎และยึดครองเกือบทุกส่วนของมัน ‎ไปเป็นของตัวเองในที่สุด
‎เราเคยปกป้องแผ่นดินนี้ ‎เอาไปแค่สิ่งที่เราต้องการเพื่อดำรงชีวิต
‎และเป็นฝ่ายให้กลับคืนในทุกๆ ทางที่เราทำได้
‎หลายชั่วอายุคนต่อมา ‎ตอนนี้อากาศ น้ำและพื้นดินต่างเป็นมลพิษ
‎ดินปลูกพืชได้ยาก ‎และมีการจับปลาในมหาสมุทรมากเกินไป
‎ทุกวันนี้เป็นเรื่องสำคัญยิ่งกว่าที่เคย
‎ที่เราจะต้องดิ้นรนต่อไป ‎เพื่อมีสิทธิ์มีเสียงในแผ่นดินของเรา
‎เพื่อรักษาวัฒนธรรมและโลกของเราเอาไว้
‎นี่คือเรื่องราวของ ‎ชาวอะบอริจินบางส่วนแห่งออสเตรเลีย
‎หลักฐานการอยู่อาศัยของชาวอะบอริจิน ‎ในออสเตรเลียย้อนกลับไปได้กว่า 60,000 ปี
‎ก่อนนักล่าอาณานิคมจะค้นพบ ตั้งถิ่นฐาน ‎และเข้ายึดครองแผ่นดินนี้โดยใช้กำลัง
‎เช่นเดียวกับหลายๆ ชาติทั่วโลก
‎มันมีประวัติศาสตร์การล่าอาณานิคม ‎อันโหดร้ายทารุณและนองเลือด
‎ขณะที่เราสำรวจ ‎ประเทศอันงดงามนี้ลึกขึ้นเรื่อยๆ
‎เราก็ต้องให้การยอมรับผู้คนดั้งเดิมของทวีปนี้
‎และวิธีที่พวกเขาใช้ชีวิต ‎เพื่อปกป้องและอนุรักษ์แผ่นดินนี้ไว้
‎สังคมสมัยใหม่อาจเรียนรู้ได้จาก ‎ความเคารพที่พวกเขามีต่อสมดุลอันละเอียดอ่อน
‎ระหว่างมนุษย์กับส่วนที่เหลือของโลกนี้
‎- ดื่ม ‎- และนั่นก็คือประเด็นของซีรีส์ตอนนี้
‎การให้การยอมรับเจ้าของแผ่นดินดั้งเดิม
‎เรียนรู้จากวัฒนธรรมพวกเขามากเท่าที่จะทำได้
‎และดูว่าวิธีการเหล่านั้น ‎ยังใช้ได้ในการปกป้องโลกวันนี้ยังไงบ้าง
‎เจ๋งน่าดูเลย พวก ‎รู้สึกเหมือนผมจะย้อนเวลากลับไปเลย
‎ที่มหาวิทยาลัยเมลเบิร์น ‎เรายังคงเรียนรู้ต่อไป
‎เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ออสเตรเลีย ‎ระหว่างนั่งคุยกับนักเขียน บรูซ พาสโค่
‎หนังสือซึ่งเป็นที่ถกเถียงของบรูซ ‎เรื่องดาร์คอีมู ท้าทายสิ่งที่เชื่อกันในวงกว้าง
‎ว่าคนพื้นเมืองดั้งเดิมของออสเตรเลีย ‎เป็นนักเก็บของป่าล่าสัตว์ที่ย้ายถิ่นไปเรื่อย
‎บรูซโต้แย้งว่าแท้ที่จริงแล้ว ‎ชาวอะบอริจินนั้นเชี่ยวชาญในการอนุรักษ์
‎และเป็นชาวไร่ที่มีประสบการณ์ช่ำชอง ‎ความคิดของเขาก้าวไปไกลกว่าทฤษฎีมาก
‎สมมุติฐานของเขามาจากจดหมายเหตุและบันทึก
‎ของผู้ตั้งอาณานิคมและนักสำรวจรุ่นแรกๆ
‎และบรูซก็รู้สึกว่า ‎ในฐานะชนพื้นเมืองดั้งเดิมของชาติ
‎ชาวอะบอริจินควรได้รับความเคารพตามสมควร
‎จากสิ่งที่พวกเขาทำให้สังคมและแผ่นดินนี้
‎สำหรับเรา ถือเป็นเกียรติมาก ‎ที่ได้นั่งลงพูดคุยกับเขา
‎- นี่มันยอดไปเลย ‎- ครับ
‎เรายินดีมากที่ได้พูดคุยกับคุณและเรียนรู้
‎ผมว่านั่นคือหัวใจสำคัญ
‎ออสเตรเลียเป็นประเทศอาณานิคม ‎มันยังเป็นอยู่
‎และคนก็เข้าใจมันผิดเพราะเรื่องนั้น
‎เราเรียนรู้เกี่ยวกับประเทศนี้ได้มากมาย
‎ด้วยการดูว่าชาวอะบอริจินจัดการมันยังไง
‎สิ่งที่คุณค้นคว้าและพูดถึงและแบ่งปันจำนวนมาก
‎คือการย้อนกลับไปสู่วิถีเก่าๆ ‎เพื่อเดินหน้าต่อไป ใช่มั้ยครับ
‎ครับ เราคิดว่าเรามี ‎หมู่บ้านเก่าแก่ที่สุดในโลกอยู่ที่นี่
‎ดังนั้นนั่นก็แปลว่าชาวอะบอริจิน ‎เลือกที่จะอาศัยอยู่ด้วยกัน
‎ในบ้านที่สร้างขึ้น ‎อาจจะ 50,000 หรือ 60,000 ปีก่อน
‎ดังนั้นนั่นก็เป็นเวลาหลายหมื่นปี ‎ก่อนพวกเขาจะคิดว่าใครอื่น…
‎ครับ มันเก่าแก่กว่าตุรกี เก่าแก่กว่าอิสราเอล
‎ชาวอะบอริจินมีอะไร ‎ที่ท้าทายบททดสอบของกาลเวลามาได้นานขนาดนี้
‎พื้นฐานระบบการปกครองของอะบอริจิน ‎คือเราควรถ่อมตัวให้มากขึ้น
‎เราควรมองตัวเองเป็นหนึ่งในสรรพสัตว์
‎นั่นคือเหตุผลที่ชาวอะบอริจิน ‎มีโทเท็มสัตว์ โทเท็มต้นไม้ โทเท็มพืช
‎เพราะเรามองตัวเองเป็นเพียงสิ่งมีชีวิต
‎มันคือความคิดบ้าๆ ที่ว่าตัวเองเหนือกว่า ‎จากนั้นก็เป็นการฉกฉวย
‎เราต้องพูดคุยเรื่องนี้กัน ‎และถามว่า "ฉันจะอยู่ตรงนั้น
‎ในอีก 20,000 ปีข้างหน้า ‎หรือว่าเราจะฆ่าตัวเราเอง"
‎การดูแลโลก ‎ก็เหมือนการดูแลบ้านตามสมควร และ…
‎- ครับ ‎- และมีเหตุผลเชิงเศรษฐกิจที่ดีมากๆ
‎ทุกอย่างที่เราทำนั้นต้องแน่ใจว่าโลกปลอดภัย
‎จากนั้นเราก็จะปลอดภัย
‎ครับ
‎มีชนชาติอะบอริจินต่างๆ อยู่ ‎ประมาณ 500 ชนชาติทั่วทั้งออสเตรเลีย
‎ทุกวันนี้พวกเขาคิดเป็นสัดส่วน ‎แค่ประมาณ 2.4% ของประชากรทั้งหมด
‎เราจะไปเยือนชนชาติเหล่านี้เพียง ‎สองสามชนชาติ และที่หมายแรกของเราก็คือที่นี่
‎หาดคูยาเป็นพื้นที่ชายฝั่ง ‎อันสวยงามและหลากหลายของควีนส์แลนด์
‎ซึ่งมีระบบนิเวศอันเป็นเอกลักษณ์สามแบบ
‎ชายหาด ป่าโกงกาง และแนวปะการังชายฝั่ง
‎ทั้งหมดเชื่อมต่อกันด้วยหาดโคลน ‎และลากูนน้ำทะเลขึ้นถึง
‎เรามาที่นี่เพื่อใช้เวลาในวันนี้ ‎กับตัวแทนของกลุ่มชนพื้นเมืองของพื้นที่นี้
‎ชาวคูคูยาลันจี
‎ในตอนนี้ ผมจะส่งมอบหน้าที่ ‎ในการเล่าเรื่องส่วนใหญ่
‎ให้ตัวแทนชาวอะบอริจินเมื่อพวกเขาปรากฏตัว
‎เพื่อที่เราจะได้ฟังพวกเขา ‎เล่าเรื่องของพวกเขาเอง
‎นี่คือลิงค์ วอล์คเกอร์
‎ผมชื่อลิงค์ วอล์คเกอร์
‎พี่ชายผมกับผมเป็นคนทำทัวร์ ‎ถิ่นที่อยู่ทางวัฒนธรรมคูคูยาลันจี
‎บริษัทของเรามีชาวอะบอริจิน ‎เป็นเจ้าของและผู้ดำเนินกิจการ 100%
‎ผู้มาเยือนจะได้ดื่มด่ำกับวัฒนธรรมอย่างเต็มที่
‎ในฐานะผู้ดูแลแผ่นดินดั้งเดิมของเรา
‎ก็ถือเป็นความรับผิดชอบของเรา ‎ที่จะส่งต่อความรู้ทางวัฒนธรรม
‎ซึ่งเราสั่งสมมาเป็นเวลานับพันๆ ปี ‎ผ่านทางครอบครัวของเราต่อไป
‎- ขอต้อนรับสู่หาดคูยาครับ พวกคุณ ‎- ขอบคุณครับ ขอบคุณที่ให้เรามา
‎ผมตื่นเต้นที่ได้มาที่นี่
‎คุณอยู่ในดินแดนคูคูยาลันจี ‎เราทุกคนจึงพูดภาษาคูคูยาลันจีกันที่นี่
‎ข้างนอกนี้ ที่แห่งนี้คือคูยาคูยา
‎มันแปลว่าการตกปลา เราจับปลาทุกชนิดกันที่นี่
‎นี่เป็นแค่ของบางส่วนจากข้างนอกนี่ ‎จระเข้ ปลาดาบ
‎ฉลามฟันเลื่อย เต่า
‎- นั่นมาจากปลาดาบเหรอ ‎- ใช่ เห็นอันที่ต่างกันนั่นมั้ย
‎- อันนั้นล่ะ นั่นมาจากปลาดาบมั้ย ‎- นั่นปลาดาบ
‎- และนั่นก็เลื่อยของคุณ ‎- นี่คือปลาฉนาก
‎เราเคยใส่ด้ามจับที่ปลายแต่ละด้าน ‎และใช้มันเลื่อยต้นไม้ลงมา
‎งั้นส่วนใหญ่พวกคุณก็จับปลากัน ‎แบบดั้งเดิมข้างนอกนี่เหรอครับ
‎ครับ ใช้ฉมวกจับปลา ‎เก็บของป่าล่าสัตว์แบบเลือกสรร
‎เก็บสิ่งที่เราต้องการมา ‎วางตาข่ายดัก วางกับดัก ทุกรูปแบบ
‎แล้วคุณอายุเท่าไรครับ ‎ตอนที่เริ่มเรียนเทคนิคการจับปลา
‎ตอนนั้นเราเล็กมากๆ ‎เราเรียนเรื่องทั้งหมดนี่ตอนเราอยู่กับปู่ย่าตายาย
‎และพ่อแม่ แล้วก็ลุงป้าน้าอาทุกคน ‎ทุกคนมีเคล็ดลับของตัวเอง
‎ผู้ใหญ่ของเผ่าเราหลายคนเดินไม่ได้แล้ว ‎เราเลยจัดทัวร์นี้ขึ้นมา
‎เพื่อที่เราจะได้ล่าสัตว์ ‎และหาของดีๆ มาเลี้ยงพวกเขาต่อไปได้ทุกวัน
‎คนจำนวนมากในครอบครัวเรา ‎หลีกเลี่ยงโรคเบาหวานไม่ได้
‎คุณคงเคยได้ยินเรื่องคนหลายรุ่น
‎ที่ถูกขังไว้ในค่ายกักกันศาสนา ที่ที่ออกมาไม่ได้ ‎พวกเขาถูกเลี้ยงด้วยน้ำตาล
‎แป้ง ยาสูบ และชา
‎คนรุ่นยายผมทุกคนจึงเป็นเบาหวาน ‎เมื่อพวกเขาออกมาจากค่ายนั่นได้แล้ว
‎พวกเขาก็ไม่ต้องกินของพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว
‎พวกเขากลับไปเก็บของป่าล่าสัตว์ ‎ดังนั้นตอนนี้คนรุ่นเราก็ต้องจัดการให้แน่ใจ
‎ว่าเราสร้างสิ่งนี้ให้เป็นวิถีการดำเนินชีวิต ‎และรักษาสุขภาพผู้คนของเราให้ดีนับจากนี้ไป
‎นั่นมันยอดเลย พวก
‎การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่เราทำนี้
‎เป็นหนึ่งในวิธี ‎ที่เราเน้นให้เห็นวัฒนธรรมพิเศษของเรา
‎รักษาความภาคภูมิใจของครอบครัวเราไว้ ‎มุ่งหน้าไปสู่อนาคต
‎และแก้ไขเรื่องเลวร้ายจากอดีตทั้งหมดนั่น
‎ลงมาสิ เราจะทะลุไปข้างหน้า ‎ซ้อมใช้ฉมวก เราจะหัดให้คุณเริ่มต้น
‎เราจะพาแดรินกับแซ็คลงไปที่หาด
‎และเราก็จะสอนวิธี ‎ใช้ฉมวกอย่างปลอดภัยให้พวกเขา
‎ครอบครัวเราอยู่ที่นี่มา 20,000 ปีแล้ว ‎เราเคยอาศัยอยู่ไกลออกไปในทะเลมาก
‎แต่น้ำผลักดันให้เราถอยมา ‎และตอนนี้เราก็กลับลงมาจากภูเขา
‎แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ‎เรื่องราวพวกนั้นยังสมบูรณ์
‎และสถานที่สำคัญทั้งหมด ‎ที่เชื่อมโยงเรากับเรื่องราวพวกนั้นก็อยู่ที่นี่
‎โห
‎ดังนั้นผมจะให้คุณก้าวออกมา ‎เลือกฉมวกไปเล่มหนึ่ง
‎ลองสัมผัสดู ‎หาอะไรที่ไม่หนักเกินไป ไม่เบาเกินไป
‎อะไรที่เหมาะมือคุณ ‎เราจะฝึกซ้อมกัน จากนั้นเราก็จะ…
‎คุณเปลี่ยนได้ถ้าจำเป็น
‎- นี่รู้สึกยอดเลย ‎- รู้สึกดีเหรอ ระวังคนข้างหลังคุณก็พอ
‎อูย อย่างน้อยก็ไม่ใช่ปลายแหลมล่ะนะ
‎กฎข้อแรก เมื่อคุณถือฉมวกของคุณวันนี้นะ พวก
‎ถือให้ตรงขึ้นไป พาดลงมาบนไหล่คุณ
‎- แบบนั้นเราจะได้ไม่แทงกันเอง ‎- โอเค เข้าใจแล้ว ก็แค่อยากดูปลาย
‎โอเค วางนิ้วเท้าหนึ่งนิ้วไว้บนเส้น
‎เอานิ้วแตะตรงปลายตอนคุณขว้าง บนนี้น่ะ นิ้วชี้
‎เล็งเท้าไปยังเป้าหมายด้วยเหมือนกัน ‎เมื่อคุณพร้อม ถ่ายน้ำหนักทั้งหมด
‎ลงที่ขาด้านหลัง เอนตัวกลับไป ‎ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดที่ขาด้านหลัง
‎คุณยกขาด้านหน้าขึ้นมาได้ ‎ก้าวไปก้าวหนึ่ง แล้วก็เอานิ้วนั้นผลัก
‎เอาละ รอบซ้อม นั่นแหละ
‎- ผมขว้างโดนติดกันเลย ‎- ใจเย็น
‎- เอาละ ลงมาสิ เราจะขว้างอีกรอบ ‎- เจ๋ง
‎- ขอบคุณนะ ‎- ไม่เป็นไร
‎อาจง่ายไปนิดสำหรับพวกคุณ ‎ผมจะย้ายมันลงไปหน่อย
‎คุณจะไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอ ‎ในน้ำน่ะ คุณเห็นมันไกลขนาดนั้นเหรอ
‎ใช่ ปลาจะได้ยินเสียงคุณมาและหนีไป ‎คุณต้องไล่ตามพวกมัน
‎ทีนี้ก็จำไว้ว่าปลามีเกล็ด พวก ‎ดังนั้นก็ขว้างให้โดนมันแรงๆ
‎ไม่มีข้อแก้ตัวแล้วหลังจากรอบนี้
‎เกือบโดน ไม่เป็นไร มันลอยน้ำได้
‎- นั่นแหละ โอเค ‎- ขว้างได้สวย
‎คุณเคยเห็นของพวกนี้มาก่อนสักชิ้นมั้ย พวก
‎- วูเมร่าของคุณ ‎- ไม่เคย
‎ตอนนี้นั่นคือนิ้วคุณแล้ว
‎อ้อ คุณจะได้แรงเสริมพิเศษ
‎อัพเกรดอาวุธ
‎(พลังกระฉูด)
‎เมื่อพวกเขาใช้นิ้วกับฉมวกนั่นได้ ‎เราก็จะอัพเกรดมัน
‎ด้วยการใช้วูเมร่า ‎ซึ่งเป็นส่วนต่อขยายของแขนคุณ
‎- เกือบโดน ‎- เพื่อให้คุณมีแรงมากขึ้นเวลาจับปลา
‎- นั่นไง นั่นแหละ แรงดีนี่ ‎- ดีจริง
‎มันน่ากลัวมากเวลาคุณออกไปข้างนอกนั่น
‎และชาวบ้านขว้างฉมวก ‎ไปสะเปะสะปะทุกทิศทาง ดังนั้น…
‎เราจึงจัดการให้แน่ใจว่าเราต้องฝึก ‎การใช้ฉมวกอย่างปลอดภัยเป็นอย่างแรก
‎นั่นแหละเขาล่ะ
‎ก่อนที่เราจะให้คนมาล่าสัตว์แบบดั้งเดิม
‎เอาละ ทุกคน ‎เราช่วยคุณได้แค่นั้น คุณพร้อมมั้ย
‎พร้อมพอดู
‎ผมกับแดรินจะเดินไปตามแนวชายหาด ‎เรียนรู้เรื่องยา และเก็บอาหารทั้งหมดมา
‎และคุณสองคนก็จะมุ่งหน้าออกไปล่าสัตว์กัน
‎ดูว่าคุณจะเอาปลากับปู ‎และอะไรพวกนั้นกลับมาให้เราได้มั้ย
‎- โอเค ‎- การแข่งขันเริ่มแล้ว
‎- ฉันจะจัดการงานนี้เอง ‎- นายทำได้นะ
‎- ไปจัดการพืชผักเถอะ ‎- โอเค
‎ผมจะพาแซ็คออกไปกับผม ‎เราจะตามล่าปูทะเลกันสองสามตัว
‎และดูว่าเราจะจับอะไรได้
‎ส่วนใหญ่ปูจะดูเหมือนรูพวกนั้น
‎พวกมันจะขยับเมื่อเราเข้าใกล้ ‎พวกมันจะเห็นเรา มันจะเริ่มวิ่งหนี
‎นี่คือรูปลากระเบน ‎ที่ที่ปลากระเบนมาหาอาหารกิน
‎ถ้ามีหอยอยู่ในโคลน พอมันเคลื่อนไหว ‎มันจะสร้างกระแสไฟฟ้า
‎ปลากระเบนรู้ว่ามันอยู่ไหน ‎มันจะเข้ามาทับ อัดลงไปใส่ บดขยี้ และกินมัน
‎- เห็นต้นไม้ทั้งหมดนี่มั้ย ทั่วทั้งหาด ‎- ครับ
‎นั่นคือหนึ่งในยา ‎ที่มีประโยชน์ที่สุดที่นี่ มีอยู่เพียบเลย
‎นั่นคือผลของมัน
‎คุณเห็นสีเขียวกับสีขาวนี่มั้ย ‎สีขาวใช้การได้แล้ว
‎ผลเบอร์รี่สีขาวเล็กๆ นี่เป็นผลของต้นรักทะเล
‎ถ้าคุณติดเชื้อที่ตา หรือถ้าทรายเข้าตา
‎คุณก็แค่เก็บลูกที่สุกแล้วมา ‎ดูให้แน่ใจว่ามันสุก แล้วก็แค่บีบ
‎เราใช้น้ำที่มีรสเค็มข้างในเหมือนยาฆ่าเชื้อ
‎และนั่นก็คือยาล้างตา ‎หรือยาหยอดตาของคุณ เรียบง่ายมาก
‎โห นั่น… มัน…
‎คุณรู้สึกได้… มันไม่แสบตาเลยสักนิด ‎แต่แค่ทำความสะอาดนิดหน่อย
‎ชำระล้างนิดหน่อย ใช่ บีบมันใส่…
‎คุณใช้มันล้างผิวก็ได้ ‎มันอ่อนโยน ไม่เหนียวเหนอะหนะ
‎- มันแห้ง… สะอาด ‎- น่าทึ่งมาก
‎มันช่วยได้มากเวลาคุณไปทำอะไรต่ออะไร
‎- ใช่ กับมือเหนียว ๆ ‎- ครับ
‎เจ้านี่น่ะ มันคือปูเสฉวนตัวเล็กๆ
‎- นั่นคือคูยูลินหรือหอยขี้กา ‎- ปูเสฉวนตัวโต
‎ใช่ เจ้าพวกนี้เป็นเหยื่อล่อที่ดีที่สุดบนหาดนี้
‎ถ้าคุณจับปลาตามริมหาดหรือริมฝั่งแม่น้ำ ‎เก็บปูเสฉวนมาเยอะๆ เลย
‎ชาวอะบอริจินจะทิ้งหินไว้ ‎ในที่ที่เป็นแหล่งจับปลาที่ดี
‎ดังนั้นพวกเขาจะหาหินแบนๆ หักมัน ‎แล้วก็หินกลมอีกก้อน เปลือกหอยแตกๆ
‎- เพื่อเป็นสัญลักษณ์ให้คนรู้ว่า… ‎- นั่นเป็นแหล่งจับปลา
‎แล้วคุณกินส่วนที่เหมือนผักกาดได้ด้วยมั้ยครับ
‎ไม่ มันกินไม่ได้
‎- แต่นี่เป็นเหมือนผ้าพันแผล ดังนั้น… ‎- อ้อ ผ้าพันแผล
‎ถ้าคุณผิวไหม้หรือเป็นแผลเปื่อยที่ผิวหนัง ‎ลองจับดูสิ มันเย็นสบาย
‎เมื่อเรากลับมาจากการเดินไกลๆ ‎ถ้าคุณเอามันจุ่มน้ำใต้ต้นของมัน…
‎- น่าทึ่งมาก ‎- เอามันทาบไว้ เย็นสบาย
‎ผิวไหม้แดด ถ้าคุณโดนแดดเผา เหมาะเลย
‎- และคุณก็เห็นเถาผักบุ้งได้ ‎- ผักบุ้ง โห
‎นี่ต้นนี้มีดอกสีเหลือง
‎เรายังมีต้นบนพื้นที่มีดอกสีม่วงด้วย
‎เราเรียกมันว่าเถาปลากระเบน
‎ถ้าคุณเดินออกไปข้างนอกนั่น ‎คุณโดนปลากระเบนแทง
‎หรือคุณโดนปะการังบาด เรา… ‎นั่นเป็นยาฆ่าเชื้อที่ออกฤทธิ์แรง
‎เราทุบมันให้แหลก เอามันแช่น้ำร้อน ‎แล้วคุณก็แช่เท้าในนั้นได้
‎มันออกฤทธิ์ทำให้ชา ‎คุณจะได้ดึงชิ้นส่วนต่างๆ ออกมาได้
‎ทั่วทั้งแผ่นดินนี้ ทุกที่ที่คุณไป
‎มีสายสัมพันธ์พิเศษระหว่างพืชกับสัตว์อยู่
‎พวกเราในฐานะคนที่อยู่ที่นี่ ‎เราต้องหาสายสัมพันธ์พิเศษเหล่านี้
‎นั่นคือวิถีทางแบบดั้งเดิม
‎- เราจะปล่อยให้แซ็คกับแบรนด้อนเจ็บตัววันนี้ ‎- ใช่ๆ เรามียาให้พวกเขา
‎นี่คือหอยวงพระจันทร์
‎เมื่อเริ่มเข้าข้างขึ้น มันจะสีเข้มขึ้น ‎เมื่อพระจันทร์เต็มดวง มันจะขาวขึ้น
‎สีมันจะเปลี่ยนไปตามวงจรข้างขึ้นข้างแรม
‎- นั่นคือเหตุผลที่มันชื่อหอยวงพระจันทร์ ‎- ดูมันในนั้นสิ มันกำลังชิล
‎แนวคิดทั้งหมดเกี่ยวกับเจ้าพวกนี้คือ
‎ถ้าวันไหนฟ้าครึ้มอย่างหนัก คุณจะอยากออกล่า
‎ถ้าไม่รู้ว่าน้ำขึ้นน้ำลงจะเป็นยังไง คุณก็ดูหอยนั่น
‎ถ้ามันเป็นสีเข้มแบบนั้น มันก็จะเป็นน้ำขึ้นน้ำลงที่ดี
‎งั้นคุณก็จับสัญญาณจำนวนมาก ‎จากสิ่งที่พวกสัตว์กำลังทำ
‎พืชส่วนใหญ่จะบอกคุณ หรือไม่สัตว์ก็จะบอก
‎น่าสนใจมาก เจ๋งน่าดูเลย พวก ‎รู้สึกเหมือนผมจะย้อนเวลากลับไปเลย
‎นี่คือสิ่งเดียวที่เราทำตอนยังเด็ก ‎นั่นคือสิ่งเดียวที่เราอยากทำ
‎- ดีกว่าวิดีโอเกมเยอะเลย ‎- ใช่แล้ว
‎ความรู้ที่คุณมีเกี่ยวกับธรรมชาติ
‎ดูจะสำคัญมากกับสังคมโดยรวม
‎ใช่แล้ว แต่ละครอบครัว แต่ละคน ‎จะรับผิดชอบสัตว์ต่างชนิดกันไป
‎พวกเขาควรมีโทเท็มที่เชื่อมโยงกับพวกเขา
‎เพื่อให้แน่ใจว่าสัตว์ชนิดนั้นจะอยู่รอด
‎ครับ
‎ถ้าคุณดูพวกมันและเรียนรู้จากพวกมัน ‎มันจะสอนความลับทั้งหมด
‎ที่คุณจำเป็นต้องรู้เวลาไปทำโน่นทำนี่
‎เราจับปลาตอนน้ำลง
‎จระเข้ใหญ่และฉลามทั้งหมดน่ะ ‎มันจะกลับมาตอนน้ำขึ้น
‎ดังนั้นเราก็มีเวลาหกชั่วโมง มันมีเวลาหกชั่วโมง ‎เราต้องเรียนรู้ที่จะแบ่งปันกับทุกอย่าง
‎นี่คือตัวผู้ตัวใหญ่ นี่คือแหล่งเงินของคุณ
‎- นายได้มาอีกเยอะมั้ย ‎- แค่ตัวเดียว
‎- ดูเจ้านั่นสิ เหลือเชื่อเลย ‎- มีตัวเล็กๆ น่าเบื่ออยู่ในสกูตเตอร์นั่น
‎นี่คือตัวผู้ คุณดูข้างใต้ ‎คุณจะเห็นรูปสามเหลี่ยมตรงฐานกระดอง
‎นั่นคือวิธีที่คุณแยกเพศตัวผู้ ‎มันเป็นนักสู้ตัวโต ก้ามใหญ่กว่า
‎- อยากถือมั้ย ‎- ดูนั่นสิ แน่นอน
‎- นี่เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด ‎- หย่อนมันลงไปบนหาดนั่นสักพัก
‎เคล็ดลับคือเอามือไว้ด้านหลังมันเสมอ ‎อย่ายื่นมือไปข้างหน้า
‎- แต่ข้างใต้ล่ะ ‎- ไม่ อย่าจับข้างใต้
‎- มันล้วงไปหนีบคุณข้างใต้ได้ ‎- จริงเหรอ
‎คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าปูทะเลพวกนี้อันตรายขนาดไหน
‎- ได้แล้วเหรอ ‎- ผมว่างั้น
‎ก้ามหนึ่งของมันบดขยี้คุณได้ อีกก้ามหนีบจนขาดได้
‎และปกติมันก็จะวิ่งเข้าหาคุณ ‎ถ้าคุณเข้าใกล้มันเกินไป
‎มันมีก้ามขนาดใหญ่สำหรับต่อสู้ ‎นั่นคือก้ามบดของมัน
‎คุณไม่อยากจับก้ามนั้นหรอก ‎มันจะทำให้กระดูกแตก ก้ามนั้นน่ะ
‎ถ้ามันใช้อีกก้ามหนีบคุณ มันจะตัดนิ้วคุณขาด
‎- จริงเหรอ ให้ตายสิ ‎- ลองดูสิ
‎- นิ้วก้อยน่ะ นิ้วก้อยๆ ‎- ผมยังอยากมีนิ้วครบอยู่นะ
‎ดูนั่นสิ
‎รับนะ
‎- มันน่าเกรงขามน่าดู ใช่มั้ยล่ะ ‎- ตัวนี้ของคุณ พวก
‎ไม่ต้องห่วง พวก แค่หย่อนมันกลับลงพื้น
‎- ดีใจที่ได้เจอคุณนะ พวก ‎- ยอด ขอบคุณนะ ทุกคน
‎- เอาละ มันทำให้เรามีหวัง ‎- ใช่
‎โอเค
‎- มีมะพร้าวอยู่ตรงนี้ด้วยนี่ ใช่มั้ย ‎- ใช่ นั่นคือแผนการ
‎ปล่อยให้พวกนั้นวิ่งพล่านไปทั่วข้างนอกนั่น ‎เราจะผ่ามะพร้าวกัน
‎เราจะใช้อีเต้อนี่ และเริ่มจากด้านที่นิ่ม
‎แบ่งให้คุณ
‎แล้วคุณก็จะอยากขูดเนื้อในนี้
‎นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการทำกะทิ นี่แหละ ดื่ม
‎คุณต้องไปสาธิตให้คนอื่นๆ รู้วิธี…
‎- ใช่แล้ว ขอบคุณนะ พวก ‎- วิธีหาของกิน ได้ทุกเมื่อเลย พวก
‎- อ๊ะ มีตัวหนึ่ง ‎- มีตัวหนึ่งเหรอ หายไปแล้วเหรอ
‎ใช่ เขาทำมันหายไปแล้ว
‎ให้ตาย ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามองหาอะไรอยู่
‎- ปู ‎- มีตัวหนึ่งตรงโน้น เห็นมันมั้ย
‎- คุณมองเห็นไกลขนาดนั้นได้ไง ‎- เห็นมันเดินขึ้นไปมั้ย ไปจับมันกัน
‎เข้าไปใกล้ๆ สิ
‎แทงเจ้าสีเข้มๆ นั่น
‎พลาด เห็นมันตรงนั้นมั้ย
‎พลาด ข้างใต้นั่น
‎- ข้างใต้ ‎- นั่นไง
‎- เขาทำได้ยอด ‎- นั่นแหละ ตรงกลางเป๊ะ
‎นั่นคือปูของคุณ เสียบตรงกลางเลย
‎ครับ ผมชอบตกปลาแบบฟลายฟิชชิ่ง ‎เพราะมันเป็นการจับแล้วปล่อยเสมอ
‎ตอนอยู่ในสหรัฐฯ ‎แต่ผมรู้สึกดีกว่า ที่ได้รู้ว่าเราจะจับเจ้านี่
‎แล้วก็กินมันจริงๆ
‎มันอร่อยกว่าเสมอเมื่อเราจับมันด้วยตัวเอง
‎ใช่ พนันได้เลย
‎ดูมันสิ พวก
‎นั่นแหละ แล้วผมจะสาธิตวิธีปรุงมันให้คุณดู ‎หวังว่าพวกคุณจะหิวอยู่นะ
‎- ไงครับ สวัสดี ผมแดริน ‎- ไงคะ ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันเดลิสซ่า
‎ฉันเป็นช่างสานตะกร้าแบบดั้งเดิม ‎นี่หลานสาวฉัน คายันน่า นั่งอยู่ข้างล่างนี่
‎ไงครับ คายันน่า
‎นี่คือสิ่งที่ฉันเคยทำกับย่าฉัน
‎- ดังนั้นเราจะนั่งกับเธอ ‎- ได้เลย แล้วเส้นใยนี่มาจากไหนครับ
‎เราใช้ต้นปาล์มหางกระรอก ‎มันเป็นต้นไม้หายากมาก
‎ปาล์มหางกระรอกเติบโตได้
‎เฉพาะเขตชายฝั่งทะเลแคบๆ ‎ตามแนวป่าฝนเขตร้อน
‎ส่วนที่เป็นไม้นั่น พวกผู้ชายจะใช้
‎ทำกรับของพวกเขา
‎นี่ไง นี่มีของใช้ในพิธีหลายอย่างเลย
‎ใช่แล้ว กรับ วูเมร่า หัวฉมวก ‎ดังนั้นก็ไม่มีอะไรเสียเปล่า
‎เพราะเราเอาต้นไม้ทั้งต้นมาใช้
‎สำหรับต้นไม้ทุกต้น ‎ที่ฉันโค่นลงมาในป่าเดนทรี ฉันก็ปลูกใหม่
‎- เพื่อรักษามันให้ยั่งยืน ‎- เยี่ยม
‎การปฏิบัติตามวัฒนธรรมดั้งเดิม
‎เมื่อรัฐกำหนดเขตตั้งถิ่นฐานขึ้นมา ‎เป็นสิ่งที่ผิดกฎหมายอย่างรุนแรง
‎เราจึงโชคดีมาก ‎ที่มันตกทอดลงมาในครอบครัวเรา
‎ผ่านทางพวกผู้หญิงไปสู่คนรุ่นต่อไป ‎และพวกเขาก็กำลังทำสิ่งเดียวกันนี้
‎ส่งต่อมันไปสู่คนรุ่นถัดจากพวกเขา
‎ย่ามกลมแบบใบนั้น ‎ตามขนบแล้วใช้สำหรับสะพายเด็กทารก
‎สายจะสะพายไว้บนหัวคุณ แบบนั้นค่ะ
‎นั่นคือวิธีที่พวกเขาสะพายเด็กทารกไปในดงไม้
‎เวลาฉันถักใบใหญ่แบบนี้
‎จะใช้เวลาประมาณสามเดือน
‎- สามเดือนเหรอครับ ‎- ค่ะ ดังนั้นก็นานจริงๆ
‎แต่ใบเล็กแบบใบนี้ใช้เวลาแค่ราวๆ ครึ่งชั่วโมง
‎เราเคยนั่งลงกับย่าในวันหยุด ‎แล้วนั่นก็คือเวลาฟังเรื่องเล่าของเรา
‎ย่าฉันถูกจับไปซ่อนไว้ในตะกร้า
‎- ระหว่างยุคขโมยเด็ก ตอนที่… ‎- อะไรนะ
‎ค่ะ ตอนที่เจ้าหน้าที่ผิวขาวมาเอาตัวเด็กๆ ไป
‎ล้อเล่นหรือเปล่า
‎ผู้ใหญ่เอาเมล็ดหมามุ่ยช้างให้ย่าถือไว้ ‎เพื่อให้ย่าเงียบตอนยังเป็นทารก
‎และย่าก็ไม่ถูกเอาตัวไปในตอนนั้น
‎การบังคับย้ายถิ่นและการพรากเด็กๆ ของเรา
‎และครอบครัวเราไปจาก ‎แผ่นดินดั้งเดิมของเรานั้นเกิดขึ้นไม่นานมานี้
‎มันย้อนกลับไปเพียงรุ่นเดียวเท่านั้น
‎เราจึงโชคดีมากที่ยังเก็บวัฒนธรรมเรา ‎ไว้ได้ครบถ้วนสมบูรณ์ที่นี่
‎และสามารถแบ่งปันมันกับคนอื่นๆ ในโลกได้
‎งั้นนอกจากการจับมันมาสดๆ จากทะเลจริงๆ
‎อะไรคือเคล็ดลับในที่นี้ในการปรุงปูให้อร่อย
‎ใส่มันลงไปในนั้น
‎ใช้ส่วนผสมเป็นรากฐาน ‎มีน้ำมันมะพร้าวนิดหน่อย
‎กะปริมาณอย่างดี
‎ใส่เนยลงไปในนั้นก้อนหนึ่ง
‎- กระเทียม นั่นก็แค่กระเทียมบด ‎- ผมก็ชอบกระเทียม มันยอดเลย
‎พวกนี้ส่วนใหญ่เป็นพริกขี้หนู ‎นี่ดองมา 25 ปีแล้ว
‎นี่เป็นแค่พริก น้ำส้มสายชู กับเกลือ ‎คุณเอามันมาสองเม็ด
‎นั่นก็แค่น้ำส้มสายชูกับเกลือ ‎มีน้ำอยู่ในนั้น
‎และคุณก็จะได้กลิ่นมันทันทีที่มันเริ่มสุก
‎ถ้าคุณปรุงปูนานเกินไป ‎เนื้อจะติดกระดอง แกะยาก
‎นี่คือบุชเลมอน มันรสชาติดีกว่า ‎มะนาวส่วนใหญ่ที่คุณจะซื้อมาเยอะ
‎จริงเหรอ บุชเลมอนเหรอ
‎ใช่ ลองชิมดูสิ พวก
‎โรยเกลือลงไปหน่อย
‎ทีนี้ก็ปิดฝาลงไปบนนั้น ‎มันจะใช้เวลาประมาณห้านาที
‎- นั่นจะนึ่งให้มันสุกเหรอ ‎- ดูให้ทุกอย่างเปลี่ยนเป็นสีส้มแบบนี้
‎- เท่านั้นก็เสร็จแล้ว ‎- จิ้มลงไปในนั้นเหรอ
‎จุ่มลงไปในนั้นเลย
‎นั่นอร่อยนะ และพอเสร็จแล้ว ‎ถ้าใครอยากได้อีก เราก็จะปรุงเพิ่ม
‎เริ่มทำชุดใหม่
‎ให้ตายสิ ผมสงสัยจังว่า ‎แดรินเป็นไงบ้างกับตะกร้าของเขา
‎ต้องมีความอดทน
‎เจ้านี่ควรหน้าตายังไงน่ะ
‎- แค่ถามให้รู้ไว้ ‎- โอเค
‎- นี่คือผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย ‎- ดูนั่นสิ
‎รู้สึกดีจริงๆ ที่ได้หยุดพัก จดจ่อกับอะไรสักอย่าง
‎ใช้ชีวิตให้ช้าลง ฟังเรื่องราวบางเรื่องของคุณ
‎หวังว่าคุณจะสนุกนะคะ
‎- ครับ ‎- ขอบคุณมากค่ะ
‎- ไง ว่าไง พรรคพวก ‎- เป็นไงบ้าง
‎- เป็นไงบ้าง พวก ‎- เป็นไง
‎- โอเคเลย ‎- เหรอ
‎ใช่ ได้ของดีๆ มาเพียบ
‎- สนุกมั้ย ‎- ปูเยอะเลย พวก
‎ใช่สิ นั่นไม่เลวเลย
‎เราเจอพืชสมุนไพรเจ๋งๆ บางอย่าง ‎เรากินมะพร้าวกัน
‎- ยอด ‎- เป็นบ่ายที่วิเศษ ใช่
‎- เหลือเชื่อ ‎- ทุกเมื่อเลย
‎ที่นี่น่ะ มันเหมือนร้านขายของชำ ‎ร้านยาของคุณ มันคือทุกอย่างที่คุณต้องการ
‎มันสวยงามที่ได้เห็นว่าคุณใช้ชีวิตยังไง
‎และขอบคุณครับที่รักษาขนบธรรมเนียมไว้ ‎ที่ต้อนรับเราเข้ามา และ…
‎ไม่เป็นไร เมื่อไรก็ตามที่คุณกลับมา แวะมานะ ‎มีครอบครัวอยู่ที่นี่เสมอ
‎- ขอบคุณทุกคน ขอบคุณมาก พี่ชาย ‎- ขอบคุณนะ พวก
‎- ขอบคุณ พวก ‎- ขอบคุณจริงๆ
‎- คราวหน้าเราจะมาเจอคุณแน่ๆ ‎- ขอบคุณ ทุกคน ขอให้โชคดี
‎จุดหมายต่อไปของเรานำเราไปยัง ‎อุทยานแห่งชาติทางตอนเหนือของควีนส์แลนด์
‎แต่มันไม่ใช่อุทยานทั่วไป ‎ในระยะเวลาเพียง 400 ล้านปี
‎ธรรมชาติก็ได้สร้าง ‎ประติมากรรมอันเหลือเชื่อนี้ขึ้นมา
‎ทวีปเคลื่อนตัว น้ำไหล หินปูนละลาย
‎และนี่ก็คือผลลัพธ์สุดท้าย ถ้ำชิลลาโก
‎สายสัมพันธ์ระหว่างชนพื้นเมืองของออสเตรเลีย
‎กับถ้ำชิลลาโกนั้นย้อนกลับไปได้หลายหมื่นปี
‎โชคไม่ดีที่ผมป่วยหนักพอดู ‎ในวันที่เรากำหนดว่าจะไปถ้ำนั่นกัน
‎แดรินจึงฉายเดี่ยว
‎- โห นี่มันไม่ธรรมดาเลย ‎- นี่ครับ
‎- ที่นี่คืออะไรครับ ‎- อ๋อ ก็แค่สถานที่เล็กๆ ที่ชื่อชิลลาโก
‎ในนี้เรามีโถงถ้ำเล็กๆ ที่แดดส่องถึง
‎และผมก็อยากให้คุณดูฟอสซิลสัตว์น้ำด้วยเหมือนกัน
‎จริงเหรอครับ
‎ที่นี่เคยอยู่ใต้น้ำ
‎- ครับ ‎- ผ่านมานานแค่ไหนแล้ว
‎ว่ากันว่าย้อนกลับไปราว 400 ล้านปีก่อน
‎- สี่ร้อยล้านเหรอ ‎- ใช่
‎โห
‎เจ้านี่มันเกิดขึ้นมาแบบนี้ได้ยังไง ‎มันดูเหมือนกับ… โผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้
‎ครับ เมื่อถ่านหินกับตะกอนทั้งหมดนี้ผสมรวมกัน
‎มันก็ก่อให้เกิดหินตะกอน หินปูนธรรมดา
‎และเมื่อเปลือกโลกเคลื่อนตัว ‎ความร้อนกับแรงดันอีกมาก
‎ก็ดันมันขึ้นมาในแนวดิ่งเหมือนที่เราเห็นทุกวันนี้
‎มันจินตนาการได้ยาก
‎แต่นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าถ้ำเหล่านี้ ‎เริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อ 400 ล้านปีก่อน
‎ตอนนั้นทุกอย่างนี้อยู่ใต้น้ำ
‎นี่ นายคือตัวอะไรน่ะ
‎ฉันคือแอมโมไนต์ ‎นักล่าในท้องทะเลเมื่อนานมาแล้ว
‎เคยมีพวกฉันจำนวนมหาศาลอยู่ในท้องทะเลแถบนี้
‎ก่อนเราจะสูญพันธุ์ไป
‎งั้นฟอสซิลแอมโมไนต์ที่พบแถวนี้ ‎ก็เป็นแค่หลักฐานเพิ่มเติมน่ะสิ
‎ใช่ ว่าบริเวณนี้เคยอยู่ใต้น้ำทั้งหมด
‎ในช่วงหลายล้านปี แผ่นเปลือกโลกได้เคลื่อนตัว
‎เข้ามาบรรจบกัน ก่อให้เกิดภูเขาขึ้น
‎จากนั้นฝนและการกัดเซาะหลายล้านปี
‎ก็ช่วยสร้างถ้ำในภูเขาเหล่านี้ขึ้นมา
‎ก่อให้เกิดความงดงามที่นายเห็นทุกวันนี้
‎ทิ้งไว้ให้ผู้ดูแลแผ่นดินนี้ ‎แต่ดั้งเดิมคอยดูแลและใช้มัน
‎ตลอด 60,000 ปีที่ผ่านมา
‎แต่จำไว้ว่าเผ่าพันธุ์ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ ‎มาประมาณ 65 ล้านปีแล้ว
‎นั่นทำให้ฉันนึกได้ว่าฉันอาจควรไปแล้ว
‎ไว้เจอกันนะ
‎เฉพาะในรูปแบบฟอสซิล!
‎โห พวก
‎นี่มันเหลือเชื่อเลย
‎เวลาผมพาคนผ่านถ้ำนี้ไป ‎พวกเขาก็เห็นความงามในนี้เหมือนกัน
‎แบบที่ผมเห็นเป๊ะ ‎และนั่นคือเหตุผลที่ผมรักการทำงานนี้
‎นั่นแหละ ข้ามมันไปตรงนั้น
‎ให้ตายสิ
‎- เรามาอยู่ในนี้แล้ว เอ็ดดี้ ‎- เราอยู่ในถ้ำนั่น
‎มันถูกค้นพบในปี 1891
‎ปี 1891 เหรอ
‎ใช่ โดยคนชื่อวิลเลียม แอเธอร์ตัน
‎- มีแมงมุมตรงนั้น ‎- มีอะไรนะ แมงมุมนั่นอยู่ไหน
‎เวลาคนเขาเห็นแมงมุมพเนจร ‎พวกเขาก็ร้อง "จ๊าก" ใช่แล้ว
‎และพวกเขาก็ตื่นกลัว
‎ขนาดประมาณมือผมเลย
‎เอ็ดดี้ อธิบายเรื่องโครงสร้างแหลมๆ ‎ที่แตกต่างกันทั้งหมดนี้ให้ผมฟังทีสิ
‎- พวกนั้นเรียกว่าอะไร ‎- มันเรียกว่าหินย้อย
‎หินย้อยเหรอ
‎แล้วคุณก็มีหินงอก อันที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นน่ะ
‎สำหรับหินย้อยน่ะ มันมีความชื้นผ่านตรงกลาง
‎และหยดลงมาเหมือนหลอดขนาดเล็ก
‎ก่อให้เกิดหินงอก จากนั้นก็ทำให้มันงอกสูงขึ้นไป
‎แล้วใช้เวลาแค่ไหนครับที่เจ้าพวกนี้จะก่อตัวขึ้นมา
‎สำหรับหินย้อย สามถึงห้าเซนติเมตรทุกๆ 100 ปี
‎และสำหรับหินงอก ‎ก็แค่หนึ่งเซนติเมตรทุกๆ 100 ปี
‎นี่ครับ คุณเห็นได้ตรงนี้
‎- ใช่สิ นี่ไง ‎- ที่ที่มีความชื้นอยู่ด้านล่าง
‎- ดูนั่นสิ ‎ - ต้องใช้เวลาสักพักถึงจะหยด เพราะงั้น…
‎ผมควรแตะมันหรือปล่อยมันไว้ ผมควรปล่อยมันไว้
‎ทันทีที่ผมพาพวกเขา ‎เข้าไปในโถงถ้ำที่แดดส่องถึง…
‎โอ้โฮ
‎ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาก็คือ "โอ้โฮ"
‎"นี่มันดูใหญ่มาก นี่ดูเหมือนมหาวิหารเลย"
‎หนึ่งในโถงถ้ำแดดส่องถึงของเราที่นี่ในถ้ำนี้
‎นั่นเป็นหนึ่งในสิ่งที่สวยที่สุดที่ผมเคยเห็นมา
‎มันสวยจริงๆ ครับ ‎นี่คือส่วนที่น่าประทับใจที่สุดของทัวร์นี้
‎คุณจะไม่ตั้งคำถามได้ยังไง ‎ว่าคุณเป็นใครหรือเป็นอะไร
‎นี่อะไร ทั้งหมดนี่มันเรื่องอะไรกัน
‎เวลาคุณเข้ามาในที่แบบนี้
‎เอ็ดดี้ คุณไม่ได้เตรียมใจผม ‎ให้รับเรื่องนี้เลยจริงๆ
‎- พระเจ้าช่วย ‎- ที่ทำงานผมสวยใช่มั้ยล่ะ
‎โอ้โฮ
‎นี่คือที่ที่ชาวอะบอริจินจำนวนมากอาจมากัน
‎- เพียงเพื่อหลบฝนฟ้าอากาศ ‎- ครับ
‎แต่พวกเขาไม่ได้เข้าไปในถ้ำนี้ลึกนัก ‎เพราะมันมืดเกินไป
‎มันอยู่ใกล้ มีแสงสว่าง ‎เข้ามาในนี้ มันเป็นพื้นราบ
‎พื้นที่ถ้ำทั้งหมดนี้แบ่งปันสิ่งนั้น
‎กับตัวผมและคนอื่นๆ ได้ ‎มันต้องให้ความรู้สึกพิเศษ
‎เป็นงั้นจริงๆ แบบที่คุณพูดก่อนนี้ ‎คุณรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง
‎- ครับ ‎- และคุณก็เก็บมันไว้
‎- ครับ ‎- เป็นเรื่องดี
‎ผมจะพาแดรินออกไปนอกถ้ำนี้ ‎ขึ้นไปบนเนินเขานี่เพื่อชมทิวทัศน์ที่ดีขึ้น
‎คุณมองเห็นได้รอบด้านไกลเป็นกิโลๆ
‎เอาละ แดริน ผมจะให้คุณดูงานศิลปะหินบางชิ้น
‎- ศิลปะหินเหรอ ‎- ใช่แล้ว
‎ของดีจริงๆ อยู่ใต้หินที่ปกคลุมนี้
‎มองขึ้นไปบนเพดานสิ
‎โห
‎นี่เป็นศิลปะหินสุดสวย
‎อย่างที่คุณเห็นข้างบนนี้ ‎มีดาวพวกนี้อยู่บนนี้เยอะแยะเหมือนกัน
‎ชาวอะบอริจินแถวนี้จำนวนมาก…
‎พวกเราแถวนี้ได้ชื่อว่าชาววากาแมน
‎และเราก็รู้จักดวงดาวพวกนี้ ‎จากการนำวิถีตอนกลางคืน
‎ดังนั้นเจ้าสิ่งนี้ที่นี่น่ะ
‎มันคล้ายๆ จะนำคุณไปยัง ‎ดาวประจำเมืองดวงโตที่คุณเจอเสมอ
‎- ตรงนี้ ‎- แล้วก็ตามเจ้านั่นไป
‎- มันจะนำคุณไปหาน้ำ ‎- จริงเหรอ
‎งั้นทั้งหมดนี้ก็มีรากฐานอยู่บนแผ่นดินที่นี่
‎- ใช่แล้วครับ ‎- โอ้โฮ
‎ตรงนี้ทางฝั่งนี้ คุณจะเห็นรอยเท้าสุนัขบนนั้น
‎ครับ
‎เรามีจิตวิญญาณสุนัขตัวโตบนนั้น
‎ซึ่งเราเรียกว่าสุนัขดุงกัน ‎และนั่นก็คือรอยเท้าของเขาบนนั้น
‎อย่างที่คุณเห็นได้ไกลๆ ตรงโน้น ‎คุณจะเห็นหน้าผาหินได้ในตอนนี้
‎นั่นคือที่ที่สุนัขในเรื่องเล่านั่น ‎เริ่มเดินทาง ตรงโน้นน่ะ
‎จากนั้นพระราชาก็จะเสด็จมาที่นี่ ‎พร้อมมเหสีทุกองค์รวมเจ็ดองค์ นั่งลงตรงนี้
‎และคุณก็เห็นทิวทัศน์ได้แล้ว ‎ดังนั้นคุณก็เห็นเผ่าอื่นๆ ที่เข้ามาได้
‎ทางฝั่งตะวันออกของเรานี่ ‎คุณมีชาวเอ็มบาบารัม
‎และทางเหนือของเรา คุณก็มีเผ่าคูคูดุงกัน
‎ซึ่งเข้ามาในพื้นที่นี้ด้วยเหมือนกัน
‎งั้นนี่ก็เล่าเรื่องราวของน้ำให้เรารู้
‎เรื่องราวที่ว่าสุนัขนั่นมาจากไหน
‎ใช่ เพราะมีแผนที่อยู่ข้างหลังคุณที่มีหน้าสุนัขนั่น
‎- ดีจัง ‎- มันชี้ไปยังบริเวณนั้น
‎หินสีเทาอมฟ้าตรงโน้น ‎คือที่ที่เคยเป็นส่วนที่ลึกที่สุดของมหาสมุทร
‎และบริเวณที่เรายืนอยู่ตอนนี้ ‎ก็เป็นด้านตื้นของท้องทะเลนั่น
‎ตรงนี้น่ะเหรอ
‎ตอนนี้ผมมีของดียุคก่อนประวัติศาสตร์มาให้แดรินดู
‎นี่คือฟอสซิลสัตว์ทะเล
‎ซึ่งนับอายุกลับไปได้ถึง 65 ล้านปีก่อน ‎ตอนที่ดินแดนแห่งนี้ยังอยู่ใต้น้ำ
‎นี่เคยเป็นส่วนหนึ่งของแนวปะการังจริงๆ
‎- ใช่แล้ว ‎- เมื่อ 400 ล้านปีก่อน
‎- พี่ชาย ขอบคุณครับ ‎- ไม่เป็นไร
‎- พระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก มีผืนน้ำอยู่ ‎- ใช่แล้ว
‎ในฐานะมัคคุเทศก์ ‎เป็นเรื่องสำคัญที่ต้องอนุรักษ์สิ่งนี้ไว้
‎เพราะมีประวัติศาสตร์อยู่มากมายที่นี่ ในพื้นที่นี้
‎ผมก็แค่หวังว่าผู้คนจะรู้ว่า ‎แผ่นดินนี้เก่าแก่แค่ไหนและงดงามแค่ไหน
‎และพวกเขาจะเดินจากไป ‎โดยที่อยากอนุรักษ์มันไว้
‎ประสบการณ์แต่ละครั้งนำผมกลับมายังคำถามเดิม
‎เราควรจะทำอะไรกัน
‎มันเตือนให้ผมนึกถึงเวลาที่เราใช้กับบรูซ พาสโค่
‎เราจะเรียนรู้ให้มากขึ้นได้ยังไง ‎จากชนพื้นเมืองทั่วโลก
‎มี… ดูจะมีสิ่งวิเศษอยู่มากจริงๆ ในอดีต
‎- ใช้ชาถ้วยหนึ่ง ‎- ใช้ชาถ้วยหนึ่ง
‎- เหมือนที่เราทำอยู่ ‎- ใช่ นั่งลง เอากาน้ำชาคุณมา
‎หาคำตอบว่าชาแบบไหน ‎ที่หญิงชราและชายชราชอบ
‎- พวกเขาใส่นม หรือพวกเขาใส่น้ำตาล ‎- โอเค
‎- และความใส่ใจแบบนั้น… ‎- ความเคารพนับถือ ครับ
‎เราเอาอาหารมาวางบนโต๊ะ
‎เราแบ่งปันกันกิน และพูดคุยเรื่องความยั่งยืน
‎นี่ไม่ใช่ยาวิเศษที่แก้ไขทุกอย่าง นี่คือการสนทนา
‎และการสนทนานั่นก็จะสร้างสรรค์ที่ที่ดีขึ้น
‎แต่ไม่ใช่แค่กับชนพื้นเมือง ‎มันเป็นการสนทนากันเองด้วย เราเลิก…
‎- สื่อสาร ‎- รักกัน
‎- นั่นมันยอดมากครับ ‎- ผมรู้สึกขอบคุณคุณมากจริงๆ
‎- ขอบคุณมากครับ ‎- ครับ นั่นงดงามมาก
‎มันเรียบง่ายมาก
‎นั่งลง รับฟัง ‎โลกนี้เป็นโลกของเราที่ต้องแบ่งปันกัน
‎ขอบคุณครับ บรูซ
‎นี่คือโอกาสต่อไปของเราที่จะทำแบบนั้น
‎เราจะไปยังเขตป่าฝนเกอร์รินกัน
‎เพื่อพบกับซอนย่า ทาคาอู เจ้าหน้าที่สื่อสาร
‎และฟิล ริสท์ ซีอีโอ ทั้งคู่มาจาก ‎เกอร์รินกันอะบอริจินัลคอร์ปอเรชั่น
‎ผมชื่อฟิล ริสท์
‎ผมเป็นเจ้าหน้าที่บริหาร
‎ศูนย์จัดการที่ดินและทะเลของอะบอริจิน ‎ที่มีชื่อเสียงที่สุดในควีนส์แลนด์
‎แต่ก็รวมถึงทั่วทั้งออสเตรเลียด้วย ‎มีพวกเราอยู่เก้ากลุ่ม
‎และพื้นที่ที่เราดูแลก็มีขนาดใหญ่
‎ออสเตรเลีย ‎มีประวัติศาสตร์ดำมืดมากเกี่ยวกับวิธีการ
‎ที่ประเทศนี้ปฏิบัติต่อชาวออสเตรเลียพื้นเมือง
‎และยิ่งมีคนที่เข้าใจและตระหนักรู้
‎ถึงการต่อสู้ของชาวออสเตรเลียพื้นเมือง ‎โดยรวมมากขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งดีเท่านั้น
‎เรามีคำกล่าวนี้ในหมู่พวกเรา ที่ว่า
‎ปกติแล้วจะเป็นพ่อกับลูกชาย ‎ที่จัดการกับเรื่องหนักหนาจริงๆ
‎และเมื่อผู้เป็นพ่อไม่ไหวแล้ว เขาก็จะวางหอกลง
‎แล้วลูกชายก็จะคว้ามันขึ้นมาและสู้ต่อ ‎ถ้าคุณจะพูดอย่างนั้น
‎เรื่องนั้นเปลี่ยนไปแล้วในตอนนี้ ‎และไม่ใช่ลูกชายมากนักหรอกที่เป็นคนสู้
‎ตอนนี้เป็นลูกสาวที่คว้าหอกนั่นขึ้นมาเพื่อเรา
‎แต่พวกคุณก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนั้นด้วย ‎ความเต็มใจที่จะรับฟังและเรียนรู้ของคุณ
‎และมันก็กลายเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของสิ่งที่นำการเปลี่ยนแปลงมา
‎ออสเตรเลียเป็นหนึ่งใน ‎ประเทศที่ร่ำรวยที่สุดในโลก
‎แต่ในหัวใจของออสเตรเลีย
‎คือการต่อสู้ดิ้นรนนี้ที่ดำเนินมาหลายชั่วอายุคน
‎ผมว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของ ‎การกลืนกลายเข้ากับวัฒนธรรมที่เป็นใหญ่นี้
‎และมีปัญหามากมายเกี่ยวกับเรื่องนั้น
‎เรื่องที่ผมตกตะลึงก็คือ
‎ทำไมจึงไม่มีการรวมเข้าด้วยกัน ‎ในแง่ของรัฐบาล
‎และคนอื่นๆ ที่นี่
‎เพื่อนำภูมิปัญญานั้นมาผนวกเข้าด้วยกัน ‎และสร้างประเทศที่ดีกว่าขึ้นมา
‎ผมมีปัญหากับเรื่องนั้น มีปัญหาจริงๆ กับคำถามนั้น
‎เป็นเวลาหลายปีที่คนผิวขาวในออสเตรเลีย ‎พูดว่าเราไม่ดีเท่ากับคนอื่นๆ
‎เรื่องนั้นจึงกลายเป็นแนวคิดที่ฝังแน่น
‎และก็มีปมเด่นปมด้อยที่บางครั้งผมก็อ้างถึง
‎ผมคิดว่าอะไรๆ กำลังเปลี่ยนไปในตอนนี้ ‎มันเปลี่ยนมาสักพักแล้ว
‎ผมรู้สึกถึงสิ่งที่คุณพูด และผมก็เห็นด้วย ‎ผมคิดว่าการเปลี่ยนแปลงกำลังมา
‎ผมรู้ว่ามีคนรุ่นใหม่ที่เปิดใจกว้างมาก
‎และหัวก้าวหน้า และ…
‎มันน่าตื่นเต้นสำหรับผมที่ได้มานั่งคุยกับพวกคุณวันนี้
‎เพราะคุณพูดถึงเสียงของคุณอยู่
‎และถ้าเราช่วยเผยแพร่คำพูดนั้น ‎ออกไปได้ไม่ว่าทางไหน
‎และทำให้เสียงคุณดังขึ้น ถ้าจะพูดแบบนั้น…
‎- ขอบคุณครับ ‎- ผมซึ้งใจจริงๆ
‎เรารักคุณ
‎- นี่เป็นเรื่องที่เจ๋งที่สุดที่เรา… ‎- เราเก็บคุณไว้ได้มั้ย
‎เราไม่อยากให้คุณไปเลย
‎- ระวังนะ เราอาจ… ‎- คุณจะไม่มีวันกำจัดเราทิ้งได้
‎ชาวอะบอริจินควรมีส่วนร่วมอย่างมาก
‎กับประเด็นปัญหาของโลกที่เราเผชิญอยู่ทุกวันนี้
‎คุณไม่มีทางแก้ไข ‎สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติได้โดยไม่คิดถึง
‎ความเชื่อมโยงภายในเหล่านั้น ‎ที่อยู่ในสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ
‎โอเค แซ็คกับแดริน
‎เรามีแขกพิเศษมากๆ ที่จะแนะนำคุณให้รู้จัก
‎นี่คือโคอา
‎ไง โคอา
‎ไง เจ้าหนู มันขี้ตื่นมาก ขี้อายมาก
‎มันเป็นหมาป่าดิงโก้ป่าฝนพันธุ์แท้
‎ดิงโก้ในประเทศนี้ถูกป้ายสีให้เป็นผู้ร้ายอย่างหนัก
‎ในปัจจุบัน ‎มันเป็นสงครามระหว่างอุตสาหกรรมปศุสัตว์
‎และคนที่อยากปกป้องและรักษาพวกมันไว้
‎ดิงโก้จัดอยู่ในสกุลคานิส
‎เช่นเดียวกับสุนัขป่า ไคโยตี้ ‎สุนัขจิ้งจอก และสุนัขบ้าน
‎และขณะที่มันดูน่ารักน่ากอด
‎ดิงโก้ป่าก็เป็นนักล่าที่ดุร้าย ‎เหมือนกับสัตว์กินเนื้อส่วนใหญ่
‎ปัจจุบันในรัฐควีนส์แลนด์ ‎มีกฎหมายนิติบัญญัติอยู่สองฉบับ
‎ซึ่งหลักๆ แล้วอยากกวาดล้างพวกมันให้สูญพันธุ์ไป
‎ในฐานะชาวอะบอริจิน เรารู้ว่าเจ้านี่
‎มีคุณค่าอย่างยิ่งในสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ
‎มันเป็นนักล่าขั้นสูงสุดของออสเตรเลีย
‎และเพื่อให้ระบบนิเวศ ‎หรือสิ่งแวดล้อมใดๆ รักษาสมดุลไว้ได้
‎คุณก็ต้องมีนักล่าขั้นสูงสุด
‎ถ้าคุณปล่อยมันไว้ตามลำพัง ‎เพื่อให้มันทำหน้าที่เป็นผู้สร้างสมดุลในธรรมชาติ
‎ทุกอย่างก็จะสมดุล
‎เราได้รับการสั่งสอนเมื่อเติบโตขึ้นมา ‎ให้ปล่อยธรรมชาติไว้
‎มันรู้วิธีดูแลตัวเอง มันไม่ต้องการเรา
‎ดิงโก้กับชาวอะบอริจินมีความเหมือนกันมากกว่านี้
‎เราถูกยิง เราถูกวางยา และเราก็ติดกับ
‎และเมื่อฉันบอกว่าติดกับ ‎นั่นคือเคยมีการค้าทาสผิวดำในประเทศนี้
‎ซอนย่าเปิดหูเปิดตาเรา ‎ด้วยความจริงอันโหดร้ายของความคล้ายคลึง
‎ระหว่างชาวอะบอริจิน ‎กับหมาป่าดิงโก้ออสเตรเลีย
‎เราก้าวมาไกลกว่าเดิมนิดหน่อย ‎แต่ยังต้องไปอีกไกลมาก
‎ถึงจะเปลี่ยนกรอบความคิดแบบอาณานิคมนั่น
‎ซึ่งถูกผลักดันอย่างแรงกล้าในประเทศนี้ได้
‎มันน่าทึ่งนะครับ ‎ความคล้ายคลึงที่คุณดึงออกมาได้นั่น
‎ถ้าเราปล่อยให้ดิงโก้เป็นอิสระ และทำอะไรๆ ‎ได้แบบที่มันจะทำตามปกติในธรรมชาติ
‎ทุกอย่างอาจพบจุดสมดุลของมันอีกครั้ง
‎มันดูคล้ายกัน ถ้าผู้คน ‎รับฟังเสียงของชนพื้นเมืองมากขึ้น
‎ทุกอย่างก็จะพบสมดุล
‎เมื่อคุณนำวิทยาศาสตร์ของโลกตะวันตก ‎และนำความรู้พื้นเมืองมารวมกัน
‎ก็มีทางออกที่สวยงามอยู่ที่นั่น
‎- แน่นอนครับ ‎- ที่อาจเกิดขึ้นได้เพื่อสิ่งแวดล้อม
‎วัฒนธรรมอะบอริจินเป็นของโลกนี้
‎และถ้ามันเป็นวัฒนธรรมเชิงวิถีชีวิต ‎ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกนี้
‎งั้นก็ขึ้นอยู่กับเราทุกคน
‎- ที่จะซาบซึ้งกับมัน ‎- ซาบซึ้งกับมัน แน่นอนครับ
‎ผมรอจะแบ่งปันเรื่องนี้ ‎กับคนมากที่สุดเท่าที่ผมทำได้ไม่ไหวแล้ว
‎ความจริงที่ว่าแซ็คกับแดริน ‎อยู่ที่นี่และกำลังรับฟังมีความหมายมาก
‎เพราะมีคนฟังเสียงของชาวอะบอริจินในที่สุด
‎และจากจุดนั้นไป
‎ก็คือผลกระทบต่อเนื่องนั้น ‎ที่เมื่อคุณแบ่งปันสิ่งที่เป็นเชิงบวก
‎นั่นก็จะเป็นเรื่องดี ‎ไม่ใช่แค่กับชาวอะบอริจิน แต่กับทุกคน
‎และที่สำคัญที่สุด ‎คือสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ
‎เมื่อเป็นแบบนั้น คุณก็กำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง
‎รู้มั้ย ฉันเดินจากมาจากสิ่งเหล่านั้น…
‎หัวใจฉันจะระเบิดให้ได้
‎การได้พูดคุยเรื่องพวกนี้กับชาวบ้านน่ะ มันซับซ้อน
‎- แน่นอน ‎- มันมีหลายแง่มุมมากที่แตกต่างกันไป
‎แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้
‎คือบรูซ พาสโค่พูดถูก
‎เราต้องนั่งลงคุยกัน
‎การนั่งอยู่ตรงนั้น อยู่กับพวกเขา
‎สัมผัสได้ถึงพลังงานนั่น…
‎ใช่แล้ว
‎และได้ถกประเด็นกันอย่างซื่อตรงและเปิดเผย
‎ฉันว่านั่นคือพลังพิเศษที่เราขาดไปในโลกนี้ รู้มั้ย
‎ใช่ ฉันรู้ว่านายหมายถึงอะไร ‎โลกนี้ใหญ่กว่าสนามหลังบ้านเรา
‎โรงเรียนเรา หรืองานของเรามาก รู้มั้ย ‎เราได้เห็นมันในหลายทางจริงๆ
‎ฉันกลับมาพร้อมกับ… ‎ความรู้สึกเห็นคุณค่ากว่าเดิมมาก
‎- มันรู้สึกพิเศษจริงๆ เนอะ ‎- นี่แหละ ฉันมีความสุข
‎ฉันคิดออกแล้วว่าอยากทำอะไร ‎ไปตลอดชีวิตที่เหลือ ฉันอายุ 33
‎ทำได้ดีทีเดียว
‎- ซีซั่นที่ 53 ของรายการเที่ยวติดดิน ‎- ฉันอยากเป็นเดวิด แอทเทนเบอเรอห์
‎เราเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ ‎และเราก็อาจไม่มีวันแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในอดีตได้
‎แต่เราสามารถใช้เวลา ‎เรียนรู้ประวัติศาสตร์ของคนอื่นๆ
‎และรับฟังเสียงของพวกเขาในวันนี้
‎ถึงแม้พวกเขาจะยังต้องไปอีกไกล
‎ออสเตรเลียก็เริ่มทำการพูดคุย ‎และยอมรับผู้ที่อยู่มาก่อน
‎ทุกประเทศที่ยังไม่ได้ทำแบบนั้น ‎ควรทำตามตัวอย่างนั่น
‎ทุกคนควรได้มีที่นั่งที่โต๊ะประชุม
‎เพื่อจะได้มีคนรับฟัง ‎เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการอภิปราย
‎โลกใบนี้ไม่ใช่ที่ที่ใหญ่ขนาดนั้นอีกต่อไปแล้ว ‎เราทุกคนเป็นเพื่อนบ้านกันแล้วตอนนี้
‎แม้แต่เรื่องเล็กน้อยที่สุดที่เราทำ ‎ไม่ว่าดีหรือร้าย ก็ส่งผลต่อกันและกัน
‎ใช่ครับ เราร่วมกันอนุรักษ์วัฒนธรรมในวันวานได้
‎และในขณะเดียวกันก็วางแผนเพื่อวันพรุ่งนี้ที่ดีขึ้น
‎แต่เราต้องทำแบบนั้น ‎ด้วยการทำงานร่วมกันทุกคนในวันนี้
‎(ทีมเที่ยวติดดินยอมรับเจ้าของดั้งเดิม ‎ของแผ่นดินทั่วออสเตรเลีย)
‎(เราเคารพผู้อาวุโส ‎ในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต)
‎(ผู้เก็บความทรงจำ ประเพณี วัฒนธรรม)
‎(และความหวังของชาวอะบอริจิน ‎และชาวเกาะช่องแคบทอร์เรสทั่วประเทศไว้)
‎คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร