Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
TYLKO DLA PERSONELU
Dobry wieczór, panie i panowie. Witam we włoskim Trieście.
Mamy tu sztorm znad Adriatyku
i zaginionego agenta CIA w pokoju 620 hotelu Grand Hotel Castelletto.
Tu kwatera główna w Londynie.
Transmisja na żywo działa.
Możemy zaczynać.
Tu Faraday. Ekipa na szóstym piętrze.
- Agentko Hall, oddaję głos. - Przyjęłam.
Ekstrakcja, zameldujcie się z pozycji.
Macie się uwinąć w 45 sekund. Transport, czekajcie w gotowości.
Na pozycji.
Chcę dorwać gnoja żywcem, Brennan.
A co, to gwiazda softballowej reprezentacji CIA?
- Na pozycji. - Nie zastrzelcie typa.
Zapłacić też rachunek za barek?
Tak, weźcie rachunek. Langley na pewno odda.
Dobra. Czekajcie na sygnał.
Faraday, wchodź.
- Na kolana! - Teren zabezpieczony.
- Nie strzelajcie! - Mamy cel.
Czysto!
Przesyłka zapakowana.
Potwierdzam. Mamy dysk.
Ruszajcie.
Zmieniłem zdanie.
Chciałem się poddać w ambasadzie.
Dobre wieści: już nie musisz.
Jesteśmy na schodach.
Rayner, idą do ciebie.
Przyjąłem.
Pięć sekund do wyjścia.
Padnij!
Co się stało?
Rayner nie żyje. Wyjdźcie tyłem.
Przyjąłem.
Co się dzieje?
Idziemy!
Jaki jest plan?
Ekstrakcja przez kanał!
Nie strać tych danych, Brennan.
- Dostał! - Po Gloverze.
- Wsparcie! - Kto to?
Strzelają do nas!
Zostańcie tam. Za pięć minut dotrze wsparcie.
- Za trzy będziemy u celu. - Nie.
Serio, Rox. Zaufaj mi.
Dobra. Zezwalam.
- Ruszajcie. - Idziemy!
- Zabrać go stąd! - Za mną!
Boże! Proszę!
Faraday, słyszysz mnie? Nick? Czy ktokolwiek mnie słyszy?
- Faraday, podaj pozycję. - Nick, gdzie jesteś?
Jestem w punkcie ekstrakcji. Cel jest ze mną.
ZWIĄZEK
...powie, co nas dziś czeka.
Dzięki, Mitch. Jestem Dan Farrell.
Nasza ekipa pogodowa w New Jersey...
- Cholera. - Zrobiłam ci kawę.
Dzięki.
Na wynos.
Wyrzucasz mnie?
Jestem za stara na poranne pogaduchy, Michael.
Dobrze się w nocy bawiłam, ale mamy już ranek.
Kurde, Nicole. Serce z kamienia.
Spodziewałaś się tego, kiedy mnie poznałaś?
Byłam twoją nauczycielką w siódmej klasie, więc nie.
Zawsze zaliczałaś mi przedmiot.
Popatrz tylko. Po tylu latach wciąż mnie uczysz.
- To co, do zobaczenia? - Pewnie tak.
- Cześć, Gary. - Mike.
- Cześć, mamo. - Hej.
Fajny gajer. Nadal robisz na przedmieściach?
Gary pracuje w banku.
- Jako ekspedient? - Jako menadżer.
Pani Hoffman.
- Hej, mamo. - Nicole Hoffman.
Jesteś jak FBI. Wszędzie masz wtyki?
Przed twoją matką nic się nie ukryje. Nie w Jersey.
Jej Gary wciąż pracuje w banku?
Nie, zwolnili go.
Sprzedaje hot dogi pod Alcatraz. Smutna sprawa.
Kiedy ten ślub Ronniego?
Za parę tygodni.
Potrzebuję konkretnej daty. Muszę się umówić.
- Z kim? - Do manicurzystki.
Trzeba rezerwować z wyprzedzeniem.
Nie chcę skończyć u Josie.
- Tylko nie Josie! - Nie cwaniakuj.
- Kiedy ślub? - W niedzielę za dwa tygodnie. Pa.
Z panią Hoffmanową?
„Panią Hoffman”.
Owszem. Dwa razy.
No, półtora na pewno.
Nie pamiętam jej ze szkoły.
Może byś pamiętał, gdybyś bywał na lekcjach.
Jak lubisz starsze,
to parę niezłych lasek grywa w madżonga z moją babcią.
- Z twoją babcią bym się umówił. - Chyba na kolację o 16.30.
Co tak późno?
- Nie, ja stawiam. - Jak? Jesteś równie spłukany jak ja.
Po pierwsze nikt nie jest tak spłukany jak ty.
Po drugie dostałem dziś zaliczkę, więc luzik.
- Dzięki. - No.
- Dobra. Trza się odlać! - Słusznie.
Dostałeś zaliczkę? Spoko.
A ty co, i brzydki, i głupi? Nie ma żadnej zaliczki.
Billy nie ma roboty. Złożymy się. Wyskakuj z kasy.
Powiem szczerze. Nie wiem, co w nim widzisz.
Mam dobre przeczucie, szefie.
Jeśli przypomina gościa, którego znałam, to nada się idealnie.
Jeszcze jednego, Jimmy.
Jasne, Mike.
Kto pierwszy trafi orzeszkiem do szklanki za barem, stawia drinka.
O w mordę.
Cześć, Mikey.
Roxanne Hall. Co ty tu robisz?
A jak myślisz? Przyszłam się napić.
- Jesteś tu sam? - Tak.
Nie.
Randka?
Wybacz. Po prostu mnie zaskoczyłaś.
Mnie zaskoczyło, że od liceum nie zmieniłeś fryzury.
Ale fryzjera to szanuj.
Dwa szoty.
- OK. - Umiesz już pić?
Zawsze umiałam.
A pokazać ci mój zarzygany smoking?
Wciąż masz smoking z liceum?
- Tak. - Serio?
I wciąż pasuje.
Szaleństwo.
Tyle razy sobie wyobrażałem, że się tu pojawiasz.
I jak wyszło?
Teraz nie masz bikini.
Ciągle tańczysz breakdance na ulicy?
Co sobotę. I wiesz co? Laski wciąż na to lecą.
Nie pamiętam, żeby kiedyś leciały.
A Isabella?
- Chciała, żebym była zazdrosna. - Leciała na moje ruchy.
Wiesz, takie.
O Boże. Ona ma szóstkę dzieci z Mattym Museem.
- I kolejne w drodze. - A ty?
- Co? - Masz dzieci?
Czy mam dzieci? O nie. A ty?
O żadnym nie wiem.
Talent cię opuścił, Mikey.
Zapomniałam, jakie dobre są te frytki.
Wiele rzeczy zapomniałaś, kiedy poszłaś na studia.
Paterson to nie twoje klimaty?
Tak jak i studia.
- Właśnie słyszałem. - Tak?
Co konkretnie?
Że tuż przed finałem złamałaś żuchwę rozgrywającemu drużyny kosza i cię wylali.
To był środkowy. I złamałam mu nos.
- Czym skorupka nasiąknie za młodu... - To nie tak.
On poszedł z moją przyjaciółką na randkę, a ona rano nic nie pamiętała.
Na uczelni mieli to gdzieś, więc... zaszło, co zaszło.
I machnęłaś ręką na studia?
Nie. Wymieniłam je.
Na co?
Na kręgosłup moralny.
Może już pójdziemy?
Dopiero się rozkręcamy. Nie dokończymy partii?
Nie mówię, żeby się rozejść.
Tylko...
pójść w inne miejsce.
O w mordę!
Gdybym się spodziewał rajdów, nie jadłbym tylu frytek!
Znowu tutaj. Pamiętasz tę ławkę?
Tu wyznałeś mi miłość.
Zawsze starałem się być romantykiem. Wszystko, żebyś się uśmiechnęła.
Muszę odebrać. Gdyby to nie było ważne...
- Mike. - Jedną chwilkę.
Zaczekaj. Tylko chwilę.
- O nie! - Uwielbiałaś to!
Nie śpiewaj.
Nie mam czasu dla chłopaków
Co na ulicy robią taki rejwach
Na to poleciałam?
- Byłaś młoda i głupia. - Nie byłam głupia.
- Naiwna. - Tak, naiwna.
No.
Szkoda, że potem wyjechałaś.
- Nie mów o tym. - Dobra.
Nie psuj tej chwili. Jest miła.
Przepraszam.
...do Jersey
...do lunaparku
Muszę się do czegoś przyznać.
Miałam ukryty powód, żeby cię tu przywieźć.
Tak? Chciałaś mnie porwać, co?
Tak, coś w tym stylu.
Wybacz, Mikey.
Co, do...
Dzień dobry.
Witaj w Londynie, Mikey.
Co jest, Rox? Gdzie jest Jersey?
Tam, gdzie zawsze. Ale ty nie.
Co?
Nie, byliśmy na Point.
Byłem czarujący, pamiętasz? Grało „Jersey Girl”...
Potem wstrzyknęłam ci środek uspokajający i przewiozłam cię do Wielkiej Brytanii.
Nie. Muszę iść do pracy.
Nie mogę się znowu spóźnić. Brygadzista mnie zabije.
Niezła pobudka, co, Mike?
- A ty to kto? - Tom Brennan.
Sekcja 12-25.
- Co? - Szef Roxanne.
Choć czasem nie czuję się szefem.
Karnie wykonuję rozkazy.
Tylko nie zawsze moje.
- Co to za think tank? - Think tank. Dobre.
Ja podaję się za pilota.
Ma czapkę i w ogóle.
- Co? - Kupię ci śniadanie. Prowadzisz.
Rox, co...
Potrzebuję odpowiedzi.
Co chcesz wiedzieć?
Jak to co? Jestem porwany?
Pewną wskazówką może być to,
że ktoś rzucił ci kluczyki do SUV-a za 200 tysięcy dolarów
i chce ci postawić śniadanie.
Zwykle ogarniam to śrubokrętem. Tu nie ma gdzie włożyć kluczyka.
Mike.
Tutaj.
- Niech ktoś wyjaśni, co jest grane. - Już niedługo, Mike. W prawo.
- Może jedź po właściwej stronie. - O cholera!
Co, do...
- Co on robi? - Właściwej, czyli lewej.
- To mów jaśniej. - Pierwszy raz w Londynie?
- A jak sądzisz? - Pierwszy raz poza domem.
Czyli nie pracujesz w think tanku.
Nie. Pracujemy w Związku.
Jakim związku?
Połowa wywiadu o nas nie wie. Druga połowa żałuje, że wie.
Czyli to coś jak FBI?
Tak. Tylko my coś robimy.
I nie nosimy kurtek z wielką nazwą agencji.
Super sprawa. Ale co ja tu robię?
Dwa dni temu w Trieście posypała się misja przechwycenia zbiegłego agenta CIA.
- I dlatego ja jestem w Londynie? - Owszem.
Wybaczcie, że nie nadążam, ale musicie to trochę rozwinąć.
To wyjątkowa organizacja, bo nie werbujemy z Princeton czy Harvardu.
Nie chcemy śmietanki Yale ani tenisistów z Oksfordu.
Szukamy niedostrzeganych.
Niewidzialnej armii, która pilnuje, żeby świat dalej się kręcił.
Cwaniaków, nie wykształciuchów.
Takich, co umieją harować.
Budują miasta, obsługują linie produkcyjne.
To właśnie my. Jesteśmy skuteczni.
I tego się od nas oczekuje, bo nikt nigdy nie dał nam nic za darmo.
Potwierdzam.
Cześć. Trzy kanapki z bekonem i trzy czarne kawy na wynos.
- Ketchup czy brązowy sos? - Ketchup. Dzięki.
- Co to jest brązowy sos? - Pojęcia nie mam.
To twoi ludzie?
Moich byś nie zauważył.
To jest Derek Mitchell.
Były analityk CIA. Zbiegł ze ściśle tajnymi danymi.
Jego zgarnialiście w Triaście?
- W Trieście. - Ale nawaliliście.
Tak, nawaliliśmy.
Teraz Mitchell ma dziurę zamiast twarzy, dane wyparowały, a my jesteśmy w dupie.
- Wiesz, jak na to mówią? - Nie mam pojęcia.
Kosmiczna Igła? Różdżka Harry’ego?
Wieża BT. A wiesz, jak my na to mówimy?
„Dom”.
Spójrz tutaj.
Skąd wzięli moje rzeczy?
Popatrz.
Juliet Quinn, pseudonim „Licytatorka”.
Sprzedaje dokumenty na czarnym rynku w Londynie
w imieniu nieznanego sprzedawcy.
Tego, kto zabił waszych ludzi i ukradł dane.
Musisz pamiętać takie szczegóły, jeśli chcesz zaliczyć test.
Jaki test?
- Na wejście. - Nie lubię testów.
O w mordę!
Za dwa tygodnie skradzione dane trafią pod młotek.
Musimy wziąć udział w aukcji.
I tu wkraczasz ty.
- Cześć, Athena. - O czym on mówi? Ja?
- Jakieś problemy medyczne? - O żadnych nie wiem.
- Przyjmujesz jakieś leki? - Wczoraj środek uspokajający.
- To się liczy? - Nie.
O co ci chodziło z „wkraczasz ty”?
Mitchell nie wykradł kodów atomowych
czy planów tajnej bazy rakietowej.
To były dane osobowe każdego,
kto kiedykolwiek służył dowolnemu państwu Zachodu.
Każdego miejscowego policjanta, każdego komandosa.
Każdego agenta MI5, MI6, FBI, CIA.
I tak, Związku też.
Jeśli trafią w niepowołane ręce,
nie będziemy w stanie dłużej chronić obywateli.
Ale potrzebujemy kogoś czystego.
Jeśli wyślę kogoś, kto mógłby pozować
do kalendarza najbardziej obiecujących agentów FBI,
to rozwalą mu łeb i już po misji.
Potrzebujemy kogoś świeżego.
Kogoś, kto jest nikim.
Zgadza się.
Proszę bardzo.
Siema, koleś.
Co, do... Rox, co jest?
Takiś twardziel?
Co?
- Tak jest. - Typie!
- No co? - Co?
Pokaż, co potrafisz. Za ładny jesteś na twardziela.
- Pozory mylą. Wychowała mnie ulica. - Tak? Chyba ulica Sezamkowa.
- Nie połam świeżaka. - I proszę.
Mówisz, że ci mało?
To dawaj, Elmo. Pokaż, co potrafisz.
Dobra, nada się.
To Frank Pfeiffer, specjalista fizyczny.
Zacząłeś mówić, że nie wiesz, czy się nadajesz.
Według mnie to dobry znak.
Ja też nie wiem, ale Roxanne w ciebie wierzy.
Do wieczora się zdecyduj.
Potrzebujesz kogoś, kto jest nikim? To może kogoś z tych ludzi?
- Nie to miałam na myśli. - Jasne, to był komplement.
Wczoraj obudziłem się w Paterson przy Nicole Hoffman.
Od dawna o tobie nie myślałem. A dziś mam dla ciebie narażać życie?
- To bez sensu. - Chwila, moment.
- Spałeś z naszą nauczycielką? - Nie o tym rozmawiamy!
No to o czym, Mike?
Dlaczego ja? Nie widziałaś mnie od 25 lat.
Koleś, który nawet nie mrugnie okiem, gdy stoi setki metrów nad ziemią.
Była gwiazda sportu.
Ktoś, na kim mogłam polegać.
A ja mam polegać na tobie. A ty zniknęłaś.
Poszłam na studia! Nie dramatyzuj.
- Nie. Zniknęłaś. - To przez Związek. Nie chciałam.
Skąd niby miałem wiedzieć?
Przepraszam.
Nie prosimy o deklarację na całe życie.
Chodzi o jedną operację. Tyle.
Bilet do domu pierwszą klasą.
Dziś wylot. Jutro będziesz w barze.
Stary bar, stary stołek, starzy znajomi.
Twój wybór.
Roxanne Hall?
Co? Skąd wiesz, mamo?
Wiem wszystko.
- Na pewno się martwisz, ale wyjaśnię. - Zawsze ją lubiłam.
Jest ładna i inteligentna.
Pochodzi z dobrej rodziny. Ma ambicje.
- Co ona knuje? - Nic. Mogę...
Wracasz do domu?
Ta mina musi oznaczać, że nie.
Tak, słyszę, jaką masz minę. Jestem twoją matką.
Boże. To ciebie powinni zwerbować.
Dobra. Muszę lecieć.
Ucałuj ode mnie Roxanne
i nie odkładaj mowy na wesele na ostatnią chwilę.
Chwila, mamo...
Dzięki.
Wchodzę w to. Tylko mów mi „James Bond z Jersey”.
Zero-zero-spierdalaj?
Tak jest.
Standardowo przeszedłbyś półroczne szkolenie
ze wszystkiego, co musi wiedzieć agent Związku.
Ale mamy tylko dwa tygodnie.
Zrobimy, co możemy.
- Jakieś alergie? - Nie.
Fobie?
Na punkcie wysokości? Pająków?
- Zobowiązań? - Nie.
- Ile palców zmieścisz w odbycie? - Przestań.
- To ewaluacja psychologiczna. - A co ma do psychologii odbyt?
Poczytaj Freuda.
Jaką masz relację z ojcem?
Nie żyje, więc teraz mniej się kłócimy.
Cholera!
Mike, to jest...
W sumie nieważne. Nazywamy go „Brygadzista”.
Dlaczego tak?
- Bo byłem brygadzistą. - Rozsądnie.
Jeździłem wózkiem widłowym w sortowni Amazona w Fort Worth.
Ogarniałem 10 000 paczek na godzinę i przeprogramowałem cały ich system.
Podwoiłem wydajność i zwolnili połowę kierownictwa.
Urzekła mnie twoja historia.
Biegnij do krawędzi.
Jeśli zatrzymasz się, zanim powiem, oblewasz.
Jeśli zwolnisz, oblewasz.
Jeśli to zdejmiesz, oblewasz.
A jeśli spadnę i się zabiję, to też oblewam?
Owszem.
Jak na gokartach w Jersey.
To potrafię.
Kierownica jest po złej stronie. Gokartów takich nie robią.
Spróbuj znowu.
To test na pamięć i refleks.
Przeczytam serię liczb. Masz je potem powtórzyć.
Dobra.
Jeden, siedem, dziewiętnaście, osiem, pięć, trzy, dziesięć.
Jeden, siedem, dziewię...
- Jezu. - Refleks kiepski.
- Dokończysz liczby? - Już nie pamiętam.
Dobra. Pamięć kiepska.
Refleks wciąż kiepski.
Start!
- Oblewasz! - Kurde!
Musisz mi ufać, Mike.
Koleś zaraz cię uderzy. Gdzie popełniłeś błąd?
Zagadałem do jego dziewczyny.
- Cholera. - Ręce.
Oto twoja nowa tożsamość.
Jest jak ty, tylko odnosi sukcesy.
„Ed Weston”?
To twój lewy życiorys. Naucz się na pamięć.
Tego wszystkiego?
Tak. A co, wolałbyś się zająć naprawą jakiegoś mostu?
W Amazonie byłeś równie uroczy?
- Jak się nazywasz? - Ed West.
- Ile masz lat? - 47.
- Skąd? - Z Bostonu.
- Nie słyszę akcentu. - Boston! „Zaparkuj samochód!”
Start!
Masz rodzinę?
Podobno poznałem dziewczynę ze snów, ale jak głupek dałem jej odejść.
To dopiero są rajdy.
Stój!
To anonimowa aukcja.
Każdy kupiec licytuje zdalnie za pomocą urządzenia,
które zapewni Licytatorka.
Pięć milionów w gotówce z góry i weryfikowalne konto bankowe.
To warunek, by je dostać.
Jersey Boy musi je odebrać osobiście.
Zrobisz to pod pomnikiem w Seven Dials.
Prosta wymiana: kasa za urządzenie. Cały czas będziemy cię obserwować.
Dobra. Pytania?
To niebezpieczne?
- Bułka z masłem. - Dobra.
No. To znaczy wiesz.
Chyba że nie.
Odmeldujcie się.
Dach na pozycji.
Furgon na pozycji. Czekamy cierpliwie.
Athena i Frank na pozycji.
Dobra.
Jeden w komorze, 14 w magazynku.
W zapasowym 15. W sumie 30 kul.
Jedziesz tekstem Wu-Tang Clanu?
A jak zabraknie mi amunicji?
Rzuć czymś ciężkim.
- Rasowy brygadzista. - No.
- Mike. - Co?
- Twoje pięć milionów. - O kurde.
Dzięki, kochanie.
No dobra. Już po nim.
Jesteś, Rox?
- Widzę cię. - Jakaś lekka ta torba.
Spodziewałeś się kasy w bilonie?
Nie wiem.
W sumie nie pytałem. Ile zarabia agent Związku?
Dycha za godzinę plus dentysta.
Tak mało dla gościa z twoją kasą?
Będziesz negocjował z kobietą ze snajperką?
Słuszna uwaga.
Tak myślałam.
Jestem pod pomnikiem.
Zaczynamy. Wszyscy na pozycje.
- Masz drobne, stary? - Cholera.
- Nie. - Co to za koleś?
- Jakiś dziwak? - Nie, to nie to.
- Szukasz Licytatorki. - Co?
Chodź za mną i wyłącz słuchawkę.
- Czekaj. - Dokąd idziesz?
- Dokąd on idzie? - Mike!
Straciłem połączenie z jego radiem.
Mamy trzeciego gracza.
Szlag. Towarzystwo.
Kto go widzi?
Wróg porusza się Earlham Street.
Idziemy.
- Roxanne? - Minęli Monmouth Street.
Idę do Mike’a.
Tutaj są.
NUMER NIEZNANY
- Halo? - Dzień dobry, panie Weston.
- Gdzie on jest? - Chyba wszedł do pubu.
- Martin’s Row, za hotelem. - Za hotelem?
Dobra.
Idę. Ktoś jeszcze go widzi?
Dartmouth College.
Jestem fanką ich motta: „Głos pośród mroku”.
Bardzo poetyckie.
Motto brzmi „Głos wołającego na pustyni”.
Mają jednostki zmotoryzowane.
Dalej, niech ktoś tam dotrze. Trzeba ugasić ten pożar.
Poszukałam o panu trochę informacji.
I?
Niewiele znalazłam.
Cóż, nie lubię zostawiać śladów.
Mówimy tym samym językiem.
Zapraszam do męskiej toalety.
Czekają tam dalsze instrukcje.
Utknęliśmy.
Cholerny dostawczak mnie zablokował.
Cholera.
Te dalsze instrukcje to ty?
To jest Ricky. Przeliczy pieniądze.
Masz broń?
Owszem.
No to go wyjmij i odłóż.
Skąd jesteś?
Z Pat...
Z Bostonu.
- Znasz Buntownika z wyboru? - No.
Mój ulubiony film.
Nie gadaj.
Chłopak z nizin społecznych, ale umie liczyć.
No.
- Ujęło mnie to, wiesz? - Miło zobaczyć siebie na ekranie.
- Wszystko gra. - Doskonale.
Co teraz? Gdzie urządzenie?
W pana dłoni.
A więc nie spotkamy się osobiście.
Powodzenia na aukcji, panie Weston.
Łatwizna.
Zasłużyłem na awans, a przynajmniej na piwo.
- Szlag, kto to był? - Łatwizna, mówisz?
Padnij!
- Mówiłam „padnij”. - Przecież leżę.
Brygadzista, gdzie wsparcie?
Jazda!
O w mordę, co to za goście?
Imion bym się nie uczyła.
Biegnij!
- Na pewno? - Tak!
Weź urządzenie i biegnij!
...to słuchajcie nauczycielki.
Powtarzajcie za mną.
Nie będę rósł
I do szkoły nie chcę iść
By dorosłych papugować
Recytować jakiś pic
Mike, gdzie ty jesteś?
Chyba wpadł sobie do teatru.
Tak, pofruwaj z Piotrusiem Panem.
Po drzewach łazić pragnę całe dnie
Nie będę więc rósł
Nie urosnę Nie będę rósł
O nie
Nie ja
O nie
O nie!
Nie będę rósł
I krawata nie chcę mieć
Siedzieć gdzieś z poważną miną
Gdy za oknem letni dzień
Mike, gdzie jesteś?
Cholera! Uciekam! To jakiś labirynt!
Tak!
O w mordę.
O Boże. Dobra, nic mi nie jest.
Ty!
Żartujesz sobie?
Pomóż!
Rox, uważaj!
Ja pierdzielę.
Chodźcie. Ruchy.
Jedziemy.
Szlag.
Przepraszam.
- Jest do wyrzucenia. - Nic się nie wyciągnie?
Usmażyło mikroczip i system.
Jakby ktoś na to upadł, a potem wrzucił to do zlewu.
- Powiedz mu. - Sam mu powiedz.
- Nie, ty. - Ty mu powiedz.
To ich broń, szefie.
- Makarowy. Czyli Rosjanie. - Tak.
Dzięki.
Moskwa pewnie śledzi wszystkich uczestników aukcji.
Łatwiej zabić konkurentów niż ich przelicytować.
Powiem ci coś.
Ja pierwszego dnia w terenie też dostałem łupnia.
Tak?
Tylko nie od kobiety.
Nie żeby było w tym coś złego.
Tak tylko precyzuję.
Chyba mamy wtyczkę.
Pomyślcie.
- Najpierw Triest, teraz to. - Nie mamy wtyczki.
Wszystkim tutaj ufam.
W sprawę zaangażowanych jest co najmniej pięciu innych graczy.
Nie cofną się przed niczym, żeby zdobyć te dane.
Musimy założyć, że każdy licytujący jest na celowniku.
My nie licytujemy.
Nie mamy już działającego urządzenia.
Ale jest pięć innych grup.
A więc i pięć innych urządzeń.
Jeśli nie da się naprawić naszego, może ukradniemy inne?
To by zadziałało?
W teorii. Być może.
To kwestia bezpieczeństwa Zachodu,
nie mówiąc o przyszłości Związku.
„W teorii, być może” musi wystarczyć.
Aukcja za mniej niż dwie doby.
Idźcie do domu i wypocznijcie.
Rox, mogę na słówko?
GDZIE JESTEŚ? ODBIERZ TELEFON!
MIKEY? TO POWAŻNE!
Coś poważnego?
Ronnie się żeni.
Jestem świadkiem. Powinienem planować kawalerski.
Prawdziwe życie, co?
To co, znowu zastrzyk?
Daj spokój.
Wiem, co tu robimy. Masz mnie posłać do domu.
Cóż, nie mylisz się.
Może lepiej, żebyś wrócił. Nie dał się zabić.
Wiem, że okazałem się nieudanym eksperymentem.
Ale nie lubię być zawodem.
Dobrze się spisałeś. Zrobiłeś, co do ciebie należało.
Misja się posypała, ale nie przez ciebie.
Chcę udowodnić, że się nie pomyliłaś.
- Naprawdę? - Tak.
Dasz mi drugą szansę?
- Dwie tequile, proszę. - Już podaję.
Nic mi tam nie dorzuci, nie?
Wypijmy za drugie szanse.
Według naszego wywiadu pozostałymi licytującymi
są Chiny, Korea Północna, Syria, Rosja i Islandia.
Islandia?
Żartuję, Iran. Jak zawsze.
- Kogo można okraść? - Łatwo nikogo.
Ale z najemnikami jak z każdym. Jaka płaca, taka praca.
A Korea Północna płaci żałośnie.
Nie wyglądają na Koreańczyków. Wiem, bo jestem Koreanką.
Przenikliwa obserwacja. To nie Koreańczycy.
To najemnicy z Europy Wschodniej, z byłego bloku wschodniego.
Namierzyliśmy sygnał.
Ukrywają się w tej opuszczonej rezydencji w Hampstead.
Brygadzista, wejdziesz tam i dopilnujesz, żebyśmy ukradli właściwy sprzęt.
Roxanne, Frank, idziecie z nim.
Athena, nadzorujesz misję.
Mike, skoro wciąż tu jesteś,
wnioskuję, że Roxanne mnie olała.
Rox.
Da radę.
To twój szczęśliwy dzień. Ruszamy.
Mam już podgląd.
Możecie wchodzić.
Bosko!
Brygadzista, widzisz je?
Urządzenia tu nie ma.
Dobra. Jeszcze jeden.
Mike!
Szlag.
Masz?
Bum.
No patrz.
Dobra robota.
Niezły ten „nikt”.
Mamy je. Wychodzimy.
Athena?
Cholera.
O nie. Trzymaj się, kochana. Frankie jest przy tobie.
O tak. Dalej, kochana.
Szykujcie ambulatorium. Jedziemy. No dalej.
Ona nie żyje, Frank.
Cholera!
LONDYN WITA
Szefie, rozpracowali nas. Uciekaj z budynku.
Ewakuuj się!
Ja pierdzielę.
Może to znowu cholerni Ruscy. W odwecie za Seven Dials.
Nie, stary. Skąd by wiedzieli, gdzie mamy kwaterę?
Ktoś nas obserwuje.
Chwila.
- To Brennan. - Brennan!
Szefie, żyjesz?
Tak, mamy je.
Ale straciliśmy Athenę.
Dobra.
Robi się.
Sale nadzoru misji przetrwały.
Nie mam liczby ofiar, ale jeszcze się trzymamy. Ledwo.
- Co teraz? - Znikamy i czekamy na sygnał.
To twoja kryjówka?
Jedna z kryjówek.
Trzymasz się?
Tak.
Współczuję straty przyjaciółki.
Gdybyś chciała pogadać, to mów.
Dobra.
- Prześpię się na fotelu. - No co ty.
Mogę się położyć na podłodze.
Możesz spać w łóżku, Mike.
Mała ta kryjówka.
Raczej kryjóweczka.
- No. - Co nie?
Zabierzesz całą kołdrę jak zawsze?
Nie zabierałam kołdry.
Zabierałaś.
- Nie zabierałam. - Zabierałaś.
Nie zabierałam.
Zabierałaś. A do tego chrapałaś.
Sam chrapałeś.
- Ty zawsze chrapałaś. - Nie, ty.
Ty chrapałaś.
- Ile masz lat? Pięć? - Chyba ty.
Idź spać, głuptasie.
Żeby było jasne, nie przystawiam się.
Żeby było jasne, ja też nie.
Oficjalne źródła donoszą,
że za wczorajszy wybuch w słynnym wieżowcu odpowiada zwarcie.
Kilkoro rannych trafiło do szpitala,
ale jak na razie nie ma żadnych ofiar śmiertelnych.
Zwarcie? Nic lepszego nie wymyślili?
Prawie brzmi wiarygodnie.
Brennan dzwonił. Aukcja jest o 18.00. Jedziemy.
Miło cię widzieć, szefie.
Miło być widzianym. Niektórym się poszczęściło.
No.
Ile było ofiar?
Skupmy się na tym, kiedy już się odgryziemy.
Dobra.
Zdaje się, że system działa.
Od tej nocy.
Brygadzista namierzy Quinn, gdy rozpocznie się aukcja.
Ale musi trwać dość długo, żeby ustalić dokładną lokalizację.
Pięć milionów było na wejście. Za ile pójdą dane?
Mógłbyś kupić New York Knicksów i zapłacić komuś, żeby nauczył ich grać.
O w mordę.
Kto zapewnia kasę?
My.
Czyli kto?
Jestem z CIA. Płacimy za dzisiejszą potańcówkę.
Gdybyście zgarnęli Quinn i dane,
zanim rząd USA sfinansuje emeryturkę wszystkim agentom wrogich mocarstw,
bylibyśmy naprawdę wdzięczni.
Odzyskajcie dane, a przetrwacie.
Spieprzcie to, a już po Związku.
Gdzie tu dają kawę?
Dobry wieczór państwu. Witamy na dzisiejszej licytacji.
Dobra. Brygadzista?
Zaczynam.
- Roxanne? - Wchodzę na pozycję.
- Jadłeś dziś frytki, Mike? - Nie.
Super. Jak wrócą, to smakują gorzej.
One tak, inne rzeczy nie.
Przed nami tylko jedna pozycja, zaczniemy więc od razu.
Cena wywoławcza: 100 milionów dolarów.
- Mam 100 milionów. 125. - Bezos.
Jak nie chcesz wrócić na wózek widłowy, to namierz ten sygnał.
Już prawie.
Dalej.
Mój szef.
150 milionów.
Pewnie spyta, czy ma sprzedać któryś stan, żeby to sfinansować.
Proponuję Idaho. Nikt nie zauważy.
- Ja jestem z Idaho. - Myślisz, że nie wiem?
Mamy sygnał?
175 milionów.
- Idzie. - Jazda.
Namierzam pozycję.
- Rox, jedź na wschód. - Robi się.
200 milionów dolarów.
Zawężamy obszar do Southwark.
Mogłabyś ostrzegać.
Trzymaj się.
250 milionów.
Czy dostanę 275?
275 milionów.
Obyś wiedział, co robisz.
300 milionów dolarów.
To nie moja kasa.
325 milionów.
Czy ktoś przebije 325 milionów?
Czy dostanę 350 milionów?
- Stary. - Potrzebuję więcej czasu.
- Czy dostanę 350? - Dobra.
350 milionów dolarów.
Czy dostanę 375?
Po raz pierwszy.
Brennan!
Co mam zrobić? Wygrywam.
Przecież sam się nie przebiję.
Po raz drugi.
Mam 375 milionów.
Jesteśmy w grze. Zbliżamy się.
- Są przy katedrze Świętego Pawła. - Dwie minuty.
Już prawie. Mamy rejon.
Zaraz ustalimy budynek.
- 425 milionów. - Nie. Co się stało?
- Buforowanie. - „Buforowanie”.
Dokąd teraz, Brygadzista?
To jest wasz technik? Wygląda jak sprzątacz.
- Można kogoś młodego? Daj. - Czekaj.
Po raz drugi.
- Jak to się obsługuje? - Co ty robisz? Nie...
Nowa oferta: 550 milionów dolarów.
- Szlag. - Idaho poszło.
Mamy łączność.
Rox, jest na Nicholls Avenue.
Dobra robota.
- Roxanne? - Zbliżamy się.
Jeszcze przecznica.
Czy dostanę 575 milionów?
Tutaj! Na dachu.
Sześćset milionów dolarów.
Czy ktoś przebije 600 milionów dolarów?
Ja dam zero dolarów.
I nie przebiję ci czaszki kulką.
Kurde.
To koniec licytacji.
Roxanne Hall.
Dziwne, że po Trieście nie zabrali wam sprawy.
Sześciu naszych ludzi zginęło. Nikomu jej nie oddamy.
Nie dopuszczaj do siebie emocji. Zaburzają osąd.
To emocjonalna sprawa.
Jaki pan dwulicowy, panie Weston.
Mike McKenna. Oddział w Jersey.
- Gdzie dziś Ricky? - We wtorki ma jogę.
- Gdzie dane, Quinn? - Mów mi „Juliet”, kochana.
Gadaj albo będę cię nazywać „tą suką, którą zakopałam”.
I dlatego nie znoszę użerać się z agentami.
- Strasznie są nadpobudliwi. - Żebyś ją widziała w liceum.
Dane są w sejfie w Holland Parku.
Z chęcią was podwiozę.
Ja będę prowadzić.
Ty usiądziesz obok.
A on z tyłu, z pistoletem przy twojej głowie.
Co ty na to?
Wybornie.
Boże, przecież nie ma tu pułapek. Możecie się odprężyć.
Dzięki.
To wszystko?
- To wszystko. - Moje gratulacje.
Chodźmy.
- Spodziewasz się kogoś? - Nie.
Rox.
Nick.
Roxanne, grozi ci śmiertelne niebezpieczeństwo.
Wszystkim nam grozi.
Proszę, wpuść mnie.
Coraz dziwniejszy ten wieczór.
Agent Faraday wstał z martwych.
Nick Faraday. Sekcja 12-25.
Spoko. Ze Związku.
- Zgadza się. - Cześć.
Jeden z sześciu zabitych w Trieście. Całkiem dobrze się trzymasz.
Jak?
Jak to możliwe, że żyjesz?
Prąd poniósł mnie do morza.
Znalazłem lekarza i przyjechałem tutaj.
Rox, Triest to była pułapka.
Ktoś wiedział, że przyjdziemy. Mamy w Związku wtyczkę.
I co? Udawałeś martwego, dopóki nie ustalisz, kto to?
- Tak. - Mogłeś mi powiedzieć.
- Chciałem cię chronić. - Umiem o siebie zadbać.
Więc kto?
- Tom Brennan. - Nie.
Skradziono listę osób, które pracowały dla rządu USA
od czasów zimnej wojny.
W tym raporty z misji.
Ściśle tajne raporty.
Wiesz, co robił, zanim założył Związek?
Był szefem tajnych operacji CIA.
Tom Brennan ma paskudną przeszłość.
Robił rzeczy, które nasz rząd musiał zatuszować.
Które miały nigdy nie wyjść na jaw.
Jeśli to wszystko prawda, dlaczego mi nie powiedziałeś?
Żeby cię chronić.
Dwa tygodnie udawałeś trupa. Czemu ma ci ufać, dupku?
Bo jestem jej mężem, dupku.
Co?
W separacji.
Serio?
- Ten koleś? - Co masz na myśli?
Jej ojciec na pewno był tobą zachwycony.
- Miałem z Billem świetne relacje. - Nie musiałeś mówić „pan Hall”?
- Powiem ci coś o mnie i Billu. - No powiedz.
Dosyć tego.
Widzę, czemu nazywacie się „Związek”.
Masz dowód, że to Brennan?
Jest w tych danych. I nie może trafić do Brennana.
Więc komu mamy je dać?
Cameron Foster i CIA nadzorują operację w Londynie.
Im oddajcie dane.
Temu gnojowi, co się ma za Gary’ego Oldmana?
Słuchaj, nowy. Idź do kąta i daj dorosłym porozmawiać.
On przeszedł szkolenie bojowe?
Tak, Mike. Pokonałby cię.
Dobra. To tym razem mu odpuszczę.
Roxanne, musisz mi zaufać.
Brennan zabije za te dane.
Za dużo agentów zginęło. Nie chcę stracić jeszcze kogoś.
Zwłaszcza ciebie.
Triest, Seven Dials, kwatera główna.
Wiesz, że to ma sens.
- Brennan. - Na pewno cię namierza.
Ukryjmy się.
Pewnie też chcesz te dane?
Nie. Może je odebrać CIA.
Spotkajmy się o świcie przy moście Alberta.
Razem je przekażemy. Niech oni się tym zajmą.
A co z nią?
Jestem tylko pośredniczką, kochany.
Najlepiej mnie puścić.
Zajmę się nią.
Rox!
Chodź.
A teraz kradnie auto. No super.
- Mąż? - Nie będziemy o tym gadać.
Nie chciałaś się przyznać?
Jesteśmy w separacji i myślałam, że zmarł.
Tuż przed tym, jak do mnie przyszłaś.
Przyjechałaś do baru z pogrzebu?
- A jakie to ma znaczenie? - Dobrze wiesz!
Serio obchodzi cię, że w ciągu tych 25 lat miałam męża?
Trochę tak, bo to dupek.
I co to za teksty o moim tacie?
Tak jakby to w nim tkwił problem.
Chcesz gadać? To pogadajmy.
Twój tata mnie nie lubił, bo jestem czarna.
Twój tata też mnie nie lubił.
To z troski. Są staromodni.
Poczekaj, to wyjmę tabelkę rasizmu i sprawdzę, gdzie leży „staromodność”
na skali od wiejskiej kury domowej do Wielkiego Maga Ku Klux Klanu.
- Powinienem był zareagować. - No.
Wiele powinienem był zrobić.
Ale ty nie powinnaś była tak mną manipulować.
Manipulować? Ja cię uwolniłam!
Od tego małego, dusznego miasteczka.
- No jasne. - Tak.
Dałam ci szansę coś znaczyć.
Może moje życie nie jest idealne, ale jest uczciwe.
Wciąż mam ten sam dom, tę samą pracę i tych samych kumpli.
Wiesz dlaczego? Bo mogę na nich liczyć.
Skoczyliby dla mnie w ogień. A ja dla nich.
Twoi znajomi zrobiliby to samo? Wątpię.
Ale...
Może tak, może nie.
Ale to twoja szansa, Mike.
Chcesz wrócić do domu i ją zmarnować?
Przestań, Rox.
Czemu tylko ty nie widzisz, jaki masz potencjał?
Dzięki za radę. Zobaczymy się na spotkaniu klasowym.
GRUPA NA KAWALERSKI
ODZYWAŁ SIĘ DO KOGOŚ MIKE?
MIKEY, BĘDZIESZ? ODEZWIJ SIĘ...
Siema, Mikey! Gdzie jesteś, stary?
- Omija cię nieziemski kawalerski! - Wiem. Strasznie mi przykro.
Obczajcie! Od niedzieli ta dupa będzie należeć do Stephanie Tranaty!
To Ronnie?
- Patrzcie, kto to! - Mikey! Mój świadek!
Ronnie, obiecuję, że będę na ślubie.
Nie wybaczę ci, stary!
Nie zdejmuj spodni.
Jaja sobie robię, brachu! Kochamy cię.
Cokolwiek robisz, na pewno jest ważne.
- Tak! - No.
Rób, co uważasz, Mikey!
Przepraszam.
Co tu robisz?
Misja trwa. Nie jadę do domu.
- I tak jesteś dupkiem. - Ty nigdy nie byłaś lepsza.
- Dzięki, że jesteś. - Nie ma sprawy.
Byłbym wcześniej, ale 20 minut stałem na złym moście.
Powinien tu być.
Jestem na moście, Nick. A ciebie nie ma.
Zakładam, że nie masz doskonałych wieści.
- Obawiam się, że nie przyjdę. - Czemu? To była podpucha?
Zajrzyjcie z Brennanem na swoje konta. Znajdziecie prezenty pożegnalne.
Po ćwiartce zysku z opłaty wstępnej na aukcję.
Musiałem zatrzeć ślady.
A co z danymi?
Podmieniliśmy walizkę.
Irańczycy obiecali za nie konkretną sumkę.
Nie można zostawić ich z niczym.
A Związek? Nie masz lojalności?
Ta, Związek.
Na początku brzmi fajnie.
Ale jak parę razy ocalisz świat i nie masz ani uznania, ani nagrody...
Chrzanienie Brennana o robotnikach zaczęło mnie wkurzać,
kiedy moja żona uznała, że ma mnie już dość,
bo chcę czegoś więcej.
Nie musiałeś zabijać Atheny ani wysadzać kwatery głównej.
Poprzestałbym na Trieście, ale byliście uparci.
Udawałbym martwego na zawsze, ale musiałem załatwić Związek.
Inaczej nie dalibyście mi spokoju.
Tu masz rację.
A to by mi bruździło. Tego byśmy nie chcieli.
- Rozczarowujące. - Roxanne.
No popatrz, Nick.
Nie wiem, czy ktoś kiedykolwiek spieprzył sprawę bardziej niż ty.
Do zobaczenia, kotku.
Rzuć dane i na ziemię.
Daj spokój, Foster. Chyba w to nie wierzysz.
Agentko Hall. Agencie...
Mike.
Agencie Mike.
Macie pięć sekund albo strzelamy.
- Na sygnał ruszaj za mną. - Za tobą? Gdzie?
- Pamiętasz trening? - Tak.
- Zginąłeś? - Dwa!
- Szlag. - Pamiętaj o tym.
Brennan podbił ci oko, kiedy go skuwałeś?
No. Żwawy z niego staruszek.
Może więzienie go przygasi.
Wiesz, to od niego się uczyłam.
Teraz!
Cholera!
Szlag! Dalej! Z drogi!
Zatrzymać mi tę cholerną łódź! Nikogo nie wypuszczać!
Zatrzymać jednostkę.
Proszę przybić do brzegu.
Ma pan na pokładzie zbiegów.
Faraday jest tutaj.
- Podłożyłaś mu lokalizator? - Jasne.
Jestem wredna, ale nie głupia.
Nie to miałem na myśli.
Wiem. Nieważne.
- Istria? - Tak.
Ale Związek wypadł już z gry.
Ściga nas CIA.
Szuka cię każdy glina i każdy agent w Londynie.
Jeśli cię złapią, wsadzą cię na długie lata za zdradę stanu.
Nie przejmuję się tym. Jeśli ty grasz dalej, to ja też.
Dobra.
Musimy tylko wymyślić, jak wsiądziemy do samolotu.
Pogięło cię?
Bobby!
- Gdzieś ty się podziewał? - Cześć, Bobby.
Przysięgam, że nie ściemniam.
Roxanne mnie porwała
i wstąpiłem do tajnej agencji walczącej z terroryzmem.
Bardzo śmieszne. Martwiliśmy się.
W niedzielę Ronnie się żeni. Musisz przyjść.
Potrzebuję przysługi. Dalej koordynujesz loty towarowe z Newark?
Tak. Nic nie wylatuje bez mojej wiedzy.
Czego ci trzeba?
A jak myślisz? Muszę wylecieć bez niczyjej wiedzy.
- Gary? - Tak.
Kontener 726. Bobby ma u mnie dług.
Przekażę mu.
Tutaj.
Przypomina ci to coś?
Pomyśl.
Schowek na szczotki przy sali gimnastycznej.
Tak jest.
- Ósma klasa. - Tak.
Foster.
Zakładam, że pijesz sobie w gabinecie chai latte
i nas podsłuchujesz.
Wiem, że cała twoja agencyjka myśli, że to ja za tym stoję,
a Roxanne Hall to moja wspólniczka.
Jak zwykle kompletnie się mylicie.
Związek jest sparaliżowany,
a stawiam dolary przeciwko pączkom, że tymczasem prawdziwi złoczyńcy
właśnie sprzedają te cholerne skradzione dane.
I wiesz, co się stanie?
Moja dawna ukochana kieruje biurem CIA w Stambule.
Będzie wiozła wnuki na trening piłki nożnej,
a tu nagle jej samochód wybuchnie,
bo jacyś terroryści znaleźli jej adres domowy i model samochodu
w twoich skradzionych danych!
W każdej agencji wszyscy pracownicy, od grubych ryb po szaraków,
będą padać jak muchy.
Jesteś na to gotów?
Bo to będzie twoja wina.
Módl się, żeby resztki mojego zespołu jako pierwsze znalazły te dane.
Nie przeszkadza mi jego rozmiar.
Słucham?
Tego miasteczka. Paterson.
Wracając do rozmowy z auta.
Nie chodzi mi o to, że masz za małe horyzonty.
Ja po prostu musiałam się wyrwać i zobaczyć więcej świata.
Rozumiem.
Było tak, jak sobie wymarzyłaś?
Czasami.
A czasami nie.
Nie mam pewności, czy przeżyjemy.
To może się nie udać.
Ale cieszę się, że jestem z tobą.
Naprawdę się cieszę, że wróciłam do tego baru.
Witam w Istrii.
Po drodze czytałem przewodnik.
Wszędzie jest jakiś Bobby Breslin.
- Nie wyszedłeś z wprawy. - Kwestia ruchu nadgarstka.
ŚLEDZENIE
Zawsze mówił, że chciałby żeglować dookoła świata.
Zdaje się, że będzie miał okazję.
- Podróżowaliście kiedyś razem? - Nie.
Nawet po ślubie?
A bywaliście w jakimś fajnym miejscu, żeby sobie posiedzieć albo popływać?
I do nikogo nie strzelać?
Nie. Nigdy.
Warto rozważyć.
Wiedziałam.
Zdaje się, że ruszyli.
Chodźmy.
Trzymasz się, Rox?
Tak. A co, nie wyglądam?
Zawsze wyglądasz, ale... Szlag.
Albo to konwój prezydenta Chorwacji...
Albo zaraz sprzedadzą dane.
Dzień dobry.
Dla mnie coca-colę.
- Wodę z lodem. - Gazowaną.
- Dziękuję.
Ochroniarze?
Pan ma więcej.
Trzeba uważać na ludzi gotowych zdradzić przyjaciół.
Związek to był mój pracodawca. A teraz jestem wolnym strzelcem.
Więc do rzeczy.
Tylko się droczę. Racja, załatwmy to szybko.
Kiedy zweryfikujemy płatność, dokończymy transakcję.
Kiedy zweryfikujemy dane, dokończymy płatność.
Proszę, proszę. Kogo ja widzę?
To duży błąd, Roxanne.
- Kto to? - Była partnerka Nicka.
Zawodowa i życiowa.
- Cześć, Rox. - Cześć, Juliet.
- Mamy problem? - Nie.
Ależ mamy.
Pani zatargi z panem Faradayem nie mają nic wspólnego ze mną.
Słuchaj, jeśli chcesz siedzieć z dużymi dzieciakami
i kupować kradzione sekrety od eksagenta, to proszę.
Ale nie będziemy tu siedzieć i udawać, że nie wiesz, co robisz.
Czego chcesz, Rox?
Żebyś poszedł siedzieć.
Za zabójstwo, szpiegostwo i zdradę.
- Roxanne. - Aresztuję was oboje.
Chyba wystąpiły komplikacje.
- Zapewniam, że... - Pańskie zapewnienia są mało warte.
Obawiam się, że to koniec naszych negocjacji.
Puszczaj mnie!
Po dane!
Zabrać mu torbę!
Smutny dzień. Nawet irańskim terrorystom nie można ufać.
Tak jak mówiłem, Rox, popełniłaś wielki błąd.
Błędem był ślub z tobą. Dziś to tylko lekkomyślność.
To prawda.
- Zabić ją. - Stać.
Nick, kochany.
Było miło, ale teraz zrobił się bajzel. A to nie mój styl.
- O czym ty mówisz? - Zróbmy sobie małą przerwę.
Pozwólmy, by kurz opadł.
Juliet.
Roxanne, jeśli przeżyjesz, na pewno będziesz mnie ścigać.
Możesz na to liczyć.
No cóż. Pamiętaj, że cię oszczędziłam.
I zważ, że bardziej się przydam w terenie.
Jeszcze się zobaczymy.
A my pewnie już nie, Nick.
Juliet!
Nie ma to jak feministka, co?
Tak to się skończy, Rox? Zastrzelisz mnie z zimną krwią?
- Pięciu zabitych w Trieście. - Tak wyszło.
Coraz bardziej ułatwiasz mi sprawę.
Wstawaj. Idziemy.
Cholera jasna.
Za nim!
Jeśli będziesz mnie ścigać, będę musiał cię zabić.
Raczej ci się nie uda.
Mogłem cię zdjąć w Trieście, ale tego nie zrobiłem.
Może nie potrafiłeś? Przekonajmy się.
- Jak tam, Rox? - Siedzę i żałuję wyborów życiowych.
- A ty gdzie jesteś? - Na dachu. Robi się tłoczno.
Proszę.
Cholera.
Rox, przydałabyś się tu.
Już idę, Mike.
Jak rozwalę to o ziemię, to wiesz, kogo rozwalą?
Nie wrócisz do domu.
Teraz się wahasz, co?
Tak bez uprzęży? Na budowie by ci się oberwało.
Nie patrz w dół. Proszę, weź to. No.
Chcesz? To chodź.
Mike!
Radzę sobie!
Jezu!
Mike!
Nie ma za co!
Nie ma za co.
Tym razem tego pilnuj, dobra?
Mówiłem, że paru dorwałem.
Sprawdźmy, czy dorwiesz więcej.
Dosyć, Rox.
Dosyć.
Dawaj dane albo stracisz ją na zawsze.
Strzelaj, Mike.
Nie trafisz, Mikey.
Dawaj, Mike. Zrób to.
Nie rób tego.
- Dawaj, Mike. - Bądź grzeczny.
No już.
Mogłeś trafić. Ale za bardzo się cykasz.
Mike, biegnij!
Stać!
Dzień dobry. Pomogę wysiąść.
Proszę. O tak. Bardzo dziękuję.
Będę uważać. Nie zostawię ani ryski.
Cholera jasna!
Szlag!
Mike, gdzie jesteś?
W samochodzie.
Gdzie?
Nie wiem!
Jak to nie wiesz?
Jestem w bagażniku.
W bagażniku?
- Oddawaj! - Wiesz, że mam lepszą furę!
Nie fura się liczy, tylko kierowca!
Ja pierdzielę!
Co jest?
Chwila.
- To w tym bagażniku jesteś! - Tak!
No to wyłaź, Mike!
Pracuję nad tym.
Cholera! Rox!
To nie ja!
Mike, do środka!
- Co? - Do środka!
Fiut.
Gdzie jesteś, Rox?
Jadę wzdłuż wybrzeża.
Jesteś w grze?
Wróciłem do gry, Rox!
Wróciłem.
A masz, łajzo!
Niech to szlag.
Co ty, odpoczywasz? Jedź!
Nie, cwaniaku.
Cholera.
Mike!
Mike.
Cholera.
Cześć.
Ty żyjesz?
Boże. Wpadłem w poślizg.
Pamiętam trening. Całe parę tygodni.
Wrzasnąłem i wyskoczyłem.
Fajnie wyszło. Byłabyś pod wrażeniem.
Czemu tu stanęłaś?
Myślałam, że nie żyjesz, dupku!
Zależy ci? To urocze.
Trzeba było nie wyskakiwać.
Prawie zginąłem. Okaż trochę współczucia.
Trochę serca.
- Złap się czegoś. - Dorwijmy gnoja.
Wiem, dokąd jedzie.
Pan Ważniak na wielkim jachcie? Nie możemy na to pozwolić.
Wiesz co? Skręć tu w prawo.
- Jak powiem, to skacz! - Dobra!
Skacz!
Czekaj! Zacięły się!
Samochodem mnie?
Ręce za głowę i kładź się na ziemię.
Gołymi rękami cię uduszę.
Na ziemię, dupku!
To się tak nie skończy.
Otóż właśnie tak, Nicky.
To się tak nie skończy!
Nie mogę pójść siedzieć.
Rozejrzyj się!
Spójrz na to miejsce!
Jest przepiękne.
Nie spędzę reszty życia za kratami. Nie ma mowy.
Nick, do cholery! Na ziemię!
Wciąż możemy to sprzedać!
Za setki milionów dolarów!
Razem!
Ściemnia, Rox. Wiesz o tym.
Możemy zniknąć.
Zjeździć cały świat, tak jak zawsze marzyliśmy.
Coś sobie uświadomiłam. Wolę rodzinne strony.
Rox!
Nie zostawił ci wyboru.
Nie.
To co teraz?
Nie da się przewidzieć, jak dwoje ludzi się zakocha.
Czasem poznają się w szkole i od razu wiedzą.
Czasem poznają się w barze w Jersey,
jedno z nich się upija, zdejmuje koszulę...
Nie ja!
Na szczęście znajduje się barmanka,
która odwozi frajera do domu.
Gdy usłyszałem, że biorą ślub, nie zmartwiłem się.
Wszystkim nam ulżyło.
Znalazła się wariatka, która nas od niego uwolni.
A tak serio: kocham cię i możesz na mnie liczyć.
Gratuluję. Brawa dla nich!
Zdrowie, Mike!
Dzięki.
Gratulacje.
Szykujcie się, chłopaki.
Szykuj się.
- Widzimy się na parkiecie? - Tak.
- Czekajcie na mnie. - Jasne.
Ładna mowa.
Rox. Wpraszasz się na wesela w Paterson?
Mówiłam, że lubię te strony.
- Fantastycznie wyglądasz. - Dzięki.
- Ty też. - Dzięki.
No więc... sporo ludzi przyszło.
Chwila.
- To pani Hoffman? - Nie rób tego.
Proszę.
Pani Hoffman!
Dzień dobry.
Cześć, Nicole.
- „Nicole”. No tak. - Tak, „Nicole”.
Nicole dobrze wygląda.
- Musiałaś, co nie? - Wybacz. Musiałam.
- Mike! Dawaj! - Chodź tutaj!
Wiesz, Rox,
kiedy byliśmy na tej górze i myślałaś, że nie żyję...
Tak?
...wróciłaś po mnie, choć Faraday mógł się wymknąć.
Do czego pijesz?
Do niczego. Po prostu... chyba widziałem tam parę łez.
- Nie widziałeś. - No dobra.
Przykro mi.
- A ty? - Co ja?
Kiedy Faraday mnie trzymał, zrezygnowałeś ze strzału.
Za duże ryzyko.
Pozwoliłam ci.
To nieważne. Nie zaryzykowałbym tak.
Nie chcę ci zepsuć fryzury.
Wiesz, chyba widziałem tam schowek na szczotki.
Idziemy?
- Mówisz serio? - Serio.
To chodźmy. Teraz.
Brennan.
Nie masz jakiegoś chorobowego?
Nie zapraszałam go.
Do ciebie przyszedłem, Mike. Mam ofertę pracy.
Ale najpierw potrzebujemy urlopu.
- Tak. - Tak mówisz?
Dobra, macie trzy dni. Potem potrzebuję cię w Marrakeszu.
Ciebie też.
Witaj w Związku, Mike.
Napisy: Juliusz P. Braun