WINNICA MINNOWS
Tu jest jakby luksusowo.
Okej. Dam siostrze znać, że jesteśmy.
Nie wierzę, że wreszcie bierze ślub.
I to z facetem, do którego to wszystko należy. O mój Boże.
Co nie? Dobra robota, Grace.
Zdecydowanie. W sumie to nie znają się zbyt długo...
LODOWY KRÓL
...ale cieszę się.
Naprawdę.
Są już. Cześć!
Twoi rodzice już są. Nie spodziewałem się ich...
Hej. Kocham cię i oni też cię pokochają.
Chcę zrobić dobre pierwsze wrażenie.
Zrobisz. I wiesz co?
Cały weekend Maggie jest z Brettem, więc możemy odpocząć i się zabawić.
Tak. Pocę się. Chyba się pocę.
Hej. Odpoczynek i zabawa.
Odpoczynek i zabawa.
Tak!
AFTERPARTY
Hej, nie rozumiem. Tak go znalazłaś?
Nie spałaś całą noc?
Co? Nie. Spał pijany, gdy weszłam do pokoju,
więc spałam obok niego.
O Boże. Spałam obok niego.
Mój biedny synek. Umarł we śnie, jak jego ojciec.
Jak mówią Indianie Hopi: „Nie bój się łez, bo są zwierciadłami żalu”.
To powiedzenie brzmi lepiej w hopi.
Nie jest dobrze. Jest źle. Jest bardzo, bardzo źle.
Bardzo źle.
Boże, takie piękne włosy. Teraz ich nie stracisz.
Nie dotykałabym zwłok.
Dlaczego?
Możemy pogadać na boku? To nic poważnego.
- Tak, może powinniśmy... - Nie z tobą.
- Myślę, że Edgar został zamordowany. - Co?
- Nie możesz tak po prostu stwierdzić. - Spójrz na nią.
- Jest martwa. - O Boże.
No właśnie.
Edgar przypadkowo...
Znaczy, tragicznie, ale też przypadkowo umiera,
i tak się złożyło, że jego jaszczurka też?
Nie sądzę.
Pamiętasz, że cały weekend dzielił się z nią jedzeniem i piciem?
Myślę, że ktoś otruł Edgara,
a jego jaszczurka zatruła się niejako przy okazji.
Jasna cholera. Kolejne morderstwo.
Masz rację. Mój syn został otruty.
- Co? - Razem z ukochaną jaszczurką, Roxaną.
A zabiła ich Grace.
Co?
- Nie. Nie. - Cofnij te słowa.
- Jak śmiesz? - Ja nie...
- To powiedziałeś Aniq. - Co? Nie... Nie to powiedziałem.
Grace poznała mojego synka zaledwie pół roku temu.
Wyszła za niego dla pieniędzy
i otruła go w noc poślubną.
- Przesadzasz. - Wcale nie.
- Nie otrułam go, Zozo. Proszę. - Wiem.
Oto co się stanie. Zadzwonię do mojego przyjaciela,
szeryfa Reardona, Howiego,
który jest kompetentnym, przystojnym mężczyzną,
i będzie wiedział, co robić.
Isabel.
Nie. Pójdę do więzienia.
To nie jest dobry pomysł.
Co się dzieje?
Nie jestem pewien, ale historycznie, gdy biali bogacze szepczą,
to nie jest dobry znak.
Po namyśle stwierdzam, że choć jest to niewyobrażalna tragedia,
nie stanie się bardziej wyobrażalna w ciągu kolejnych kilku godzin,
dlatego musimy się zająć ważnymi sprawami biznesowymi,
nim powiadomimy władze.
Nikt się stąd nie rusza, póki tego nie zrobimy.
- Nie poradzę sobie w więzieniu. - Zajmę się tym.
- Hej. - Nie zrobiłam tego, Zozo.
Wiem. Coś wymyślimy.
Jak? Isabel przyjaźni się z szeryfem.
Nienawidzi mnie. I to od początku.
Mamy kilka godzin, nim szeryf tu przyjedzie, więc możemy...
Nie wiem.
Hej...
Chyba mam pomysł, jak pomóc.
To wzór okładki.
X WSKAZUJE MIEJSCE ZBRODNI
Jesteśmy podekscytowani.
Ja też.
Odeszłam z policji przed emeryturą,
więc to się musi udać.
Zdecydowanie. Skoro o tym mowa, jak idzie pisanie?
- Dobrze. - To dobrze.
Byłam tam, okej? Wiem, co się stało.
A gdy piszę, myślę sobie: „Co?”.
To fantastycznie. Chciałabym przeczytać kilka stron.
Chwilkę. Muszę odebrać. Zjedz mój bekon. Płacisz za niego.
A któż to dzwoni?
Tak, wciąż mam twoją wizytówkę.
To co słychać? Czyżby kolejne morderstwo?
- Tak po prawdzie... - Czekaj. Poważnie?
Nie wiem, jak mogę ci pomóc,
bo odeszłam z policji.
Jestem pisarką.
Tak. Nie, wiem. Widziałem post na twoim Instagramie.
Barwny język. Sporo wulgaryzmów.
Tak, bo jestem kurewsko dobrą pisarką.
Nie wątpię. Ale to, że nie jesteś gliną ma swoje dobre strony,
bo nie możemy angażować policji.
Okej. Jestem na weselu i pan młody nie żyje.
Główną podejrzaną jest panna młoda, która jest siostrą Zoë.
Szlag, to niedobrze.
Ale wciąż jesteś z Zoë, co?
Tak. W ten weekend poznałem jej rodziców.
Liczyłem, że dostanę ich błogosławieństwo, bo...
OMG. Chcesz się oświadczyć?
Tak, taki był plan.
Ale cały weekend to kompletna katastrofa.
Wszystko, co mogło pójść źle, poszło źle.
A do tego morderstwo.
Wiesz co? Zaczekaj chwilę.
Przepraszam, ale muszę iść.
- Kolejne morderstwo. - Z kim rozmawiasz?
O Boże. Kolejne?
Może napiszę o nim drugą książkę.
Ale nie napisałaś tej.
Okej, już jadę.
Wyślij mi adres i opowiadaj.
Dziękuję. Panna młoda nazywa się Grace.
A jej mąż, pan młody, to Edgar... To był Edgar, bo jest...
Zaczekaj. Wiesz, że mam swój proces.
Muszę usłyszeć całą historię.
Dawaj mi ten sequel komedii romantycznej.
To nie sequel.
Jesteś na weselu, poznajesz rodziców
i ma miejsce kolejne morderstwo.
Brzmi to jak sequel.
Jak chcesz.
- Przyjechaliśmy w piątek. - Niech zgadnę.
W poprzedniej historii jechałeś do szkoły sam.
Tym razem jedziesz na wesele,
ale Zoë jest z tobą w aucie.
- Tak. Skąd... - Sequel!
ANIQ 2: SEQUEL
Witajcie, podróżnicy.
O Boże. To miejsce jest niesamowite!
Prawda? Jak Pemberley.
A wy macie swój osobny domek.
Dobrze cię widzieć.
Aniq, dobrze się bawiłem na naszej podwójnej randce w twoim escape roomie.
Roxana też.
- Musimy to powtórzyć. - Tak.
Nie podobałoby mi się,
bo już znam odpowiedzi. To byłoby nudne.
Tak. Możemy porobić coś innego.
Zoë pewnie ci mówiła, że handluję antykami,
ale zajmuję się też czymś, co nazywam „niepotrzebnym dziewiarstwem”.
Zrobiłam to dla ciebie.
To miłe.
Co za piękna... maskotka Obamy?
Ocieplacz na imbryk. To miałeś być ty.
Tak. Widzę podobieństwo.
- Niesamowity. - Jesteś miły.
Moja matka pozdrawia.
Chciała tu być, ale była zajęta ciszą i alkoholem.
Okej. Oficjalne przedstawienie.
Mamo, tato, to jest Aniq. Aniq, Vivian i Feng.
Proszę, mów mi Lodowy Królu. Nie ma nikogo ważniejszego!
Tajwańskie lody, prawda? Zoë mi o nich mówiła.
Coś jak te hawajskie, prawda?
Nie. Tajwańskie lody są gładkie i pyszne.
Hawajskie są ostre jak nóż.
Nie spuściłbym ich nawet w kiblu.
Przepraszam.
Miło cię poznać, Aniq.
- Zawsze nie cierpieliśmy Bretta. - Mamo.
- Jest idiotą. - Tato.
Zapewniam, że ja nie jestem idiotą.
Auto ci się stacza.
- O nie. Nie. - Moja furgonetka!
Nie.
Rozbiłeś zaparkowany samochód?
To dopiero zabawne.
Byłem zdenerwowany. Zostawiłem na luzie.
To nie było zabawne. Był wkurzony.
To komedia romantyczna. „Oho, głupek ma kłopoty”.
To nowa furgonetka. Jest zniszczona.
- Kyler, nagraj to dla ubezpieczyciela. - Jasne.
Cześć?
- Nie jego, furgonetkę. - Przepraszam.
Aniq, to jest Kyler, menedżer ds. mediów społecznościowych.
Cześć. Miło poznać. Upuściłeś maskotkę Obamy.
Co?
Tak. Kiepski początek.
Ale postanowiłem, że podczas kolacji pokażę rodzicom Zoë,
że jestem wart ich córki.
Niestety z jakiegoś powodu
posadzono mnie przy stoliku dla singli z dziwakami i byłymi.
Niech zgadnę. Jesteś jednym z byłych Grace.
- Co? - Ma swój typ.
Nie. Jestem tu z Zoë.
Czyli jesteś byłym siostry?
Nie, jestem obecnym siostry.
Założyłem, że jest z tym wysokim przystojniakiem.
- Kto to? - Drużba.
Partner biznesowy Edgara.
Mówi o sobie Sebastian. Pewnie fałszywe imię.
Hej, wiesz coś o kryptowalutach?
Wiesz co? Spróbuję zmienić stolik.
Edgar widzi, że ten gość dużo mówi, mało robi.
Patrzy mu prosto w oczy i mówi:
„Przyjmujesz albo nie. Ale jeśli nie, to ja ją przyjmę”.
Ostre zagranie. Podoba mi się.
Tak, mnie też. Lubię ostro.
To zabrzmiało dziwnie,
a twoja partnerka próbowała przerwać ciszę.
Gdzie byłeś? Szukałam cię.
Ktoś mnie posadził przy stole dla singli.
Isabel, moja matka.
To stół dla rodziny. Jesteś rodziną?
Nikt mi nie mówił, że jesteście małżeństwem.
Nie jesteśmy małżeństwem.
- Randkujemy. - Właśnie.
To posadziłam cię tam, gdzie trzeba.
Okej. To teraz poznałeś Isabel.
A to jest Hannah, siostra Edgara.
- Adoptowana. - Rozumiem.
- Jeśli chcesz. - Mógłbym...
Słyszałem, że wywarłeś już niezłe wrażenie.
Samochód.
Sebastian. Drużba Edgara.
Okej.
- Bez całusa? - Chyba że chcesz.
- Uwielbiam całować dłonie. - Nie. Rety.
Żartowałem.
Na pewno chcecie, by randkował z waszą córką?
Chowajcie ręce.
Całuśnik na wolności.
Moja się boi. I to bardzo.
Chyba już wystarczy.
Kto chce drinka?
Robi się ciekawie. Jesteś na kolacji.
Przystojniak podrywa ci dziewczynę, a ty się ośmieszasz.
Wiesz, jak to brzmi?
Wiem. Jak sequel.
Hannah właśnie nam opowiadała
o kompozycjach kwiatowych, które przygotowała.
Każdy kwiat, który widzisz, pochodzi z ogrodu Hannah.
A niektóre z nich są psychotropowe.
Aniq wie, o czym mówię.
- Nie. - Lubi sobie zapalić...
- Nie. - Co za niespodzianka.
Podsiada innych i ćpa.
Nie, nie biorę narkotyków.
Daj spokój.
Nie to, że nie próbowałem.
Ale ich nie biorę. Rozumiecie?
Nie potrzebuję ich.
Włączony? Szybkie ogłoszenie.
Czy właściciel niebieskiego sedana z wgniecionym zderzakiem
mógłby się nauczyć zaciągać ręczny?
Auto ci się dalej toczy.
Oto on. Najgorszy parkingowy na świecie.
To nie jest zabawne.
Chciałem zapowiedzieć wyjątkową niespodziankę.
Wielu z was wie, że Edgar nie lubi stać przed tłumem.
- Nie. - Poprosił mnie,
osobę, która uwielbia stać przed ludźmi,
bym przedstawił wyjątkowego gościa.
To krewny Grace, którego bardzo dawno nie widziała.
Edgar chciał zrobić dziś coś wyjątkowego,
więc przeszukał całą planetę, by go znaleźć.
- O Boże, nie. - Co? Co się dzieje?
Panie i panowie, zaraz was wyrwie z butów.
Wujek Grace, brat Fenga, Ulysses.
Fujek Ulysses!
Fujek? Co to... Tak. Fajny wujek.
Tak go nazywają.
- O Boże. - Chodźcie.
Ugośćcie zmęczonego wędrowca, toast.
Zdrowie mojej bratanicy, którą bardzo kocham.
Zostawiłem was dawno temu, ale wiedzcie jedno.
Ty i twoja siostra zawsze jesteście w moim sercu.
I zdrowie Edgara.
Zwykle, gdy jeden z tych bogatych niszczycieli Ziemi
pojawia się u mojego progu, to z nim walczę,
a nie wznoszę toast, ale słyszałem, że uszczęśliwia Grace.
Jeśli złamiesz jej serce,
poderżnę ci gardło jemeńską dżambią.
Żartuję.
- A może nie? - Nie wiem.
W plemieniu Scytów z Wielkiego Stepu
rodzina wypija starożytny, tradycyjny, ślubny...
kumys.
Wierzą, że zapewni nowożeńcom dostatek.
Najpierw panna młoda.
To ja. Okej.
Po prostu...
Tak.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- I pan młody. - Nie, dziękuję.
Roxanie nie podoba się zapach,
a jeśli jej się nie podoba, to mnie też.
Ale to tradycja.
Wypij, a staniesz się częścią rodziny.
Ja wypiję. Tak.
A ty to?
Jestem Aniq.
Czym jest Aniq?
Spotykam się z Zoë.
Dlatego jestem przy głównym stole.
Tu jest moje miejsce.
- Co za typ. - Dobrze.
Aniq wypije z mojego rogu.
Dobrze. Cóż...
Do dna.
Fujek, czym dokładnie jest kumys?
Sfermentowanym mlekiem wielbłąda.
Z grudkami.
Mamo.
O nie.
Oplułeś matkę panny młodej mlekiem wielbłąda?
Wiem. Błazenada jak z komedii, co?
Sequel.
Nie, to obrzydliwe.
Chciałem tylko, by twoi rodzice mnie nie znienawidzili.
I co zrobiłem?
Rozbiłem furgonetkę twojego taty, oplułem twoją mamę...
- Zmiana. - Tak.
Grace dała mi piękny ocieplacz na imbryk,
a ja go rozjechałem.
Hej. Obiecuję, że cię nie nienawidzą.
Nikogo nie nienawidzą.
Nienawidzili Bretta. To było pierwsze, co powiedzieli.
O Boże. Brett! Właśnie.
Zauważyłeś, że Grace dziwnie się zachowuje?
Nie bardzo. Może jest zła, że oplułem waszą mamę.
Nie, zauważyłam to na panieńskim.
Zachowuje się tak jak ja przed ślubem z Brettem.
Jakby wiedziała, że popełnia błąd,
ale nie wiedziała, jak się wyplątać.
Mówisz tak, bo Edgar nie chciał wypić mleka?
Bo to była dobra decyzja.
Oni są przeciwieństwami.
Grace jest romantyczną dziwaczką, która kocha antyki,
a Edgar jest gościem od technologii,
który chodzi spać o 21.30 i ma tę dziwaczną jaszczurkę.
To, że ktoś jest trochę dziwny i głupkowaty
nie oznacza, że nie nadaje się na męża.
Spójrz na to.
Możesz sobie wyobrazić mnie w najlepszym inspirowanym anime szlafroku?
- Seksownie. - I z samurajskim mieczem. Też z anime.
Mówię tylko, że jest dziwną partią dla Grace.
Powinnam z nią porozmawiać?
- Uważam, że kochasz swoją siostrę. - Tak.
Może spróbuj wyczuć sytuację?
Okej.
Widziałeś moją ładowarkę? Mama chce pożyczyć.
Może pożyczę jej swoją?
W ten sposób przeproszę
- i pokażę, że jestem użyteczny? - Pewnie.
Nie miałem pojęcia, co powiem Vivian.
Wiedziałem, że muszę coś powiedzieć.
Jeśli chciałem uzyskać ich błogosławieństwo.
Nie przesadzam. Zawsze tak mówisz.
- Uspokój się. - Nie.
- Nie rozwiążemy... - Wiesz co?
Nie pozwolę, by zniszczył naszą rodzinę.
Już za późno.
Wcale nie. Możemy coś zrobić.
Ale co?
Co jest?
Aniq?
- Dobry. - Co tam robisz?
- Co słyszałeś? - On był nagi?
Nie wiem, kto to był.
Chowałem się w krzakach...
Przyszedłem dać ci ładowarkę.
Załatwione,
więc wracam do domku przespać się z waszą córką.
Nie z nią. Będę spać obok.
Bo śpimy w tym samym łóżku, nie...
Nie to, że razem nie spaliśmy, bo od roku jesteśmy parą.
Dziś nie będziemy.
Nie to, że nie możemy.
Mówienie wam tego wydaje się niegrzeczne, więc to cofam.
To ja...
To ja już...
Przytrafiają ci się porąbane rzeczy, a ty starasz się wybrnąć,
bo kochasz Zoë.
Tak. Bardzo ją kocham.
Duży i podwójny. Rzućcie nieco zieleniny.
- Co? - Zamawiam coś do jedzenia.
- Głodny? - Nie, dzięki.
Hej. Jak się masz?
Miałam dać Edgarowi ten ocieplacz z okazji miesiąca miodowego,
ale skoro nie żyje,
wyjdę na bardziej winną, jeśli go skończę, czy jeśli nie?
Nie mam pojęcia.
Ale wiem, że cię z tego wyciągniemy, okej?
Aniq już nad tym pracuje,
a był niezbędny w dojściu do tego, kto zabił Xaviera, więc...
- Naprawdę? - Tak.
Nie ma dowodów, że to zrobiłaś.
To mógł być każdy.
Właśnie.
- Nawet ty mogłaś to zrobić. - Co?
Nie lubiłaś Edgara. Dałaś to do zrozumienia.
I już nie jesteśmy małżeństwem.
- Dostałaś, czego chciałaś. - Grace.
Hej. Daj spokój.
O rety.
Nasza dziewczyna chyba cierpi na hipoperfuzję.
Czemu wciąż tu jesteś?
Spałeś tu?
Dla laika, albo laiczki, to inaczej szok.
Wiem, co myślisz. To nie jest mój pierwszy raz.
I masz rację, jeśli mówimy o morderstwie.
Jestem w gildii na Reddicie.
Rozwiązujemy kilka takich spraw.
Pomogliśmy rozwiązać sprawę Dusiciela, Bestii z Bisbee,
nawet tego gościa w Stanley w Idaho,
który, jak sądzimy, ukrył ciało żony w pufie.
Policja tego nie tyka.
Chociaż na zdjęciach pufy widać cienie o dziwnych kształtach.
Tak czy siak, kolejna sprawa utyka w ślepym zaułku.
Dobra. Dzień ślubu.
Opowiadaj.
Obudziliśmy się z Zoë wcześnie
i poszliśmy do głównego domu na śniadanie.
- A to truskawka. - Dziękuję.
Oto on. Pan młody. Słaby strój na ślub, co?
Idę popływać jak co rano.
Tak. Wiem. Tylko żartowałem.
Lubię żarty. Roxana też.
Okej.
Roxana uwielbia Franka Caliendo, a ja Garrisona Keillora.
Hej, mały.
Hej. Okej. Proszę, przestań.
To Pułkownik.
To pies mojego męża, ale w przeciwieństwie do niego nie chce umrzeć.
Złapał mnie za nogawkę.
Po prostu go odkopnij.
- Nie kopnę psa. - Zrób to. Kopnij go.
Tylko tak nabierze szacunku.
Musisz go zdominować.
Przestań, proszę. Nie chcę cię dominować.
Żaden z nas tego nie chce, ale...
- Kopnij go. - Dobra!
Kopnąłeś psa?
- Co? - Kopnąłeś psa?
Nie. Ona mi kazała.
Ona... Miałem go zdominować.
Zgodnie z jej radą.
Zozo, muszę pomówić z firmą cateringową.
Mogłabyś odebrać wujków z Korei
i ciotki z Chin z motelu?
Miałam pomóc Grace się przygotować.
- Mogę to zrobić. - Nie wiem. To rodzina.
A jeśli prowadzisz tak, jak parkujesz, to nie mam siły...
Tato, pozwól mu. Chce pomóc.
To będzie dla mnie zaszczyt.
Nie zdobywasz medalu. Jedziesz do hotelu.
Tak, zgadza się.
Co to za zapach?
To ja. Wciąż czuć to stare wielbłądzie mleko z wczoraj.
Wiecie co? Wezmę prysznic.
A potem odbiorę rodzinę i was nie zawiodę.
Halo?
Aniq, to ty.
Habari za asubuhi, jak mówią w suahili.
Spałem wczoraj pod gwiazdami.
Zoë mówiła, że mogę się wykąpać.
Wodospady w pobliżu Kilimandżaro są oczyszczające, ale lodowate.
- Tak. - Mogę sobie darować, jeśli musisz...
Nie. Tak, nie. Nie śpiesz się.
- Na pewno? - Tak.
To duży prysznic.
Nie. Spoko.
- Dobra. Zaraz skończę. - Okej.
Przepraszam, chłopcze Czy to pociąg Chattanooga?
Wiesz co? Ja już pójdę! Wezmę prysznic później!
Wyglądacie, jakbyście chcieli jechać do winnicy.
Jestem Aniq, chłopak Zoë.
Jeszcze nie rodzina, ale prawie. Może.
Mówisz po mandaryńsku?
I po koreańsku.
Przygotowałem się na weekend.
Proszę, wsiadajcie.
Lubię go.
Aniq!
Chodź ze mną, jeśli chcesz poznać prawdę o prawdzie.
Musimy uratować Grace.
Nie, dzięki.
- Nie znam go. - Wiesz co? Okej.
Do winnicy!
- Dziękuję. - Jasne.
Dzień dobry. Przesyłka specjalna.
Na czas jak obiecałem.
Cześć! Dzień dobry!
Co to za ludzie?
Chyba nie rozumiem pytania.
To nie jest moja rodzina.
Powiedziałem: „Wujków z Korei i ciotki z Chin”.
A to ewidentnie są wujkowie z Chin i ciotki z Korei.
Nie. Stali przed motelem. Mówili, że jadą do winnicy.
- Kim jesteście? - Przyjechaliśmy na degustację.
Gdzie jest moja rodzina?
To dobre...
Uszanowanko.
Patrzcie, kogo znalazłem.
Czyż nie jest przystojny? Nasz kierowca nie przyjechał.
Im więcej, tym lepiej.
To Johnny English znowu cię pokonał?
Co zrobiłeś z tamtymi?
Zwinąłem kilka butelek wina, dałem im i odwiozłem ich do hotelu.
Miałem wreszcie wziąć prysznic, gdy...
Tu jest nasz całuśnik.
Okej. Źle zrozumiałeś.
Nie całuję po rękach.
Byłem czarujący. To był żart.
- Nie obchodzi mnie to. - Ani mnie.
Edgarowi trzeba zawiązać muszkę.
Umiem wiązać muszkę.
Tak. Podejrzewałem, że to potrafisz.
Przyszedł twój garderobiany.
Aniq.
- Widziałeś kiedyś coś takiego? - Spinki do mankietów?
Mówi o moich kryptokluczach.
Są tam setki milionów dolarów. Wartość wciąż rośnie.
Interesowałeś się kryptowalutami?
Nie. Jestem krypto-czysty.
Możesz wiązać.
- Hej. - Lubi cię.
- Cześć. - Mnie nigdy nie polubiła.
Zignoruj go.
Na biurku jest drewniane pudełko. Są w nim kawałki białej czekolady.
Jej ulubione.
- Daj jej jeden. Nakarm ją. - Tak. Okej.
Ciekawostka o białej czekoladzie:
nazywa się ja czekoladą, ale nie ma w niej kakao,
więc nie powinno się jej tak nazywać.
Tak. Oszukany deser.
Zawsze to mówię.
Ludzie ją lubią, bo jest wymyślna.
To Bernie Madoff deserów.
Imperialistyczne narzędzie.
Ale Roxana ją lubi.
To jedyna rzecz, którą ona lubi, a ja nie,
ale chcę by była niezależna.
- Nakarm ją. - Dobrze.
Hej.
Wcina, aż jej się uszy trzęsą.
Posłuchaj. Czy jest słodszy dźwięk od jaszczurki mlaskającej ze szczęścia?
Jeśli tak, chcę go usłyszeć.
Zostawię was samych.
Tak.
Zawiążę cię muszkę.
Zobaczmy. Okej.
No i proszę.
Chcesz się oświadczyć Zoë?
Skąd wiedziałeś...
Obserwuję.
Jesteś nerwowy przy Vivian i Fengu.
Bardziej się pocisz.
Uśmiechasz się, jakbyś się bał, a nie cieszył.
Nietrudno na to wpaść.
Chciałem się oświadczyć w ten weekend, ale cały czas wszystko psuję.
Gotowe.
Lubię cię, Aniq.
Myślę, że mogę ci pomóc.
Hej.
- Hej. - O Boże. Wyglądasz niesamowicie.
- Dziękuję. - Nie zgadniesz, co się stało.
Edgar chce, bym pomógł podczas ślubu.
Myśli, że tak pokażę twoim rodzicom, że jestem odpowiedzialny.
Rozmawiałam o nim z Grace.
- Co? - Pokłóciłyśmy się
i zapytała mnie, czy uważam, że powinna za niego wyjść
i powiedziałam, że nie.
Nie szkodzi. Wszystko będzie dobrze.
Dlaczego tak powiedziałaś?
Bo nie jest szczęśliwa.
A teraz jest na mnie zła i nie wiem, co robić.
Ślub się odbędzie?
Oczywiście, że tak. Za dziesięć minut.
- Dziesięć? - Nie powinnam była nic mówić.
- Pachnę kumysem? - Czemu to zrobiłam?
Nie mam czasu na prysznic.
Czemu Zoë powiedziała to siostrze
przed samym ślubem?
Nie wiem. Nie myślałem wtedy o tym.
Zebraliśmy się tu, by być świadkami zaślubin
Edgara i Grace.
Grace i Edgar powierzyli mi, namaszczonej rabince
i zarejestrowanej szamance w stanie Arizona,
odprawienie ceremonii zawarcia małżeństwa.
Ale chciałabym zacząć od przypowieści.
Dwaj piękni łysi trytoni płynęli przez morze.
- Podpłynął trzeci i powiedział... - Wybaczcie spóźnienie.
Miałem ciężki poranek. Musiałem zawiązać Edgarowi muszkę.
- Bardzo. - Czym, do diabła, jest woda?
Okej, a teraz prezentacja pudła przysięgi.
To ja. Edgar poprosił mnie o pomoc w ślubie.
To moje zadanie. Okej.
Jestem gościem od pudła.
- Gdzie ono jest? - Tam.
Co mam z nim zrobić?
Włożyć nam na głowy.
Co, do diaska?
Edgar nie lubi wystąpień publicznych. Albo nie lubił.
Nie chciał mówić słów przysięgi przed wszystkimi.
Ponoć tak się robi w Dolinie Krzemowej.
Wkłada się głowy do odwróconej trumny?
A do tego była bardzo ciężka.
- Dasz radę. - Dzięki.
Ugnij kolana.
Tak. Trochę na to za późno.
A teraz pudło przysięgi.
W tej chwili. Tak.
Okej!
Aniq!
- Hej! - Trzymam. Mam je.
- Ile schodków? Okej. - Jeszcze dwa.
- Tak. - Uwaga. Spada.
Jest jak koń.
- Dobra. Jeden, dwa? - Tak.
Okej. Tak. Dobrze.
- Dobrze? - Okej. Tak.
Okej.
- Ktoś mnie dotyka! - Grace.
- Kto? - Grace.
- Okej.
- Jestem. - Gdy będziesz gotowy,
wejdź do środka.
Wykorzystam Grace jako punkt podparcia.
Nie wykorzystuj tak mojej narzeczonej.
Mam niewiele opcji.
Dobra, świetnie. A teraz się wyprostujcie.
Pięknie. Świetnie.
- O kurwa! - To było głośne.
Boże. Dzwoni mi w uszach.
Panie i panowie, pudło przysięgi.
Wiem, że działam po swojemu,
ale gdy patrzę na ciebie...
To pudło to twój pomysł?
Nie. Ja byłem tylko za nie odpowiedzialny.
To koniec przysięgi.
Do kurwy nędzy.
Uśmiechy. Świetnie.
Mogę prosić obie rodziny?
- Tak! - Chodź.
Tak myślisz? Nie wiem, czy powinienem.
Nie, fotograf mówił, że tylko rodziny.
Tak. Wiesz co? Idź.
Dołączę na następnym.
Wszyscy o tym myślą, to ja to powiem.
Może jedno bez jaszczurki?
Aniq ją potrzyma.
No nie wiem. Nie jest godny zaufania.
Może niech Sebastian ją trzyma.
Nie ma mowy. Chcę, by Aniq ją trzymał.
Jest silny. Jest dobry.
Ma jeden z najlepszych escape roomów według Yelp.
Może nie najbardziej dochodowy, nie najsłynniejszy,
ale najbardziej zagmatwany.
- Dziękuję. - Proszę.
Możesz też potrzymać torebkę mojej matki.
- Mówiłem. - Tato.
Ale taki jest.
Przynajmniej ty mnie lubisz, co?
Przystawkę?
Nie wiem, co to jest.
Psie żarcie na krakersie.
To chyba poke.
Co to ma znaczyć? Pytasz mnie, czy siedziałem w pierdlu?
Też na „p”, ale ja powiedziałem poke.
U la, la. A czemu we francuskim więzieniu?
Okej.
Roxano, lubisz ryby?
O nie.
Roxana.
Roxana. Cześć.
- Roxana. - Hej!
Wszystko okej?
Roxana.
Hej, mały.
- Aniq? - Hej.
Czemu jesteś pod stołem?
Zgubiłeś jaszczurkę mojego imponującego zięcia?
Nie. Bawimy się.
Bo to zasugerowała.
To taka zabawa w jaszczurzego chowanego,
czyli zabawa w jaszczunego.
- Dobra. - Co?
Joł! Odłóżcie wszystko.
Czas na taniec tego wysokiego gościa i jego żony.
Zaczynamy.
Tak.
Ładnie.
Szukałem jej wszędzie.
Wszędzie.
Nie bądź martwa.
Grace ze mną nie rozmawia. Traktuje mnie jak powietrze.
- Co robisz? - Zgubiłem Roxanę.
Wszędzie jej szukałem.
Lubi białą czekoladę. A jeśli wpadła i się utopiła?
- O nie! - Hej, spokojnie.
Jest na ramieniu Edgara.
- Jak to się stało? - Nie wiem.
Mam własne problemy, okej?
Hej. Nie. Hej, posłuchaj.
Jestem pewien, że się dogadacie.
Musisz z nią porozmawiać.
Moja przemowa.
Mówi dosłownie o tym, jak bardzo ją kocham.
Na pewno jej wysłucha, prawda?
Tak, idealnie.
I, hej,
pójdzie ci świetnie.
Okej.
Ty ćpunie i złodzieju! Oddaj mi torebkę.
Ukrywasz ją przede mną.
Co? Nie ukrywałem jej. Trzymałem ją.
I dobrze mi poszło.
Związki.
Jest jeden, potem drugi,
i... bla, bla, bla.
Kogo to obchodzi?
To jej przemowa?
- Tak. Nikogo. Okej? - Nie wiem,
czy zwariowała, czy się mści,
ale cały weekend jest okropna dla Grace.
Przegapiliście to.
Nie klaszczcie. Nie potrzebuję waszej litości.
Okej.
Kolejny toast wygłosi druhna, czyli siostra,
i to zdecydowanie w moim typie. Zoë!
Liczę na taniec.
Grace, jesteś moją siostrą, ale jesteś...
Co to?
Mów dalej.
Ale jesteś też kimś więcej...
niż siostrą.
Ktokolwiek wydaje ten dźwięk, niech przestanie. Roxanie się nie podoba.
Okej. Tak, następna przemowa.
Stać was na więcej.
Tak lepiej.
Tak!
To rozumiem.
Panie, panowie, gady.
Mówię w imieniu nas wszystkich,
że cieszymy się, że znalazłeś kogoś, kto cię rozumie,
kto sprawia, że jesteś lepszym człowiekiem i świetnie przy tym wygląda.
Ale dość o mnie.
- Hej, okej? - Pieprzony Edgar.
I proszę, wznieśmy toast za młodą parę.
Za młodą parę! Zdrowie!
Zoë była wściekła, co?
Tak. Nie wiedziałem, co robić.
Wciąż pachniało ode mnie kumysem, więc po kąpieli poszedłem na after party.
Okej. Nieźle.
I choć wszystko poszło źle,
wiedziałem, że to moja ostatnia szansa na błogosławieństwo od rodziców Zoë.
Nie ułatwiaj mi tego.
- Hej. - Hej.
Chciałem przeprosić.
Chcę, byście mnie polubili.
Widzę.
Wiesz, kogo mi przypominasz?
Nie, kogo?
Bretta.
Bretta? Okej? Jak to?
Zawsze starał się nam zaimponować.
Martwił się tym, co o nim pomyślimy,
a my chcieliśmy tylko, żeby dbał o Zoë.
To nie jest błogosławieństwo.
Nie jest.
Jesteście diabłami!
Widzę was.
Jesteście diabłami.
Ty jesteś diabłem.
I nawet ten piekielny ogar...
Okej. Wystarczy. Pójdziemy...
- Nie ufam mu. - Przepraszamy was.
Jak widzicie, mój ukochany trochę się zagalopował,
więc pójdziemy się już położyć,
- bo przynosi mi wstyd. - Pterodaktyl, który pije.
Chcemy wam podziękować za przybycie.
To najszczęśliwszy wieczór w naszym życiu, więc...
Świat nie będzie pamiętał tego, co tu mówiliśmy.
Zabiorę to dziecko do łóżka.
Lincoln. Czytajcie książki!
Najlepsza przemowa wieczoru.
Wiedział, że ktoś chce go zabić?
Nie wiem. Był zalany.
A następnego ranka...
Koniec.
Nie. Pomogę ci rozwiązać tę sprawę
i zdobyć błogosławieństwo.
Naprawdę? Myślisz, że to możliwe po tym, co ci powiedziałem?
Zasługujesz na hollywoodzkie zakończenie, a ja ci je załatwię.
Ale opowiedziałeś mi tę historię
i jedyną osobą, o której niewiele mówiłeś, jest panna młoda.
Która jest oskarżona o morderstwo.
To dlatego...
Nie sądzę, że Grace to zrobiła.
Czego mi nie mówisz, Aniq?
Okej, dobra.
Kilku rzeczy.
Ale musisz przysiąc, że nie powiesz Zoë
ani jej rodzicom, że wiesz to ode mnie.
Okej.
Podczas sesji zdjęciowej widziałem kłótnię Grace i Edgara.
I podczas pierwszego tańca...
Muszę iść.
...Edgar wyszedł.
Gdy szedłem na after party, wiedziałem Grace przed biblioteką.
Wsypywała coś do drinka.
I dała go Edgarowi.
Aniq! Widziałeś, jak Grace zatruwa mu drinka?
Nie wiem, czy to była trucizna.
Czemu mówisz tak głośno?
Jesteś w domu?
To nie jest dom. To posiadłość.
I wnioskując po schodach, które tu widzę,
jest tu co najmniej sześć łazienek.
O kurwa.
Jak się nazywasz, przystojniaku?
- Sebastian. - Travis.
Aniq! Co jej powiedziałeś?
Że Grace go otruła?
W porządku.
Mamy nieboszczyka i dużo ludzi do przesłuchania,
więc się zabawmy.
Przywiozłam ci nuggetsy.
O nie.
Napisy: Agnieszka Otawska