Recepta na lek pobudzający.
- W kieszeni Edgara? - Tak.
Grace powiedziała nam, że Edgar nie brał leków.
Niech zgadnę, uważasz, że Grace kłamie.
Co? Nie. Jasne, że nie. Chyba że ty tak uważasz.
- Nie. - Ja też nie. To się zgadzamy.
Tak. Edgar miał też tę dziwną trzecią spinkę.
Edgar miał już przecież spinki.
Właśnie. Więc czyja to jest spinka?
Jest na niej litera „G” jak…
nie Grace.
Tak. To wiem.
Wiele słów zaczyna się od „G”.
Znajdziemy drugą spinkę,
- to znajdziemy zabójcę. - Dobre.
Nie jestem pewien, czy rozumiem, ale określiłaś czas zgonu,
- a to ważne. - Dziękuję.
Edgar nie żył 35 minut po tym, jak Grace położyła go spać.
Coś zabiło go szybko.
Muszę się dowiedzieć, kto to zrobił.
- Aniq, idziesz? - Muszę iść.
Okej.
- Powinieneś je zdjąć. - Tak. Weźmiesz to?
- I może… Nie. - Tak. Mam.
Nie wkładaj w nie rąk, spociłem się.
AFTERPARTY
To jest bardziej skomplikowane, niż wam się wydaje.
Wszystko w teczce układa się w tajemniczą intrygę z Edgarem w roli głównej.
Jeśli dacie mi godzinę
i jeśli znajdziemy pustą ścianę, i jakieś 300 pinezek…
Jesteś z tych, którzy lubią teorie spiskowe.
- Prawdę. - To powiem ci prawdę.
Powiedziałeś Edgarowi, że zginie.
To jest wyjęte z kontekstu.
W teczce są dowody…
Zatrzymamy ją, okej?
A ty porozmawiasz z nami, Travisie…
Gladrise.
Dobra, Gladrise, zachowujesz się trochę…
bardzo dziwnie cały weekend.
Czaisz się, masz obsesję na punkcie Grace.
Nie mam na jej punkcie obsesji.
Mam dziewczynę. W Polsce.
Po co ci to?
Prawda jest taka, że Edgar jest łajdakiem.
- A Grace wie, że jestem… - Co to znaczy?
Umiem zamiatać. To była miotła.
Dzięki temu wiem, że nigdy nie zamiatałeś.
To miecz świetlny.
Poprosiła mnie, bym się temu przyjrzał.
Dostarczone przez Pony Express.
Moja opowieść zaczyna się od kartongipsu i pecha.
Działałem sam jako prywatny detektyw.
Znam odpowiedzi, których nie zna Google.
Grzebię w miejscu, gdzie nikt nie ma szczęścia,
w Darknecie.
To paskudne miejsce, gdzie cyfrowi przestępcy znajdują łupy.
Broń, narkotyki, części ciała.
- Truciznę? - O tak.
Znaczy nie. Tak, ale nie, nie ja. Mnie interesują informacje.
Gdy dotarłem do biura, miałem przeczucie,
że czeka na mnie sprawa.
Albo kobieta.
Jak się okazało jedno, i drugie.
- Mamo! - Tak, skarbie?
- Przyszła do mnie dziś poczta? - Na krześle.
Dzięki, mamo!
REZYDENCJA PAŃSTWA MINNOWS
Grace.
Nie sądziłem, że się odezwie.
Dawno temu byliśmy w związku.
Fajna była z niej dziewczyna za starych steampunkowych lat.
Pytanie brzmiało,
po co Grace wzywała byłego kochanka na swój ślub?
Wołanie o pomoc?
Na pewno.
Więc wrzuciłem jej narzeczonego na warsztat, by zobaczyć, co kryje.
ŚWIATOWY INWESTOR PROFIL EDGARA MINNOWSA
BOGACZ EDGAR MINNOWS CHCE WSZYSTKO ZMIENIĆ
KOLEJNY KROK EDGARA MINNOWSA
TEORIE SPISKOWE 9/11
CZY ANIOŁY ISTNIEJĄ?
COSPLAY WŁADCY PIERŚCIENI
TONY SHALHOUB JEST ANTYCHRYSTEM – DOWÓD!
Znalazłem.
Przyszyły mąż Grace stworzył własną kryptowalutę.
Widzicie, jest coś takiego jak blockchain…
Przestań.
- Aniq, wiesz, czym jest ten blockchain? - Tak.
Blockchain to lista rekordów. Takich indywidualnych bloków…
Nie. Mam to gdzieś. Jeśli ty wiesz,
- to ja nie muszę. - Tak.
- Kontynuuj. - Stary system bankowy jest ustawiony
pod korporacje.
Kryptowaluty miały być przeciwwagą.
Póki nie pojawili się oszuści.
Wiem to, bo jeden gość mnie oszukał.
Przekręt.
Ten bałwan pozbawił mnie wszystkich pieniędzy.
Gdy dostałem to zaproszenie, zobaczyłem drugą szansę.
Nie mogłem powstrzymać gościa, który zarządzał CoinusInterruptus,
ale może mogłem dorwać za to Edgara.
Za co dorwać?
Wszystko jest w teczce.
Jego pięciu największych inwestorów
to firmy fasadowe, których właścicielem jest Edgar.
- To niedobrze. - Dlaczego?
Twierdzi, że Edgar własnymi pieniędzmi
sztucznie zwiększył wartość swojej kryptowaluty.
Właśnie.
A dowód był w R.S.V.P.
- Mogę? - Proszę.
Co, do kurwy?
„Oszustwo”.
Uważasz, że Grace zostawiła ci zaszyfrowaną wiadomość
w daniach do wyboru?
Jest uroczy.
Żebyś wiedziała.
Edgar był umoczony jak kalosze w kałuży.
Grace o tym wiedziała i wiedziała, że potrzebuje mnie, by to udowodnić.
Mamo, jadę na wesele!
Nie słyszę. Jestem w wannie.
Wiem, że czasem mówię coś niewłaściwego,
ale wiesz, że tylko staram się pomóc, prawda?
Okej.
Okej, potrzebuję twojej pomocy.
Nie mogę zdjąć tej sukienki, bo jest jak…
Zobacz, ile ma guzików. Jest jak kaftan bezpieczeństwa.
- I ja… - Wydostańmy cię z niej.
Tak, świetnie.
Jak poszła reszta rozmowy?
Z Aniqiem i Danner.
Naprawdę dobrze.
Było okej. W porządku.
Było naprawdę źle. Myślę, że pójdę do więzienia.
- Mogę ci pomóc. - Nie.
Nie. Wiem, ale chyba mam trop.
Widziałaś to już?
Edgar to miał.
- Co to jest? - Spinka.
Miał ją w kieszeni, gdy umarł.
Mam teorię.
Znajdę drugą spinkę, znajdę zabójcę.
To nie jest spinka.
- To klawisz z maszyny do pisania. - Co?
Czekaj, po co miałby przy sobie klawisz?
Hannah.
- Ona kolekcjonuje maszyny. - O Boże.
Chodźmy. Nowy trop.
- Dokąd? - Do głupiego namiotu Hannah.
Zobaczyć, czy brakuje klawisza.
- Ale czego to dowiedzie? - Że coś wie.
Znajdę brakujący klawisz, znajdę zabójcę.
Nie brzmi tak dobrze.
- Nie. - Znajdę…
- Punkt G… - Co?
Pójdę, ale dlatego, że potrzebujesz mojej pomocy bardziej niż ja twojej.
I to nie jest namiot, tylko jurta.
O Boże. Jakbyśmy były siostrami Hardy.
Jesteś za młoda.
Okej.
Będę całkiem szczery
i powiem, że byłem zaproszony na wesele,
ale nie na próbną kolację.
Wprosiłem się na nią.
Wyglądała tak, jak ją zapamiętałem.
Z pominięciem gogli i skórzanego płaszcza.
- Travis. - Dostałem twoją wiadomość.
Chodzi ci o zaproszenie?
Było na nim moje nazwisko.
Zaskoczyłeś mnie przyjazdem.
W jej oczach był strach.
Nie taki, że w moim oknie stoi straszny klaun, ale przerażenie.
Miałem przeczucie, dlaczego wysłałaś mi to analogowe zaproszenie.
Miałam nadzieję, że się domyślisz.
Domyśliłem się.
Grace.
Muszę iść.
Badałem sprawę.
To było gniazdo podejrzanych typów.
Zobaczmy, kto zacznie śpiewać.
Cześć.
Coś tu śmierdzi.
Nadstaw uszu,
mam parę papierków, które mogą być twoje.
Papierków, zielonych.
Z liczbą „10”.
Nie wiem, jak panu pomóc.
Hej, nie zajmuję się kryptowalutami.
Moją działką są lody.
Niebezpieczna gra.
Znałem gościa od lodów, który nazywał się Eddie Canino.
W necie miał ksywę „Lodzik”.
Wiadomo jaki.
Porozmawiam z kimś innym.
Wciąż pudłowałem, więc postanowiłem podejść bliżej źródła.
On coś knuje, prawda?
Pani pierworodny.
Co o tym wiesz?
Wiem o kryptowalucie, paniusiu.
Cyfrowa kapucha, cybermamona.
A po minie widzę, że siedzi pani po uszy w tym samym gównie.
To brzmiało jak odpowiedź.
Mam tylko dwa poli… Skoro mowa o krypto.
Brakuje mi policzków.
Kurwa.
Jak śmiesz przychodzić ubrany na biało na ślub.
Gdzie gość od lodów, gdy jest potrzebny?
Dzień dobry, amigo.
- Masz jakąś ksywę? - Mam na imię Aniq.
Rozwiązuję zagadki. A ty?
Zawodowy wszystkowiedzący. Po co tu jesteś?
Chcę porwać siostrę panny młodej
temu patyczakowemu lordowi.
W tym nie pomogę,
ale mam dla ciebie zagadkę.
Co taka wiewiórka jak Edgar,
która ma wszystkie żołędzie świata,
robi, próbując się wzbogacić na kryptowalutach?
Czas zmienić stolik.
Zmienić stolik. To jakiś szyfr?
To na pewno był szyfr.
Nie był. Chciałem tylko zmienić stolik.
Wyraziłeś się jasno.
Nie. Nie mrugaj. To nie był żaden szyfr.
To był szyfr.
Niczego nie mogłem znaleźć.
A potem nic znalazło mnie.
- Znajdziesz dla mnie chwilę, Charley? - Co?
Ta kobieta to kłopoty.
To paniusia, która roztrzaska twoje serce na kawałki,
jak w układance za trudnej dla zidiociałych bliźniaków kuzyna.
Ależ z ciebie pudełko czekoladek.
A z ciebie niezła koneserka.
Nadchodzę.
Rety, uwielbiam, jak twoje włosy przyklejają się do głowy.
Jak rozgotowany makaron spaghetti.
A ty masz nos,
który wygląda jak szpikulec do lodu, który utknął w bagażniku jeepa.
Tak. Jesteś komiczny.
Co powiesz na to, byśmy stąd wyszli?
Znajdziemy rozrywkowy pyłek kwiatowy,
będziemy się całować i tak dalej.
- Skąd znasz państwa młodych? - Siostra pana młodego.
Adoptowana.
Widzę, komu jesteś lojalna.
Co…
I żeby była jasność,
wcale mi teraz nie stoi.
Kłamałem.
Nie tylko sprawę chciałem posunąć…
do przodu.
Nie zapiszę tego.
Byłeś jedynakiem, co?
Tak, masz świetną intuicję.
Dziękuję.
Aż wreszcie szczęście się do mnie uśmiechnęło.
Pani i panowie, fujek Ulysses.
Fujek Ulysses.
Gdy reszta gawiedzi skupiała się na przedstawieniu,
postanowiłem wyjść na zewnątrz i poszukać dowodów.
No dobra.
Co my tu mamy?
Licencję pilota.
Wydaną miesiąc temu.
Minnowsowi zachciało się latać.
Lista nazwisk.
Może wspólników.
No dalej.
Miał książki o znikaniu,
mikroiluzjach i Włochu nazwiskiem Houdini.
Co z tego, że był Włochem?
Właśnie. Dobre pytanie.
Patagonia, co?
Co ty tu, do diabła, robisz?
Złapano mnie z telefonem w ręku.
Próbowałeś się włamać do sejfu?
Jest tam kilkaset milionów dolarów w kryptowalucie.
Zgrywałem idiotę.
Jakiego sejfu?
Tego sejfu.
Który wygląda całkiem jak sejf.
Tego. Tak.
Nie zgrywaj idioty. Co tu robisz?
Nie każ mi stosować siły.
Nikt nie chce oglądać obsranego białego garnituru.
Przyszedłem kupić trochę kryptowaluty Edgara
i pomyślałem, że ty mi ją sprzedasz.
Wiem wszystko o Bucefallusie.
Słucham?
To „Bucefał”.
Tak.
Edgar nazwał ją na cześć konia Aleksandra Wielkiego.
Jego ojciec miał obsesję na punkcie…
Imienia tego konia. No właśnie.
Wiedziałem, że to imię konia!
Tylko nie potrafiłem go dobrze wymówić.
Wiedziałem, że muszę wyjść, nim ktoś wejdzie.
Wiedziałem też, że muszę otworzyć ten sejf.
Nie dało się go złamać.
Potem przypomniałem sobie głuchą panią, której kotem się opiekuję.
Wszystkie hasła miała spisane na kartce, którą trzymała w biurku.
Oto ono.
Okej. To na pewno jest szyfr.
Tak jak mówiłeś. „Zmienić stolik”.
Co? Nie. Nie to…
„S-E-C-4”. Co to znaczy?
Komisja Papierów Wartościowych i Giełd cztery?
Nie mogę tego rozwikłać.
Nie przejmuj się. Już rozgryzłem szyfr.
Wiedziałem, że ten szyfr to klucz do spisku Edgara.
Ale jeszcze tego nie rozumiałem.
Bucefał. Macedoński koń.
Jak koń trojański. Z zewnątrz koń, a co wewnątrz?
W koniu trojańskim byli ludzie.
Co jest w tym koniu?
Mocniejszy koń.
Koń morski. Mors.
Kod Morse’a.
KOD MORSE’A 4
„Śmierć”.
„Wolność”.
Mam cię, gnoju.
Wszystko tu jest.
Edgar chciał upozorować własną śmierć
i zamierzał zabrać pieniądze, które zarobiłby
ze sztucznie finansowanej kryptowaluty.
A ta lista nazwisk?
To nie wspólnicy, jak wcześniej myślałem.
To nowe tożsamości, które zamierzał przyjąć i zniknąć.
Zniknąć jako „Mason Matsushima” albo „Pat Strickland”.
Aniq, to prawda?
Nie wiem, czy się myli.
Ale z tym kodem Morse’a to mam wrażenie, że tak.
Naprawdę mi nie wierzycie.
Okej.
Twierdzisz, że martwy Edgar upozorował swoją śmierć?
Nie, ale planował.
Ślub z Grace był częścią planu Edgara.
Byłaby jego kozłem ofiarnym
i wzięłaby na siebie winę za bucefałowe oszustwo.
Musiałem ostrzec Grace, nim podejmie tę decyzję.
Ale nie mogłem tego zrobić sam.
I nie musiałem.
Cześć, Chazwell.
Nie mogłeś się powstrzymać?
Gdzie jest Grace?
Pod kluczem.
Twój brat na papierze odwala jakiś przekręt.
I chce zostawić moją byłą dziewczynę na lodzie.
A co cię to obchodzi?
Uratuję Grace i powstrzymam ten ślub.
Sama bym go powstrzymała.
Połączymy siły?
Spójrz, Charlez. Ja kieruję tą imprezą.
Mogę ją poprowadzić w dowolnym kierunku. Powiem słowo, a ty zrzucisz bombę.
Brzmi nieźle.
Twierdzisz, że Hannah chciała powstrzymać ślub brata.
Co ma do Grace?
Albo co miała do Edgara?
Tak, okej.
Co to, do diaska, jest?
Tak.
Hannah ma dużo hobby.
Okej, znaleźć brakujący klawisz w maszynie.
Hej, Zo?
- Tak? - Przy poprzednim morderstwie…
- Nie mów tak. - Nie to miałam na myśli.
Jak Aniq i Danner złapali mordercę?
Drobnostki. Nieścisłości w opowieściach.
Chodziło o powód.
I tego tu szukamy. Motywu Hannah.
Odkryjemy go.
O Boże. Spójrz!
Pasuje. Tu pasuje klawisz G Hannah.
Szlag.
Co? Okej, to Hannah. Idzie tu. Co robimy?
Trzyma martwą jaszczurkę?
- Chowaj się. - Szlag.
Nie widać? Nie. Głupie.
- Okej. To pod… - Zabierzcie to.
Czekaj. Tam jest okno.
- Okno. - Tak. Mądrze.
Skacz.
O Boże.
Zoë. Cicho.
Idź.
Chyba nas nie widziała.
Udało nam się.
Co ty knujesz, paniusiu?
Po co to wszystko?
To bez znaczenia. Gliny i tak mnie aresztują.
Właśnie dlatego muszę cię chronić.
Bo sama nie chcesz siebie chronić.
Przestań. O tym mówię. „Starsza siostra na ratunek”.
Tak. Uratuję cię. Z twoją pomocą lub bez niej.
Hej, Zoë. Uważaj. Niektóre z tych roślin są trujące.
Co powiedziałaś?
Że niektóre z tych roślin są tru…
Czyli ty i Hannah chcieliście powstrzymać ślub.
Taki był plan.
Ale był ryzykowny.
Jakbym leżał nagi na torach Edgara, a niebezpieczeństwo mknęło w moją stronę.
Pstryknąłby palcami, a ja znalazłbym się w drewnianym pudle.
Rozgryzł mnie.
Potrzebowałem kozła ofiarnego.
Przepraszam.
Chciałaby pani stąd wyjść z kieszeniami pełnymi mamony.
Gdy dam pani znak, wstanie pani i przeczyta to. Jasne?
Nie.
Będzie pani moją pełnomocniczką.
- Nie. - To sporo kapuchy.
Brzydko pan pisze. Tu jest napisane „blockchain”?
Tak, jest taka lista.
O Boże.
Nie mamy czasu. Psuje pani psucie tego ślubu.
Niniejszym ogłaszam was mężem i żoną.
Nie.
Nie było sygnału. To był podstęp.
Przykro mi, Chucky. To złe rozwiązanie dla nas obojga.
Czyli Hannah nie chciała powstrzymać ślubu?
Albo była w to zamieszana, albo Edgar ją dopadł.
Nie wiem.
Ale wiedziałem, że choć nie powstrzymałem ślubu,
może udałoby mi się powstrzymać Edgara przed oszukaniem Grace.
Pan wybaczy. Tylko dla pracowników.
To oficjalna sprawa.
Muszę dobrze widzieć. Zostanie tu popełnione przestępstwo.
Jakie przestępstwo?
Takie, które wyczuwasz z daleka, ale musisz podejść, żeby zobaczyć.
Zaraz je ujawnię.
A ten dokąd?
To było to. Jego plan ucieczki.
Edgar biegł z parkietu prosto do słonecznej Patagonii.
Hej! Podnieś się. Trochę godności.
Szukam czegoś.
Jak my wszyscy.
- Znowu ty. - Tańczą jitterbug.
Jitterbug-szmiterbug. Moda, która minie.
Jesteście jak owce!
Wiecie, co mówią o gorących piecach?
Podejdź za blisko…
a spalisz sobie łoniaki.
Upadłeś?
Nie. Oberwałem w tył głowy. Straciłem przytomność.
Albo upadłeś.
Chyba za bardzo zbliżyłem się do prawdy.
A gdy się obudziłem…
Edgar. Gdzie jest Edgar Minnows?
Daj sobie spokój. Już po imprezie.
Dałem ciała. Edgar zniknął. A co gorsza nie pomogłem Grace.
Poszedłem do środka znaleźć jakąś kanapę, by się przespać.
Po drodze wypiłem trochę ginu.
Nalej mi szklaneczkę, Sam.
Nie pracuję. Sam sobie nalej.
To niehigieniczne.
Usiądź, mamo.
Wtedy go zobaczyłem.
Wiem, co knujesz, Edgarze.
Wciąż tu był.
Nie mogłem pozwolić, by mi uciekł. Nie tym razem.
Dzisiaj umrzesz.
Przynajmniej tak będzie myślał świat.
Może nie zostanie żaden ślad, a może odkryjemy ciało włóczęgi,
któremu zapewniłeś ostatni posiłek, czyli zapiekankę z homara i colę.
Nim zwłoki wystygną, ty już będziesz w Patagonii
i przyjmiesz tożsamość Carlosa Bustamante z dyplomem MBA.
Mam serdecznie dość grubych bogaczy, którzy srają nam
do misek zupy i próbują wmówić, że to solone krakersy.
Straciłem wszystko w życiu
przez takiego oszusta jak ty.
I prędzej skoczę z Bay Bridge, nim pozwolę, byś zrobił to Grace.
Myślisz, że śmierć to wolność?
Twoja rzekoma śmierć będzie twoim ostatnim dniem wolności.
Bo nieważne dokąd uciekniesz,
wszędzie cię wytropię,
by się upewnić, że nie ujdzie ci to na sucho!
Topisz się.
- Plum. - Co, kurwa?
Tak sobie pogrywasz?
Roztapiasz własną głowę?
Twoja twarz wygląda jak jeden z zegarów z obrazów tego Hiszpana.
Przykro mi, Dalí, ale tego nie kupuję.
Nie wiem, o czym mówisz.
Teraz rosną ci rogi.
- Diabeł. - Przestań.
- Jesteś diabłem! - Dosyć.
- Przestań. - Jest diabłem! Wszyscy jesteście!
- Przestań. - Demoniczne diabły.
- Przestań. - Baskerville’owie działają w nocy.
- Hej, spokojnie. - Nie daj się nabrać.
Już za późno, prawda?
Żegnam.
Przepraszam.
Rycerz w spódnicy.
- Tak. - Postępowo.
- Dobra robota. - Dzięki za służbę.
- Nie dotykaj… - Przestań mnie zaganiać.
Nie mam siły na igraszki.
Nie kupowałem tego pokazu.
Jeśli chciał uciec, czekałbym na niego.
W końcu byłem dla Grace rycerzem w błyszczącym…
tym.
Tak. Na wszelki wypadek.
Na szczęście zawsze mam pistacje w kieszeni.
Idealna przekąska i idealna zasadzka.
Gdyby chciał uciec, usłyszałbym każde chrupnięcie jego kroków.
Ty i ja, kolego. Całą noc będziemy stać na czatach.
Wezmę pierwszą wartę.
Grace.
Pomocy!
Grace.
Chodzi o Edgara.
Edgar, on nie żyje. Nie żyje.
On nie żyje.
Czyli się myliłeś.
- Edgar nie próbował uciec. - Nie, próbował.
Ale ktoś go zabił, nim upozorował własną śmierć.
No nie wiem. Opierasz to wszystko na oszustwach
i szyfrach.
Wiesz, jak to brzmi, prawda?
Nie, tak. Wiem, jak to brzmi.
Jestem frajerem, nie?
Jestem durniem, którego pozbawiono pieniędzy.
Ale nie jestem głupi. Ja swoje wiem.
Wiem, że Edgar był złym człowiekiem.
Wykorzystywał firmy fasadowe, by pompować kasę w kryptowalutę.
Nie był dobrym człowiekiem. Wszystko tam jest.
Dowody są w teczce.
Może ryzykowałem, by niektóre zdobyć, to prawda.
Ale wiedziałem, że coś knuje. Wciąż to wiem.
Nie mogłem mu pozwolić oszukać Grace.
Wiecie, jaka jest wyjątkowa.
Nie zrozumcie mnie źle. Już nic do niej nie czuję.
Jestem szczęśliwy z Weroniką.
Ale nie chcę, by coś złego spotkało Grace.
Nie mogłem siedzieć bezczynnie.
Dość już spieprzyłem.
Znalazłam narzędzie zbrodni.
- Co? - Gdzie?
W ogrodzie Hannah.
Sprawdziłam każdą roślinę w aplikacji.
Trzy z nich są trujące, gdy się je zje.
Czy któraś powoduje halucynacje?
Bo nie sądzę, że Edgar był pijany na after party.
Sądzisz, że widział, jak ludzie zmieniają się w diabły?
Może.
„Halucynacje”. Jedna.
Okej.
- „Datura stramonium”. - „Trąba diabła”.
O Boże. Te kwiaty były w stroikach.
„Po dodaniu do herbaty powoduje halucynacje”.
„Jeśli dawka jest duża, po 30 minutach halucynacji…”
- Umierasz. - Umierasz.
To się zgadza z czasem zgonu z zegarka.
A te kwiaty. Ktoś musiał o nich wiedzieć. Kto?
Osoba, która zrobiła stroiki
i chciała powstrzymać ślub. Zanim nie chciała.
Napisy: Agnieszka Otawska