AFTERPARTY
Posłuchaj, to, co chcę ci powiedzieć, jest dla mnie trudne, okej?
Ale muszę ci to powiedzieć,
bo chcę, byś rozumiał, co się dzieje,
gdy pozwalasz sercu przyćmić umysł.
Okej.
Pamiętasz post na Instagramie o tym, że jestem najlepszą pisarką?
I że mam świeczki i bajeranckie długopisy?
Naprawdę ci się to podoba.
Wcale nie. Nie cierpię tego.
Nie napisałam ani jednego słowa.
Okej. Media społecznościowe to kłamstwo.
Wiesz dlaczego? Nie przestałam być gliną, by pisać.
Przestałam być gliną, bo straciłam wiarę w siebie.
Serio? Bo jak na mój gust to jesteś pewna siebie.
Cały czas.
Dziękuję. Ciężko nad tym pracuję.
Ale gdy rozwiązaliśmy sprawę morderstwa Xaviera, pojawiła się kolejna.
A wiesz, jaka jestem.
Lubię się zagłębić w sprawę, poznać każdy jej szczegół,
obejrzeć z każdej perspektywy.
Okej.
Tym razem za mocno się zagłębiłam.
Badaliśmy sprawę pożarów. Podpaleń. I mieliśmy podejrzanego.
POŻAR DANNER
Nazywa się Leonard Vurr, prawdziwy dziwak.
Wyszedł pół roku temu, i po co?
Zgadza się. Żeby podpalać.
I możemy go powiązać z dwoma z trzech spalonych miejsc.
To jest podejrzane.
Komis samochodowy? Pracował tam.
Bar? Wyrzucono go z niego
- i miał nie wracać. - Co zrobił?
Powiedział kelnerce, że ją kocha
i codziennie przynosił jej cukierki.
To nie takie złe.
Przynosił Werther’s Originals.
Przyskrzyńmy sukinkota.
Lubi pan ogień, panie Vurr?
Po pana minie wnioskuję, że tak.
Co pan lubi w ogniu?
Podnieca mnie.
Okej.
Nie w sensie seksualnym.
Ale w duchowym.
To, jak rozpala się od najmniejszej iskry,
a potem rośnie i rośnie.
Tańczy, trzaska i śpiewa, gdy natrafia na przedmioty,
liże je, przeobraża, aż szaleje bez kontroli.
Okej, potrafi pan ładnie opowiadać.
Ma pan ochotę przyznać się do kilku podpaleń?
Nie wiem, o czym mowa.
Tak, wiesz, kłamco.
Kto to jest?
Mój partner. Uważa, że jest pan winny.
Czemu się ukrywa? Jest zdeformowany?
- Co? - Nie.
Okej, wiem, co się dzieje.
To taka wersja dobry glina, brzydki glina?
Nie jestem brzydki. Ty jesteś!
Culp, nikt nie uważa, że jesteś brzydki. Jesteś piękny w środku i na zewnątrz.
Dziękuję.
Powiązaliśmy cię z dwoma miejscami, które spłonęły,
- więc zapytam... - Okej, ja nie...
Ja już nie wzniecam pożarów.
Uwierz mi, brzydki glino!
Okej, jestem chłopięco przystojny.
Nie sądzę, że to zrobił.
Okej.
Słyszeliśmy, co mówił? Jak nazwał mnie brzydkim?
I jak mówił o ogniu? Jakby chciał go przelecieć.
Nie chodziło mu o kontekst seksualny.
- Tylko duchowy. - Błagam.
Okej, każdy, kto używa słowa „duchowy”, uprawia dziwny seks.
Uwierz mi.
Jest skazanym podpalaczem,
który miał motyw do podpalenia dwóch miejsc. To on.
- Nie wiem. To za proste. - Danner.
Leonard chodzi do psychiatry, niejakiego Quentina Devereaux.
„Psychiatra i autor dwóch książek, Pożar kontrolowany i Zasłona dymna,
Quentin Devereaux jest ekspertem w leczeniu szkodliwych zachowań,
w tym przemocy, dewiacji seksualnych i piromanii”.
Okej, Leonard chodzi na terapię.
Wszyscy idźmy. O co ci chodzi?
Po co koleś, który szuka pomocy, miałby spalić te budynki?
Po co publikuję
wredne, anonimowe komentarze na Instagramie byłego?
Terapia nie pomaga na wszystko, okej?
Danner, wiem, że nie znosisz teorii,
że gość, który wygląda na przestępcę, jest przestępcą,
ale nie każda sprawa to zabójstwo Xaviera.
Czasem gość, który wygląda na przestępcę, jest przestępcą!
Może.
Ale chcę pogadać z tym Quentinem Devereaux.
Jasne, że chcesz. Spójrz na niego.
Culp się mylił. Nie dlatego mnie zainteresował.
Chciałam zrozumieć motywy podpalacza,
zrozumieć, jak myśli.
Miałam nadzieję, że dr Devereaux mi w tym pomoże.
Dr Devereaux?
Chwileczkę.
- 999... - Okej, Quentinie.
Tysiąc.
Proszę wybaczyć nieformalność.
Mam tak napięty grafik, że ćwiczę w przerwie na lunch.
Nie zawsze w ten sposób poznaję nowych ludzi.
Nie przeszkadza mi to.
Chyba nie mieliśmy przyjemności.
- Nie. Jestem... - Detektyw Danner.
Wie pan, kim jestem?
Tak. Zabójstwo Xaviera.
Bardzo interesowała mnie ta sprawa.
Motyw zabójcy,
jego fałszywe poczucie niesprawiedliwości, stłumiona złość.
Myślałam, że się pan specjalizuje w takim zachowaniu.
Moją specjalizacją jest pasja.
Tak. Co panią pasjonuje, detektyw Danner?
To, że mam rację.
A czego się pani boi?
Pomyłki.
A co jest złego w myleniu się?
Chciałam zadać kilka pytań na temat Leonarda Vurra.
Jest moim pacjentem.
Nie mogę powiedzieć nic więcej. Tajemnica lekarska.
Rozumiem, ale jest podejrzanym w serii podpaleń.
Pracuję z moimi pacjentami, by zrozumieli swoje pragnienia,
by je kontrolowali, a nie dali się im kontrolować.
Leonard nie wznieca już pożarów.
To nam powiedział, ale chciałabym wiedzieć więcej.
To zapraszam na kolację.
Badam sprawę. To nieprofesjonalne.
Chce pani zrozumieć podpalacza?
Jestem mężczyzną, który da pani to, czego pani chce i potrzebuje.
Wiedziałam, że to zły pomysł, ale pomyślałam, że to tylko kolacja.
Okej.
Obyś nie robiła mi psychoanalizy,
bo to moja praca.
Namalowałeś je?
To moje hobby. Oczyszcza umysł.
Masz wielki talent, a one są bardzo nagie.
Ten właśnie zacząłem.
Byłabyś świetną modelką.
Myślałam, że to ma być kolacja biznesowa.
To przejdźmy do rzeczy.
Powiedz mi, doktorze,
jakim cudem Leonarda Vurra stać na takiego psychiatrę?
Bo nie jesteś tani.
Moje umiejętności pozwalają mi przyjmować różnych pacjentów.
Lubię pracować dla dobra publicznego.
Ja lubię popracować dla dobra prywatnego.
W przypadku Leonarda jego pasją nie jest sam ogień.
Ale to, jak ogień sprawia, że Leonard się czuje.
Czuje władzę.
Pracowałem z Leonardem, by zaakceptował swoją potrzebę,
ale by szukał tego dreszczyku emocji
w mniej destrukcyjnych siłach.
To co jest teraz jego pasją?
Karaoke.
Naprawdę?
A jaka jest jego ulubiona piosenka?
„We Didn’t Start the Fire” Williama Joela.
Kiepski z ciebie kucharz, co?
Mam inne pasje.
Co jest twoją pasją?
Seks.
Doprawdy? Po prostu seks?
Wszystkiego jego rodzaje.
Można mnie nazwać piromaniakiem. Tylko zamiast ognia lubię seks.
To ma swoją nazwę.
To ja opowiadam.
Ja też lubię seks.
Pokaż.
Chcę, byś coś zrobiła.
Okej. Uderz mnie w pierś.
Co? W mięsień piersiowy?
Uderz mnie w pierś.
Okej.
Okej, mocniej. Jeszcze raz.
O cholera.
Podoba ci się to? Tak.
Okej, możemy przestać?
Co? Właśnie się wczuwałam.
Muszę słuchać o biciu tego faceta?
Seks jest częścią opowieści.
Poza sprawą podpaleń
pojawił się erotyczny ogień między mną i Quentinem.
Tak, nie, rozumiem, tylko nie muszę znać każdego szczegółu.
Nie lubisz bicia po piersiach?
- Nie. - Dobrze.
Cześć.
Hej.
Wszystko okej?
Nie bardzo.
Próbuję pomóc Grace, ale nie wiem, co robię.
Hej, pamiętasz, gdy robiłeś nam naleśniki, gdy byłyśmy małe?
W soboty pozwalaliśmy rodzicom dłużej spać.
Jak one się nazywały?
- Pieczone naleśniki. - Pieczone. Jasne.
Z jakiegoś zakątka świata.
Tak naprawdę wymyślono je w Seattle.
Pamiętasz, jak się je robi? Bo umieram z głodu.
Myślę, że mogę spróbować.
- Świetnie. Fujek na ratunek. - Tak.
Zawsze wysyłałeś nam pocztówki z całego świata,
ale nie wiem, dlaczego wyjechałeś.
Byłem niespokojny. Świat mnie wzywał.
Z Grace myślałyśmy, że jesteś szpiegiem.
Niestety nie jestem szpiegiem.
To powiedziałby szpieg.
Bardzo dobrze.
- Powiedz mi. - Wątpię.
Travis? Czy to trąba diabła?
- Hej. Jak się macie? - O mój...
O mój Boże.
Odsuń się od herbaty.
Nie, nie. To nie... Ja nie...
Przerwa. Robię eksperyment.
Witam w laboratorium. Trująca herbata przygotowana przez zabójcę.
Jaką wiedzę trzeba posiadać, żeby ją przygotować?
Mam kwiaty,
mam instrukcję od przyjaciela, Reddita.
I voilà. Nie tak trudno ją zrobić.
Skąd wiesz, że zrobiłeś dobrze?
Spróbowałem.
O Boże.
Co? Nie, nie, bez obaw. Dałem małą dawkę.
Według RedPill69
w małych dawkach wywołuje halucynacje
bez efektów ubocznych jak paraliż czy śmierć...
Okej, ile to jest mała dawka?
Travisie, ile wypiłeś?
Tylko trochę. Tylko łyk.
Łyczek.
Łyk czy łyczek?
- Nie wiem. Kurka wodna! - O nie.
Wypiłem za dużo?
Mogłem wypić za dużo. Nie wiemy.
Cholera! Tego się nie dało uniknąć.
Czy ja się obsikam?
- Możliwe. - Nie wiem.
- O Boże. O nie. - Okej.
Siedziałam na podłodze z łopatkami w rękach
i okładałam go po krągłym, umięśnionym tyłku.
Masowałam go.
- I to jest krótka wersja? - Tak.
Potem zabraliśmy się za lodówkę.
Więcej.
Lubisz to, co? Lubisz.
Lubisz makaron. Tak.
To była niezła kolacja biznesowa.
Chciałem, żebyś zrozumiała, jak pracuję z Leonardem.
Robisz to z Leonardem?
Uważasz, że jestem dobry w seksie?
Najlepszy, jakiego miałam.
Psychiatrą jestem jeszcze lepszym.
Wiem, kiedy kłamie, a kiedy nie. I nie kłamie.
Wypuszczasz go?
Nie możemy go trzymać bez nowych dowodów.
Wczoraj spotkałam się z jego psychiatrą
i przekonał mnie, że Leonard nie ma już obsesji na punkcie ognia.
Naprawdę?
Miał, ale teraz lubi karaoke.
- Karaoke? - Tak, karaoke.
Nie przeszkadzam?
Dr. Devereaux, miło pana znowu widzieć.
Leonard podał mój numer telefonu,
więc zabiorę go do domu.
Chciałem się tylko przywitać. Dzień dobry.
Dzień dobry.
Lepiej pójdę podpisać papiery.
O Boże. Pieprzyłaś się z psychiatrą.
Co z tego? Spójrz na niego.
Nie powiesz, że byś tego nie zrobił.
Pewnie. Zabiłbym się publicznie, żeby raz się z nim przespać.
Ale nie, to nieistotne. Jest teraz zamieszany.
Nie możesz pozwolić, by jego wielki drągal...
Ma wielkiego drągala?
Średniego, ale dobrego.
- Tego właśnie chcesz. - Mniejszy stres.
Dobra cecha chłopaka.
- Jak Złotowłosa. - Nadaje się.
Nie w tym rzecz. Niech nie przyćmi ci osądu.
Nie przyćmi.
- Hej. - Wychodzimy.
Zobaczymy się później?
Chcę się podzielić kilkoma przemyśleniami
dotyczącymi sposobu myślenia piromaniaka.
Te przemyślenia wydają się ważne.
I wciąż musimy złapać podpalacza.
Kurwa. Szlag. Przepraszam, poparzyłem się.
Dzięki, że mnie wypuściliście.
No wiesz...
Nie zrobił tego.
Za bardzo się angażujesz. I jak Leonard
- sparzysz... - Nie, nie mów tego!
- Nie mów tego. Nie. - Sparzysz się.
Nie mogłam się oprzeć Quentinowi.
Jak droga jest ta koszula?
Bardzo.
- Chcę ją z ciebie zedrzeć. - Zrób to.
O Boże, znowu uprawiacie seks.
No pewnie. Ale rozmawialiśmy też o sprawie.
Przyjemność i ból tworzą skrzyżowanie.
Często się ono korkuje i jest dużo trąbienia.
Są tam jedne światła, które w dodatku nie działają.
Więc nikt nie wie, kiedy stać, a kiedy jechać.
To ja powiem: jedźmy.
Włóżmy te odblaskowe kamizelki,
machajmy flagami
i wjedźmy na to skrzyżowanie.
Pamiętasz, gdy mówiłem, że ogień to władza?
Widzisz?
Ogień ma nad tobą władzę i fajnie jest odwrócić sytuację.
Zgadzasz się, żebym polewał cię gorącym woskiem ze świecy?
Dziękuję, że pytasz.
Szlag!
Zgoda jest cholernie seksowna.
Tak. Teraz moja kolej.
Zwiąż mnie, żebym nie mógł się opierać.
Chcę, żebyś lała wosk tutaj.
Jedna pierś lubi bicie.
A druga lubi wosk.
Okej, dłużej nie mogę.
Bałem się, że ten dzień nadejdzie.
Sterowiec spada,
przebity strzałem z garłacza Augustusa Abernathy’ego.
Nie.
Spędziłem trochę czasu jako szaman ayahuasca.
Pozwól. Chodź tu.
- Co za kusicielka czeka? - Hej! Spójrz na mnie!
To, co widzisz, to zwidy.
Weź trzy głębokie wdech przez nos.
Właśnie tak. Wydech ustami.
Nie!
Muszę się dostać do welocyklu.
To jest hip-hop?
Nie, używa slangu ze steampunku.
Zajmę się tym. Cofnijcie się.
- Hej, Kurczaczku. - Okej.
Pojadę z tobą welocyklem.
- Tak. Stabilizujemy się. - To...
Rób tak dalej.
Ja zrobię naleśniki, żeby wchłonęły truciznę.
Wiedziałam, że Travis jest dziwny,
ale czemu by się otruł?
To niebezpieczne posunięcie.
Zwrócił na siebie uwagę Grace.
Sprawdzę, czy znajdę dla nas latające ryby.
Uwaga.
Naprawdę nie chcę tu być, ale to jest fascynujące.
Pieczemy dwie pieczenie na jednym ogniu,
jeśli wiesz, o czym mówię.
Policja przyjedzie, gdy Sebastian skończy dzwonić.
- Kończy nam się czas. - Dobrze.
- Przeskoczę do końca. - Dziękuję.
Więc...
Dzięki za wgląd w umysł podpalacza.
Teraz muszę go poszukać.
Lodziarnia nie będzie ostatnim miejscem, które spłonie, jeśli go nie złapię.
Nie wiedziałem, że spłonęła Lodziarnia.
Nie wiedziałem, że to możliwe.
W końcu to Lodziarnia.
Tak, spłonęła cholernie szybko. A co?
Nie mogę powiedzieć. To by było nieprofesjonalne.
Jeśli twój pacjent stanowi zagrożenie dla innych ludzi,
musisz mi powiedzieć.
Gdy odwoziłem Leonarda do domu,
zapytałem, jak będzie świętował wyjście na wolność.
Powiedział, że chce iść do Sing Sing.
- Więzienia? - Baru karaoke.
Zdziwiłem się, bo byli tam dla niego niemili.
Powiedział wtedy:
„Byli dla mnie wredni tak jak w Lodziarni.
Pójdę tam i spuszczę trochę pary”.
Myślałem, że chodzi mu o śpiewanie.
Szlag.
Tylko Lodziarni nie udało nam się powiązać z Leonardem.
To nie ma sensu. Poradził sobie z tym. Wiem o tym.
- Culp. - Culp, miałeś rację.
Dałam dupy, puszczając Leonarda.
Jedź do domu i zobacz, czy tam jest. Ja jadę do Sing Sing.
- Więzienia? - Nie, baru karaoke.
Okej.
Hej, przepraszam.
Sądziłem, że jestem lepszym psychiatrą.
Nie, nie tylko ty.
Myślałam, że jestem lepszym gliną.
Byłam wściekła, że tak pochłonął mnie
ten niesamowity, wstrząsający seks z Quentinem,
że nie widziałam tego, co miałam pod nosem.
Wciąż miałam nadzieję, że to nieporozumienie.
Ale on tam był i sprawiał kłopoty.
Zejdź ze sceny.
To nie twoja kolej. To kolej Wayne’a, okej?
Zarezerwuj sobie kolejkę jak wszyscy.
Ja mam mikrofon! Ja mam władzę!
Leonardzie! Musimy pogadać.
Szlag.
Skopię ci tyłek za to, że muszę cię gonić.
Nurkowanie.
Tak.
- Nic nie zrobiłem! - To czemu uciekasz?
To nękanie.
Planowałeś dziś spalić klub karaoke?
Mówiłem, że już tego nie robię.
Jestem zapalonym piosenkarzem.
- Serio? - Co?
Widziała pani. Byłem niezły, co?
Sprawdziłam jego bagażnik.
TERPENTYNA
Chwila. To nie moje. Ja tego tam nie włożyłem.
W bagażniku masz substancje łatwopalne.
- Nie, nie, nie. - Jesteś aresztowany.
Musi mi pani uwierzyć. To nie moje!
Na kolana!
Czułam się okropnie.
Byłam zmęczona. Wściekła na siebie.
W ogóle nie byłam w nastroju na ostry, zwierzęcy seks.
Ale musiałam dać Quentinowi znać, co się stało z jego pacjentem.
- Danner, to ty? - Tak.
- Jak poszło? - Złapaliśmy go.
Znaleźliśmy dowody w bagażniku jego auta.
Biedny Leonard. Zawiodłem go.
Oboje zawiedliśmy.
Nie, masz swojego podpalacza. Ja ci dałem wskazówki.
Ty to poskładałaś.
Tak.
Nie zrobiłabym tego bez ciebie.
To była niezła kolacja.
...lubi wosk.
To hobby.
Masz wielki talent, a one są bardzo nagie.
- Sukinkot. - O Boże.
- On był podpalaczem. - On był skurwiałym podpalaczem.
Co zrobiłaś?
Hej, mówi Culp.
Nikt nie używa poczty głosowej. Napisz do mnie, idioto.
Mówiłem, że nie skończyłem.
Ty...
Naprawdę uchwyciłeś istotę kobiety.
Jak mówiłem, potrzebowałem modelki.
Chodźmy do łóżka.
Pamiętasz, gdy się poznaliśmy,
zapytałem cię, co jest twoją pasją?
To, że mam rację.
A twój największy strach?
Pomyłka.
To musiał być dla ciebie trudny dzień.
Sprawię, że będzie gorszy.
Co?
Co, do cholery?
Zdradziła mnie terpentyna?
O czym ty mówisz?
Daj spokój. Nie obrażaj mnie.
To było niezłe alibi.
Nikt nie spyta artysty, czemu pachnie terpentyną.
Zgadza się.
Prawda jest taka, że nie jestem do końca piromaniakiem, lubię seks.
Jestem seksoholikiem, ale lubię ogień.
A że jestem terapeutą,
to łatwo mi znaleźć jelenia, na którego mogę zwalić winę.
Myślałam, że szukasz zdrowych sposobów rozładowania.
Tak się rozładowuję. Zaspokajam pragnienie palenia.
Leonard weźmie na siebie winę,
bo każde miejsce da się z nim powiązać.
To był idealny plan.
Ale wtedy zbuntowana policjantka Danner
zapukała do moich drzwi.
Musiałem improwizować.
To byłoby zbyt oczywiste, gdybym powiedział, że jest winny.
Okłamałeś mnie!
Chcesz wiedzieć, co jest w tym wspaniałego?
Nie tylko miesza się z farbą.
Wymazuje też twoje błędy.
Daj spokój.
Lubiłem perwersyjny seks z tobą.
Ja też.
Pomocy!
Ratunku!
Pom...
- ...ocy! - Ta historia jest pokręcona.
Wiem. Pieprzyłam się z podpalaczem i nie miałam pojęcia.
Bo za bardzo się zaangażowałam. Nie byłam obiektywna.
Jego średni kutas był taki dobry,
że nie pomyślałam, że może być podejrzany.
Tak jak ty się zachowujesz teraz.
To nie do końca jest analogiczna sytuacja.
Pieprzysz się z podpalaczem.
A kiedy pieprzysz się z podpalaczem,
nie masz pojęcia, że to robisz, aż jest za późno.
Okej. Tak, za bardzo się angażuję.
Musisz zdecydować, czy chcesz poznać prawdę o tym, kto zabił Edgara,
czy chcesz chronić rodzinę dziewczyny,
nawet jeśli zabójca pozostanie wolny.
Tak, rozumiem.
Ale okej, byłaś przykuta do łóżka.
Dom płonął. Jak uciekłaś?
Tak.
- Pomocy! Pomocy! - Danner? O Boże, ale piekło.
- O mój Boże! - Culp! Co tu robisz?
Zostawiłaś mi najdłuższą wiadomość, jaką kiedykolwiek dostałem.
Ale wszystko słyszałem. Quentin się przyznał.
Słyszałem całowanie po szyi. Wszystko słyszałem.
To chodź tu i mnie uwolnij.
- Tak. A po co tu jestem? - Jasne. Okej.
A może wybijemy ci kciuk i jakoś wyciągniemy rękę?
Nie. Zostaw mój kciuk, okej?
Tam na stoliku stoi lubrykant.
Nałóż go na mój nadgarstek
- i jakoś wyciągniemy rękę. - Nie mogę.
Jesteś moją partnerką, a to ma kontekst seksualny.
To nie jest kontekst seksualny!
To szara strefa, kochanie!
Musisz mnie uwolnić z tych cholernych...
Odsuń się. Strzelę do kajdanek.
Jeśli strzelisz, to odstrzelisz mi rękę. Nie!
Musisz mi zaufać. Byłem najlepszym strzelcem na roku.
Chodziłem na polowania z babcią i dziadkiem.
Przestań się wiercić. Słabo widzę przez ten dym!
To odstrzel zagłówek, okej?
Pośpiesz się! Nie mamy czasu!
Danner, nic nie widzę!
To nie strzelaj!
Nie strzelaj, jeśli wciąż kaszlesz!
Udało ci się, partnerze. Udało ci się.
Danner?
O szlag. Zabiorę cię stąd, partnerze.
Okej. Dobrze, że ostatnio schudłeś.
Szóstka odpowiedz.
Trzymam cię, partnerze.
Wychodzi.
- Szukajcie ocalałych. - Trzymam cię.
Kocham cię, Danner.
Wypuścili Leonarda, a Quentin rozpłynął się w powietrzu.
To była moja wina, więc odeszłam.
Przykro mi.
Tak, miałam przez to spore problemy.
Potem zadzwoniłeś i pomyślałam:
„To może być szansa, by znowu być starą Danner”.
Chyba nigdy nie myślałem o tobie, jak o prawdziwym człowieku,
który ma wątpliwości i się boi. Aż do teraz.
To okrutne.
Tak. Nie, to złe. Przepraszam.
To moja wina. Ale pomogę ci.
Pomogę ci odzyskać moc.
- Nie mów tak. - Nigdy więcej tak nie powiem.
Gdy tylko to powiedziałem,
chciałem wsadzić te słowa z powrotem do ust.
Rzecz w tym, że rozwiążemy tę sprawę, dokądkolwiek ona prowadzi.
Nawet jeśli winna jest rodzina Zoë.
Od czego zaczniemy?
Mama z sekretami czy wujek z podejrzaną szklanką?
Możemy zacząć od Ulyssesa?
Wydaje się mniej przerażający.
Proszę.
Przepraszam. To było porąbane.
O mój Boże. Nie polecam, byście to robili.
Wygląda na to, że już po wszystkim,
czyli jednak nie umrzesz.
Po prostu widziałeś oblicze Boga, przyjacielu.
Dziękuję.
Boże, twoja ręka, to miłe uczucie.
A ten pyszny naleśnik uratował mi życie.
Jesteś bohaterem. Obaj jesteśmy.
Ty zrobiłeś śniadanie, a ja udowodniłem,
że każdy w tym domu mógł przygotować tę truciznę.
Tak.
Wystarczy gorąca woda i imbryk.
- Mogę dostać więcej syropu? - Jasne.
Uwielbiam, gdy ktoś daje dokładkę,
gdy wciąż jesz pierwszą porcję.
Grace, powinnaś coś zjeść.
Wszystko idzie sprawnie. Żadnych przeszkód. Załatwimy to.
Musimy to załatwić teraz.
Kto tu jest?
Halo?
Mam cię!
Napisy: Agnieszka Otawska