Kto jest głodny?
Przyrządziliśmy je.
- Może pani zjeść. - Nie chcę jedzenia.
Drużbo, wczoraj kolacja, to może dziś śniadanie?
Pytano mnie już o to.
Inny kontekst. Węglowodany?
- Mnóstwo. - Nie.
Okej.
Nasz nieustraszony śledczy.
Co to jest?
Fujek Ulysses zrobił swoje słynne naleśniki i zabiłabym za nie.
To nie... Wiesz, o co chodzi.
Pachną naprawdę dobrze.
Bo zamiast maślanki użyłem kumysu.
- Okej. Nie na naleśniki. - Nie.
Wciąż go czuję.
Zoë. Możemy porozmawiać?
- O nie. O co chodzi? - To...
Musimy przesłuchać twojego wujka.
- Co? - I twoją mamę.
I może twojego tatę.
Po co? To strata czasu.
Ponieważ, Zoë, nie mogę się pieprzyć z podpalaczem.
Co to ma znaczyć?
To bardzo długa, bardzo barwna historia.
Nie muszę wiedzieć.
Ale wiem, że Sebastian prawie skończył to, co robił.
Przyjedzie tu policja,
a ty chcesz przesłuchiwać mojego wujka, który ledwie znał Edgara?
- Jaki to ma sens? - Nie oskarżamy go...
ale może on coś wie. Tak samo twoi rodzice.
Żadne z nich nie zabiło Edgara, okej?
A jeśli uważasz, że to któreś z nich...
Wiesz co? Nie chcę z tobą o tym rozmawiać.
- ...to pasuje do mojej skoliozy... - Nie martw się. Wątroba...
- ...i przez to mięśnie... - Hej.
- Hej. Wszystko okej? - Tak.
Jeśli Danner i Aniq poproszą was o rozmowę, to nie musicie, okej?
- Świetnie. Zgadzamy się. - Słucham?
Już zdecydowaliśmy, że nie chcemy brać udziału w śledztwie.
ale mam pytanie:
dlaczego nie chcecie z nimi porozmawiać?
Wiem, że to strata czasu, ale to sprawia, że wyglądacie na winnych.
Oskarżają mnie, bo ocaliłam kwiaty.
- Tak. - To zaszło za daleko.
Tak. Myślimy tak samo.
AFTERPARTY
Jestem tu, bo Sebastian powiedział wam, że zamierzam coś zrobić ze szklanką.
Mogę to wyjaśnić. Szklanka...
Chcielibyśmy wysłuchać całej historii.
Mojej całej historii?
To może zająć trochę czasu. Przeżyłem wiele żyć
i mam mnóstwo historii do opowiedzenia.
Może zacznijmy
od początku wesela.
- Bo kończy nam się czas. - Jestem poszukiwaczem.
Jak mówią Saamowie ze Skandynawii...
hjertevandrer.
Nauczyłeś się tego podczas podróży czy z Wikipedii?
Sami zdecydujecie, gdy usłyszycie historię.
To wspaniała opowieść o miłości, zdradzie, tragedii i odkupieniu.
Zaczyna się dawno temu...
na nieprzyjaznej, bezlitosnej pustyni Środkowego Wschodu.
Rzeźnik z Bagdadu, Saddam Hussein,
najechał spokojnego sąsiada, Kuwejt.
A stare dobre USA nie zamierzały tego tolerować.
- Byłeś w wojsku? - Nie.
To co tańczycie?
Byłem z wojskiem.
Prawdziwe pytanie brzmi: czego nie tańczymy? Stepowanie, jazz, hip-hop.
Umiesz styl robota?
Byłem tancerzem w USO
podczas trasy „Kibicujemy Ameryce”.
Szlag! To jest to!
Nauczysz mnie tego?
Mój kuzyn oszaleje, jeśli...
Kryć się!
O szlag.
Wycofać się!
Lekarza! Wezwać lekarza!
Terry.
Boże.
Znajdźcie jego stopę!
Niech ktoś znajdzie jego stopę!
Dlaczego?
Już nigdy więcej nie zatańczy.
Trasę odwołano.
Odszedłem z USO i przeszedłem do cywila.
Ale byłem zagubiony.
Nie miałem do czego wracać.
Znajdźcie jego pieprzoną stopę.
Moją jedyną rodziną byli mój brat przyrodni, Feng, i jego rodzina.
Był dzieckiem z pierwszego małżeństwa mamy,
ale Feng zawsze traktował mnie jak swojego pełnego brata.
Co chcesz robić po powrocie?
Próbowałem stepować, by sprawdzić, czy wciąż potrafię, ale...
każdy krok brzmi jak seria z karabinu maszynowego.
Jestem „złujkiem”. Złym wujkiem.
- Wcale nie. Po prostu... - O Boże.
Pozwoliłem sobie...
ZAREJESTRUJ SIĘ DZIŚ
„Turniej tańca towarzyskiego”?
Nigdy nie brałem udziału w zawodach. Kto byłby moją partnerką?
Pomyśleliśmy, że... Vivian.
Była zawodniczką na studiach
i była trzecia w mistrzostwach kraju.
- Trzydziesta. - Wciąż nieźle. Tak?
- Nie wiedziałem. - Jesteśmy rodziną.
Chcemy ci pomóc stanąć na nogi.
Nie chcę waszej litości.
- Nigdy jej nie dostaniesz. - Dobrze.
Pokaż mi ramę.
Nie znałem Vivian innej niż w roli żony i matki.
Ramiona w dół. Broda do góry. Sztywny jak kij.
Była wymagająca.
- Jeszcze raz! - A biodra?
- Nie. Rama! - Co z biodrami?
Masz talent, ale brakuje ci opanowania.
- Sztywno! Jak silny... - Okej. Przepraszam. Ja...
To się nie uda, okej?
Mogę cię nauczyć dyscypliny...
ale taniec musi się brać...
stąd.
Tu nie ma nic poza bólem, okej?
To go wypuść.
Tańcz z bólem.
Jeszcze raz.
Przywracała mnie do życia.
Dużo lepiej. Bardzo dobrze.
Startowaliśmy w turniejach
i taniec zabrał nas w podróż do egzotycznych miejsc.
TURNIEJ TAŃCA TOWARZYSKIEGO
POZDROWIENIA Z BOISE, IDAHO
POZDROWIENIA Z BISMARCK, D.P.
POZDROWIENIA Z WICHITY, KANSAS
POZDROWIENIA Z DAKOTY POŁUDNIOWEJ
POZDROWIENIA Z TOPEKI, KANSAS
MISTRZOSTWA REGIONU POŁUDNIOWO-WSCHODNIEGO
Morskie powietrze. Tego mi było trzeba.
Myślę, że powinniśmy zrobić podnoszenie.
Co?
Nie mogę. Nie jestem gotowy.
Ćwiczyliśmy je.
- Nigdy w pełni. A jeśli cię upuszczę? - Nie upuścisz.
Posłuchaj. Nie wygramy, jeśli nie zaryzykujemy.
Vivian, nie mogę!
Nie dam rady, okej?
Wierzę w ciebie.
Zatańczymy tutaj.
Tutaj? Na plaży? Jak mewy?
Teraz do ciebie podbiegnę, a ty mnie złapiesz.
- Wow. - Tak. Wielkie wow. Wiele wow.
Tyle wow, że w to nie wierzę. To niemożliwe.
Szokujący zwrot akcji, wiem, ale prawdziwy.
To dowód na to, że tańczyliście razem.
To zdjęcie w dobrym tonie.
- Nie muszę tego widzieć. - Ja spojrzę.
Szlag, Vivian. Okej.
Zakończyłeś to?
Jak bym mógł?
Vivian przywróciła mnie do życia.
Wiedliśmy podwójne życie.
W trasie cały czas tańczyliśmy w pionie i w poziomie.
Ale w domu...
Wyjątkowa kolacja dla wyjątkowych zwycięzców.
- La, di, da. Wcinajcie. - Dziękuję, bracie.
- Dziękuję. - Nie wierzę, że wygraliście.
Jakie to było uczucie?
Niebo na ziemi.
To były tylko mistrzostwa regionu.
Jesteś za skromny. To dopiero początek.
Nie jestem hazardzistą, ale gdybym był,
założyłbym się, że dostaniecie się
do Mistrzostw Świata w Paryżu w listopadzie.
Wyobrażacie to sobie?
Mógłbym wam pomóc. Stary, podaj mi wykałaczkę.
Ale jesteście zgrani.
Coś mi utknęło. Dziękuję.
I o to chodziło. Nie ma to jak wykałaczka.
- O tak. - Wiesz co? Przepraszam,
ale przypomniałem sobie, że mam bilety na Wilson Phillips.
Pójdę już. Bardzo dziękuję.
Czekaj. Mam niespodziankę dla Vivian i chcę, byś tu był.
- Niespodziankę? Co... - Tak!
Wiem, że za wcześnie,
ale szczęśliwej rocznicy.
Zawsze dajesz mi prezenty, gdy się tego nie spodziewam.
Tylko wtedy są niespodzianką. Otwórz.
Będziesz wyglądać jak na rozdaniu Oscarów. Mogę?
Okej.
O cholera.
Mam spuchnięte palce od gotowania dla naszego jedynego dziecka.
Bracie, mógłbyś?
Tak.
Wygląda niesamowicie.
Poczucie winy nas niszczyło. Wiedziałem, że idzie burza...
ale nie chciałem stawić jej czoła.
Moglibyśmy dodać pikanterii do cha-chy w Cedar Rapids, co?
- Nie mogę z tobą dłużej tańczyć. - Zamiast krok, skok, krok,
- może krok, skok, skok, krok. - Ulysses.
Nie.
Jedynym co mnie rano cieszy, jest świadomość, że cię zobaczę.
Zaznaję spokoju w nocy, bo wiem, że będziemy dzielić kolejny dzień.
Nie mogę tańczyć sam.
Do tańca dosłownie trzeba dwojga.
I znajdziesz drugą osobę.
Wierzę w ciebie.
Hotel jest zarezerwowany. Nie dostaniemy zwrotu!
Czułem się, jakby wybuchła kolejna mina.
Ale tym razem stopą przyjaciela
było moje serce.
Vivian! Nie, Boże!
Ale znalazłem pociechę w roli fujka.
Czyli fajnego wujka.
Wiemy.
Cieszyło mnie bycie częścią rodziny brata.
Hej, poznaj Grace, swoją nową bratanicę.
Ale w głowie i w sercu zawsze miałem miłość do Vivian.
Podaj mi wykałaczkę. Tak.
Pójdę na operację.
Mówił, że muszę wyciąć ten ropień.
Wyciąć ropień?
Co ty gadasz? Biali, co?
Dobra, Zoë, twoja kolej.
- Jeden, dwa, trzy, cztery. - Przez sześć lat
żyłem blisko Vivian, ale nie mogłem z nią być.
Przekonałem sam siebie, że jestem szczęśliwy.
Mamo!
Zoë mnie nadepnęła!
- Wcale nie! - Dość tańczenia.
Idźcie na górę i poćwiczcie matematykę. Ale już.
Nie mogę tak dłużej.
Dlaczego nie? Jesteśmy szczęśliwi. To działa.
Kocham cię.
Dlatego muszę odejść.
Nie bądź śmieszny.
Wiesz, jakie to bolesne być blisko ciebie,
a ciebie nie mieć?
Nie wiesz.
Jeśli tak uważasz,
to jesteś głupcem, Ulyssesie.
Dokąd pojedziesz?
Tak daleko, jak będę musiał.
Aż wspomnienie twojej twarzy
przestanie być nawet echem w moim sercu.
- Feng, ja... - Traktowałem cię jak pełnego brata.
I tak mi dziękujesz?
Wynoś się.
Feng.
- Hej. - Jeśli jeszcze raz cię zobaczę...
zabiję cię.
Wykorzystałem mile lotnicze i wyruszyłem w podróż po świecie.
Z nadzieją, że zapomnę o tańcu.
I o niej.
IRLANDIA
Ale gdziekolwiek pojechałem, taniec mi towarzyszył.
I ona też.
Nieważne, jak daleko się udałem.
KENIA
W jak odległe miejsce.
Nie mogłem od niej uciec.
HISZPANIA
Myślisz o niej, prawda? Wiem, jak sprawić, żebyś zapomniał.
Zostaw mnie, Juliett.
Zajęło mi to lata, ale w końcu odnalazłem spokój.
Witamy w nowym dniu.
Spójrz na zewnątrz!
Z nieba leci żelazny ptak!
Mów po angielsku, jak cię uczyłem.
Na polu jest helikopter.
Ty nazywasz się Ulysses?
Jesteś kierownikiem średniego szczebla, który chce zniszczyć tę ziemię
w imię korporacyjnej chciwości?
Nie jestem zainteresowany.
Przyleciałem w imieniu twojej bratanicy, Grace.
Za trzy tygodnie biorę z nią ślub
i wiem, że chciałaby, by jej fujek na nim był.
Fujek.
Dawno nie słyszałem tego określenia.
Wciąż mówi o tobie z sentymentem.
Przykro mi. Kocham Grace, ale nie mogę jechać.
Wiele lat temu pokłóciłem się z jej ojcem.
- Romans. - Skąd wiesz?
Większość kłótni dotyczy pieniędzy albo romansów,
a że tobie nie zależy na pieniądzach,
pomyślałem, że chodzi o romans.
Rozumiesz. Widziałeś swoje ubrania.
Powiedziałem mu to, co wam.
Tylko wolniej, żeby mały Armando zrozumiał.
Padał deszcz, gdy ze mną zerwała.
Ale ja tańczyłem.
Ale w końcu odnalazłem cel w życiu, służąc innym ludziom.
To tragiczna opowieść.
Dramatycznie opowiedziana.
Dziękuję.
- Musisz przyjechać. - Nie.
Tak, to sprowokuje twojego brata.
Ale bardzo uszczęśliwi Grace.
Wiesz, jak daleko zaszedłem, by uciec przed przeszłością? Wiesz?
Nie mogę wrócić!
To zostawię cię w twej udręce.
Myślałeś kiedyś, że możesz być ojcem Grace?
Na pewno to policzyłeś. Ja to zrobiłem, gdy usłyszałem.
Nie policzyłem, ale ucieszyłem się na tę myśl.
Czy to możliwe? Mogę mieć córkę z Vivian?
Jeśli istnieje szansa, że jesteś jej ojcem...
to Grace zasługuje na to, byś był na jej ślubie.
To jest grube.
- To jest gruby temat. - Muszę się przejść.
Zoë o tym nie wie?
- Ja nie powinienem wiedzieć. Czemu wiem? - Bo zapytałeś.
To musi być sekret, o którym Edgar rozmawiał z Vivian.
Jedna zagadka rozwiązana.
- Dwie. - Co?
Dlatego na mapie Edgara jest zaznaczona Patagonia.
Ale nie jesteś jej...
O Boże. Okej.
Nie szkodzi. W porządku. Wszystko będzie dobrze.
- Doceniam. - Nie mówiłem do ciebie.
Ty!
- Jestem Hannah. - Wiem o tym.
- To była emfaza. - Nie wiem, co to znaczy, ale...
Posłuchaj.
Wiem, że coś czujesz do Grace, okej?
Przyznaj się do zabicia brata, byśmy mogli jechać do domu.
Ja bym nie pojechała do domu, tylko do więzienia.
Które byłoby twoim nowym domem.
Nie, bo nie zabiłam brata.
Boże. Nieważne!
Wszyscy mogą tak powiedzieć,
bo nie ma dowodu na to, co się stało w ten weekend.
To prawda. Szkoda, że kamerzysta wyjechał.
Co?
Kamerzysta, którego zatrudnił twój ojciec.
Jak on się nazywał? Kyle?
Nie. Coś bardziej irytującego.
- Kyrie. - Nie. Coś mniej irytującego.
Kyler? Ky... O Boże, Kyler!
Nie jestem pewna.
Filmował cały weekend. To jest dowód.
- Tak. - Dowód wideo.
Hej.
- O Boże, potrzebujesz pomocy? - Nie.
Szpiegowałeś nas w krzakach?
Nie zmieniaj tematu.
Ten Kyler i jego nagranie mogą być kluczem do tego wszystkiego.
- Niech twój ojciec do niego zadzwoni. - Nie, nie chce pomóc.
To trochę podejrzane.
Wcale nie.
- Dokąd idziesz? - Ucieka.
Policja zawsze dorwie przestępcę.
Nadszedł weekend ślubu.
Ale myśl, że zobaczę Vivian po tylu latach... Byłem wrakiem.
Wdrapałem się na wielką skałę, by się ugruntować.
Co ja wyprawiam?
Spokojnie.
Spokojnie, przyjacielu.
Spokojnie.
Nie zrobię ci krzywdy.
Zgubiłeś się, co?
Odnajdźmy się.
Panie i panowie, wujek Grace, Ulysses.
Fujek Ulysses!
Toast, tak?
Musiałem być beztroskim fujkiem dla dziewczyn,
ale w środku buzowały we mnie emocje.
Kto jeszcze spróbuje tradycyjnego kumysu?
Ja to zrobię.
Może nie jestem z rodziny, ale tu jest moje miejsce, do cholery.
Kocham pańską bratanicę.
Kocham ją każdą cząstką siebie.
I dlatego to ma sens,
żebym wypił kumys z pańskiego rogu.
Okej.
Nie pamiętam, by to było takie emocjonalne,
- możemy przejść dalej? - Nie.
To obrzydliwe.
Masz grudki we włosach.
Spotkajmy się przy płaczącej wierzbie o północy.
Vivian.
Czemu powiedziałeś o nas Edgarowi?
Sam się domyślił.
Czegoś jeszcze się domyślił.
Mogę być ojcem Grace.
Jest moją córką?
Nie.
Zrobiłam test na ojcostwo, gdy się urodziła.
Jasne, że zrobiłaś.
Czemu przeszłość nie może pozostać przeszłością?
- Bo nie chodzi tylko o przeszłość. - Co robisz z moją żoną?
Chodzi mi o Grace.
Hej.
Grace jest moją córką i nie waż się powiedzieć jej coś innego.
Nigdy bym tego nie zrobił, ale Edgar może.
Zajmę się Edgarem.
Nie pozwolę mu zniszczyć mojej rodziny.
Tęsknię za tobą, bracie.
Wybaczysz mi?
Nie wybaczę nawet na łożu śmierci.
- Aniq? To ty? - Dobry wieczór.
Przyniosłem ładowarkę.
Przejechałem pół świata,
by się dowiedzieć, że brat mnie nienawidzi,
a Grace jednak nie jest moją córką.
Zachowywałem pozory.
Musiałem to przetrwać i mogłem znowu zniknąć.
Tym razem na zawsze.
Ale ku mojemu zaskoczeniu Grace potrzebowała ode mnie więcej.
Zatańczysz ze starym człowiekiem?
Fujku.
Nie martw się, jestem przy tobie. Okej?
Gotowa?
Miała naturalny talent.
Nieważne, co robiłem, dotrzymywała mi kroku.
Zacząłem się zastanawiać, czy Vivian naprawdę zrobiła test
po narodzinach Grace.
Miała powody, by kłamać,
by przeszłość została tam, gdzie według niej powinna: w przeszłości.
Musiałem poznać prawdę.
Ale jak?
Szklanka.
Oczywiście.
Gdybym zabrał szklankę Grace,
mógłbym przeprowadzić swój test na ojcostwo.
Jest już 22.00,
to godzina, kiedy goście stają się nieproszonymi gośćmi. Wyjdźcie, proszę.
Potrzebowałem więcej czasu.
Dla tych, którzy zostają na terenie...
afterparty w bibliotece!
Musiałem zabrać szklankę Grace tak, by o tym nie wiedziała.
To pogwałcenie prywatności.
I jak to w ogóle działa?
To proste. Przecierasz szklankę wacikiem i pobierasz DNA.
Policja robi to cały czas.
Podobnie jak kochanki.
Dziękuję.
Jak mawiają Apacze:
„Od teraz nie poczujesz deszczu, bo będziecie dla siebie schronieniem”.
Oby to była prawda.
Pozwól, że ci doleję.
Co robisz, kemosabe?
Stoję za barem.
- I wolę giimoozaabi. - Mam to gdzieś.
Bądź tak dobry i podaj mi Shackletona.
Proszę.
To był dobry wieczór.
Czas się nawalić.
W rzeczy samej.
Bracie.
Pojutrze zniknę na zawsze.
Wypij ze mną ostatniego drinka.
Nie jestem zainteresowany.
Za Grace.
Za lepszą przyszłość.
I pochowanie przeszłości.
Nie próbowałem twoich lodów.
- Może dziś. - Nie.
Te są tylko dla Edgara.
Tu jest nasz bohater dnia.
W poniedziałek wyślę to do laboratorium.
Wiem, że mogę nie być ojcem Grace.
Nie chcę niszczyć tej rodziny.
My rozwiązujemy sprawę morderstwa.
Ale jeszcze jedno. Edgar zjadł te lody?
Nie wiem. To była prywatna rozmowa.
Jeśli je zjadł, to czas pasuje.
Jeśli chcecie rozmawiać o moim bracie, to wolę wyjść.
Okej. Wiem, jak to wygląda.
Ale czy utrzymanie romansu w tajemnicy to motyw,
by Feng zamordował Edgara?
Nie, ale myślę, że ojcostwo tak.
Zoë oszaleje. Jak mam jej o tym powiedzieć?
„Hej, skarbie, twój fujek może być fatą twojej siostry,
fatą. Ojcem”.
Nie mów jej.
To nie twoja tajemnica, tylko Vivian.
To mam to zachować dla siebie i nie powiedzieć Zoë?
Co powiedzieć Zoë?
Hej!
Tylko to, jaki uroczy jest twój wujek.
Bardzo światowy i mądry.
Mówiłam, że rozmowa z nim to strata czasu.
A wiesz, co nie jest stratą czasu? Twarde dowody.
Pamiętasz dzieciaka, który cały weekend filmował tatę?
- Znalazłam jego Instagrama. - Ja to zrobiłem.
Możemy wziąć od niego nagrania.
Po co komu nasze wersje filmu, gdy możemy dostać prawdziwy film?
Okej, czyli mamy chudego Scorsese. To dobrze.
Tak. Zobaczysz, że moi rodzice nie mają nic do ukrycia.
Tak, okej. Wątpię. Nie chcą rozmawiać.
- Travis. - Nie, to świetnie.
Filmował cały weekend, więc wszystkie tajemnice wyjdą na jaw.
Napisy: Agnieszka Otawska