AFTERPARTY
Dużo lepiej.
O czym była mowa?
Mówiłaś, że widziałaś morderstwo.
- Tak. - I że to nie była Grace.
Choć to ty ją pierwotnie oskarżyłaś.
Jeśli was zdenerwowałam, mea culpa.
Więc...
Na pewno byłaś świadkiem otrucia?
Wiem, co widziałam.
Wiem, co o mnie myślicie.
Jestem zimna, wyniosła, onieśmielająco piękna.
Ale nie jest łatwo być Isabel Minnows.
Jestem dumną kobietą, a to był trudny rok.
Moja historia to klasyczna opowieść pełna napięcia, paranoi
i zanurzania się w szaleństwie.
W zeszłym roku mój mąż zmarł niespodziewanie.
Wszyscy tu dziś płaczą, mój drogi.
Nie podobałby ci się to.
- Matko, trzęsiesz się. - Nie. Nic mi nie jest.
Drżysz. Weź mój płaszcz.
Nie. Nie rób sceny.
- Nic mi nie jest. - Chcesz płaszcz?
Nie. Chcę już iść,
nim będę musiała rozmawiać z kolejnymi żonami senatorów.
Nie była taka zła, odkąd do klubu wpuścili Włochów.
Po co było tam tyle kwiatów?
Kwiaty to tradycja.
Wkrótce będą tak martwe jak wasz ojciec.
Isabel, może zostaniesz z nami na jakiś czas?
Będziemy go opłakiwać jako rodzina.
Martwili się o mnie.
I mieli powód. Byłam w rozsypce.
Aleksandrze.
Umarłeś we śnie, a teraz ja nie mogę spać.
Edgar przyniósł mi tabletki nasenne od naszego lekarza.
Ale nie pomogły.
Bazylia, liść laurowy, seler... Nie, czarny pieprz.
Tak. Nie, chili w proszku, chili w proszku.
Nie, kardamon. Mamy curry.
- Mamy... - Matko?
Tak, cześć.
Jest 4.30 rano. Czemu nie śpisz?
A czemu ty nie śpisz?
Idę poćwiczyć, nim otworzy się giełda.
Miałeś niepoukładane przyprawy.
Obudziłaś się w środku nocy, by poukładać mi przyprawy?
To był absurd, wiem. Ale jak mówiłam, jestem dumną kobietą.
Ktoś to musiał zrobić.
Powinieneś zwolnić pokojówkę. Najlepiej publicznie.
Nie chciałam, by wiedział, że cierpię.
Ale z każdym dniem było mi ciężej udawać,
- że wszytko jest dobrze. - Zaakceptujesz to?
- Bucefał to cyfrowe dolary. - Nie.
Dolar to element rządowej propagandy.
Jest na nim twarz prezydenta.
Bucefał jest lepszy.
Matko? Matko, słyszysz mnie?
Jakby była na innej planecie.
Co? Nie. Nie lubię, gdy rozmawiacie o polityce.
To nietaktowne.
Rozmawialiśmy o mojej kryptowalucie.
Nie lubię mód, opiekaczy, sprężyny Slinky i Michaela Bublé.
Zróbcie mi drinka.
Już masz drinka. Trzymasz go.
Ale to gin.
Nie lubię ginu.
- Lubisz gin. - Tak.
Piłaś go codziennie, gdy byłaś w ciąży z Edgarem.
Waszym słowem bezpieczeństwa z ojcem było „Seagram’s”.
Dobrze. Lubię gin.
Czułam, że mnie oceniają.
Ich litość tylko pogarszała sprawę. Tabletki nasenne wciąż nie pomagały.
Zaczynałam myśleć, że naprawdę wariuję.
Nie mogę mieć asystenta z aparatem na zęby.
To oznaka słabości.
Możesz ściszyć muzykę? Nie słyszę własnych myśli.
Nie wiem, czym jest Rosz Haszana, ale nie możesz wziąć wolnego.
Przepraszam. Jaką muzykę?
Te okropne dzieci śpiewające coś bez sensu.
Przepraszam. Oddzwonię. Coś mi wypadło.
To straszna interpretacja tej popowej piosenki, którą lubił twój ojciec.
Matko. Nie gra żadna muzyka.
Teraz nie gra.
Spójrz na siebie.
- Nie sypiasz. - Nie.
- A teraz coś słyszysz. - Tak.
Co się stało z moją matką?
Przeżyłaś straszny szok.
Nikt nie sądził, że ojciec zginie w katastrofie lotniczej.
Chwila. Mówiłaś, że twój mąż zmarł we śnie.
Zasnął, pilotując samolot, a jego pasażerowie krzyczeli,
gdy lecieli na spotkanie śmierci.
Ale to nieistotne. Ważne jest to...
Boże, co ty robisz?
Robię małą trumnę dla Roxany.
Co ważniejsze, traciłam rozum przy Edgarze.
I przy Hannah, mojej słodkiej, dziwnej ptaszynie.
A jej opinia jest dla mnie najważniejsza.
Naprawdę?
Ja nie... Nigdy mi tego nie mówiłaś.
- Jak miałam to zrobić? - Tak jak zrobiłaś.
Ale ja nie mówię tobie. Mówię im.
Co mam niby zrobić?
Powiedzieć ci, że mi na tobie zależy i to na osobności?
- Byłoby miło. - Nie, to absurd.
Rozważałaś rozmowę z terapeutą?
Albo księdzem?
Znam świetnego szamana w Istambule.
Jest też wyjątkowym magikiem erotycznym.
Doprawdy? Fascynujące. Nie, dziękuję.
Tak, okej, wspaniale.
Jestem ciekawy, co jest erotycznego w magii?
- Sztuczki z kutasem. - Okej. Tak.
Możemy wrócić do faktu bycia świadkiem morderstwa?
Okej. Gdy ja traciłam rozum,
Edgar żył dalej.
Gdzie są oliwki? Nie będzie lunchu bez oliwek.
Zielone. Czarne. Gdzie są oliwki?
Przepraszam za nią. Uwielbia owoce pestkowe.
Przyjechałeś.
Matko, chciałbym, żebyś kogoś poznała.
Pani Minnows,
bardzo mi miło panią poznać.
Ciebie też miło poznać, Gail.
- Matko. - Co?
Mówiłem ci, że ma na imię Grace.
Nie, ty... Mówiłeś wczoraj podczas gry w Scrabble, że...
To nie podlega dyskusji.
Gdzie są oliwki?
Czemu pomyliłam imię? To nie miało sensu.
Matko, zacząłem się z kimś spotykać
i chciałbym zaprosić ją jutro na lunch,
jeśli cię to nie przerośnie.
Oczywiście. Mówiłam ci, że nic mi nie jest.
Ta kobieta jest dla mnie całym światem.
SZALONA
I wiem, że też bardzo chce cię poznać.
Ma na imię...
Dokąd ona idzie?
Grace. Pięć liter podsumowujących moje szaleństwo.
Umyślnie przynosisz mi wstyd.
Daj spokój. Gail. Grace.
Co za różnica? Nikogo to nie obchodzi.
Mnie obchodzi.
Mnie też.
Oczywiście, Grace.
Zignoruj ją.
Próbowałem ci pomóc,
ale jesteś bardziej szalona niż Szalony Kapelusznik.
Lubię tę postać.
Jesteś bardziej szalona niż Szalony Kapelusznik.
Byłam zdruzgotana, ale mieli rację.
I było coraz gorzej.
Przyszedł miecz, który zamówiłaś.
Miecz. Jaki miecz?
Nie zamawiałam orientalnego miecza.
Nie powinnaś go tak nazywać.
To pomyłka.
Twoje nazwisko jest na liście przewozowym.
Nabywca. Odbiorca.
Nie pamiętałam tego.
Ten miecz.
I to się nie kończyło.
Isabel, kąpię się.
- Czemu zamówiłaś zbroję? - Nie zamówiłam.
Na zewnątrz jest pełna zbroja,
a ja jej na pewno nie zamawiałam.
Czy zamówiłam?
Isabel?
Dobrze się czujesz?
Bo mnie jest naprawdę ciężko.
Więc powiedziałam sobie...
Pogódź się z tym.
Okej.
Nie umiałam się z tym pogodzić, więc się temu poddałam.
Co to jest?
Zwą to trampoliną.
Trampolina?
Patrz, jak mamusia skacze.
Matka, którą znam, nie skacze.
Spójrz na Roxanę. Jest zażenowana. Zaraz zwymiotuje.
Dziś trampolina. Wczoraj zbroja i miecz.
Widzę, że nie pamiętasz, że to zamawiałaś.
Nie będę stał i patrzył, jak trwonisz pieniądze,
na które ojciec ciężko pracował.
Jesteś agresywny.
Ojciec nie żyje.
Zginął w katastrofie lotniczej w górach Adirondack,
gdzie jego zwęglone kości najpewniej obgryzły wilki.
A to znaczy, że teraz ja muszę opiekować się rodziną
i zamierzam to zrobić.
Rozmawiałem z dr. Shulkindem.
Uważa, że już czas, byśmy pomówili o kurateli.
Kuratela.
Byłabym traktowana jak dziecko. Kontrolowana. Los gorszy niż śmierć.
Co robisz?
Przewracasz się bardzo wolno.
Wiedziałam, że dr Shulkind będzie na weselu.
Jeśli chciałam zachować wolność, musiałabym mu udowodnić,
że nic mi nie dolega.
Nawet jeśli nie byłam tego pewna.
Dr. Shulkind.
Dobry wieczór.
Cieszymy się, że dołączył pan do nas.
Edgar mówił mi, że nie najlepiej się pani czuje.
Problemy ze snem. Zapominalstwo.
Nie, wcale nie. Nigdy nie czułam się lepiej.
Jak się ma pańska...
„trójka dzieci i zero zwierzaków”?
Dobrze.
Isabel, kim jest Gail?
Gail?
Ty projektowałaś te serwetki, prawda?
ŚLUB EDGARA I GAIL
To jakaś pomyłka?
Nie.
To taki żart między mną a moją synową.
Jaki żart? Wytłumacz nam go.
Wtedy już nie będzie zabawny.
Dzień dobry, pani matko Edgara.
Pani syn coś knuje.
O czym ty mówisz?
- Jego kryptowaluta. - Co wiesz?
Nie zgrywaj głupiej. „Jestem stukniętą staruszką.
Gdzie moje klucze? Jak działa telefon?”
- Matko. - Złapał mnie za tyłek.
Nosisz pierścionki?
Krwawię? Bo czuję krew.
Olśniło mnie, gdy go uderzyłam.
Kryptowaluta. O to chodzi.
Chwila. Cofnijmy się.
Co kryptowaluta Edgara ma wspólnego z tobą?
Pogarszał się mój stan psychiczny,
a odpowiedzią mojego syna na to wcale nie było współczucie.
Wykorzystał to jako szansę, by zagarnąć moje pieniądze.
To nie ma sensu.
Edgar miał więcej pieniędzy, niż byłby w stanie wydać.
To prawda. Jesteśmy bogaci.
Czasem się zastanawiam, czemu mnie nie porwano dla okupu.
Bez przesady. Edgar miał obsesję,
ale nie był potworem.
A jednak nie żyje i zabił go ktoś z nas.
Wiem, że tam jesteś.
Czuję wymiociny i pistacje?
Trafiony. Złapałeś mnie.
Podsłuchiwałem.
Jesteś taki niewidoczny jak furgonetka z lodami.
Więc...
Nie wyglądasz na zainteresowanego
przydługawą opowieścią Isabel, co?
Nie muszę jej słuchać, by wiedzieć, że był złym człowiekiem.
Pewnie, ale ty też jesteś złym człowiekiem, nieprawdaż?
Możesz się domyślić, że wiem, co knujesz.
Ta dyńka potrafi więcej niż tylko obrywać.
Wybacz, muszę odebrać.
Ja też muszę odebrać to połączenie.
Albo je wykonać.
- Mów. - Hej, mamo.
Naprawdę uważasz, że Edgara interesowały pieniądze?
Nie uważam, ja to wiem.
Próbowałam zadzwonić do prawnika, by się upewnić, że są chronione.
Niech do mnie natychmiast oddzwoni.
Ale nie odbiera telefonu o północy.
Kto tam?
Sebastianie, co tu robisz?
Mogę wejść?
Czego chcesz?
Co ty wyprawiasz?
Nie widzisz, że szaleję za tobą?
Szaleję za tobą.
Sebby.
Nie masz pojęcia, co przeżyłam, jak cierpiałam.
Weź mnie. Weź mnie teraz.
Nie chciałbym cię do niczego zmuszać.
Słowo bezpieczeństwa? Coś, czego nie zapomnisz.
Coś jak...
imię konia twojego zmarłego męża.
Co takiego?
- Konia Aleksandra? - Tak.
Na pewno pamiętasz. Jak się nazywał?
Edgar cię tu wysłał?
Zdecydowanie nie.
Uważa, że tracę rozum, a ty masz to udowodnić.
Co takiego? Oszalałaś?
A wyglądam, jakbym oszalała?
To miecz samurajski?
Nie możesz go już tak nazywać.
Powiedz Edgarowi, że może mnie uważać za wariatkę,
ale moje pieniądze są moje! Moje!
Edgar wysłał swojego najlepszego przyjaciela
i partnera biznesowego, by mnie uwiódł.
Co?
O Boże. Ale jesteście pruderyjni.
On może mieć erotyczną magię,
a ja niczego nie dostaję.
Jest niezwykła.
Ale czułam się niekomfortowo.
W dzień ślubu czułam się, jakbym balansowała nad przepaścią.
To dla ciebie.
Szpilka do włosów. Pamiątka rodowa.
Tę szpilkę do włosów nosiło pięć pokoleń panien młodych Minnowsów.
Możesz ją tam położyć.
Intercyza. Edgar chciał moich pieniędzy.
A jeśli miałby stracić swoje przez tę idiotyczną piramidę finansową,
to jego biedna, dosłownie biedna, panna młoda zostałaby z niczym.
Mała rada.
To ważne, byś to podpisała,
nieważne, co się wydarzy między tobą i Edgarem.
Dostaniesz...
milion dolarów.
Podpisz to.
Chwila, próbowałaś mi pomóc?
Oczywiście. Jesteś teraz jedną z Minnowsów.
A my dbamy o swoich.
Dziękuję.
- Zachowałam swoje nazwisko. - Co?
Potrzebuję chwili.
Na czym skończyliśmy?
Bierzemy te same tabletki nasenne.
To nie są tabletki nasenne.
Wręcz przeciwnie. To Adderall.
Adderall?
Dzięki niemu nie śpisz.
Tabletki nasenne. Żartownisia.
Nie spałam od miesięcy. A moje tabletki nasenne?
Adderall? To niemożliwe.
Ale są identyczne.
Edgar dał mi te tabletki.
Matko, nie gra żadna muzyka.
Widzę, że nie pamiętasz, że to zamawiałaś.
To jakaś pomyłka?
Mówiłem ci, że ma na imię Grace.
Umyślnie przynosisz mi wstyd.
Próbowałem ci pomóc, ale jesteś bardziej szalona
niż Szalony Kapelusznik.
To był Edgar. To była jego sprawka.
To jedna z tabletek nasennych, które mi dawałeś.
To jest Adderall.
Spójrz na nie, wyglądają tak samo. Wyjaśnij to.
Matko. Te tabletki nie są podobne.
Ta jest jasnoniebieska, a ta jest ciemnoniebieska.
Jesteś zdezorientowana.
- Zadzwońmy do dr. Shulkinda. - Nie. Nic mi nie jest.
Widzę to. Widzę.
Są inne. Nie wiem, dlaczego wcześniej tego nie widziałam.
Matko, dziś biorę ślub.
Na pewno nie ośmieszysz mnie i Grace podczas toastu?
Stresują cię publiczne przemowy.
Nic mi nie jest. Już wydrukowałam swój toast.
Trzymaj się scenariusza.
Kłamał. Musiał kłamać.
I czemu nagle interesował go mój toast?
Oczywiście, to całe przedstawienie.
Chciał mnie ośmieszyć
i udowodnić dr. Shulkindowi, że jestem obłąkana.
Więc zastawiłam pułapkę.
Wiedziałabym, jeśli pozmieniałby moją przemowę.
Proszę pani? Matko pana młodego.
Ktoś może potrzymać pani torebkę?
Ja mogę.
- I jaszczurkę. - Nie.
Matko, dam twoją torebkę Aniqowi.
Zabrał moją torebkę, jak podejrzewałam.
Ale wiedziałam, że coś knuje i nie spuszczałam jej z oczu.
Isabel.
I nagle zniknął.
Nie.
Wypiłam kilka drinków i wszędzie go szukałam.
- Ty. - Ja?
Nic nie robiłem.
Daj mi ją.
Czas, by matka pana młodego powiedziała kilka słów.
Daj mi torebkę.
Nie dotykaj jej.
Chwila prawdy.
Jeśli mój drogi syn chciał wyłudzić ode mnie pieniądze,
właśnie miałam się tego dowiedzieć.
Nie ma gwiazdki. Podmienił moją przemowę.
Miałam go. Ale nie, on miał mnie.
Publiczne przedstawienie było tym, czego chciał.
To nie jest moja przemowa. Moja miała narysowaną gwiazdkę.
Edgar ją podmienił.
Cały czas stał za tym Edgar: tabletki,
muzyka, blaszany facet, trampolina.
Ci wszyscy ludzie wszędzie.
Niestety jesteś chora psychicznie.
Zabierzcie ją.
KURATOR ISABEL MINNOWS - NIEPOCZYTALNA
To nie moja przemowa.
Jeśli powiem, że została podmieniona, wyjdę na wariatkę.
Jeśli przeczytam to, co napisał, efekt będzie ten sam.
Wybrałam mniejsze zło. Jedynym wyjściem było przejście.
„W życiu mamy wiele relacji.
Ale tylko jedna lub dwie przetrwają.
Przeżywasz cały ten ból i trud,
a potem odwracasz się, a one znikają.
Tak, szybko znikają.
Więc trzymaj się tych, którym zależy.
Bo ostatecznie tylko oni zostaną.
A gdy się zestarzejesz i zaczniesz łysieć,
powiesz mi, komu wciąż na tobie zależy?”.
Mmm bop.
Bidi bop, du-łop, du-łop.
Ła, ha, ha. Bidi bop, du-łop, du-łop.
O tak.
Mmm bop.
Bidi bop, du-łop, du-łop.
Tak.
O mój Boże.
To nie był tylko bełkot?
- To są słowa „MMMBop”? - Tak.
- Uwielbiam Hanson. - Tak?
Aleksander ich uwielbiał.
Mmm bop, bada du bop...
Bop dada du bop...
W każdym razie.
Zaraz przekażę ci te warunki.
- Więcej wkrótce. - Tak, więcej wkrótce.
Zaraz przetworzę te dane.
Muszę kończyć, mamo. Pa. Całuję.
Travisie, czego chcesz?
Okej, na początku,
tak, myślałem, że Edgar chce zrobić jakiś przekręt.
Sfingować śmierć, ukraść kasę.
Ale myślę, że doszedłem do sedna.
Tak? Oświeć mnie.
Oto werdykt, Paulu Newmanie.
Ile to zajmie?
Wygląda na to, że Edgar zawyżał wartość „Bucefilisa”,
inwestując własne środki poprzez spółki fasadowe.
A teraz ty starasz się to wszystko sprzedać,
bo wiesz, że ludzie się dowiedzą, że się przekręcił.
A wtedy ta jego waluta będzie warta mniej niż bon podarunkowy.
Muszę przyznać,
że poza twoją wymową Bucefała,
masz całkowitą rację.
Jestem pod wrażeniem. Nie to, że to ma jakieś znaczenie.
Oczywiście, że ma. Dla ludzi, którzy wam zaufali.
Ma to znaczenie dla ludzi, którzy wierzyli w Buce... Bu... to coś.
Bucefała.
Wam, bogaczom, wydaje się, że wszystko wam ujdzie na sucho.
Bo tak jest.
Travisie. Dam ci radę.
Kasyno zawsze wygrywa.
Nie musisz tego robić.
Więc nie próbuj go pokonać.
Stań się nim.
To było niesamowite.
Udało mi się wydostać z jego zasadzki.
Wiedziałam, że się nie podda.
Wciąż chciał moich pieniędzy.
Musiał się mnie pozbyć, by je dostać.
A Edgar zawsze miał dwa sposoby na wygraną.
Przejrzałam cię, Edgarze.
Matko. To jakaś paranoja. Masz urojenia.
Przestań być taka uparta i zjedz tort.
Co z nim zrobiłeś?
Specjalna dostawa. Pan Feng chce, byś tego spróbował.
Nie, dziękuję.
Pan Feng mówi, że nie mogę przyjąć odmowy.
Żadnego nie.
Najpierw nie rozumiałem dlaczego, ale załapałem z kontekstu,
- że chciał, żebym... - Tu masz kontekst.
Wsadź sobie te lody głęboko i zwijaj się stąd.
Odejdź.
Tort.
Mmm. Bop.
Edgar umarł tamtej nocy.
Wiem, kto go zabił...
bo to byłam ja.
Ale tylko dlatego, że chciał zabić własną matkę.
Tort zjadła niewłaściwa osoba.
Chwila, wiedziałaś o tym
i cały dzień oskarżałaś Grace? Dlaczego?
Mój Boże, uspokój się. Bałam się. Ty się nigdy nie bałaś?
I nie byłam pewna, czy nie wyobrażam sobie tego.
Przez niego wszystko mi się mieszało.
Gdybym wam powiedziała, że podejrzewam,
że Edgar podmienia mi leki,
umyślnie doprowadza mnie do szaleństwa, manipuluje mną,
pomyślelibyście, że ta stara wariatka,
o której rozmawialiście, jest chora umysłowo.
Dlatego wybrałam najbardziej logicznego podejrzanego, czyli ciebie.
Ale dzisiejszego ranka...
Wszystko idzie gładko.
Żadnych problemów. Załatwimy to.
To się musi stać teraz.
- Tak. - Teraz.
Mówi Sebastian.
Czemu drzwi są otwarte?
Halo?
Jest tam ktoś?
Mój syn.
Mam cię!
POCZTA
ŚLUB EDGARA I GRACE
Wiedziałam, że zamówiłam prawidłowe serwetki.
- Szlag. - Edgar musiał je podmienić.
Mój syn był bezwzględny od początku.
O mój Boże. Nie wierzę, że prawie za niego wyszłam.
- Wyszłaś za niego. - Tak.
Co przegapiłem?
Isabel zabiła Edgara.
Naprawdę?
Okej. To wszystko?
- Rozwikłaliśmy zagadkę? - Tak. Sprawa zamknięta.
Isabel zabiła swojego syna, który zabił siebie.
Chwileczkę.
Przyznała się.
Wiem, ale...
Podmienienie tortu. To się stało podczas wesela?
Zaraz po ślubie?
Tak, ile razy mam tłumaczyć, jak zabiłam własnego syna?
Nie zabiłaś go.
- Nie. - Nie!
Edgar miał halucynacje, nim umarł. To objaw zatrucia trąbą diabła.
- Zgadza się. - A dzięki Travisowi...
Co zrobiłem?
Wiemy, że halucynacje zaczynają się
około 15 minut po wypiciu trucizny.
Niewiele skutków ubocznych poza koszmarami.
Ale było jeszcze 90 minut tańczenia po tym,
jak Edgar zjadł tort, nim afterparty się zaczęło.
Czas się nie zgadza.
Okej, ale czy tort mógł być zatruty czymś innym?
- Roxana nie zjadła tortu. - To prawda.
Edgar mówił, że nie lubi tortu.
- Nie lubi. - Okej.
To skoro nie Isabel zabiła Edgara, to kto to zrobił?
Izzy? Jesteś tam?
To ty Howie?
Cześć, piękna.
Policja? Dlaczego tak wcześnie?
Skończyłem swoją robotę i zadzwoniłem po nich.
Dobra. Podobno miało tu miejsce morderstwo.
Tak. I zrobiła to panna młoda.
Bez jaj!
Napisy: Agnieszka Otawska