Jak mogliśmy tego nie rozwiązać?
Byłem pewny, że to rozwikłamy.
Tak, ja też.
Każdy mógł to zrobić.
Każdy miał środki, szansę.
Każdy miał motyw.
Jedna rzecz nie daje mi spokoju.
Ale ci się nie spodoba.
Czekaj, co chcesz powiedzieć?
O jednej osobie nie wspomniał nikt
w swoich opowieściach z afterparty.
W bibliotece
widziałem Isabel,
Hannah, Grace, Fenga,
Sebastiana, Ulyssesa,
Travisa, Vivian...
Nikt nie widział Zoë.
Nie... Ona stara się pomóc Grace.
Tak jak Yasper starał się pomóc tobie.
Pychota.
AFTERPARTY
O co chodzi? Co się dzieje?
Usiądź.
Wiecie, kto to zrobił?
Bo czuję się okropnie.
Nie chciałam, byście rozmawiali z rodzicami,
a oni ukrywali tę sprawę z romansem.
Chcemy, żebyś nam powiedziała,
co robiłaś wczoraj podczas afterparty.
Szlag.
Myślałam, że zatarłam ślady.
Zoë, co zrobiłaś?
Próbowałam to wyprzeć.
- Pokłóciłyście się z Grace o Edgara. - Tak.
I nie wynagrodziłam jej tego toastem,
bo Edgar mi przerwał.
A potem...
Chcę tylko powiedzieć, że to był wypadek.
Nie chciałam, żeby umarł.
Nie.
O Boże, daj spokój. On i tak nikogo nie obchodził.
Bardzo swobodnie do tego podchodzisz.
Nie wiem.
Cała ta sprawa wydaje mi się kiczowatym horrorem.
Wiedziałam, że Grace jest na mnie zła.
Halo?
Jest tu kto?
Nie chciałam, by jechała w podróż poślubną, nim tego nie wyjaśnimy.
Zakradłam się do jej sypialni, by schować moją przemowę w jej walizce.
Halo? Jest tu kto?
Edgarze, to ty?
To nie jest zabawne.
Cześć, piesku.
Zostawiałam tylko kartkę dla siostry.
O mój Boże!
Boże!
Odczep się!
O mój Boże.
Nie!
Łap to, suko!
Piesku?
Jasna cholera.
Zabiłam psa.
Już dobrze.
To był tylko wypadek, prawda? Jak mówiłaś.
- Powiedziała: „Łap to, suko”. - Powiedziałaś tak, prawda?
Jeśli pamiętacie, to mam w sobie małą wkurzoną Zoë,
która czasem się pojawia.
Tak, pamiętam.
Chciałam wam powiedzieć, ale i tak się domyśliliście.
- Chcieliśmy wiedzieć, gdzie jest pies. - To już wiecie.
To przejdźmy do tego, kto zabił Edgara.
Okej. Kto to zrobił?
Nie mamy podejrzanego.
Co? Nie macie podejrzanego?
Musieliśmy coś przegapić.
Przepraszam, partnerze.
Przyjechałam tu i cię zawiodłam.
- A Grace? - Nie sądzę, że to ona.
Nie wiem, jak to udowodnić.
Zbierzcie się. Musimy porozmawiać.
Mój zespół wciąż pracuje,
ale to dla mnie jasne, że zrobiła to panna młoda.
- Nie. - Tak.
- Wyszła za niego dla pieniędzy. - Nie.
Nie podpisała intercyzy.
Zatruła mu drinka.
Wszystko jasne.
Przepraszam, szeryfie.
Pani to pewnie była glina.
- Zgadza się. - O rety.
- Miło poznać. - Tak.
Nie chcę pana pouczać,
ale nie powinien pan przeprowadzić śledztwa?
Tak, nie tylko Grace jest tutaj podejrzana.
Dziesięć minut temu, nim znów oskarżyła Grace,
- Isabel mówiła, że to zrobiła. - Co?
To proste, nigdy nie uważałam, że zabiłam Edgara.
Myślałam, że sam się zabił przypadkiem,
bo próbował zabić mnie.
Po prostu sam stał się celem.
Ale teraz widzę, że miałam rację i to była Grace.
Zgadza się.
- Czemu tak mówisz? - Daj mi chwilę.
- Co? - Tylko chwilę.
- Nie mamy... - Daj mi...
Niemożliwe, że ma pan pewność, że zrobiła to Grace.
- Mamy naszego zabójcę. To Grace. - Tak.
Aresztuję ją i niech Bóg ma ją w swojej opiece.
Skąd pan wie, że to nie ja?
Bo zabiłam psa.
- Zabiłaś Pułkownika? - Chyba.
- Nie zabiłaś. - Jestem pewna, że zabiłam.
Zapewniam, że Pułkownik żyje. Gnojek nie zdycha.
Gdy trzeci raz miał raka, myślałam, że umarł i go pochowałam.
Łajdak się wykopał.
Wyskoczył z dziury.
- Pułkowniku! Chodź tu. - Nie!
O mój Boże.
Sukinsyna nie da się zabić.
Ale jak? Wyrzuciłam go przez okno.
Mam teorię.
Tłumaczyłaby to, co powiedział Edgar tuż przed śmiercią.
Zoë wyrzuciła psa przez okno, a on wylądował na trampolinie Isabel.
Ty ogarze piekielny!
To zobaczył Edgar.
Niesamowite.
Nikt więcej?
Masz dziewięć żyć, co, mały?
Co za gnojek.
Nie ma pan dowodów. Tylko motyw.
A tutaj nie ma nikogo, kto nie ma motywu.
Nie ma motywu.
Brak motywu.
Tak, a jeśli to sytuacja w stylu Isabel...
- Szukamy w złym miejscu. - Tak.
Idziemy po nagranie.
Hej!
Nie będę stał, gdy wy, oszołomy, bawicie się w detektywów.
To koniec.
Dobra. Zoë tego nie zrobiła.
Grace też nie. Ja to zrobiłem.
Sukinkot. Wiem, co próbujesz zrobić.
To się nie uda.
Aresztuję ją.
Ja też go zabiłam.
Ja też zabiłem Edgara.
To się robi absurdalne.
Jak mawia plemię Zulu: „Śmierć to szata, którą każdy musi włożyć”.
Udusiłem go gołymi rękami.
- Został otruty. - Otrułem Edgara gołymi rękami.
To nie jest bzdurna powieść Agathy Christie.
Człowiek nie żyje.
To musi pan aresztować nas wszystkich,
bo ja też zabiłam Edgara.
Żałuję, że nie mogę go zabić drugi raz.
- Tato. - Wybacz, poniosło mnie.
Żeby było jasne, ja go nie zabiłem.
Żeby było jasne, ja go zabiłam.
A to dlatego, że kocham Grace i nie powiedziałam wam wszystkiego.
Mówiłam, że powiedziałam, ale wcale tak nie było.
Gdy byłam z Grace w Amsterdamie,
byłyśmy na haju po brownie i zaczęłam świrować.
A ty mnie uspokoiłaś i całe popołudnie masowałaś mi plecy,
żebym dobrze się czuła.
Tak jak robiła to Travisowi,
ale tym razem było to wyjątkowe i z uczuciem.
I w tamtym momencie nasze dusze się połączyły,
by już się nie rozdzielić.
- A potem zwymiotowałam do kanału. - Dosyć.
Howie, aresztuj dziewczynę.
Nie.
- Nie możesz. - Nie dotykaj Grace.
Szybko zrobiło się nieprzyjemnie, co?
Ale była glina to obecnego gliny, kilka osób przyznało się do winy.
Gdy prasa się o tym dowie,
a na pewno się o tym dowie, to będą pisać:
„Szeryf Reardon słyszał, jak kilka osób przyznaje się do winy i to zignorował,
bo jego przyjaciółka, Isabel Minnows, tak mu kazała”.
Dobrze.
Dam wam pięć minut, by mnie przekonać, że zrobił to ktoś inny niż panna młoda.
Ale lepiej bądźcie przekonujący
albo wszystkich was aresztuję za utrudnianie śledztwa.
Aniq, wiesz, kto to zrobił?
Tak, wiem. Zdecydowanie.
Musimy tylko jeszcze raz obejrzeć nagranie Kylera.
Kim, do kurwy, jest Kyler?
Powiedz które, to je włączę.
By kogoś zabić trzeba mieć: środki, motyw i możliwość.
Każdy tutaj miał dostęp do środków: kwiatów z ogrodu Hannah.
I każdy miał możliwość, bo wszyscy byliśmy na afterparty.
Poza Zoë.
Byłaś na górze i wyrzucałaś psa przez okno.
- Przykro mi. - Wcale nie.
A do tego każdy miał motyw.
Isabel, zdradzona matka.
Sebastian, zwolniony partner.
Hannah, zakochana siostra.
Travis, zazdrosny były chłopak.
I Ulysses, wędrowiec, który nienawidzi bogaczy.
Feng, teść, który jest spłukany, ale to ukrywa.
Vivian, teściowa, która ma tajemnicę.
Zoë, szwagierka z wątpliwościami.
I Grace, nie do końca zakochana panna młoda.
- Cztery minuty. - Tak.
Ale jedna osoba miała najsilniejszy motyw.
I ta osoba to zrobiła.
Ulysses.
- Co? - Fujek Ulysses?
Uważacie, że go zabiłem, bo nienawidzę bogaczy?
- To słaby motyw, nieprawdaż? - Zgadza się.
Skoro ma rację, to czemu zabiłem Edgara?
Nie zabiłeś.
Tak jak wcześniej powiedział Feng.
Nie chodziło o Edgara.
- Tylko o Vivian. - Co?
I tak jak powiedziała Isabel, trucizna zabiła niewłaściwą osobę.
Próbowałeś zabić Fenga.
Vivian, po próbnej kolacji spotkałaś się z Ulyssesem pod płaczącą wierzbą.
Spokojnie. Wszyscy wiemy o romansie.
- Jakim romansie? - Moim z Grace.
Nie, nie tym.
Sądzę, że mówi o moich potajemnych perypetiach z Isabel.
Chodziliście razem na lekcje gotowania?
Nie. Wszyscy wiedzą o tym romansie.
Co? Naprawdę?
- Mój Sebby, wszystko im powiedziałam. - O Boże.
Lata temu Vivian i Ulysses mieli romans.
Cholera, ale z was banda zuchwalców.
Vivian, musimy wiedzieć, co się stało.
Ja...
Poszłam porozmawiać z Ulyssesem na osobności.
Co tu robisz?
Dlaczego przyjechałeś?
Vivian.
Vivian, próbowałem.
Próbowałem o tobie zapomnieć,
ale po tych wszystkich latach...
wciąż nie mogę.
Głupcze. Nie mów tak.
Zjechałem cały świat, by uciec od moich uczuć.
Ale mam dość uciekania.
Bądź ze mną.
Ulyssesie!
Kochanie, już nie musisz udawać.
Twoje dzieci dorosły.
Nie musisz być ze starym, głupim Fengiem.
Nie jest głupi.
Jest życzliwy.
Jest słodki.
Jest zabawny.
Jest hojny.
Jest odważny.
Jest dostatecznie odważny, by dać mi drugą szansę.
Na którą prawdopodobnie nie zasługuję.
Nigdy od niego nie odejdę.
Co się tu dzieje?
Jak śmiesz rozmawiać z moją żoną na osobności i po ciemku?
Mówiłam mu tylko, że powinien sobie pójść.
Okej, to wystarczy. Dziękuję.
Kocham mojego męża.
Wiele lat temu popełniłam błędy, ale wybrałam jego.
I nigdy tego nie żałowałam.
Dobrze. Skoro Vivian nie zamierzała zostawić Fenga,
to jedynym sposobem, by z nią być, było się go pozbyć.
Wróciłeś do obozowiska...
GRATULACJE EDGAR I GRACE
...odrzucony i zły.
Zobaczyłeś, że stroiki wciąż stoją na stołach,
bo Vivian zabrała je dopiero kolejnego ranka
i rozpoznałeś trąbę diabła.
Nauczyłeś się wiele o kwiatach podczas podróży.
Trąba diabła. Słyszałem, że używa się go jako psychotropu.
Wykonałeś swój ruch.
Uknułeś plan, by zabić Fenga i zająć jego miejsce.
Musiałeś tylko zaparzyć herbatę.
Całą noc byłem na zewnątrz.
Nie wszedłem aż do afterparty.
Kiedy miałem zdobyć imbryk i gorącą wodę?
Imbrykiem był twój róg,
a gorącą wodę...
wziąłeś z naszego prysznica.
Gdy przygotowałeś herbatę,
podczas afterparty nalałeś sobie szklankę whisky,
a drugą z dodatkiem trąby diabła przygotowałeś dla Fenga.
Nie to robiłem.
Mówiłem wam, że robiłem coś innego.
Jasne. Test na ojcostwo.
- Na ojcostwo? - Prosiłem, by ci nie mówili,
ale musiałem być pewien.
Rzecz w tym,
że jeśli chciałeś wykonać test, to wziąłeś złą szklankę.
Sebastian mówił, że widział, jak robisz coś ze szklanką.
Wszystko dobrze, kemosabe?
Co podać?
Poproszę rosé i whisky dla męża.
Ale Grace piła rosé podczas afterparty.
Ona nie lubi whisky.
I uważam, że whisky smakuje jak rękawica łapacza.
Gdy zrobiło się z tego śledztwo,
zrozumiałem, że Pan Cwaniak widział, że robisz coś ze szklankami,
więc musiałeś wymyślić jakąś historię.
I wpadłeś na pomysł testu na ojcostwo.
Wiedziałeś, że Grace nie jest twoją córką, ale udawałaś, że wątpisz.
Mogę być ojcem Grace.
Jest moją córką?
Powiedziałeś nam, że zapytałeś o to Vivian,
ale w opowieści Vivian nie było o tym mowy.
Ale mam dość uciekania.
Bądź ze mną.
By to sprzedać, potrzebowałeś jedynie wacika na patyku i torebki strunowej.
Herbata spod prysznica, kradzione waciki.
To się staje absurdalnie naciągane.
Zatrułeś drinka Fenga przy barze, dałeś mu go
i w swojej opowieści mówiłeś, że wziął łyka,
a potem poszedł do Edgara pokazać mu swoje lody.
Za lepszą przyszłość.
I pochowanie przeszłości.
Ale nie sądzę, że Feng z tobą wypił.
Myślę, że przypadkowo zamienił się szklankami z Edgarem.
- Tak myślisz? - Dziękuję.
W sumie to nie pamiętam.
Mamy nagranie.
Gość od mediów społecznościowych Fenga, Kyler, nagrał to.
- Zoë, masz to? - Tak. Edgar ma telewizor w gabinecie.
Sądzę, że się tam zmieścimy.
Mam telewizor tutaj.
To dobrze, prawda?
Robisz czasem coś normalnie?
Czyli oglądamy filmik nastolatka.
- Zo-Zo, wciśnij Wejście. - Robię to.
- ZO, jeśli wciśniesz HDMI... - Nie, idź do Apple TV.
- Wciśnij Wejście, tak. - Robię to.
Wejście. HDMI3...
Zamknijcie się! Dam sobie radę.
NAGRANIA Z WESELA
Niech da im pan popalić!
Tutaj Ulysses daje szklankę z trucizną Fengowi.
A Feng stawia ją przed Edgarem.
Okej, a teraz się skupcie,
bo jeśli mamy rację, to gdy Edgar stwierdzi, że lody mu nie smakują...
Nie smakują mi.
...co dla mnie jest dziwne, bo jak mogą komuś nie smakować?
Są słodkie, ale owocowe i mleczne.
- To idealne połączenie... - Aniq.
Tak. Okej. Przepraszam.
Właśnie... teraz.
Nie smakują jej.
Doceniam szczerość. Obojga.
Zoë, zatrzymaj.
I... tutaj. Widzicie?
Wziął nie tę szklankę,
przypadkiem zostawiając truciznę dla Edgara.
A niech mnie.
Edgar pił ze szklanki z trucizną.
Roxana też.
A Feng pił ze szklanki, do której Grace wrzuciła Adderall.
Kyler! Hej, nagrywasz?
Spójrzcie. To jest człowiek, który się naćpał Adderallu.
Nie spał całą noc.
Jak możemy spać, gdy mam tyle pomysłów na firmę?
Ulysses poszedł spać w sobotę, myśląc, że otruł Fenga.
Więc następnego ranka, gdy usłyszał krzyk kobiety...
pomyślał, że to Vivian,
która odkryła zwłoki Fenga.
A Travis mówił, że pamiętał chrzęst,
gdy ktoś przebiegł po łupinach pistacji,
ale to był Ulysses,
który przebiegł obok Travisa, obok sypialni Grace,
prosto do drzwi Vivian, skąd myślał, że słyszał krzyk.
Zgadza się.
Gdy otworzyłam drzwi, stał tam Ulysses
i gdy zauważył Fenga, wyglądał, jakby zobaczył ducha.
Usłyszałem krzyk.
Okej, Kyler. Muszę kończyć.
O rety. Skończyliście?
Co jeszcze mamy dodać? Rozgryźliśmy tę sprawę.
Doprawdy? Bo nic, co przedstawiliście, nie jest dowodem.
To wszystko są poszlaki.
Zamieniono szklanki. Pokazaliśmy to na nagraniu.
Znaleźliśmy imbryk
ukryty w szafce w łazience panny młodej i zmarłego.
Co my tu mamy?
Prawdziwe dowody znalezione przez prawdziwą policję.
Jeśli facet chciał zaparzyć herbatę pod prysznicem,
to po co Grace chowałaby imbryk w szafce?
Ja nie...
Może dlatego, że wy, pozerzy, bawicie się w detektywów, gdy prawdziwi...
Pozerzy?
Powiedz mi to w twarz.
Nie lubię się powtarzać.
Ja ukryłam ten imbryk.
Nie, ja ukryłem imbryk gołymi rękami.
- Nie, Travisie. Naprawdę go ukryłam. - Co, kurwa? Dlaczego?
Znalazłam go w twoim pokoju
gdy się dowiedziałam, że trucizną była herbata,
martwiłam się, że przedstawi cię to w złym świetle.
Myślałaś, że to zrobiłam?
Nie, nigdy... Posłuchaj.
Hej. Nie...
Co do... Zoë, przestań. Zoë!
To było więcej niż łyk.
Widzisz? Wierzę ci.
W głębi serca wiem, że tam nie ma trucizny.
- Jesteś stuknięta, Zo. - Jestem. Chodź tu.
Daj mi się napić z rogu.
Ty powinnaś wiedzieć, że to tradycyjny gruziński kantsi.
- Daj mi się napić z kantsi. - Jest pusty.
Zużyłem resztę kumysu na naleśniki.
To mi go daj.
Wleję tam gin Isabel.
Co? Co się dzieje?
Skoro nie ma w nim trucizny, to nie ma problemu, prawda?
- Co? Nie... - Vivian.
Dobrze.
Ale to jest niedorzeczne.
Świetnie.
Nie ma powodu, żebyś mnie powstrzymywał.
To jest najlepszy trunek.
- Dziękuję. - O tak.
Spokojnie.
Ufałam ci.
- Przestań. - Nie, nie!
Nie.
Dlaczego?
Kochałem cię.
Naprawdę cię kochałem.
Kochałem cię z pasją,
której mój potulny braciszek nigdy by nie był w stanie poczuć.
Wiem, że też ją czułaś.
Ale nie potrafiłaś być ze sobą szczera.
Dlatego musiałem ci pomóc żyć dalej.
Mogliśmy spędzić razem resztę życia.
Życia pełnego przygód,
ekscytacji i miłości.
I nie utknęłabyś z tym nudnym, żałosnym...
Mamy twojego zabójcę.
Jesteś u góry, w niebie.
Mówiłam, że to nie ja.
Grace, chcę cię przeprosić, że oskarżyłam cię o morderstwo
i to wielokrotnie przez cały dzień.
Okej.
I choć bardzo mi przykro,
to jeśli myślisz, że bycie żoną mojego syna przez kilka godzin,
daje ci prawo do jego fortuny,
to odezwą się do ciebie nasi prawnicy.
- I nie wygrasz. - Nie.
Bo stać nas na dużo lepszych prawników.
Nie chcę waszej fortuny z wyzysku,
więc dzięki, tak.
Świetnie. Wreszcie.
To mi daje milion dolarów, prawda?
Tak powiedziałaś.
Tato?
Ile pieniędzy potrzebujesz, by odzyskać furgonetkę?
- Serio? - Milion dolarów? Nie to...
Nie, oddam ci co do centa!
Nie musisz!
Dziękuję.
Ktoś wysłał mi artykuł o śmierci Edgara.
Ludzie wiedzą.
Udało ci się sprzedać te komputerowe monety?
To była raczej wyprzedaż, ale dostałem 62 centy za dolara.
Mieliśmy szczęście, nim...
- Co? - Co?
Bucefał, idzie w górę. I jeszcze w górę.
Jest warty trzy razy tyle, za ile go sprzedałem.
Wiesz, co to jest?
Powiedziałem mojej armii z Reddita, by zainwestowali w Bucefała.
Tak, wiem, jak to wymawiać.
Stałem się kasynem.
Zwalniam cię. Pakuj się i znikaj.
Isabel, daj spokój.
Mogę być twoim towarzyszem.
Wyjścia do teatru. Czasem kolacja.
Jeśli w sypialni poprzestaniemy na użyciu rąk,
to jestem chętny.
Już mam psa, który nie chce zdechnąć.
A miało być pięknie.
Dziękujemy za ocalenie Grace.
Ocalenie Grace. To moja zaleta.
Bo umiem rozwiązywać zagadki.
Więc ocaliłem Grace. To...
Jest ocalona, a ja pomogłem. Ale pan to wie.
Staram się, żeby było miło. Nie psuj tego.
Tak, przepraszam. Wciąż się stresuję.
Nie wiem, czy widać.
Aniq, wiem, że było ci trudno
poprosić mnie, bym porozmawiała z Zoë i Grace o tym, co się stało.
Tak, nie chciałem przeprowadzać tej rozmowy,
proszę mi wierzyć, ale...
Tak samo ze mną i moją firmą.
A dzięki tobie porozmawiałem z Vivian o moich problemach.
Powinienem był to zrobić wcześniej.
Jest moją partnerką.
Aniq, będziesz dobrym mężem dla Zoë.
Jeśli do tego kiedyś dojdzie.
Zabawne, że pan o tym mówi,
bo zamierzam się jej wkrótce oświadczyć.
Ale po tym, co się stało,
nie sądzę, że ucieszy się na ślub.
- Nigdy nie wiadomo. - Nigdy nie wiadomo.
Dobrze się czujesz? To nie było łatwe.
Tak. Nie. Wszystko w porządku.
W ogóle nie znałam swojego wujka.
Był dla mnie bardziej ideą niż osobą.
Bardziej jestem wstrząśnięta tym, że mama miała romans.
Żebyś wiedziała, nie uważałam, że Grace mogłaby zabić Edgara.
- Tak, pewnie. - Tak.
Może miałem małe wątpliwości.
- Malutkie. - Tylko przez chwilę.
Ale ten weekend sprawił, że na nowo przemyślałam, czym jest miłość
i co jest ważne, i czego chcę na resztę życia.
Tak, ja też.
I to może nie być właściwy moment albo miejsce, by o tym mówić,
ale życie jest krótkie i...
Zrywasz ze mną?
Nie!
Chcę powiedzieć, że lubię, kim przy tobie jestem
i z nikim innym nie chciałabym rozwiązywać sprawy zabójstwa tylko z tobą.
Mam tak samo.
Ale mamy nadzieję, że to koniec zabójstw?
Chcę powiedzieć,
wyjdziesz za mnie?
No bez jaj!
Co? Nie chcesz...
O nie. Nie to, że nie.
Tylko: „No bez jaj! To ja się miałem oświadczyć!”.
- Bez jaj. - Chciałem to zrobić
w miejscu, gdzie się pocałowaliśmy.
Chciałem zdobyć błogosławieństwo twoich rodziców i je mam.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że masz plan.
Wycofam to i zaczekam.
Nie, bo teraz wiesz, czego się spodziewać.
I już zapytałaś.
To cofam pytanie.
Nie cofaj.
Nie chcę ci wmuszać tego, jak uważam, że to powinno wyglądać.
- Masz pierścionek? - Tak, w aucie.
- Naprawdę? - Tak.
Idź po niego i zapytaj.
Nie, to zepsuje niespodziankę, bo...
Wyjdziesz za mnie?
Nie masz pierścionka.
To prawda. Nie mam. Mogę go zrobić tak jak ty.
Z winorośli. Tak jak ty go zrobiłaś.
No może nie tak. Jak to zrobiłaś?
To zróbmy tak.
W przyszłym miesiącu, gdy nie będziemy się tego spodziewać,
jedno z nas się oświadczy, okej?
- Brzmi fair. - Świetnie.
- Ekstra. - Spoko.
- Wspaniale. - Umowa stoi.
Spoko.
Wyjdziesz za mnie?
Okej. Widziałaś, co zamierzam?
Zamierzasz się oświadczyć?
Dzięki za pomoc. Miło było być partnerami.
Tak, fajnie było do tego wrócić,
słuchać opowieści i rozwiązywać sprawę morderstwa.
I widziałam was tam.
Mówiłam, że ci załatwię hollywoodzkie zakończenie.
Będę wracać do pisania książki.
Nie rozumiałem tego.
Czemu piszesz książkę, skoro te wersje opowieści to filmy?
ROK PÓŹNIEJ
Tędy?
- Zoë! Aniq! - Cześć!
- Hej! - Ale czad!
- Po hollywoodzku. - Okej.
Pokażcie obrączki.
- Te? - Tak!
Jesteście najsłodsi!
Czekaj. Przeczytałam, że namówiliście Daniela Radcliffe’a do zagrania Xaviera?
Zobaczysz, kto gra mnie.
Akcja!
X WSKAZUJE MIEJSCE ZBRODNI
Chcę pomówić ze wszystkimi,
bo jedno z was może być zabójcą.
- Jest dobra, co? - Świetna!
Ta. Role są dobrze obsadzone.
Przyjechaliście na zjazd absolwentów po drugą szansę.
W miłości. Życiu. Czymś innym.
Aniq tego nie zrobił.
Aniq? Nie. Jest moim przyjacielem. Wiem, że tego nie zrobił.
Ten facet, który gra mnie, to gość, o którym myślę?
Nie zabiłem go. Nikogo nie zabiłem.
Cięcie!
Mówiłam, że uwielbiam Jaleela White’a.
I nie tylko wy dostaliście hollywoodzkie zakończenie.
Jestem zaręczona.
Czekaj, co?
- Hej, jak mi poszło? - Świetnie.
Danner zaręczyła się z Jaleelem White’em?
Jesteś boski.
Czuję się nieswojo.
Napisy: Agnieszka Otawska